Διάβαζα μια έρευνα του «Εconomist» που δημοσίευσαν οι «ΝΥ Times», σύμφωνα με την οποία ο ψυχικός πόνος και φόβος που αισθάνεται κάποιος που απολύεται από την εργασία του, ιδίως αν δεν μπορεί να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του, είναι μεγαλύτερος και διαρκεί περισσότερο ακόμη και από την απώλεια αγαπημένου του προσώπου.

Tου Παύλου Παπαδάτου

Δυστυχώς, σε αυτή την κατηγορία βρέθηκαν συνάνθρωποί μας, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν ήδη φτωχοί. Το γράφω αυτό, μήπως και συγκινηθούν κάποιοι εργοδότες που στον ισολογισμό των επιχειρήσεών τους δεν υπάρχει η λέξη «εργαζόμενοι».

Το γράφω επίσης, γιατί πιστεύω ότι το «φάρμακο-καραντίνα» θα επιφέρει μεγαλύτερο πόνο από αυτόν της ασθένειας. Οι οικονομικές συνέπειες της καραντίνας θα είναι δυσβάστακτες, όσο και αν προσπαθούμε να τις μεταφέρουμε για αργότερα.

Αν σε μια επιχείρηση μετατοπίσεις τη φορολογική της υποχρέωση για λίγους μήνες, αυτό δεν σημαίνει ότι σε λίγους μήνες θα μπορέσει να τις πληρώσει, τη στιγμή μάλιστα που θα της έχουν δημιουργηθεί και νέες.

Aν τη δανείσεις για ένα χρόνο, δεν σημαίνει ότι σε ένα χρόνο θα μπορεί να εξοφλήσει το δάνειο. Η ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα με ασήμαντα ποσά όχι μόνο δεν δημιουργεί κύκλο κερδών, αλλά μάλλον κύκλο ζημιών και απλά μεταθέτει βραχυπρόθεσμα τις πτωχεύσεις.

Συγχρόνως, όμως, διευρύνει το δημοσιονομικό έλλειμμα και αυξάνει το εθνικό χρέος σε μη βιώσιμα επίπεδα. Ας ενισχυθούν, λοιπόν, και μάλιστα πολύ σημαντικά, μόνο οι παραγωγικές εταιρείες που έχουν προοπτικές (ποιος ο λόγος να διαιωνίζεται η ανωμαλία της αγοράς με αντιστοιχία ενός καταστήματος ανά 16 Έλληνες;).

Προς το παρόν, αναμένουμε τα κεφάλαια από το Recovery Fund, που θα αργήσουν να έρθουν, και που μόνο αφελείς προσδοκούν ότι θα μας χορηγούνται χρήματα χωρίς αυστηρούς όρους, γεγονός που ίσως απογοητεύσει κάποια κρατικοδίαιτα ελληνικά μονοπώλια.

Η χώρα δεν πάει μπροστά με φιλοσοφίες και επιτροπές σοφών. Χρειαζόμαστε λειτουργική δικαιοσύνη, που δεν έχουμε, εκ βάθρων αναδιάρθρωση του θλιβερού μας δημόσιου τομέα, φορολογικό σύστημα που να έλκει επενδύσεις και όχι να τις διώχνει, συντάξεις που να ανταποκρίνονται -έστω κατά προσέγγιση- στις δυνατότητες των ασφαλιστικών ταμείων, απαλλαγή της μονοπωλιακής εκμετάλλευσης των κρατικών επενδύσεων από ντόπιους επιχειρηματικούς ομίλους, αναβάθμιση του απηρχαιωμένου εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Αλλά, πρωτίστως, άριστη διακυβέρνηση της χώρας.

Σημείωση:

Και ενώ η χώρα μας βουλιάζει οικονομικά και απειλείται και η εθνική μας κυριαρχία, η Βουλή ασχολήθηκε με το αν πρέπει ή όχι να διδάσκονται αγγλικά στα νηπιαγωγεία ή πόσους μαθητές πρέπει να έχει μια αίθουσα διδασκαλίας, και αν εν έτει 2020 πρέπει ή όχι να αξιολογούνται οι καθηγητές! Δυστυχώς, κάθε φτωχός και η μοίρα του…

Του Παύλου Παπαδάτου

Συνεπώς να σταματήσει τις λαϊκίστικες παροχές που παραπέμπουν σε προεκλογική περίοδο και να ασχοληθεί με τα σοβαρά δομικά προβλήματα της χώρας». Τελικά το απρόβλεπτο έγινε αλλά δυστυχώς υπέρτατο βαθμό!

Μία χώρα της οποίας η δικαιοσύνη νοσεί βαριά, που οι τράπεζές της δουλεύουν στο κόκκινο, που έχει ασταθές φορολογικό σύστημα, που έχει ένα εντελώς δυσλειτουργικό και διεφθαρμένο κράτος και που σπαταλά τα χρήματα των φορολογουμένων στη χρηματοδότηση ζημιογόνων κρατικοδίαιτων οργανισμών, είναι καταδικασμένη να χάσει την 4η βιομηχανική επανάσταση και να περιοριστεί σε σουβλατζίδικα, καφενέδες, τριτοκοσμικούς τουρίστες και φυσικά στους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες!!!

Δυστυχώς οι κυβερνήσεις μας αλλά και εμείς είμαστε του σήμερα και των άκρων. Από την αρχή του χρόνου το χρηματιστήριό μας είχε σημειώσει παγκόσμιο ρεκόρ ανόδου, ενώ σε μία εβδομάδα παγκόσμιο ρεκόρ πτώσης.

Πριν λίγα χρόνια αγοράζαμε εκατομμύρια άχρηστα εμβόλια, και σήμερα όχι μόνο δεν έχουμε μάσκες για τον κορονοϊό, αλλά ούτε καν εμβόλια για την γρίπη. (Κάποια στιγμή ο κορονοϊός θα θεραπευτεί. Εμείς θα θεραπευτούμε);

Χρόνια αφήνουμε ξέφραγα τα σύνορά μας και μόλις πριν δύο εβδομάδες συνειδητοποιήσαμε ότι πρέπει να τα κλείσουμε. Ακόμη και εγώ, ο μη ειδικός, εξηγούσα και έγραφα σε άρθρο μου στις 11.10.2019: «Η μοναδική λύση του προσφυγικού είναι το ερμητικό κλείσιμο των συνόρων μας. Από ξηρά και από θάλασσα.»

Φύλλο δεν κουνιόταν στις οικοδομές και ξαφνικά γέμισε η Ελλάδα γιαπιά επειδή (κάκιστα) η κυβέρνηση έδωσε οικοδομικά κίνητρα, με αποτέλεσμα να προστεθούν χιλιάδες νέα απούλητα ακίνητα στα ήδη υπάρχοντα.

Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο ο κορονοϊός, γιατί και το 4ο τρίμηνο του 2019 είχαμε μείωση ανάπτυξης και μείωση εξαγωγών κατά 0.7% και 3.5% αντιστοίχως, σε σχέση με το 3ο τρίμηνο του 2019, ενώ η προσδοκώμενη ανάπτυξη για το 2020 δεν ξεπερνούσε το 1.8%.

Βέβαια αν δεν περιοριστεί ο κορονοϊός, θα ξεχάσουμε εντελώς την ανάπτυξη Δυστυχώς βρισκόμαστε πάντα προ εκπλήξεων και είμαστε πάντα απροετοίμαστοι όπως οι πέντε μωρές παρθένες.

H κυρία Φον Ντερ Λάιεν, ήλθε στον Έβρο για να ελέγξει τα σύνορα και να μας πει ότι η Ελλάδα είναι η ασπίδα της Ευρώπης. Kαι εγώ ο ταλαίπωρος νόμιζα ότι θα πει ότι η Ευρώπη θα γίνει η ασπίδα της Ελλάδας… και να το χειροκρότημα!

Πάλι καλά που δεν μας παρομοίασε με τους 300 σύγχρονους του Λεωνίδα! (Κυρία Λάιεν, η ελληνική κυβέρνηση ολομόναχη αντιμετωπίζει «πρόσφυγες» και Tούρκους, και το κάνει επιτυχώς).