Του Βασιλείου-Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη*

Επί τρεις αιώνες οι Αφγανοί αμύνονται εναντίον ξένης επιβολής. Η άμυνα δεν είναι αδίκημα και συγχωρείται από το Νόμο. Πηγάζει από το ένστικτο επιβίωσης και αποτελεί καθήκον για κάθε ελεύθερο άνθρωπο. Οι αμυντικοί αγώνες των αρχαίων και σύγχρονων Ελλήνων υπήρξαν ιεροί.

Ιστορική αναδρομή:

1839-1842 Α’ αγγλοαφγανικός πόλεμoς. Ήττα των Άγγλων, σφαγή των άγγλο-ινδικών στρατευμάτων

1878-1880 Β’ αγγλοαφγανικός πόλεμος. Ήττα των Αφγανών 1919 Γ’ αγγλοαφγανικός πόλεμος. Ήττα των Άγγλων. Ανεξαρτησία του Αφγανιστάν

1979-1989 Δ΄ ρωσσοαφγανικός πόλεμος. Ήττα των Ρώσων.

2001-2021 Εξουσία - αποχώρηση των Η.Π.Α.

Οι λαοί οι οποίοι αδικούνται ή πιστεύουν ότι αδικούνται, καταφεύγουν σε εκδικητικές ενέργειες, όπως συνέβη στον Α’ αγγλοαφγανικό πόλεμο όταν οι Αφγανοί κατέσφαξαν τα αγγλο-ινδικά στρατεύματα κατά την αποχώρηση τους.

Η εκδίκηση είναι αρχή κακών, εξωτερίκευση των κατωτέρων ενστίκτων του ανθρώπου, όπως και τα αντίποινα που γίνονται προς ανταπόδοση του κακού με το κακό.

Η αδικία φέρνει την αδικία και η βία τη βία. Ο Γάλλος φιλόσοφος-μαθηματικός, Ντενί Ντιντερό (1713-1784) συμβούλευε τους έχοντες και κατέχοντες: «Με τον όμοιο σου η εκδίκηση είναι αμφίβολη, με τον ανώτερο σου τρέλα, με τον κατώτερο ανανδρία».

Με την αποχώρηση των Αμερικανών από το Αφγανιστάν οι περιφερειακές δυνάμεις θα «συγκρουστούν» στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την ανακατανομή της σφαίρας επιρροής στη Μέση Ανατολή. Ο γύπας -γείτονας καραδοκεί και παρακολουθεί με μεγάλη προσοχή τις κινήσεις των πεσσών στην παγκόσμια σκακιέρα συνταιριάζοντας όσο μπορεί τα συμφέροντα του.

Στο μεταξύ η «πολιτισμένη» Δύση πάσχει από αξιολογική τυφλότητα διότι απώλεσε το αισθητήριο με το οποίο αντιλαμβάνεται τις αξίες. Το Αφγανιστάν επί πολύ καιρό θα συγκλονίζεται και θα συγκλονίζει την διεθνή κοινότητα.

* Ο Βασίλης - Γεώργιος Παπαδάκη είναι δημοσιογράφος και επίτιμο μέλος Ενώσεως Ευρωπαίων Δημοσιογράφων

Του Βασιλείου-Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη

Για την υποκρισία γίνεται εκτενής αναφορά στο βιβλίο «Ηθική», 1946, του Ευάγγελου Παπανούτσου (1900-1982). Η υποκρισία (δολιότητα, επίπλαστος τρόπος), είναι μία ψεύτικη συμπεριφορά, μία παραπλανητική διάθεση απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις.

Όσα φανερώνει ο άνθρωπος μπορεί να είναι αληθινή απεικόνιση των βιωμάτων του αλλά και ψεύτικη, απατηλή, δημιούργημα υποκρισίας και προσποιήσεως.

Ο υποκρινόμενος εμφανίζει προς τα έξω μία βιτρίνα όπου εκθέτει σκέψεις τις οποίες δεν πραγματοποιεί και αισθήματα που δεν αισθάνεται. Η αυτογνωσία, παιδεία, μόρφωση είναι τα αντίδοτα για την αποβολή της υποκρισίας.

Οι πρωτόγνωρες και δύσκολες καταστάσεις τις οποίες βιώνει η πατρίδα δεν φαίνεται να αγγίζουν τον ντιλετάντη-αρχηγίσκο του ΣΥΡΙΖΑ.

Από τον έντυπο τύπο και τις εμφανίσεις στα δημόσια - ιδιωτικά τηλεοπτικά δίκτυα διαπιστώνονται οι λοξοδρομίες, αντινομίες, η πολιτική ένδεια και αμυησία του χιμαιρικού πολιτικού.

Με δογματικές αγκυλώσεις, δεν χαμπαρίζει ούτε τις προκλήσεις των καιρών ούτε τα διδάγματα των επετειακών εκδηλώσεων για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Δεν σκοτίζεται για την ελληνομάθεια – αριστεία και την ανάδειξη της πολιτιστικής παράδοσης. Εργολάβος γαρ.

Οι σολοικιστικές ρήσεις πρώην καθηγητού-υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ και αριστερόστροφης καθηγήτριας, όπως «η αριστεία είναι ρετσινιά», «η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι νεκρή», μόνο χλευασμό και αποστροφή προκαλούν.

Όσο πιο ψηλά στρέφεται ο πολιτισμός, αποτέλεσμα παιδείας και πνευματικής καλλιέργειας, τόσο πιο ελεύθερος γίνεται ο άνθρωπος.

Το φως του κλασσικού πολιτισμού εξακολουθεί ν’ ακτινοβολεί από την Ελλάδα σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου. Επιτακτική ανάγκη η διάσωση της αρχαίας και νεοελληνικής γλώσσας, της θρησκείας και των παραδόσεων για να μην επέλθει ο δολισμός της ταυτότητας μας.

Εν επιλόγω

Η Ελλάδα πρέπει να γίνει παγκόσμιο κέντρο κλασσικής παιδείας. (αρχαία ελληνικά και λατινικά).

Ο φρενομανής ανθρωποκτόνος της «17Ν», έντεκα φορές ισόβια, απέχει από τροφή. Έχει το θράσος να εκβιάζει την δικαστική εξουσία απαιτώντας την μεταφορά του σε κρησφύγετο όπου συγκεντρώνεται η αφρόκρεμα του υποκόσμου: επισημασμένοι κακοποιοί, έμποροι ναρκωτικών, λευκής σαρκός, δολοφόνοι αθώων πολιτών και θρασύδειλοι τρομοκράτες.

Σκοπός του μακελάρη της «17Ν» είναι η οργάνωση, διαχείριση του οργανωμένου εγκλήματος και οι επιθέσεις κατά αστυνομικών τμημάτων και τραπεζών.

Του Βασίλειου Γρ. Παπαδάκη*

Με ερεβώδη προσχεδιασμό ο θρασύδειλος φόνευσε συμπολίτες μας οι οποίοι διέθεταν γόητρο, κύρος και επιρροή. Είναι εμφανές ότι ο αμεταμέλητος εγκληματίας, με διπλό-γραμμική συγγένεια, είχε γεννήτορες και συγγενείς οι οποίοι δεν ανήκουν-αν στην αστική τάξη. Στην Ελλάδα ισχύει το διπλό-γραμμικό σύστημα συγγένειας.

Απώτερος σκοπός της τρομοκρατίας είναι η δημιουργία κλίματος ανασφάλειας, και η εξασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής δημοσιότητας. Η εκτόνωση, με εγκληματικές ενέργειες, του φθόνου και μίσους που τρέφουν κατ’ εκείνων οι οποίοι έχουν διαφορετικό πνευματικό πολιτισμό, θρησκεία, παιδεία και ηθικές αξίες.

Πολλές τρομοκρατικές οργανώσεις σε παγκόσμια κλίμακα έχουν την «σιωπηλή» υποστήριξη κυβερνήσεων, πολιτικών κομμάτων και ισχυρών οικονομικών κέντρων προς όφελος και των δύο πλευρών, σύμφωνα με τον νόμο του αμοιβαίου συμφέροντος.

Όπως διατυπώνει σε πολιτικό πλαίσιο ο Κωνσταντίνος Τσάτσος στο βιβλίο: «Ο σύγχρονος κόσμος», o οικονομικός πόλεμος και η τρομοκρατία είναι αναπόφευκτα γεγονότα όπως και ο πόλεμος πάντων κατά πάντων «bellum omnium contra omnes”, φυσικός νόμος.

Ο τρομοκράτης, μέλος εγκληματικής οργάνωσης η οποία διαθέτει ηγεσία, ασκεί σωματική και ψυχολογική βία, μορφή δύναμης εντονότερη της επιθετικότητας. Τα μέσα που χρησιμοποιεί είναι απεριόριστα αρκεί να πετύχει τον σκοπό ή να απειλεί ότι θα τον πετύχει. Το έγκλημα, παράβαση του Ποινικού Δικαίου, είναι για τον τρομοκράτη πράξη δικαιοσύνης. Η ανθρωποκτονία αθώων, βίαιη και απρόσμενη, διαπράττεται από άτομα με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης (35-49), που δεν πτοούνται από ποινή φυλάκισης ή θανατική καταδίκη.

Τα επανειλημμένα τρομοκρατικά κτυπήματα, εγείρουν το ερώτημα κατά πόσον το Διεθνές Δίκαιο και ο Αντιτρομοκρατικός Νόμος είναι σε θέση να εκριζώσουν την τρομοκρατία. Η αποτυχία της Ε.Ε. να την περιορίσει αποτελεί πρόβλημα τεράστιας πολιτικό-οικονομικής και στρατηγικής σημασίας.

Στο βιβλίο «International Law» ο καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Michigan, U.S.A., William Bishop, αναφέρει: «Το Δ.Δ. αδυνατεί να επιβάλει τους νόμους που έχουν συμφωνηθεί και έχουν γίνει αποδεκτοί από τα κράτη, με την προσχώρηση στους διεθνείς οργανισμούς. Κάθε κράτος μπορεί να πράττει ή να διαπράττει κατά το δοκούν. Το Δ.Δ. δεν έχει την δύναμη να επιβάλει την τήρηση των κανόνων δικαίου και κατά συνέπεια είναι ανίσχυρο να πατάξει την τρομοκρατία».

Κατακλείς:

Άτομα τα οποία πάσχουν από βλακεντία και παραφρενία, θεωρούν τον θρασύδειλο εγκληματία ακριμάτιστο. Οι ιοί Covid-19 και μωρίας μόλυναν όχι μόνο τους απαίδευτους αλλά και τους πολύξερους.

*Επίτιμο μέλος Ενώσεων Ευρωπαίων Δημοσιογράφων

Του Βασίλειου Γρ.Παπαδάκη*

Ο Covid-19 ωχριά εμπρός στους δύο προαναφερθέντες ιούς.
Άτομα με πνευματική ανεπάρκεια (καθυστέρηση στην ανάπτυξη της νόησης) χαρακτηρίζονται από ακρισία, αντικοινωνικότητα και έλλειψη πνευματικής ευλυγισίας.

Έχουν δείκτη νόησης ίσο ή κατώτερο του 68 στην κλίμακα του Αμερικανού ψυχολόγου DavidWeschler (1896-1981). Στα σύγχρονα λεξικά ψυχολογίας αντί της λέξης «ηλιθιότης» χρησιμοποιείται πλέονο όρος «μέση πνευματική καθυστέρηση».

Η αμάθεια θεωρείται η γενεσιουργός αιτία πολλών δεινοπαθημάτων και είναι σοβαρό εμπόδιο στην εξέλιξη του ανθρώπου. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα (427-347 π.Χ.) «εξ’ αμαθείας πάντα κατά πάσιν φύεται και βλαστάνει» (όλα τα κακά γεννιούνται και αναπτύσσονται από την αμάθεια).

Στην κοινωνική ζωή η αγνωσία(άγνωστη περιοχή) αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα ανάπτυξης. Ανακόπτει την πολιτιστική, πολιτική και οικονομική πρόοδο και θέτει εμπόδια στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.

Ο αμαθής δεν αποδίδει τα πρεπούμενα στην εργασία και στο οικείον περιβάλλον. Γίνεται δεισιδαίμων, προκλητικός, οπισθοδρομικός.

Η παιδεία, το επιτακτικότερο αίτημα του ελεύθερου ανθρώπου, είναι ο αντενεργός ιός της αμάθειας, Σύμφωνα πάντα με τον Πλάτωνα, «τοις ανθρώποις δεύτερος ήλιος εστί».

Αντίθετη λέξη της αμάθειας είναι η μάθηση. Η λ.προέρχεται από το αρχ. ρ. ειδέναι (επιστήμη, μάθημα) και σημαίνει τη διαδικασία απόκτησης γνώσεων, δεξιοτήτων, δεδομένων και εμπειριών που βοηθούν τον άνθρωπο στην προσωπική εξέλιξη και την προσαρμογή στο φυσικό περιβάλλον.

Ο όρος χρησιμοποιείται από πολλές επιστήμες, κάθε μία από τις οποίες δίδει διαφορετικό ορισμό. Στη φιλοσοφία ομιλούμε συνήθως για γνώση η οποία στηρίζεται επάνω στην πράξη. Κατά τον Αριστοτέλη (384-322 π.Χ.) η δίψα για γνώση είναι έμφυτη στον άνθρωπο ενώ ο Πλάτων θεωρεί ότι οι «Μαθήσεις»είναι επί μέρους επιστήμες, ειδικές γνώσεις.

Λόγω της ιδιαίτερης σημασίας η μάθηση αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που απασχολούν ψυχολόγους, κοινωνιολόγους, φιλοσόφους και παιδαγωγούς.

Με την παιδεία το άτομο εμπλουτίζει την ηθική συνείδηση (ηθικός κριτής του ανθρώπου), οργανώνει τον πνευματικό του κόσμο και διαμορφώνει την προσωπικότητα του. Κοινωνικοποιείται, ηθικοποιείται, εξανθρωπίζεται και γενικά γίνεται ικανό ν΄αντιμετωπίσει την καθημερινότητα.

Ο νέος οφείλει να ενεργοποιεί όλες τις δυνάμεις και να εκμεταλλεύεται το χρόνο για απόκτηση γνώσεων.

Ο τραγικός ποιητής Ευριπίδης (485-407 π.Χ.) έλεγε: «Όποιος στη νεότητα του παραμελεί τη μάθηση έχει χάσει και το χρόνο που πέρασε αλλά και το μέλλον». Τα φυσικά προσόντα δεν έχουν αξία χωρίς τις απαραίτητες γνώσεις.

Ο Ιταλός CarloM. Cipolla (1922-2000), ιστορικός της οικονομίας, στο βιβλίο «Οι νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας», κατατάσσει τα άτομα σε τέσσερεις κατηγορίες:Ευφυείς, ανήμποροι, κακοποιοί, ηλίθιοι. Στην κατηγορία των ηλιθίωνανήκουν οι άνθρωποι των οποίων οι πράξεις προκαλούν ζημία σε άλλα άτομαή στο σύνολοτης κοινωνίας, χωρίς οι ίδιοι να αποκομίζουν οφέλη ενώ πιθανόν να υφίστανται και ζημία.

Νομοτελειακά οι πάντες υποτιμούν τον αριθμό των ηλιθίων που κυκλοφορούν ανάμεσα μας και την καταστροφική τους δύναμη. Οι λογικοί άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν την παράλογη και απροσάρμοστη συμπεριφοράτους η οποία αποτελεί συχνά πηγή αταξίας. Οι ευηθείς προέρχονται απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Βεβαίως υπάρχουν και άλλα παθογόνα μικρόβια και παρασιτικές λοιμώξεις που κατακλύζουν την ατμόσφαιρα λόγω της υπέρμετρης αύξησης ωφελιμιστικών και τεχνικών γνώσεων οι οποίες αποπροσανατόλισαν τον άνθρωπο και άφησαν αδέσποτο το πνεύμα.

Κατά μία διαβολική συνεργία ο Covid-19 έχει πλήξει κυρίως τις ανεπτυγμένες, εύρωστες οικονομικά, καταναλωτικές κοινωνίες. Είναι επιτακτική ανάγκη ο άνθρωπος να σεβαστεί τη θαυμαστή ισορροπία που υπάρχει στη φύση. Να αρκεστεί στις πραγματικές ανάγκες και να πάψει να δημιουργεί πλασματικές (άχρηστες).

Υπεράνθρωπες προσπάθειες καταβάλλονται για να εκτονωθεί η επίταση της δυσίατης πανδημικής νόσου. Δυστυχώς ο ιός της νοητικής έκπτωσης, όπως και ο τοξικός ιός του Covid-19 δεν επιδέχονται προς το παρόν θεραπεία, έως ότου γίνει το θαύμα και με την πρόοδο της ευγονικής ελαττωθεί το κακό.

«Με ηλιθιότητα και καλή πέψη ο άνθρωπος μπορεί να υπομείνει αρκετά. Ενάντια στην ηλιθιότητα ακόμα και οι Θεοί αγωνίζονται μάταια». Τόμας Κάρλαϊλ (1795-1881) Βρετανός σατιρικός συγγραφέας.

Στη«Vulgata», μετάφραση της Βίβλου στη λατινική από τον Άγιο Ιερώνυμο (4ος αι. μ.Χ.) αναφέρεται:«Το πλήθος των ηλιθίων είναι πεπερασμένο» (έχει όρια).

Αντίθετα, κατά τον ‘Αλμπερτ Αϊνστάιν (1879-1955) «Δύο πράγματα είναι ατελείωτα, η ανθρώπινη ηλιθιότητα και το σύμπαν».

* O Βασίλειος Γεώργιος Γρηγ. Παπαδάκης είναι δημοσιογράφος και επίτιμο μέλος Ενώσεως Ευρωπαίων Δημοσιογράφων

Η θάλασσα ήταν και είναι η καρδιά της Ελλάδας. Στη θαλάσσια δύναμη οφείλεται η τρισχιλιετής επιβίωση της.

Ο Θεμιστοκλής (525-460 π.Χ.) μεγαλοφυής Αθηναίος πολιτικός και στρατηγός, ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε τη σημασία της ναυτικής ισχύος.

Του Βασίλειου Γρ. Παπαδάκη*

Το 493 π.Χ., ορίζεται επώνυμος άρχων και πείθει τους Αθηναίους τα κέρδη από τα αργυρωρυχεία του Λαυρίου να μη διανεμηθούν μεταξύ των πολιτών, αλλά να διατεθούν για την κατασκευή 200 ωκυπτέρωντριήρων.

Η Αθήνα κατέστη η μεγαλύτερη ναυτική δύναμη του ελληνικού κόσμου. Έτσι άστραψε η δόξα στην εν Σαλαμίνι ναυμαχία, 480 π.Χ.

Αναγκαία αναφορά στο χρησμό της Πυθίας: «Μηδέν άλλο δηλούσθαι ξύλινον τείχος η τας ναυς» - μόνο τα ξύλινα τείχη θα σώσουν την Αθήνα. Ας θυμηθούμε και το Δελφικό μάντευμα, λίγο πριν τη ναυμαχία: «Ξύλινον τείχος απόρθητοντελέθειν» - τα ξύλινα τείχη, τριήρεις, είναι απόρθητα.

Η θέση και η αρχέγονη ιστορία της Ελλάδας επιβάλλουν σύγχρονο και ισχυρό πολεμικό ναυτικό που θ’ αντιμετωπίσει και αποτρέψει κάθε επίδοξο εισβολέα, «φίλο» η εχθρό.

Είναι απορίας άξιον πως τολμά ο πολεμοκάπηλος Σουνίτης να προβάλλει παράλογες αξιώσεις στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο, ως πρώτο βήμα για μελλοντικές εδαφικές διεκδικήσεις επί των νησιών και να θέτει θέματα συγκυριαρχίας στο Αιγαίο. Ας υιοθετήσουμε το παράδειγμα του Θεμιστοκλή.

Τα πλεονάσματα προς διανομή στους πολίτες, επιδοτήσεις άχρηστων οργανισμών και βεβαρημένων διά υπονoιών Μ.Κ.Ο, να δοθούν για την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων, προπαντός του ναυτικού, ώστε να αποκτήσει η Ελλάδα τη φοβερή εκείνη δύναμη κρούσεως για την αντιμετώπιση των τουρκικών ολκάδων από τις ελληνικές ωκύπορες τριήρεις.

Το κυβερνών κόμμα και ο πρωθυπουργός πιθανόν να υποστούν πολιτική φθορά. Ο Θεμιστοκλής εξορίστηκε αλλά έμεινε στη παγκόσμια ιστορία ως ο μεγαλύτερος πολιτικός-στρατηγός.

«Η σωτηρία τοις Έλλησιν εκ της θαλάσσης υπήρξεν». Η αποφθεγματική φράση του Πλούταρχου, βιογράφου – ιστορικού της αρχαιότητας, ας γίνει μάθημα. Τίποτα δεν άλλαξε από τότε:Προτεραιότητα η κυριαρχία στη θάλασσα και η θωράκιση των συνόρων.

Ο πατέρας της ιστορίας Ηρόδοτος (484-418 π.Χ.), θα θεωρούσε ανόητο το Σουνίτη – γείτονα «όστις αίρειται πόλεμον προ ειρήνης» και τη ρηχόμυαλη αντιπαράθεση της βαρεμένης αριστερής αντιπολίτευσης για τις βίλες στο Δέλτα του Έβρου.

Τουρκικοί ταρταρινισμοί με αναφορά για ψύλλου πήδημα στο “casusbeli” - αφορμή για κήρυξη πολέμου, σε περίπτωση επεκτάσεως των ελληνικών χορικών υδάτων στα 12 μίλια στο Αιγαίο είναι άσφαιρες απειλές.

Σύμφωνα με τη συνθήκη – σύμβαση, “Casusfoederis” του Ο.Η.Ε. για το δίκαιο της θάλασσας που αφορά στα παράκτια κράτη, Μόντε Νέγκρο Μπαίυ, Τζαμάικα, 23.6.1998, είναι νόμιμο δικαίωμα της Ελλάδας η επέκταση των χωρικών υδάτων.

Σύμφωνα με το θρησκευτικό φανατισμό, τζιχάντ, ιερός πόλεμος, ο πιστός μουσουλμάνος μάχεται για την εξάπλωση του Ισλάμ. Το 90% των προσφύγων-μεταναστών από Τουρκία προς Ελλάδα είναι μουσουλμάνοι. Ολέθριος Δούρειος Ίππος εντός της ελληνικής επικράτειας.

Υπέρογκα ποσά δαπανώνται από τον άπληστο πρόεδρο της γειτονικής χώρας για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, με οικονομικό και κοινωνικό κόστος για τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Η τουρκική λίρα καταποντίζεται.

Διακαής πόθος των ανθρώπων είναι η παγίωση και διατήρηση της ειρήνης. Η αρχαιότερη προσπάθεια έγινε στην Πυλαία των Δελφών 7ος π.Χ. αι. με τις Αμφικτιονίες.

Ο πόλεμος βρίσκεται έξω από τα όρια της λογικής και του δικαίου. Είναι μέγιστη πληγή και πρόξενος ανθρώπινης δυστυχίας. Καταστρέφει ό,τι δημιουργείται σε περίοδο ειρήνης. Μόνο οι αμυντικοί και απελευθερωτικοί πόλεμοι συγχωρούνται. Αντίθετα οι επιθετικοί θεωρούνται άδικοι και παράνομοι.

Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να αμύνεται κατά οιασδήποτε εχθρικής απειλής, επιβολής, εισβολής.

Κατά την αρχαία αττική παράδοση ο νομοθέτης και δικαστής στην Κρήτη, Ραδάμανθης ορίστηκε από τους Θεούς μετά θάνατο, κριτής στον Άδη. Θέσπισε Νόμο που προέβλεπε την αθωότητα του αμυνόμενου όταν διέπραττε φόνο. Ο ρήτορας Αντιφών (480-410 π.Χ.) υποστήριζε πως για τον αμυνόμενο δεν είχε γραφεί πουθενά η παραμικρή τιμωρία.

Η άμυνα νομιμοποιήθηκε από το Ρωμαϊκό Δίκαιο ως δικαίωμα προστασίας της ατομικής ακεραιότητας και περιουσίας. Οι όροι και προϋποθέσεις της άμυνας αναφέρονται στα άρθρα 22, 23, 24 του Π.Κ.

«Ο Ο.Η.Ε. βρίσκεται στη δυσκολότερη καμπή της ιστορίας του, συγκρίσιμη με την κρίση της κοινωνίας των Εθνών». Τζόρτζ Χέρμπερτ ΟυάκερΜπούς, πρόεδρος των Η.Π.Α. 1989-1992. Η άποψη του προέδρου Μπους (1924-2018), αναφέρεται στο βιβλίο: «Η Ευρώπη, η Αμερική, ο πόλεμος», σελίς 196 του EtienneBalivar, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας.

Σήμερα κουμάντο στον Ο.Η.Ε, κάνει το Συμβούλιο Ασφαλείας των 5 ισχυρών. Σπανιότατα προσφυγές ανίσχυρων κρατών δικαιώνονται και αυτό μόνον όταν συμπλέουν με τα συμφέροντα των ισχυρών.

Ο φον Καρλ Κλαούζεβιτς (178—1831), Πρώσσος στρατηγός, θεωρητικός του πολέμου υποστήριζε: «Οι πόλεμοι αποτελούν συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».

Ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά -1284 Α» αναφέρει: «Δημηγορούσαν οι λαγοί ζητούντες παραχωρήσεις και διευκολύνσεις από τους λέοντες. Οι λέοντες αποκρίνονταν: όλα καλά, αλλά τα λόγια σας χρειάζονται νύχια και δόντια σαν τα δικά μας, τα οποία εσείς δεν έχετε».

Πόσο ταιριάζουν τα λόγια του Αριστοτέλη στους εξ ανατολών λαγούς.

* Δημοσιογράφος, επίτιμο μέλος της Ενώσεως Ευρωπαίων Δημοσιογράφων

Kουκουλοφόροι και μηδενιστές όπως ο πλανερός της καταρρέουσας αντιπολίτευσης, κατέστρεψαν την Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου, τα γραφεία της ΔΑΠ, Πανεπιστήμιο Πειραιώς. 

Του Βασίλειου Γρ.Παπαδάκη*

Σύμφωνα με μαρτυρίες φοιτητών οι βιαιοπραγήσαντες ήσαν αναρχικοί. Απορίας άξιον γιατί φορούν κουκούλες ενώ είναι γνωστοίστη Γενική Ασφάλεια,στα κόμματα εν τη Βουλή και ανά την επικράτεια.

Οι εξτρεμιστές η εν άλλαις  λέξεσι αναρχικοί, είναι αδιάλλακτοι, ασυμβίβαστοι και χρησιμοποιούν βία και τρομοκρατία προς επίτευξη των στόχων τους. Χαρακτηρίζονται από έλλειψη ανθρωπιάς.

Δεν πιστεύουν στις ανθρώπινες αξίες (αμοραλιστές), απορρίπτουν τους κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς. Αρνητές των εθνικών ιδεωδών,ψευδοκοσμοπολίτες και θρασύδειλοι.  Δεν αισθάνονται αγάπη, κατανόηση, συμπόνια προς τους συνανθρώπους. Φθονούν τους επαγγελματικά καταξιωμένους, τους ευημερούντες και τους πολίτες με συνείδηση της κοινής καταγωγής, θρησκείας και ιστορίας.

Οι νερώνιοι δρουν εκ του ασφαλούς.Πυρπολούν, λεηλατούν και καταστρέφουν ξένες περιουσίες χωρίς να υφίστανται τις συνέπειες των πράξεων τους.

Η θρασυδειλία είναι ένας παθητικός μηχανισμός αυτοάμυνας, ένας τρόπος φυγής μπροστά σε μία επικίνδυνη κατάσταση και δη όταν η πατρίδα βρίσκεται εν κινδύνω. Παρατηρείται σε άτομα με μέση πνευματική καθυστέρηση και έλλειψη θάρρους. Σύμφωνα με την αριστοτελική αντίληψη ο δειλός φοβάται εκείνα που δεν πρέπει ενώ ο θρασύς αψηφά και εκείνα που πρέπει να φοβάται. «Ηθικά ευδήμια».

Αντίθετη λέξη της δειλίας είναι η γενναιότητα. Η διαφορά του δειλού από το γενναίο  βρίσκεται στις αντιδράσεις. Ο δειλός γίνεται έρμαιο του φόβου, δεν μπορεί να τον δαμάσει, παραλύει και αδυνατεί να τον αντιμετωπίσει. Ο γενναίος συνειδητοποιεί τον κίνδυνο, οργανώνεται και τον αντιμετωπίζει με θάρρος. Δεν αφήνει το φόβο ν’αχρηστεύσει τις δυνάμεις του.

Η λέξη γενναίος (γέννα= καταγωγή) σημαίνει τον προερχόμενο από καλή
γενιά, τον ευγενή και ανδρείο. Η γενναιότητα είναι αρετή. Χαρακτηρίζει ανθρώπους με ισχυρή βούληση και υψηλό αίσθημα χρέους και καθήκοντος. Η ανδρεία δεν πρέπει να ταυτίζεται με την αρρενότητα.

Ο Πλάτων (427-348), αναγνωρίζει την ανδρεία ως μία από τις τέσσερεις θεμελιώδεις αρετές του ανθρώπου. Οι άλλες τρεις:  φρόνηση, σωφροσύνη, δικαιοσύνη. Η αρχαία ελληνική σκέψη ενδιαφέρθηκε για το εννοιολογικό περιεχόμενο της ανδρείας και έδωσε διάφορους ορισμούς μεταξύ των οποίων: Θάρρος, πατριωτισμός, παρρησία, αναδοχή, τόλμη μπροστά στους κινδύνους και κυρίως η  προτίμηση των ανδρείων να έχουν ένδοξο θάνατο αγωνιζόμενοι για τα όσια και τα δίκαια, παρά να σωθούν με αισχρό τρόπο όπως οι δειλοί.

«Αυτός που αγαπά την πατρίδα του, αγαπά και την ανθρωπότητα. Όποιος δεν αγαπά την πατρίδα του δεν αγαπάει τίποτα». Σαμουήλ Τζόνσον (1709-1884) Άγγλος συγγραφέας. 

Κατά τον Ολλανδό φιλόσοφο Μπαρούχ Σπινόζα (1632-1677), η εγκράτεια, η σοβαρότητα και το θάρρος μπροστά στον κίνδυνο είναι απόδειξη γενναιότητας.  Αντίθετα, οι δειλοί δεν διαθέτουν ψυχική δύναμη. Ενεργούν ως κακομαθημένα και αβροδίαιτα παιδιά. Στα πρώτα εμπόδια και εξωτερικούς κινδύνους λυγίζουν και υποχωρούν.

Οι παραβάτες του νόμου  είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους και είναι δίκαιο να τιμωρούνται προς παραδειγματισμό των άλλων. Κατά το Σωκράτη (470-399 π.Χ.) η τιμωρία «σωφρονίζει και δικαιότερους ποιεί τους ανθρώπους» (Πλάτων, Γοργίας, 479).Δικαιοσύνη είναι η «τάξις πολιτικής κοινωνίας», Αριστ. Πολιτικά Α32.

Η  επιείκεια και ανοχή προς τους πάσης φύσεως αναρχικούς-τρομοκράτες αποτελεί μεγίστη αδικία. Ευθύνη της δικαιοσύνηςείναι η απονομή του δικαίου, η προστασία των πολιτών από τους παρανομούντες και βιαιοπραγούντες. Το νταϊλίκι και ο ψευτό-παλληκαρισμός των εξτρεμιστών με κουκούλες ή χωρίς, δεν έχουν θέση στα ευνομούμενα κράτη με κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Επάναγκες η επιβολή χρηματικής ποινής (Π.Κ. 57 , 58) ανάλογης των ζημιών που προκάλεσαν στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς οι αβέλτεροι αναρχικοί. Δικαιοσύνη η οποία αδυνατεί να απονείμει δικαιοσύνη είναι κενό γράμμα. Για να τα πούμε δημοσιογραφικά και όχι με πολιτική χαϊδευτική διάθεση: «Κόραξ κόρακι φιλεί και τέττιξτέττιγι» = όσοι υπερασπίζονται με ζήλο τους όμοιους και δικούς τους.

Ο ΣέζαρεΛομπρόζο (1835-1909) Ιταλός εγκληματολόγος και γερουσιαστής, στο βιβλίο «Η Παραβατικότητα» 1894, αναφέρει: «Οι εγκληματικές ενέργειες έχουν άμεση σχέση με το κοινωνικό, οικονομικό και φυσικό περιβάλλον. Η κοινωνία οφείλει ν΄ αντιμετωπίζει τον παρανομούντα με θεραπευτικά και προληπτικά μέσα.

Ο Λομπρόζο,  μαζί με τους Ιταλούς δικαστές-εγκληματολόγους ΡαφαέλεΓκαροφάλο (1851-1934), καιΕνρίκο Φέρρι (1856-1929), υπήρξαν οι ιδρυτές της θετικής σχολής του Ποινικού Δικαίου. 

Ο JamesColeman  καθηγητής ψυχολογίας,  πανεπιστήμιο Μίσιγκαν, στο βιβλίο: “AbnormalPsychology”, 1956, στα κεφάλαια Κληρονομικότης – Οικογένεια – Περιβάλλον, σελ. 108, αναφέρεται στην παραβατικότητατων ατόμων που διαπράττουν αδικήματα – κακουργήματα. Οι παραβάτες του νόμου είναι στην πλειονότητα άνδρες παρορμητικοί, χωρίς επαγγελματικό προσανατολισμό, με ακαταμάχητη τάση για εκτέλεση παρανόμων πράξεων, διαστροφή (εκούσια παραβίαση του νόμου), και αναζήτηση του κακού για το κακό.

Τα αίτια που προκαλούν εγκληματικές συμπεριφορές: διαλυμένα σπίτια, συναισθηματική αποστέρηση, αλκοολισμός των γονέων, έλλειψη σωστής καθοδηγήσεως και αγωγής, ελλιπής εκπαίδευση και μη προσαρμοστικότητα. Το 1/5 των κατοίκων της Ε.Ε. διαβιεί σε περιθωριακές και υποβαθμισμένες συνοικίες με ανθυγιεινό περιβάλλον. Τα ποσοστά αυξάνονται επικινδύνως με την εισροή χιλιάδων μεταναστών, προσφύγων.

Στη σύγχρονη εποχή των  αντιθέσεων και αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, ο άνθρωπος έχασε τον προσανατολισμό και την πραγματική ταυτότητα του. Η τεχνική επιστήμη έθρεψε το τεχνοκρατικό πνεύμα και δημιούργησε το μονοδιάστατο άνθρωπο. Αποξήρανε την ψυχή από αισθήματα, ευσπλαχνία, φιλοπατρία και χάθηκε η ανθρωπιά.

Η κοινωνική αδικία είναι διάχυτη, ίσως γιατί ο μεταπολεμικός κόσμος πέρασε σ΄ένα στάδιο αφθονίας χωρίς δίκαιη κατανομή του πλούτου. Την κοινωνική αδικία ουδείς αμφισβητεί, όταν όμως μια μειοψηφία επιδιώξει την άρση της με επαναστατική διάθεση, τότε αν επικρατήσει, θα προκαλέσει μοιραία αντίδραση και η επανάσταση θα φέρει αντεπανάσταση.

Ο ένας ολοκληρωτισμός γεννά τον άλλον, με το πρόσχημα ότι οι λίγοι ξέρουν καλλίτερα από τους πολλούς το συμφέρον του συνόλου.

Ηθικό συμπέρασμα: «Αμαρτία των γονέων εις την κεφαλήν των νέων» Γεώργιος Αιτωλός (Αθωνικός Κώδικας των Ιβήρων).

*Δημοσιογράφος – Επίτιμο Μέλος Ενώσεως Ευρωπαίων Δημοσιογράφων

Η Μεσόγειος γεωγραφικά και πολιτικά είναι το ασφαλέστερο σύνορο της. Οικονομικά ένας πολύτιμος πλουτοπαραγωγικός χώρος και πολιτιστικά ένας κόσμος που χωρίς αυτόν θα αλλοιωνόταν η φυσιογνωμία της Ευρώπης.

Του Βασίλειου-Γεώργιου Γρηγ. Παπαδάκη*

Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η Τουρκία είχε δεσμούς με το δυτικοευρωπαϊκό κόσμο, αν και μεγάλο τμήμα της ανήκε πολιτιστικά και γεωγραφικά στον ασιατικό χώρο.

Την περίοδο 25.11.1971 - 22.5.1972,  δακτυλογραφήθηκαν και ταχυδρομήθηκαν από το γράφοντα στους«Sunday Times»London (κυκλοφορία 1.450.000) τρία άρθρα, επίκαιρα σήμερα, με αμοιβή 25 στερλίνες το άρθρο, ποσό σημαντικό για την εποχή εκείνη.

Τα άρθρα αναφέροντοστον πολιτιστικό και τουριστικό πλούτο των Ιονίων και Αιγαιοπελαγίτικων Νησιών και τη σημασία τους ως προμαχώνων για την άμυνα της Ευρώπης. Ιδιαίτερη μνεία εγένετο στη στρατηγική και γεωπολιτική σημασία της Κρήτης ως το αμυντήριο της Ανατολικής Μεσογείου.

Η Κρήτη σήμερα  είναι ένα τεράστιο αεροπλανοφόρο αμετακίνητο αλλά και μη βυθιζόμενο του οποίου η ακτίνα δράσεως εκτείνεται σ΄ ολόκληρη της Ανατολική Μεσόγειο. Απόρθητο φρούριο αναχαίτησης της τουρκικής παράνοιας και προκλητικότητας.Η Τουρκία δεν είναι αήττητη και η Ελλάδα δεν είναι ευπόρθητη.

Γνωρίζει καλλίτερα από κάθε «φίλο» και εχθρό να υπερασπίζεται τα σύνορα και την εθνική της ακεραιότητα. Η ρήση του Ομήρου «Εις οιωνός άριστος,αμύνεσθαι περί πάτρης», εξακολουθεί να υπάρχει στο DNAτων σύγχρονων Ελλήνων.

Τα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου πελάγους είναι ελληνικά. Η Ελλάδα έχει μόνο έναν αποτελεσματικό τρόπο να αντιδράσει κατά των τουρκικών προκλήσεων.

Ν’ αυξήσει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 μίλια στα 12, νόμιμο δικαίωμαπου εφαρμόζουν τα παράκτια κράτη. Πρέπει όμως πρώτα να πεισθούν όσον ένεστι,με λογικά και δίκαια επιχειρήματα, οι Η.Π.Α. και η Ρωσσία, μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, αμφότερες μεγάλες ναυτικές δυνάμεις, ότι δεν βλάπτονται τα συμφέροντα τους από την αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Με αίσθηση της πραγματικότητας στην απολυτότητα της η Ρωσσία ευνοείται από τη διάσπαση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟενώ οι Η.Π.Α. δεν θα εγκαταλείψουν εύκολα τη μεγάλη εξοπλιστική αγορά της Τουρκίας.

Εδώ έγκειται η αξιότητα των Ελλήνων πολιτικών αρχηγών και διπλωματών οι οποίοι δεν στερούνται ικανοτήτων.Καλούνται να λύσουν το «Γόρδιο δεσμό» είτε με το ξίφος είτε με την πειθώ. Δε θα χρειαστεί να υπάγουν στη Φρυγία αλλά ούτε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης των δεκαπέντε δικαστών διαφόρων εθνικοτήτων, την εποχή μάλιστα που κυριαρχεί η πλεονεξία, η ιδιοτέλεια και η διαφθορά.

Άλλωστε όπως είναι γνωστό τοις πάσι, στις διεθνείς σχέσεις επικρατεί το δίκαιο του ισχυρότερου και «του κρείττονος συμφέρον» όπως αναφέρει ο Πλάτων (427-347 π.Χ.) στην Πολιτεία. Υπολογίζουν όμως σωστά τα συμφέροντα τους όσοι προωθούν ανισομέτρως τα συμφέροντα της Μουσουλμανικής Σουνιτικής Τουρκίας έναντι της Χριστιανικής Ελλάδος?

Ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) λέει στα Ηθικά Νικομάχεια: «παρακινούμεθα στις πράξεις μας από συμφέρον και αποτρεπόμεθα από το βλαβερό». Είναι λάθος να ρυθμίζει ένα κράτος την πολιτική του επηρεαζόμενο από συναισθηματισμούς και δήθεν φιλίες. «Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν ούτε φίλοι ούτε εχθροί, μόνο συμφέροντα» TalleyrandPerigord, (1754-1838), Γάλλος πολιτικός.

Είναι ειρωνεία η συχνή επίκληση του Διεθνούς Δικαίου προς επίλυση των ελληνό-τουρκικών διαφορών. Στη διεθνή σκακιέρα οι διακρατικές συμφωνίες, διαπραγματεύσεις, καθορίζονται αποκλειστικά από αυτό που επιτάσσει το συμφέρον του κάθε κράτους και μόνο. Τα συμφέροντα αλλάζουν ανάλογα με την επικρατούσα παγκόσμια γεωπολιτική.

Το Διεθνές Δίκαιο είναι ανίσχυρο να επιβάλλει τις αποφάσεις του ή να υποχρεώσει κράτος να τηρήσει τους κανόνες δικαίου διότι δε διαθέτει νομοθετική και εκτελεστική εξουσία που να εξαναγκάζει τον παρανομούντα. Η ισχύς του είναι ανύπαρκτη όπως και η ασφάλεια των πολιτών.

Χωρίς να είμεθα ελπιστικοί, αναμένεται από τις Η.Π.Α. να πράξουν τα αυτόδηλα για τη σύμμαχο - δημοκρατική Ελλάδα. Και γιατί όχι η Ρωσσία των 150 εκατ. ορθοδόξων Χριστιανών, ως έπραξε στους δύο  ρωσσό-τουρκικούς πολέμους 1828-29 και 1877-1878 (Συνθήκη Αδριανουπόλεως και Αγίου Στεφάνου) αναλαμβάνοντας το ρόλο της υπέρμαχου της Χριστιανοσύνηςενάντια στο Μουσουλμανικό επεκτατισμό.Να σταθούν όχι μόνο με λόγια αλλά και με πράξεις στο πλευρό της.

Επακολούθημα:

Αναγκαία αναφορά στις συνθήκες, αρχής γενομένης από τη Συνθήκη Σεβρών, προάστιο των Παρισίων, 10 Αυγούστου 1920. Υπεγράφη με τη λήξη του Α’Π.Π. μεταξύ των συμμάχων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η οποία έχασε τα 4/5 των εδαφών της.

Συνθήκη της Λωζάννης, 24 Ιουλίου 1923. Υπεγράφη μεταξύ των συμμάχων και της Τουρκίας η οποία είχε απορρίψει της Συνθήκη των Σεβρών. Η Συνθήκη εγγυήθηκε την ακεραιότητα της Τουρκίας στην οποία παραχωρήθηκε η Ανατολική Θράκη. Με το άρθρο 12 αναγνωρίστηκε η ελληνική κυριαρχία στη Λήμνο, Σαμοθράκη, Λέσβο, Χίο, Σάμο, Ικαρία. Με τα άρθρα 15 και 17, η Τουρκίαπαραιτήθηκε από τα δικαιώματα της  Δωδεκανήσου υπέρ της Ιταλίας.

Συνθήκη Μοντρέ, πόλη Ελβετίας, 20 Ιουλίου 1936. Ρυθμίζει το νομικό καθεστώς που διέπει το Βόσπορο, αρχαίος Θρακικός Βόσπορος, πρώην πορθμός Κωνσταντινουπόλεως. Ο Βόσπορος συνδέει τον Εύξεινο Πόντο με τη Μαύρη Θάλασσα, την Προποντίδα ή Θάλασσα του Μαρμαρά, και μέσω των Δαρδανελλίων το Αιγαίο Πέλαγος. Δαρδανέλλια, αρχαίος Ελλήσποντος, πορθμός της Τουρκίας μεταξύ Ευρώπης, Βαλκανίων και  Ασίας. Συνδέει το Αιγαίο Πέλαγος με την Προποντίδα. Κεράτιος Κόλπος, εσωτερικός κόλπος της Ευρωπαϊκής Ακτής του Βοσπόρου.

*Δημοσιογράφος - Επίτιμο μέλος Ενώσεως Ευρωπαίων Δημοσιογράφων

Ο «μικρός», πιάνει πουλιά στον αέρα, ικανοποιεί αφ΄ενός την ιδιοσυστασία και σπουδαρχία κι’ αφετέρου, αποτρέπει τη φυγή των σταλινιστών από το μαντρί της ασπόνδυλης αριστεράς. Ούτως εχόντων των πραγμάτων διατηρεί την καρέκλα στο κόμμα «μαζών» και το αντιστρέψιμο 31.54%.

Του Βασιλειου Γρ. Παπαδάκη*

Εν συντομία δεν διαφαίνεται στον ορίζονται, υπό τις σημερινές συνθήκες, ο αρραβών μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝ.ΑΛ για τη δημιουργία ενός κεντροαριστερού κόμματος. Η περίπτωση απορρόφησης της Ε.Κ. από το ΠΑ.ΣΟ.Κ, εκλογές Οκτ. 1981, ανήκει στην ιστορία. Ουδεμία σχέση με τον πολιτικάντη της αριστεροσοσιαλιστικήςουτοπίας.

Ουτοπία ονομάζεται το ανέφικτο, ανεφάρμοστο, πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό σύστημα. Στις πρόωρες πολιτικές ουτοπίες (ου + τόπος) εκτός από το μυθιστόρημα: «Utopia»,1516 του ThomasMorus(1478-1535), συγκαταλέγονται τα έργα των TommassoCampanella(1568-1639)“CivitasSolis”, 1620, FrancisBacon(1561-1626) “NovaAtlantis”, 1622.

Μέσα από τα συγγράμματα άσκησαν κριτική στα κακώς έχοντα της εποχής, με αναφορές στις κοινωνικές συνθήκες και ανθρώπινες συμπεριφορές. Ουτοπιστικές σκέψεις εκφράστηκαν στην «Πολιτεία» του Πλάτωνα. Ο όρος ουτοπία καθιερώθηκε από τους Γάλλους ουτοπικούς-σοσιαλιστές CharlesFourier (1772-1837) και HenriSaintSimon (1760-1825). Στο βιβλίο: «Dusystèmeindustriel», ο Simonαναφέρεταιστους κινδύνους από την αναδυόμενη μαζική βιομηχανικήκοινωνία και προειδοποιεί για τις επερχόμενες πολιτιστικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.

Ο ουτοπιστικός-σοσιαλισμός περιγράφει την ιδανική πολιτεία. Άνθισε κατά την προ- μαρξιστική περίοδο ως πνευματική θεώρηση χωρίς τη δυνατότητα πρακτικών εφαρμογών. Δέχθηκε αυστηρή κριτική από τους FriedrichEngels (1820-1895) και KarlMarx (1818-1883). Ο τελευταίοςδιαφοροποίησε τον ουτοπιστικό-σοσιαλισμό από τον επιστημονικό. Προσδιόρισε τον ουτοπιστικό ως μία σοσιαλιστική θεωρία που διατυπώθηκε χωρίς τη γνώση της κοινωνικής νομοτέλειας. Αντίθετα υπέστηριξε τη πραγμάτωση του επιστημονικού σοσιαλισμού, ως επιτακτική ανάγκη, λόγω των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών που επικρατούσαν. Συγκεκριμένα της πάλης μεταξύ κεφαλαίου και προλεταριάτου.

Ο Γάλλος φιλόσοφος-πολιτικόςPierreLeroux (1797-1871) ήταν ο πρώτος που έκανε χρήση του όρου σοσιαλισμός «socialisme», 1839.Μετά τη βιομηχανική επανάσταση εμφανίζεται ως οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα. Σχετίζεται με τον κομμουνισμό καθώς επιδιώκει την κυριότητα των μέσων παραγωγής. Είναι η προπαρασκευαστική φάση του κομμουνισμού. Η θεωρία που γίνεται δόγμα, ξυπνά και αναταράσσει τα ασίγαστα πάθη της ψυχής, την τυφλή πίστη, το φθόνο, μίσος, την πλεονεξία. Για τα πάθη αυτά χύθηκε πολύ αίμα.

Η λέξη σοσιαλισμόςαπό το λατ.«societas» = κοινωνία, ή συντροφισμός από το λατ. «socius» = σύντροφος, έξ ου οι σύντροφοι, συντρόφισσες.Αντίθετη λέξη η ατομοκρατία, “individualismus”= ατομισμός.

Ο Πλάτωνας (428-347 π.Χ.), οι Σοφιστές, ο AdamSmith(1723-1790) θεμελιωτής της οικονομικής σκέψης, υπήρξαν οπαδοί του ατομισμού. Η εμφάνιση των πρώτων σοσιαλιστικών θεωριών χρονολογείται  το 1.500 π.Χ. στη μινωική Κρήτη.

Ο σοσιαλισμός διακρίνεται: Αριστοκρατικό (Πλάτων, Πολιτεία), χριστιανικό, επαναστατικό-σοσιαλισμό, κρυφοκαπιταλιστικό, κομμουνιστικό, επιστημονικό, σοσιαλδημοκρατικό, ριζοσπαστικό, δημοκρατικό, εθνικό, μετριοπαθή, ουτοπιστικό, ων ουκ έστιν αριθμός. Η πληθώρα των λέξεων έγινε προϊόν εκμετάλλευσης από λαϊκιστές, πολιτικάντηδες.

Η θεωρία κατάντησε συνώνυμη της πολιτικής απάτης, εξαπάτησης και υπεκφυγής. Οι πολίτεςτελούν υπό πλήρη σύγχυση αναφορικά με το περιεχόμενο και την έννοιατης λέξεως.

Στην Ελλάδα η πρώτη προσπάθεια να οργανωθεί σοσιαλιστικό κόμμα χρονολογείται το 1912, στη Θεσσαλονίκη από την πολιτική και συνδικαλιστική οργάνωση «Φεντερασιόν». Το 1918, συνήλθε το Α΄ Σοσιαλιστικό συνέδριο που ψήφισε το καταστατικό του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (Σ.Ε.Κ.Ε.). Κατά την περίοδο, 1918 -1958, ο σοσιαλισμός (δημοκρατικός-μαρξιστικός) πήρε διάφορα πολιτικά σχήματα και ονόματα.

Στη δεκαετία του 1980, είκοσι και πλέον χώρες ήταν οργανωμένες  με το σύστημα του μαρξιστικού-σοσιαλισμού, ενώ άλλες κυβερνιόνταν από κόμματα που είχαν ως ιδεολογία το δημοκρατικό -σοσιαλισμό (σοσιαλοδημοκρατίες).

Ο σοσιαλισμός είναι ένα διπλόσημο ιδεολόγημα,δυσκατανόητο για τους πολίτες. Ομιλεί περί αλληλεγγύης, συναδελφικότητας, κοινωνικής δικαιοσύνης, θεωρίες που ακούγονται γλυκυήχες στα ώτα των αδαών αλλά δεν εφαρμόζονται στην πράξη.

Τον Οκτ. 1981, το Πα.Σο.Κ. κερδίζει τις εκλογές με «πλατφόρμα» την εξωπραγματική και παραπλανητική σοσιαλιστική ιδεολογία.

Το πολιτικό μέλλον του αριστεροσοσιαλισμού είναι αβέβαιο. Στις περισσότερες χώρες στις οποίες εφαρμόστηκε τα αποτελέσματα ήσαν ολέθρια. Κύπρος, 2008-2013. Βενεζουέλα, 2013-?. Ελλάδα, 2015-Ιούλιος 2019.

«Οι πολίτες και οι διοικούντες που δεν γνωρίζουν επαρκώς τα πολιτικά πράγματα και δεν παίρνουν επ’ αυτών αποφάσεις, είναι άχρηστοι πολίτες». Περικλής (Επιτάφιος, Θουκυδίδης 3,32).

*Επίτιμο μέλος Ε.Ε. Δημοσιογράφων

Στον ιερό ναό της Μπελλόνα, ιερείς και πιστοί περιέπιπταν σε παραληρήματα. Εφαράδιζαν την τυφλή μανία τους με δολοφονίες, πυρπολήσεις και καταστροφές ξένων περιουσιών.

Tου Βασίλειου Γρ. Παπαδάκη*

Ο φανατισμός, μία από τις μεγαλύτερες μάστιγες της ανθρωπότητας, διακρίνεται σε θρησκευτικό (θρησκόληπτοι, θεομανείς, ιερείς της Κυβέλης, φρυγική θεά της γονιμότητας), πολιτικό (αδιαλλαξία πολιτικών θέσεων), και εθνικό (σοβινισμός, ρατσισμός).

Στο θρησκευτικό φανατισμό εντάσσεται η αίρεση των Ναζαριτών Ισμαηλιτών οι οποίοι γέννησαν το θρύλο των ασσασίνων. Δημιουργός της αιρέσεως τον 11ο αι. υπήρξε ο νεαρός Πέρσης Χασάν ες Χομαϊρί ο οποίος υποστήριζε: «αντί να ανατρέπουμε βασίλεια με μάχες ας ανατρέπουμε βασιλείς και πολιτικούς με ξιφίδια».

Στρατολογούσε και φανάτιζε νεαρά άτομα το οποία υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών (χασίς), δολοφονούσαν αθώους πολίτες, στρατηγούς μέσα σε πολεμικές σκηνές, άρχοντες στα παλάτια και πολιτικούς αντιπάλους. Οι Ναζαρίτες Ισμαηλίτες, 11ο-13ο αι., έγιναν φόβος και τρόμος όλων των βασιλείων της Ανατολής κυρίως των αραβικών και εφιάλτης των Σταυροφόρων οι οποίοι τους έδωσαν το προσωνύμιο ασσασίνοι.

Κατά το μεσαίωνα το τυφλό θρησκευτικό πάθος των ιεροεξεταστών, έβλαψε το χριστιανισμό της δυτικής Ευρώπης.

Πολιτικός φανατισμός. Τυφλή και χωρίς όρια προσήλωση σε μία συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία ή δόγμα που οδηγεί σε αδιάλλακτη στάση και έχθρα εναντίον εκείνων που έχουν διαφορετική άποψη. Συνέπειες του πολιτικού φανατισμού: επαναστάσεις, διχασμός, εμφύλιοι πόλεμοι.

Εθνικός φανατισμός. Εκφράζεται με ρατσιστικές-σοβινιστικές πρακτικές. Η λέξη σοβινισμός (παθολογικός εθνικισμός-εθνικός φανατισμός) προέρχεται από τη γαλλική chauvinism, όνομα του Nicholas Chauvin, Γάλλος στρατιώτης, φανατικός υποστηρικτής του Ναπολέοντα. Ο σοβινισμός εξαπλώθηκε με καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα στους δύο Π.Π. Η τυφλή πίστη σε ανώτερες φυλές εξακολουθεί και σήμερα να συσπειρώνει ομάδες και να τις οδηγεί σε βιαιότητες και εγκληματικές πράξεις.

Στον αντίποδα του σοβινισμού βρίσκεται ο καλώς νοούμενος εθνικισμός ο οποίος έχει ως πρώτο βασικό γνώρισμα τη φιλοπατρία. Η επιβίωση του Έθνους εξαρτάται από την πολιτιστική παράδοση και τα εθνικά ιδεώδη. Σοβινισμός και ρατσισμός καταδικάζονται διεθνώς και θεωρούνται ηθικά απαράδεκτες πρακτικές.

Οι δολοφονίες από τους ασσασίνους 11ο – 13ο αι. επαναλαμβάνονται σήμερα από άτομα με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, τα οποία μεταλλάσσονται σε φανατικούς τρομοκράτες, κορυβαντιώντες ασσασίνοι.

Τα τρομοκρατικά κτυπήματα, πολύπλευρα και πολυσύνθετα, έχουν την αφετηρία τους στο θρησκευτικό και ιδεολογικό φανατισμό. Βασίζονται στον αιφνιδιασμό. Τα μέσα που χρησιμοποιούν είναι απεριόριστα. Ο απώτερος σκοπός είναι η δημιουργία ψυχολογικών εντυπώσεων, κλίματος ανασφάλειας, μεγαλύτερης δημοσιότητας. Μέσα στους στόχους είναι η ανενδοίαστη επιβολή του «δικαίου της πυγμής» και η επικράτηση του Ισλάμ έναντι άλλων θρησκειών.

Ο φανατισμός με όρους ψυχολογίας είναι σοβαρή ψυχική ασθένεια, (ψύχωση). Χαρακτηρίζεται από έλλειψη αυτογνωσίας, μόρφωσης αυτοπεποίθησης. Αιτία η κοινωνική δυσπροσαρμοστικότητα του ατόμου και η απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Προκαλεί έμμονες ιδέες και εμπάθειες που διαταράσσουν την ψυχική ηρεμία και το νου. Ο ανθρώπινος φανατισμός εξουδετερώνεται με την καλλιέργεια του συναισθήματος, της ανθρωπιάς, αυτοκριτικής, ευθύνης, παιδείας και του καθήκοντος.

Οι βιαιοπραγίες, βανδαλισμοί, δολοφονίες αθώων πολιτών αγγίζουν τα όρια της ανθρώπινης ηλιθιότητας.

«Το μυαλό είναι πιο δυνατό από τη γροθιά». Ευάγγελος Παπανούτσος (1900-1982) φιλόσοφος, εκπαιδευτικός.

Οι τρομοκράτες-ασσασίνοι (αγγλιστί assassin) με εγχειρίδια και όπλα, οι πολίτες με μυαλό, ανδρεία και ευκαρτεροψυχία.

*Επίτιμο μέλος της Ένωσης Ευρωπαίων

Τέσσερα ήταν τα στοιχεία που διέκριναν το δημοκρατικό πολίτευμα τον 5^ο π.Χ. αιώνα. Δικαιοσύνη, Ελευθερία, Παιδεία, Καθήκον. Πάνω σ’ αυτές τις θεμελιώδεις και αδιάρρηκτες αρχές  οικοδομήθηκε το αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Οι αρχαίοι φιλόσοφοι ανέδειξαν ως ύψιστη αξία τη δικαιοσύνη.

Τη θεοποίησαν και την ονόμασαν «Σύνθρονον των Θεών». Στόχευαν στη δημιουργία ανθρώπων με ηθικές αρχές και υψηλά ιδανικά, σεβασμό στους νόμους και στις αποφάσεις της δικαιοσύνης.

Tου Βασίλειου Γ. Παπαδάκη*

Ο Πλάτων (427-347 π.Χ.) θεωρούσε τη δικαιοσύνη αρετή ή ηθική αξία. Επεμβαίνει ώστε τα άτομα να μη βλάπτουν τη ζωή, την ελευθερία, την περιουσία και την τιμή των άλλων.

Ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) στα Πολιτικά Α1. 253 α 52 γράφει: «Όταν ο άνθρωπος αποκοπεί από τη δικαιοσύνη και το νόμο γίνεται το χειρότερο απ΄ όλα τα ζώα». Επίσης στο 4^ο βιβλίο των Πολιτικών: «Πάσης πολιτείας τρία μόρια εστίν: εν μεν το βολευόμενον περί των κοινών (κοινοβούλιο), δεύτερον το περί τας αρχάς (εκτελεστική εξουσία), τρίτον δε τι το δικάζον (δικαιοσύνη)».

Τα κυριότερα γνωρίσματα της δικαιοσύνης:

Ίσονομία: Οι πολίτες είναι ίσοι μπροστά στο νόμο.

Αξιοκρατία:  Για υπεύθυνες θέσεις στην κοινωνία κάθε άνθρωπος  εκτιμάται σύμφωνα με τα προσόντα και την αξία του.

Τιμωρία της αδικίας:  Σωφρονίζει τους ανθρώπους για να γίνουν δικαιότεροι.

Επιείκεια: Η μεγάλη επιείκεια αποτελεί και μεγάλη αδικία. Το πνεύμα αυτό εκφράζει η γνωστή δικανική αρχή : «άκρα δικαιοσύνη είναι ύψιστη αδικία».

Άξιον απορίας η ζεύξη των λέξεων ιδεολογία - σωφρονισμός = (επιβάλλεται για παραδειγματισμό), με αναφορά στα ιδιαζόντως ειδεχθή εγκλήματα του παραληρηματικού και παρανοϊκού τρομοκράτη της  «17Ν» τα οποία συνιστούν «ιδεολογία επί της οποίας δεν χωρεί σωφρονισμός». Μαρξιστικές δαιμονοληψίες. Τον όρο ιδεολογία εισήγαγε το 19^ο  αιώνα ο κόμης Destuff de Tracy (1754-1836), Γάλλος φιλόσοφος, θεμελιωτής της φιλοσοφίας των ιδεολόγων για να δηλώσει μέσα από το σύγγραμμα «Στοιχεία της Ιδεολογίας» 1803, μία επιστήμη των  ιδεών που θα αποκάλυπτε  τις προκαταλήψεις των ανθρώπων.

Κατά τον Karl Marx (1818-1883), η ιδεολογία είναι μία ψευδής συνείδηση, ένας τρόπος εξιδανίκευσης των αντιφάσεων και αντιστροφής της πραγματικότητας. Προσπάθεια του ανθρώπου να λύσει με το νου τις αντιφάσεις που δεν μπορεί να λύσει με την πράξη. Κατά το Μarx η ιδεολογία δεν διαμορφώνει την πραγματικότητα αλλά η πραγματικότητα την ιδεολογία.  Είναι ταξική έκφραση, ένα έντεχνο, σκόπιμο και παραπλανητικό δημιούργημα.

Ο Ιταλός εγκληματολόγος Cesare Lombroso (1831-1909) στο βιβλίο «Παραβατικά άτομα», 1894, γράφει: Το έγκλημα αποτελεί φυσιολογική συμπεριφορά ορισμένου ανθρωπολογικού τύπου. Η εγκληματική συμπεριφορά είναι συνυφασμένη με το οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και φυσικό περιβάλλον του εγκληματία. Η πολιτεία οφείλει ν’ αντιμετωπίσει τον εγκληματία με θεραπευτικά και προληπτικά μέτρα. Ο Lombroso είναι ο θεμελιωτής της θετικής σχολής του ποινικού δικαίου.

Ο Γάλλος κοινωνιολόγος Emil Durkeim (1858-1917), στο έργο «Έγκλημα-Αυτοκτονία», κατατάσσει τους εκ γενετής δολοφόνους σε δύο κατηγορίες. Στην πρώτη ανήκουν άτομα νοητικά διαταραγμένα, σχιζοφρενή, που διαπράττουν χωρίς λόγο βίαιες και απρόσμενες ανθρωποκτονίες.  Στη δεύτερη  άτομα που επέλεξαν με τις εγκληματικές πράξεις να απομονωθούν από την κοινωνία.

Ο Γερμανοβρεττανός κοινωνιολόγος Karl Mannheim (1893-1947), διακρίνει δύο έννοιες του όρου ιδεολογία: Την ειδική και την καθολική. Η ειδική δηλώνει σκεπτικισμό για τις ιδέες και παραστάσεις που προβάλει ο αντίπαλος. Η καθολική  αναφέρεται στο χαρακτηριστικό τρόπο του σκέπτεσθαι. Ο Mannheim ξεχωρίζει την ιδεολογία από την ουτοπία που αναφέρεται σε αντικείμενα ή καταστάσεις που δεν υφίστανται στην πραγματικότητα.

Στη φιλοσοφία η ιδεολογία  εμφανίζεται ως ιδέα, θεωρία, κοσμοθεωρία. Στη στενότερη της έννοια είναι κοινωνική, πολιτική έννοια την οποία εκμεταλλεύονται  ομάδες που επιδιώκουν τη μεταβολή του πολιτειακού πολιτεύματος. Ιδεολογίες θεωρούνται: Ο  κομμουνισμός, εθνοσοσιαλισμός, σοσιαλισμός, φασισμός,  φιλελευθερισμός.

Η δικαιοσύνη αποτελεί επιτακτικό και καθολικό αίτημα των πολιτών. Με την αρετή της δικαιοσύνης καταργούνται προνόμια και προστατεύονται τα ατομικά δικαιώματα. Επικρατεί στην κοινωνία  ισότητα, αδελφοσύνη και  ελευθερία. Δεν θ’ αλωθεί ούτε από τη βία-τρομοκρατία της ομάδας Ρουβίκωνα και τα παρακλάδια της 17 «Ν» ούτε από το δόλο οποιασδήποτε ιδεολογίας.

Η αναφορά στην καταγωγή της δικαστού από την Ευρυτανία ανεκάλεσε στη μνήμη το χειμώνα, 1949 όταν ο Ελληνικός Στρατός με αρχιστράτηγο τον Αλέξανδρο Παπάγο (1883-1955), στρατηγούς τον Παυσανία Κατσώτα (1893-1891) και Θρασύβουλο Τσακαλώτο (1897-1989), απελευθέρωσαν το Καρπενήσι από τους αντάρτες του «Καπετάν Γιώτη», Χαρίλαος Φλωράκης (1914-2005). Λίγους μήνες αργότερα οι Ένοπλες Δυνάμεις στο Γράμμο-Βίτσι,   Αύγουστο 1949, συνέτριψαν τους κομμουνιστές. Για να μη λησμονούμε.

Οι κυβερνώντες, λιποτάκτες του καθήκοντος, με δεσμούς ευθύγραμμης αιματοσυγγένειας με τη  17 «Ν», και η σύντροφος του πρωθυπουργού οπτασιάζονταν τη δικαιοσύνη ως υποπόδιο των ποδών της συριζαϊκής δεσποτείας.

Η απάντηση στους ονειρισμούς της τουαλεταρισμένης συντρόφου: «έχουμε την κυβέρνηση, δεν έχουμε την εξουσία» = δικαιοσύνη, δόθηκε στις ευρωεκλογές, 26 Μαΐου, και δημοτικές, 2 Ιουνίου, όπου χάθηκε υπό τον ορίζοντα ο ήλιος της «πρώτη (συμ)φορά αριστεράς», μαζί με το «ηθικό πλεονέκτημα» του απολωλώτος πρωθυπουργού που έχει συνθηκολογήσει με τη συνείδηση του.

Επακολούθημα: «Το πιο γερό θεμέλιο της πολιτείας είναι η δικαιοσύνη», Πίνδαρος (522-448 π.X.), λυρικός ποιητής.

*Δημοσιογράφος, Επίτιμο μέλος Ενώσεως Ευρωπαίων Δημοσιογράφων