Στα αρνητικά μηνύματα μπορεί κανείς αβίαστα να εντάξει την παταγώδη αποτυχία του λεγόμενου επιτελικού κράτους των 62 προσώπων στο κυβερνητικό σχήμα. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη, που έχει τριπλάσιο αριθμό υπουργών αναπληρωτών και υφυπουργών.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Κι αυτό έρχεται σε αντίθεση με το συγκεντρωτικό σχήμα, που έχει εγκατασταθεί στο Μέγαρο Μαξίμου, με αντιπρόεδρο και τέσσερις υπουργούς και υφυπουργούς, που σχεδιάζουν και προωθούν νόμους, ερήμην των καθ’ ύλην αρμοδίων υπουργών, που καλούνται να υλοποιήσουν προειλημμένες αποφάσεις.

Τρανό παράδειγμα ο νόμος για τον γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, που δεν σχεδιάστηκε, ούτε υποστηρίχθηκε από το αρμόδιο υπουργείο Δικαιοσύνης, αλλά από πολυπράγμονα αναρμόδιο υπουργό Επικρατείας, που κατοικοεδρεύει στο Μέγαρο Μαξίμου.

Στην πρώτη τετραετία υπήρχε Αντιπρόεδρος. Τον ρόλο αυτό είχε αναλάβει ο πρώην Πρόεδρος του ΣτΕ και πρώην υπηρεσιακός Πρωθυπουργός, Π. Πικραμένος. Όμως στην διάρκεια της πρώτης κυβερνητικής θητείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν ανατέθηκε καμία αρμοδιότητα  ή συγκεκριμένο έργο στον πρώην ανώτατο δικαστικό. Τον βλέπαμε απλά να παρίσταται μόνο σε τελετές και πανηγύρεις.

Τώρα στη μέση της δεύτερης τετραετίας, επανιδρύεται θέση αντιπροέδρου, η οποία ανατέθηκε στον μέχρι σήμερα υπουργό Οικονομίας Κωστή Χατζηδάκη, με αρμοδιότητα την εποπτεία των οικονομικών υπουργείων.

Το πως και το γιατί μετακινήθηκε ο Κωστής Χατζηδάκης από ένα νευραλγικό υπουργείο στην αντιπροεδρία σε ρόλο υπευσυντονιστή του κυβερνητικού έργου, είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει κατανοητό, μιας και τα μέχρι τώρα αποτελέσματα στον οικονομικό τομέα, έχουν καταγράψει θετικό πρόσημο.

Εκτός αν στο πίσω μέρος του μυαλού του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλέπει τον Κώστη Χατζηδάκη ως υποψήφιο διάδοχό του, με στόχο να μετακομίσει στις Βρυξέλλες, μόλις ολοκληρωθεί η θητεία των δυόμισι ετών του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα, που έχει προσυμφωνηθεί προκειμένου να περιέλθει σε πρόσωπο, που θα προέρχεται από το Κεντροδεξιό στρατόπεδο.

Αλλά και μια άλλη μετακίνηση δείχνει ακατανόητη. Αυτή του Κυριάκο Πιερρακάκη από το υπουργείο Παιδείας στο Οικονομικών. Εν μέσω σημαντικών εξελίξεων στον τομέα της Παιδείας, την ώρα της αξιολόγησης των υποψηφιοτήτων των ξένων πανεπιστημίων, που θα συνεργαστούν με ελληνικά κολλέγια, προκειμένου να αναβαθμιστούν, με την υλοποίηση σειράς προγραμμάτων στην Μέση Εκπαίδευση με στόχο το ψηφιακό σχολείο και τις αλλαγές στην Ανώτατη Εκπαίδευση, μετακινείται ο κατ εξοχήν ειδικός στο υπουργείο Οικονομικών. Μια  άλλη ακατανόητη μετακίνηση.

Το τι θα καταφέρει η νέα υπουργός Παιδείας είναι ζητούμενο. Δεν αρκεί πάντως η πίστη της στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η έξοδος από το κυβερνητικό σχήμα του Χρήστου Σταϊκούρα μοιάζει σημειολογικά να του φορτώνονται οι αμαρτίες χειρισμού της τραγωδίας των Τεμπών που δεν του αναλογούν.

Στον ανασχηματισμό παρατηρεί κανείς ότι πρόσωπα με μέτρια απόδοση, που προστατεύονται από ισχυρά πρόσωπα της οικονομίας ή κουβαλούν πολιτικό όνομα, έχουν μπάρμπα στην Κορώνη που λέει και ο λαός, είτε παρέμειναν στην θέση τους είτε αναβαθμίστηκαν.

Ο Μάκης Βορίδης υποβαθμίστηκε μολονότι έχει σηκώσει ένα σημαντικό βάρος στήριξης της κυβέρνησης στο κοινοβούλιο. Η έξοδος Παναγιώτης Τσακλόγλου που πρωταγωνίστησε με επιτυχία στο νέο συνταξιοδοτικό για τους ελεύθερους επαγγελματίες από την κυβέρνηση, παραμένει ένα ακόμη ερωτηματικό.
Συμπερασματικά θα έλεγε κανείς για τις κυβερνητικές αλλαγές, ότι άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.

Αλλαγές που δεν απαντούν σε σημαντικά ερωτήματα της κοινωνίας, όπως αυτά ακούστηκαν στις δύο μεγάλες συγκεντρώσεις, που συμπυκνωμένα θα έλεγε κανείς αφορούν ένα κράτος που θα σέβεται και να υπηρετεί τον πολίτη. Ένα κράτος που θα παρέχει ασφάλεια στους δρόμους, στις σιδηροδρομικές ράγες, στα νοσοκομεία, στην καθημερινότητα γενικά του πολίτη.

Όπως και παλαιότερα είχαμε επισημάνει με τον χαρακτηριστικό τίτλο ‘οι καταραμένες δεύτερες θητείες’ φαίνεται ότι οδεύουμε σε μια κατηφόρα της κυβερνητικής παράταξης. Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει κάποιο αξιόπιστο σχήμα,  που να διεκδικεί την εξουσία, προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα, τι μέλλει γενέσθαι.

Πάντως με δέκα ή και δώδεκα κόμματα εντός του κοινοβουλίου δεν σχηματίζεται Κυβέρνηση. Το τι μας περιμένει ένας Θεός ξέρει…

Πρόσθεσε δε ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια από τα 6 που είναι σήμερα, αποτελεί κυρίαρχο και αναφαίρετο δικαίωμα της ελληνικής Πολιτείας, που θα ασκηθεί με τον τρόπο  και κατά τον χρόνο, που θα κριθεί κατάλληλος.

Βεβαίως το πως και αν θα ασκηθεί είναι μεγάλο θέμα, με δεδομένο ότι από το 1995 όταν η ελληνική Βουλή κύρωσε την Σύμβαση του Μοντέγκο Μπέι του 1982 (UNCLOS), που δίνει την δυνατότητα επέκτασης των χωρικών υδάτων έως τα 12 μίλια, η Τουρκία που είναι μια από τις 3-4 χώρες που δεν προσχώρησαν στην συμφωνία, έσπευσε να περάσει από την εθνοσυνέλευσή της το Casus Belli, που σημαίνει ότι αν το τολμήσεις είναι αιτία κήρυξης πολέμου.

Με υπέρμετρη αισιοδοξία ο Γ. Γεραπετρίτης συνέχισε λέγοντας,  ότι εφόσον υπάρξει σύμπτωση απόψεων, σε σχέση με το πλαίσιο της οριοθέτησης, θα αρχίσουν ουσιαστικές συζητήσεις. Για να προσθέσει ότι ‘εάν δεν υπάρξει συμφωνία για το πλαίσιο η συζήτηση για την οριοθέτηση δεν θα προχωρήσει και θα προχωρήσουμε να συντηρήσουμε το σχετικά καλό κλίμα’.

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, ήρθε η απάντηση στις δηλώσεις Γεραπετρίτη, μέσα από τις σελίδες της Μιλλιέτ. Τουρκικές διπλωματικές πηγές κατά την εφημερίδα, ξεκαθάρισαν μετά από τρεις μέρες, το πως εννοούν τον ελληνοτουρκικό διάλογο.

Κατά την Άγκυρα δεν είναι απολύτως δυνατό να περιοριστούν οι διαφορές στο Αιγαίο σε ένα μόνο θέμα. Η συντριπτική πλειονότητα των θαλάσσιων και αεροπορικών προβλημάτων είναι νομικά διασυνδεδεμένα. Είναι νομική απαίτηση να αντιμετωπιστούν αυτά τα ζητήματα μαζί.

Πολύ απλά οι Τούρκοι λένε στην Αθήνα, ότι και τα χωρικά μας ύδατα και ο εναέριος χώρος σας είναι θέμα διαπραγμάτευσης.

Στην επόμενη παράγραφο το μαλακώνουν προσθέτοντας, ότι στόχος της Άγκυρας είναι να μην αφήσει άλυτα ζητήματα, που μπορεί να δημιουργήσουν ένταση και κρίση προκειμένου και να δημιουργηθεί μια μόνιμη ηρεμία στις σχέσεις.

Ακολούθως οι Τούρκοι διευκρινίζουν, ότι  επιθυμούν μια μόνιμη, συνολική και δίκαιη λύση, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο σε διαφορές, όπως τα χωρικά ύδατα και το εύρος του εναέριου χώρου.

Προσθέτουν στα υπό ρύθμιση θέματα, τους γεωγραφικούς σχηματισμούς, που δεν έχει καθοριστεί η κυριαρχία τους, γράφε νησιά και βραχονησίδες και επίσης δεν παραλείπουν να επισημαίνουν ότι, υπό διαπραγμάτευση είναι τα  στρατιωτικοποιημένα  νησιά, που θεωρούν ότι έχουν αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς  και η  διαχείριση  του FIR δηλ. ο έλεγχος του εναερίου χώρου του Αιγαίου.

Και το δέον γενέσθαι κατά την Άγκυρα. Επισημαίνουν ότι εάν δεν μπορεί να επιτευχθεί λύση ως αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων, η Άγκυρα έχει βάλει στην ατζέντα της να μεταφέρει τις διαφορές στη διεθνή δικαιοδοσία ως πακέτο. Ωστόσο, πριν φτάσει σε αυτό το στάδιο, απαιτεί η Ελλάδα να άρει τις επιφυλάξεις, που έχει θέσει στην εξουσία του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Οι Τούρκοι ενώ δεν αναγνωρίζουν την διεθνή δικαιοδοσία και δεν έχουν υπογράψει την Σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας, επικαλούνται το Δικαστήριο της Χάγης, προκειμένου να στείλουν πακέτο τις ανεδαφικές τους διεκδικήσεις.

Αλλά δεν σταματούν εδώ. Θέτουν θέμα τουρκικής μειονότητας στη Θράκη, κατά παράβαση της συνθήκης της Λωζάνης του 1923,  που αναφέρεται σε μουσουλμανική και μόνο μειονότητα, προσθέτοντας.

Η Ελλάδα πρέπει να σταματήσει να αρνείται την εθνική ταυτότητα της τουρκικής μειονότητας μας λένε, να μην  αναγνωρίζει τους εκλεγμένους θρησκευτικούς ηγέτες της και να περιορίζει τις ευκαιρίες εκπαίδευσης, που εκφοβίζουν την τουρκική μειονότητα.

Και το κερασάκι. Η Ελλάδα θα πρέπει επίσης να αναθεωρήσει την προσέγγισή της για τους «ομογενείς» που δεν καλύπτονται από τη Συνθήκη της Λωζάνης. Οι Τούρκοι επεκτείνουν έτι περαιτέρω τις αξιώσεις τους στους μουσουλμάνους που κατοικούν σε Θεσσαλονίκη, Ρόδο και Κω και δεν εμπίπτουν στο μειονοτικό πλαίσιο, που ορίζει η Συνθήκη της Λωζάνης. Απαίτηση της Άγκυρας είναι η ελληνική πολιτεία να λάβει μέτρα προς αυτούς στη βάση των οικουμενικών αξιών και σύμφωνα με τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα.

Τουτέστιν θα σας στέλνω σωρηδόν λαθρομετανάστες και εσείς θα πρέπει να τους πολιτογραφήσετε μειονοτικούς. Όποιος πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει εποικοδομητική συνέχεια διαλόγου, ας μας το πει να το μάθουμε κι εμείς…

Παρά τους ανεβασμένους τόνους, που κυριάρχησαν  στο photo finish της προεκλογικής εκστρατείας, ο πολιτικός πολιτισμός επικράτησε στο ΠΑΣΟΚ και τα συντροφικά μαχαιρώματα έγιναν σε ήπιους θα έλεγε κανείς τόνους.

Του Τάσου Παπαδόπουλου 

Εκεί που τα αίματα έχουν ανάψει για τα καλά είναι στο έτερο στρατόπεδο της αντιπολίτευσης, όπου ο ένας δεν αντέχει τον άλλο και η επόμενη μέρα προβλέπεται έτι περαιτέρω διαλυτική από την σημερινή, που έχει γρονθοκτυπήματα, αλλά όχι ακόμη για την ώρα αίμα.

Την ώρα που πολλοί ερίζουν για την καρέκλα του προέδρου, το κόμμα κατρακυλάει στις δημοσκοπήσεις, με το πρόσημο των ποσοστών να βρίσκεται πέριξ του 7% και την κατάταξη να  οδηγείται στην πέμπτη θέση, κάτω από το ΚΚΕ και τον Βελόπουλο και πάνω από την Λατινοπούλου.

Με την σχεδόν βέβαιη αποχώρηση των ηττημένων την επόμενη μέρα της αναμέτρησης, ο ΣΥΡΙΖΑ αυτομάτως θα υποβαθμιστεί από τον ρόλο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, σε αυτόν της ελάσσονος αντιπολίτευσης, που σημαίνει ότι αλλάζει κατηγορία και περιορίζεται έτι περαιτέρω η χρηματοδότηση του.

Αυτό σημαίνει ότι θα περιέλθει σε πλήρη ένδεια και θα έχει δύο δρόμους να ακολουθήσει. Ή να πάρει δανεικά κι αγύριστα από τις τράπεζες, αν του τα δώσουν και να ακολουθήσει την πεπατημένη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ή να πουλήσει τα ακίνητά του.

Εδώ θα παίξει σημαντικό ρόλο η επιχειρηματική δραστηριότητα πατρός και υιού, μιας και τα δύο ακίνητά του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό που λένε στην κτηματαγορά φιλέτα. Όσο για την βασική δουλειά που έχει να κάνει ένα κόμμα της αντιπολίτευσης, δηλ. να ελέγχει την κυβέρνηση, αυτή θα βρεθεί σε δεύτερη μοίρα, μιας και το μαγαζί  θα μπάζει, τόσο από πλευράς οικονομικής δυσπραγίας, όσο και από πλευράς διαρροών, εσωτερικών διαφωνιών και καταγγελιών.

Όμως μέχρι να συναντηθούν στις κάλπες οι αντίπαλες ομάδες, έχουμε άπλετο καιρό. Θα παρακολουθήσουμε τις μονομαχίες , όχι στο Ελ Πάσο της Κουμουνδούρου, αλλά στα παράθυρα των καναλιών.

Αντίθετα στο ΠΑΣΟΚ, αν επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις που προβλέπουν εκλογή Ανδρουλάκη, δεν φαίνεται να δρομολογούνται διαρροές. Όμως επειδή ο κρητικός δεν θέλει στα πόδια του αμφισβητίες, είναι πολύ πιθανόν κάποιοι να αναγκαστούν να βγουν από το κάδρο του κόμματος, μιας και δεν θα τους αφήσει σε χλωρό κλαρί.

Γιατί η περίφημη ανανέωση, που επαγγέλλονται οι νεόκοποι αρχηγοί, δεν είναι άλλη από την μαζική απομάκρυνση των παλαιότερων στελεχών, με την είσοδο νέων πραιτοριανών, που θα αποτελούν τους θεματοφύλακες του στέμματος.

Αλλά και στη ΝΔ, παρά την συγκολλητική ουσία της εξουσίας, τα πράγματα δεν είναι διόλου ρόδινα. Αυτή η δεύτερη θητεία είναι σαν το κάρο που αγκομαχάει στην ανηφόρα. Για μεταρρυθμίσεις ούτε λόγος. Μερεμέτια, πασαλείμματα και πινελιές να καλύψουν το προβληματικό οικοδόμημα του δημοσίου, που τρίζει, στάζει και μπάζει από παντού.

Από την ασφάλεια και τις κλοπές κρίσιμου σιδηροδρομικού υλικού από τους παραχαϊδεμένους Ρομά, μέχρι την εντεινόμενη βία ανάμεσα σε παιδιά δεκατριών και δεκατεσσάρων ετών. Τα μέτρα ελλιπή, που δεν αντιμετωπίζουν τα πραγματικά προβλήματα.

Η άνεση της κυβέρνησης, που παίζει σε ένα γήπεδο χωρίς αντίπαλο, αποδείχθηκε διόλου ασφαλής για το μέγαρο Μαξίμου. Η ερώτηση  από τη μια των 11 που έγιναν 10 με την διαγραφή Σαλμά για τα δάνεια και τα funds και μια δεύτερη των 8 για τα φάρμακα των συνταξιούχων, όσο κι αν προσπαθεί να τις κουκουλώσει το Μαξίμου, δεν συνιστούν και αγαστή ενότητα στην κοινοβουλευτική ομάδα.

Το θέμα της ακρίβειας, που ροκανίζει τα χαμηλά εισοδήματα βρίσκεται σε πρώτο πλάνο στις ανησυχίες της κοινή γνώμης, που δεν έχει για την ώρα τιθασεύσει η κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια.
Το μέγα θέμα της υπογεννητικότητας, σε συνδυασμό με την στέγη  έχει επιδεινωθεί, μετά από την εκτεταμένη χρήση της βραχυχρόνιας μίσθωσης στα αστικά ακίνητα.

Υπάρχουν σύμφωνα με δημοσιεύματα πάω από 500.000 ακίνητα στην κατοχή του δημοσίου, που μένουν ανεκμετάλλευτα. Αντί να συστήσουν ένα σοβαρό οργανισμό διαχείρισης αυτού του πλούτου, αφήνουν κάποιους επίορκους να τα νοικιάζουν δι’ ίδιον  όφελος.

Αυτό δείχνει ένα κράτος ξέφραγο αμπέλι. Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, με πρώτο το Ηνωμένο Βασίλειο, υπάρχει ο θεσμός της κοινωνικής κατοικίας. Η χρήση δηλ. ακινήτων, που ανήκουν στους δήμους, από πρόσωπα που δεν έχουν στέγη. Το ακίνητο δεν τους εκχωρείται. Το χρησιμοποιούν για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα.

Αλλά αυτή η λύση δεν υλοποιείται σε μια εκλογική τετραετία. Χρειάζεται μεγαλύτερο χρόνο για να ωριμάσει. Κι αυτό δεν βολεύει τους έχοντες την εξουσία. Έτσι περιορίζονται στα βολικά επιδόματα, που δεν λύνουν προβλήματα, απλά μπαλώνουν προσωρινά ένα διάτρητο κοινωνικό έλλειμμα, που καθημερινά επιδεινώνεται…

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, ο κ. Παπαδόπουλος αναφερόμενος στα έργα ενεργειακών υποδομών στα οποία επενδύει η εταιρεία, τόνισε ότι η ΔΕΠΑ εξακολουθεί να επενδύει στο φυσικό αέριο, ενώ ο στρατηγικός σχεδιασμός παραμένει στραμμένος στο μέλλον, συμπεριλαμβάνοντας τα νέα ανανεώσιμα καύσιμα και τις ΑΠΕ.

«Έργα υποδομών που στηρίζει η ΔΕΠΑ Εμπορίας, όπως ο αγωγός IGB και ο πλωτός τερματικός σταθμός LNG στην Αλεξανδρούπολη (FSRU) είναι έργα που θα διαμορφώσουν το αυριανό ενεργειακό τοπίο καθώς είναι σχεδιασμένα ώστε να αυξήσουν τις δυνατότητες τροφοδοσίας και αποθήκευσης, ενώ μπορούν να αξιοποιηθούν στο μέλλον και για καθαρές μορφές ενέργειας, όπως το υδρογόνο και το βιομεθάνιο. Αντίστοιχα, και η νέα μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Αλεξανδρούπολη, που κατασκευάζεται με τη σύμπραξη της ΔΕΗ, της ΔΕΠΑ και της Damco Energy θα έχει καύσιμο φυσικό αέριο με εγκατεστημένη ισχύ 840 MW, που ισοδυναμεί με την ισχύ τριών ρυπογόνων λιγνιτικών μονάδων,  και δύναται να χρησιμοποιήσει μελλοντικά πράσινα καύσιμα» ανέφερε, τονίζοντας ότι «αναπόσπαστο τμήμα της αναπτυξιακής στρατηγικής της ΔΕΠΑ Εμπορίας, αποτελεί και η ανάπτυξη ενός “ πράσινου” χαρτοφυλακίου».

Ερωτηθείς σχετικά με τη στρατηγική στόχευση της ΔΕΠΑ Εμπορίας όσον αφορά στις ΑΠΕ και  την αποθήκευση, ο κ. Παπαδόπουλος υπογράμμισε ότι το πράσινο χαρτοφυλάκιο της εταιρείας σήμερα ξεπερνά τα 700 MW σε φωτοβολταϊκά πάρκα, και ο άμεσος στόχος είναι η υπέρβαση του 1 GW. Πρόσθεσε, δε, ότι «προκειμένου να βελτιστοποιηθεί η απόδοση των ΑΠΕ και η διείσδυσή τους στο ενεργειακό μίγμα της χώρας, η αποθήκευση είναι απολύτως κρίσιμη, έτσι ώστε να αποθηκεύονται επαρκείς ποσότητες ενέργειας που θα διοχετεύονται στο δίκτυο τις μέρες και ώρες με χαμηλή δυναμικότητα των ΑΠΕ. Ανάλογα με τις εξελίξεις και τις προβλέψεις του νέου εθνικού σχεδίου για την ενέργεια και το κλίμα, μελετάμε την ανάπτυξη έργων αποθήκευσης, είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμό με φωτοβολταϊκά».

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, ο πρόεδρος της ΔΕΠΑ Εμπορίας αναφέρθηκε ιδιαιτέρως στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, που αναβαθμίζουν τον ρόλο των ΑΠΕ τονίζοντας ότι «μας δίνουν πολύ περισσότερες ενεργειακές δυνατότητες και για αυτό μελετάμε projects που συνδυάζουν τις ΑΠΕ, το υδρογόνο και την αποθήκευση, έργα για τα οποία βρισκόμαστε σε συνεργασία με ερευνητικούς φορείς.

Την αγαπημένη σειρά Μπισκότων Βρώμης της Παπαδοπούλου, έρχονται να εμπλουτίσουν τα νέα Μπισκότα Βρώμης χωρίς προσθήκη ζάχαρης σε 2 μοναδικές γεύσεις: πορτοκάλι ή κακάο και μαύρη σοκολάτα. Όπως αναφέρει σε ανακοίνωση της η βιομηχανία, τα νέα Μπισκότα Βρώμης της Παπαδοπούλου είναι το ιδανικό σνακ καθώς έχουν μοναδική γεύση χωρίς προσθήκη ζάχαρης, προσφέρουν όλα τα οφέλη της βρώμης και είναι πλούσια σε εδώδιμες ίνες. Τα μπισκότα Βρώμης συνδυάζουν συστατικά υψηλής διατροφικής αξίας, είναι πλούσια σε φυτικές ίνες και κυκλοφορούν χωρίς προσθήκη ζάχαρης!

Η Ε.Ι. Παπαδόπουλος Α.Ε, πρωτοπόρος και υπερσύγχρονη βιομηχανία τροφίμων, είναι μια αμιγώς Ελληνική εταιρεία η οποία εδώ και 98 χρόνια ηγείται της Ελληνικής αγοράς μπισκότων με μεγάλη γκάμα γευστικών προϊόντων, υψηλής διατροφικής αξίας και ιδιαίτερα αναγνωρίσιμες μάρκες, όπως:  Πτι Μπερ, Μιράντα, Γεμιστά, Caprice, Cream Crackers και ΠολυΔημητριακά, Μπισκότα Πρωινού. Κατέχει, επίσης, ισχυρή θέση στον κλάδο των αρτοσκευασμάτων με προϊόντα όπως τα Krispies και οι Χωριάτικες φρυγανιές, ενώ ενισχύει την παρουσία της στην κατηγορία του συσκευασμένου ψωμιού σε φέτες με τις μάρκες Γεύση², Χωριανό, Αρχαία Σπορά και Plus. Επιπλέον έχει κατακτήσει τη 2η θέση στην αγορά σε αξία με τις μπάρες Δημητριακών Digestive Bars, καθώς πρόκειται για την 1η μπάρα δημητριακών με μπισκότο. Μελετώντας συνεχώς τις τάσεις της αγοράς και τις ανάγκες των καταναλωτών, δημιουργεί λειτουργικά προϊόντα (Χωρίς Ζάχαρη/ Με β-γλυκάνη / Χωρίς Γλουτένη). Στα 4 εργοστάσιά της απασχολεί περισσότερα από 1.200 άτομα ενώ εξάγει τα προϊόντα της σε περισσότερες από 52 χώρες και μετρά δεκάδες βραβεύσεις σε ελληνικές και διεθνείς εκθέσεις.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Η εκκίνησή τους ανάγεται το 1973, όταν βρέθηκαν στην περιοχή της Θάσου τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Τότε, αρχίζουν οι τουρκικές διεκδικήσεις στον θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου.

Το 1976 η Άγκυρα στέλνει για έρευνες στο Αιγαίο το Σισμίκ. Γεγονός, που οδηγεί τις δύο χώρες στα πρόθυρα μιας στρατιωτικής αναμέτρησης.

Προκειμένου να αποφευχθεί η σύγκρουση, η Ελλάδα δέχεται να μην διενεργήσει έρευνες στο Αιγαίο πέραν των χωρικών της υδάτων δηλ. των έξι μιλίων.

Μια δεκαετία αργότερα το 1987 ανεβαίνει και πάλι το θερμόμετρο των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Αφορμή η πρόθεση της καναδικής εταιρείας, που είχε ήδη εγκαταστήσει πλατφόρμες στη Θάσο, να κάνει νέες γεωτρήσεις στα 10 μίλια. Οι Τούρκοι αντέδρασαν στέλνοντας το ερευνητικό Πίρι Ρέις στο Αιγαίο.

Τα πράγματα πάλι έφτασαν στα άκρα. Με παρέμβαση νατοϊκών και Ουάσιγκτον υπήρξε εκτόνωση της κρίσης και επάνοδος στη συμφωνία της Βέρνης του 1976.

Το 1982 υπό την αιγίδα του ΟΗΕ συνέρχεται στο Μοντέγκο Μπέι Διεθνής Διάσκεψη με σκοπό την κωδικοποίηση του Δικαίου, που θα διέπει την δικαιοδοσία κάθε κράτους στις θαλάσσιες ζώνες. Όλα σχεδόν τα κράτη που συμμετέχουν στη Διάσκεψη συμφωνούν σε ένα κείμενο που αναγνωρίζει μεταξύ άλλων το δικαίωμα των νήσων στις ΑΟΖ.

Χρειάστηκε να περάσουν 13 ολόκληρα χρόνια, δηλ. το 1995 για να γίνει νόμος του Ελληνικού Κράτους το Δίκαιο της Θάλασσας, που συμφωνήθηκε το 1982 στο Μοντέγκο Μπέι.

Η Τουρκία απαντώντας στην επικύρωση του Δικαίου της Θάλασσας, που προβλέπει επίσης το νόμιμο δικαίωμα επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης των νησιών του Αιγαίου από τα έξι στα δώδεκα μίλια αντιδρά με ψήφιση νόμου, που εξουσιοδοτεί την κυβέρνηση να κηρύξει πόλεμο ( casus belli ) εναντίον της Ελλάδας, αν η Αθήνα προχωρήσει στην επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 μίλια.

Ακολουθεί η κρίση των Ιμίων το 1997, που έχει σαν αποτέλεσμα το γκριζάρισμα της περιοχής, μια και η συμφωνία με την μεσολάβηση των ΗΠΑ προβλέπει ότι στις βραχονησίδες δεν θα υπάρχουν σημαίες, πλοία ή στρατιώτες.

Αυτή η νέα ελληνική υποχώρηση ανοίγει και πάλι την όρεξη της Τουρκίας που βάζει στη συνέχεια στο κάδρο την αμφισβήτηση 18 νησιών.

Η Κύπρος, μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, προχωρεί στη σύναψη συμφωνιών με Αίγυπτο, Ισραήλ και εν μέρει Λίβανο, για τον καθορισμό των θαλασσίων ζωνών.

Η Τουρκία αντιδρά και επικαλείται δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων. Η διαβεβαίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ότι ο πλούτος που θα προέλθει από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων θα μοιραστεί στις δύο κοινότητες, δεν αποτρέπει την Άγκυρα, που επιχειρεί στο νότο με ερευνητικά και γεωτρύπανα.

Οι χλιαρές αντιδράσεις της Διεθνούς Κοινότητας αποθρασύνουν την Τουρκία.

Ακολουθεί το παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο με το οποίο έρχεται να βάλει ευθέως πόδι και στην Ελληνική ΑΟΖ ανατολικά της Κρήτης , Καρπάθου και Ρόδου.

Στο κρίσιμο ερώτημα ποιος μπορεί να είναι ο νέος συμβιβασμός μετά και την πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία Μητσοτάκη – Ερντογάν, η απάντηση οδηγεί σε ένα «πάγωμα» των ερευνών στην Ανατολική Μεσόγειο. Μια τέτοια συμφωνία θα ευνοήσει την Άγκυρα, μια και δεν θα καταργήσει το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και θα βάλει στον πάγο τις κυπριακές εξορύξεις.

Τα νέα δεδομένα είναι ότι ο Ερντογάν νιώθει ως νέος Μωάμεθ ο Πορθητής που βρίσκεται προ των πυλών της Κωνσταντινούπολης.

Το έδειξε άλλωστε με την πρόκληση της Αγίας Σοφίας και με την επίσκεψη της ΠτΔ στο Αγαθονήσι, που τα τουρκικά ΜΜΕ, την εμφάνισαν ως παρουσία σε … τουρκικό νησί.

Το δείχνουν καθημερινά με τους χάρτες που παρουσιάζουν, με τα τουρκικά μαχητικά που πέταξαν την επομένη της επίσκεψης της ΠτΔ πάνω από το Αγαθονήσι και τέλος με τα παιχνίδια που παίζουν με τους Ιταλούς, κάνοντας ασκήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, θυμίζοντας τους Δυτικούς που δεν έφθασαν ποτέ για να σώσουν την Βασιλεύουσα…

Υ.Γ. Και τι θα κάνει τα κανόνια, στην προκειμένη περίπτωση τα γεωτρύπανα του, ο νεοσουλτάνος Ερντογάν σε περίπτωση συμφωνίας για αποχή ερευνών στην Ανατολική Μεσόγειο;

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Αντί όμως της διαφημισμένης ευτυχίας, είχαμε capital controls, εκχώρηση όλων των περιουσιακών στοιχείων της χώρας στους δανειστές για 99 χρόνια, αυξήσεις φόρων, μειώσεις μισθών και πολλά άλλα δεινά, ων ουκ έστι αριθμός.

Στις Εκλογές του 2019 ο λαός έστειλε τον Σύριζα στην αντιπολίτευση. Δεν έχασαν χρόνο και επιδόθηκαν στην παλιά τους τέχνη κόσκινο. Ενεργοποίησαν για ψύλλου πήδημα τους μηχανισμούς διαμαρτυρίας και μαζί με τους προθύμους του ΚΚΕ, στέλνουν στους δρόμους τους επαγγελματίες διαδηλωτές πρωί, μεσημέρι, βράδυ με αποτέλεσμα κάποια γκρουπούσκουλα αναστατώνουν καθημερινά το κέντρο της Αθήνας.

Έφτασαν στο σημείο μια μικρή ομάδα μεταναστών να κάνει διαδήλωση στην Σταδίου και με προκάτ πλακάτ και καθοδηγούμενοι από Έλληνα «αρχιεπαναστάτη» με αίτημα να πάρουν εδώ και τώρα άσυλο, στέγη, χαρτιά.

Και δεν έμειναν εκεί, ο καθοδηγητής τους, που παρήλαυνε μαζί με την παρέα του πριν δέκα χρόνια μπροστά από τη Μαρφίν την ώρα που είχαν λαμπαδιάσει τρεις άνθρωποι, ζητωκραυγάζοντας  να καείτε,  έριξε το σύνθημα από μικροφώνου. Να απελαθεί ο … Μητσοτάκης!!!

Σε μια χώρα που το 2019 έγιναν 3.100 διαδηλώσεις δηλαδή πάνω από δέκα την ημέρα και τους δύο τελευταίους μήνες έκλεισαν τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας ογδόντα φορές το Μάιο και άλλες τόσες τον Ιούνιο, το να μην δέχονται κουβέντα στο σπαθί τους οι «επαναστάτες», προκειμένου να μπει μια τάξη στους 50,100 ή 200 που κλείνουν τους δρόμους, προδίδει  καιροσκοπισμό με μπόλικη δόση λαϊκισμού.

Αδιαφορούν, ή μάλλον το επιδιώκουν, να  οδηγήσουν σε κυκλοφοριακό έμφραγμα την πρωτεύουσα, δείχνοντας πλήρη αδιαφορία για τους χιλιάδες οδηγούς που δεν μπορούν να πάνε στη δουλειά τους και για τα εκατοντάδες  καταστήματα που δεν σταυρώνουν πελάτη.

Οι καταστηματάρχες που μετά  το lockdown  περιμένουν με αγωνία να μπει στο μαγαζί τους κάποιος πελάτης, έχουν να υποστούν και τους λεγόμενους μπαχαλάκηδες, που ανενόχλητοι, με καταδρομικές επιχειρήσεις, σπάνε βιτρίνες και κάνουν ρημαδιό, ότι βρουν μπροστά τους.

Το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης δεν ισχύει σε αυτή τη χώρα, ούτε η προστασία της περιουσίας των πολιτών. Εδώ ισχύει ο νόμος της ζούγκλας, μια και  όποιος διαθέτει ένα στειλιάρι, μπορεί να τα κάνει όλα λίμπα και να μην δίνει λογαριασμό σε κανέναν.

Αλήθεια όλους αυτούς προστατεύουν τα κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά κόμματα της λεγόμενης αριστεράς επιμένοντας να μην μπει μια τάξη στο ξέφραγο αμπέλι των καθημερινών διαδηλώσεων;

Ανεξέλεγκτα μια παρέα μπορεί να κλείνει τους δρόμους να τα σπάει και να τους χειροκροτούν οι καλοπληρωμένοι βουλευτές των αριστερών κομμάτων.

Γιατί δεν είδαμε να βγάζουν μια ανακοίνωση όταν σπάνε το κατάστημα του κάθε φουκαρά, ούτε να λένε κουβέντα σε αυτόν τον αχρείο που θησαυρίζει με τις χρηματοδοτούμενες από το κράτος ΜΚΟ που έχει στήσει, για να συνθηματολογεί  μπροστά στη βουλή λέγοντας … να απελαθεί ο Μητσοτάκης.

Στις δυτικού τύπου δημοκρατίες, όπως είναι η Ελλάδα, ο Πρωθυπουργός έχει εκλεγεί με την ψήφο του λαού και δεν είναι κάποιος δικτατορίσκος απ’ αυτούς που κυκλοφορούν στις μουσουλμανικές χώρες Αφρικής και Ασίας,  από τις οποίες προέρχονται όλοι αυτοί, που έχουν εισέλθει παράνομα στη πατρίδα μας.

Αν δει κανείς το τι ισχύει στην Ευρώπη, θα κατανοήσει το πως διοργανώνονται οι διαδηλώσεις, που αναμφίβολα πρέπει να είναι ελεύθερες και οι αστυνομικές παρεμβάσεις  να έχουν την έγκριση εισαγγελικού λειτουργού, με παράλληλο σεβασμό στους πολίτες που κυκλοφορούν στο κέντρο της πόλης και που δεν μπορεί μια χούφτα διαμαρτυρομένων να τους εμποδίζει να ασκήσουν αυτό το δικαίωμά τους.

Όσο για το ΚΚΕ που κάθε τρεις και λίγο βγαίνει στους δρόμους, μπορεί να μας πει αν κάτι τέτοιο γίνεται στις ελάχιστες ομογάλακτες χώρες, που ισχύει το κομμουνιστικό σύστημα διακυβέρνησης; Από την Κίνα και το Βιετνάμ, μέχρι το Λάος, την Κούβα και τη Βόρεια Κορέα.

Αν οι Έλληνες αριστεροί και κομμουνιστές ταξιδέψουν σε αυτές τις χώρες θα δουν, ότι όχι διαδήλωση, αλλά ούτε ένα πλακάτ διαμαρτυρίας των πολιτών. Εκτός αν θέλουν να μας πείσουν ότι στον παράδεισο αυτών των καθεστώτων δεν υπάρχουν πολίτες με προβλήματα.

Κάποτε χρειάζεται να σοβαρευτούν οι δήθεν προοδευτικοί που κάνουν σημαία τους τον λαϊκισμό. Να κάνουν επικοδομητική κριτική στα  νομοσχέδια που παρουσιάζει στη Βουλή η κυβέρνηση και να προσπαθήσουν με παρατηρήσεις και προτάσεις να συνεισφέρουν στην βελτίωση τους.

Το όχι σε όλα και οι επαγγελματικές ομάδες διαδηλωτών έξω να διαμαρτύρονται, δεν προσφέρει κάτι στην βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών.

Αντίθετα εμποδίζουν να υπάρξει ένα καλύτερο αύριο για τους πολίτες που έχουν ήδη υπέρμετρα δεινοπαθήσει από τα μνημόνια, τον κορωνοϊό και τις απειλές του νεοσουλτάνου.

Εκτός αν είναι στην πραγματικότητα αυτός ο σκοπός τους, δηλ. να επενδύουν στις χειρότερες ημέρες, για να κερδοσκοπήσουν με τον πόνο των πολιτών μια και η «μεγάλη αναταραχή, είναι υπέροχη κατάσταση»…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Ήταν και το ταξίδι στη Βενεζουέλα με τον Αρτεμίου, που συνδέεται με offshore των Panama Papers, ήταν και ο Πετσίτης που κυκλοφορούσε ως απεσταλμένος του Μεγάρου Μαξίμου, ήταν και οι άδειες των τηλεοπτικών σταθμών και το περιβόητο ινστιτούτο της Φλωρεντίας που τις περιόριζε σε τέσσερις μόνο για τους «ημετέρους», ήταν και η εκπαραθύρωση του διάσημου Έλληνα αστροφυσικού Σταμάτη Κριμιζή από τον Οργανισμό για το… διάστημα.

Μεγάλο το πακέτο των πολιτικών ατοπημάτων του ανθρώπου, που ήταν στην ουσία ο αν’ αυτού του Τσίπρα. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς.

Από την περίφημη 17ωρη συνάντηση Τσίπρα με Μέρκελ-Μακρόν μετά το «περήφανο όχι» του δημοψηφίσματος του 2015, όπου στο βιβλίο της Ε. Βαρβιτσιώτη-Β. Δενδρινού η

«Μεγάλη μπλόφα» παρουσιάζεται, αλήθεια με ποια ιδιότητα βρέθηκε εκεί, στο δωμάτιο του Τσίπρα χωρίς πουκάμισο να συναποφασίζει για την έξοδο ή μη της Ελλάδας από το Ευρώ και κατά προέκταση από την Ευρώπη, έως το τελευταίο της συνομιλίας με τον Σάμπυ Μιωνή.  

Βεβαίως όπως συμβαίνει πάντα, και κυρίως στην αριστερά, τα λόγια είναι πολλά η πράξη όμως έρχεται να διαψεύσει τους πολέμιους των ελίτ. Όταν μετακινήθηκε από το μαγειρείο του Μαξίμου, μαγαζί κατά τον ίδιο με παραμάγαζα, που έστηναν διάφοροι τυχάρπαστοι της πολιτικής σκηνής, στο νεοϊδρυθέν υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, έλεγε εδώ κι εκεί, ότι θα κάνει την Ελλάδα… Εσθονία.

Στην διάρκεια της σχεδόν τριετούς θητείας του, δεν έγινε ούτε ένα βήμα για τον εκσυγχρονισμό και την ψηφιοποίηση των συναλλαγών του πολίτη με το κράτος. Τώρα μετά τον σάλο που ξεσηκώθηκε από την αποκάλυψη του περιεχομένου της συνομιλίας Παππά – Μιωνή απολογήθηκε στο κομματικό όργανο του Σύριζα και είπε στους ψηφοφόρους του κόμματος, ότι αναλαμβάνει την ευθύνη του ατοπήματος του.

Δηλαδή τι σημαίνει αυτό; Είπα ότι είπα και τώρα πάμε παρακάτω… Και δεν είναι μόνο η εν γένει συμπεριφορά του μέχρι πρόσφατα alter ego του Α. Τσίπρα, είναι και των συντρόφων του, που πριν έβγαιναν στα τηλεπαράθυρα και μιλούσαν για σκευωρία της δεξιάς και έκαναν τον ψόφιο κοριό για το περιεχόμενο της συνομιλίας, που την εύρισκαν καθ’ όλα φυσιολογική και στο ύφος που διεξήχθη και το σοβαρότερο απ’ όλα, στα όσα έλεγε ο υπουργός σε έναν επιχειρηματία με ανοιχτούς λογαριασμούς με την Δικαιοσύνη, που τον συνάντησε μυστικά εκτός έδρας, στην Κύπρο.

Όμως ακούσαμε και άλλα κουφά, που τρελαίνουν κάθε λογικό άνθρωπο. Ο υπό διερεύνηση πρώην αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, αρμόδιος για θέματα διαφθοράς, στην εξεταστική επιτροπή, που έδωσε την τελευταία παράσταση και αποχώρησε αρνούμενος να απαντήσει σε ερωτήσεις δείχνοντας μια ασέβεια σε ένα θεσμικό όργανο της Πολιτείας, είπε ότι θα πρέπει να κατηγορηθούν για… κατασκοπεία αυτοί που διέρρευσαν το περιεχόμενο της συνομιλίας Παππά – Μιωνή γιατί δημοσιοποίησαν σπουδαία κρατικά μυστικά!!!

Τι άλλο θα ακούσουμε… Όμως την ίδια ημέρα της άτακτης φυγής από την πραγματικότητα, ήρθε ο εξωδικαστικός συμβιβασμός Αμερικανικών Αρχών με την Novartis, που ήταν ένας καταπέλτης για τον πρώην Αν. υπουργό που στις 5/2/2018 είχε μιλήσει για το μεγαλύτερο σκάνδαλο του αιώνα.

Το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ήρθε να τον διαψεύσει οικτρά αναφέροντας τα εξής για τη συμφωνία των αμερικανικών Αρχών με τη Novartis:

“Μεταξύ του 2012 και του 2015, η Novartis Greece συνωμότησε με άλλους για να παραβιάσει το νόμο FCPA, συμμετέχοντας σε ένα σχέδιο για δωροδοκία υπαλλήλων κρατικών και ελεγχόμενων από το κράτος νοσοκομείων και κλινικών στην Ελλάδα, προκειμένου να αυξήσει την πώληση φαρμακευτικών προϊόντων με το σήμα Novartis.

Η Novartis Greece πλήρωσε για αυτούς τους υπαλλήλους να ταξιδέψουν σε διεθνή ιατρικά συνέδρια, συμπεριλαμβανομένων εκδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως μέσο δωροδοκίας αυτών των υπαλλήλων σε αντάλλαγμα για την αύξηση του αριθμού των συνταγών που έγραφαν για το Lucentis, ένα συνταγογραφούμενο φάρμακο που πούλησε η Novartis Greece”.

Από τον συμβιβασμό αυτόν, που αφορούσε κυρίως την Ελλάδα και δευτερευόντως τη Νότια Κορέα και το κομμουνιστικό κατά τα άλλα Βιετνάμ το αμερικανικό δημόσιο θα εισπράξει 347 εκατομμύρια δολάρια. Και εδώ τίθεται το ερώτημα στους ενασχολούμενους μετά πάθους με τους πολιτικούς τους αντιπάλους, στη Ν.Δ. και το ΚΙΝΑΛ, η κυρίως και πραγματική έρευνα  για τους γιατρούς και τα στελέχη των νοσοκομείων τι έγινε;

Ποιοι παρέλειψαν εδώ και πέντε χρόνια να ασχοληθούν με το θέμα;  Γιατί άφησαν τον χρόνο να παραγράψει τα αδικήματα αυτά; Τι διεκδίκησαν ως αποζημίωση από την Novartis; Βεβαίως κάποιοι ακολούθησαν την Πολλάκειο ρήση, που ακούστηκε εντός των οργάνων του Σύριζα που έλεγε το… προφητικό, αν δεν βάλουμε μερικούς  πολιτικούς μας αντιπάλους στη φυλακή, δεν κερδίζουμε τις εκλογές.

Δεν μπόρεσαν όμως να εφαρμόσουν τις γνωστές σταλινικές μεθόδους κι αυτό γιατί δεν κατάφεραν, μολονότι πήραν την Κυβέρνηση μια και κατά τους κατά τους ίδιους μπόρεσαν  να ελέγξουν τους αρμούς της εξουσίας. Και ποιοι είναι άραγε οι αρμοί. Είναι η δικαιοσύνη και η Αστυνομία που κάποιοι ήθελαν να την είχαν του χεριού τους. Γι’ αυτό και τον αρχηγός της, που τον έχανες που τον εύρισκες, τον συναντούσες στις συγκεντρώσεις του Σύριζα παρέα με πρωτοκλασάτους υπουργούς.

Τα όσα φυσιολογικά βρήκαν οι Συριζαίοι στη συνομιλία Παππά – Μιωνή, ήταν άραγε και οι φράσεις για την Μαρέβα που αναφέρουν:

Παππάς: (αναφερόμενος στον Σ. Παπασταύρου) Να βγει να μιλήσει…

Μιωνής: Να βγει να μιλήσει να πει τι ρε συ;

Παππάς: Έλα ρε μαλ… Να βγει…

Μιωνής: Και τι να πει… Εσύ θα έβγαινες ποτέ να μιλήσεις για τον Αλέξη; ...Πως περιμένεις ο άλλος να βγει…

Παππάς: Και τη Μαρέβα και τη Μαρέβα…

Ή μήπως αυτά για το μαγαζί και το παραμάγαζο που προκύπτει από την παρακάτω συνομιλία.

Παππάς: Απλά μην ανοίγεις τώρα… ο Παπαγγελόπουλος εντάξει…

Μιωνής: Πως τον διαβάζεις;

Παππάς: Έχει την δική του ατζέντα, και αυτό το σημείο το δικό σου… μαθαίνω για ποιόν είναι, αλλά το σημείο το δικό σου είναι που γίνεται conflict… ότι με τη δική του ατζέντα κάμπτει την ατζέντα του μαγαζιού. Εγώ δεν είμαι αφελής. Ξέρω και καταλαβαίνω ότι σε αυτό το επίπεδο της πολιτικής… Καμία αντίρρηση! Ξέρω καταλαβαίνω οσμίζομαι, μαθαίνω, ότι κάποιοι βγάζουνε λεφτά. Λεφτά!

Μιωνής: Βγάζουν λεφτά;

Παππάς: Πολλά λεφτά, δεν μιλάμε τώρα για… βγάζουνε λεφτά!
Και το κλου για την εισαγγελέα Ελένη Τουλουπάκη σε απάντηση του Μιωνή που μιλάει για την απεμπλοκή του από το θέμα της λίστας Λαγκάρντ ότι θέλει την ησυχία του.

Παππάς: Εγώ σου είπα τι θα κάνω. Θα ζητήσω από τον Παπαγγελόπουλο να μου φέρει την ίδια την τύπισσα (εννοεί την Ε. Τουλουπάκη) και θα της πω ανοιχτά περί τίνος πρόκειται. Θα της πω «κορίτσι μου, έχεις καταλάβει τι πας να κάνεις»;

Κάποιοι δεν καταλαβαίνουν ότι με τις αντιφατικές δηλώσεις τους αυτοεξευτελίζονται. Δεν προστατεύουν τον εαυτό τους, αλλά το κυριότερο  τον θεσμικό τους ρόλο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Και δεν φρόντισαν να προστατεύσουν το δημόσιο, μια και οι Αμερικανοί εισέπραξαν για ατοπήματα της Novartis στην Ελλάδα 310 εκατομμύρια δολάρια, ούτε δεκάρα όμως η χώρα μια και οι Σύριζα-ΑΝΕΛ αγνόησαν  το πραγματικό σκάνδαλο μια και ασχολήθηκαν με το κυνήγι μαγισσών… 

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Όμως, η ποιοτική διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες κρίσεις και τις αντίστοιχες ελληνικές υποχωρήσεις είχε να κάνει με την αποχή από την άσκηση δικαιώματος.

Το είδαμε με την απειλή του casus belli στην υπόθεση της επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης από τα 6 στα 12 μίλια, το είδαμε με τη συμφωνία να μην υπάρξουν έρευνες για υδρογονάνθρακες πέραν των 6 μιλίων και τέλος με την αποχώρηση και το γκριζάρισμα των Ιμίων, που είχε σαν συνέπεια τη συμφωνία της Μαδρίτης, με την οποία αναγνωρίζονται δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Ακολούθησε η εισβολή, στην περίπτωση της Κύπρου, στην οριοθετημένη με όμορες χώρες ΑΟΖ της Μεγαλονήσου και η άμεση απειλή, μέσω του παράνομου τουρκολυβικού συμφώνου, νέας επιθετικής κίνησης σε περιοχές θαλασσίου χώρου ελληνικού ενδιαφέροντος με έρευνες και γεωτρήσεις.

Το πρόσφατο ταξίδι του Κ. Μητσοτάκη στο Ισραήλ απέδωσε μια σαφή καταδικαστική δήλωση των επεκτατικών κινήσεων της Τουρκίας, μια και οι δύο πλευρές απαιτούν τον σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων όλων των κρατών στην Υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, σύμφωνα με το εθιμικό διεθνές δίκαιο της Θάλασσας.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο παρατηρούμε μια διστακτική προσέγγιση, βλέποντας τις δηλώσεις του ύπατου αρμοστή της Ε.Ε., Ζοζέπ Μπορέλ, ο οποίος εξέφρασε τις Ευρωπαϊκές ανησυχίες για την κλιμάκωση της έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μίλησε για αποκλιμάκωση και επιστροφή σε μια πραγματική συνεργασία, για να προσθέσει ότι η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο χειροτερεύει. Και να καταλήξει λέγοντας ότι η Ελλάδα και η Κύπρος εκφράζουν παράπονα για τις γεωτρήσεις πολύ κοντά στις ακτογραμμές τους.

Η τελευταία παράγραφος δείχνει ότι ο Ζ. Μπορέλ χαϊδεύει την Άγκυρα που επιχειρεί μια ακόμη εισβολή σε άλλη χώρα. Δεν γνωρίζει άραγε, ο κατά τα άλλα υπεύθυνος επί των Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε. ότι η Τουρκία έχει εισβάλει στην κυπριακή ΑΟΖ;

Γιατί η επεκτατική δραστηριότητα της Τουρκίας δεν περιορίστηκε στην Κύπρο και τη Συρία, επεκτάθηκε στη Λιβύη και τώρα, όπως οι ίδιοι ανακοινώνουν, βομβαρδίζουν Κούρδους στην περιοχή Χαφτάνιν του βόρειου Ιράκ.

Δηλαδή απλά δεν έχουν αφήσει κανένα όμορο κράτος που να μην του επιτεθούν.

Η Ελλάδα πρόσφατα υπόγραψε μια συμφωνία με τις ΗΠΑ για τις βάσεις, στην οποία έδωσε πολλά και δεν πήρε το επίμαχο, δηλ. μια έμπρακτη υποστήριξη της χώρας μας, σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία.

Εδώ είναι χρήσιμο να επισημανθεί ότι ο πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Τραμπ, Τζον Μπόλτον, έχει γράψει ένα βιβλίο, στο οποίο αναφέρεται στις οικονομικές συναλλαγές του Αμερικανού Προέδρου με τον Ερντογάν, γεγονός που φαίνεται κι από τις δηλώσεις αμφοτέρων περί φιλικών σχέσεων, παρά την αντίθετη άποψη που έχουν εκφράσει τα νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ.

Και αυτό κάνει πιο περίπλοκα τα πράγματα, καθώς η ασάφεια της προεκλογικής περιόδου δίνει αέρα στα πανιά του Ερντογάν, κάνοντας πιθανή μια επιθετική κίνηση σε βάρος της Ελλάδας τους επόμενους μήνες.

Λόγω αυτών των κινδύνων, η συμφωνία με το Ισραήλ στο στρατιωτικό πεδίο αποκτά μεγάλη σημασία.

Από την ενοικίαση των drones, που ενισχύει άμεσα την Ελλάδα στον αέρα, μέχρι τη συνεργασία για κατασκευή οχημάτων από την ΕΛΒΟ, τις επισκευές ισραηλινών μαχητικών στην ΕΑΒ και την κατασκευή ενός νέου τύπου τουφεκιού από την ΕΑΣ, που θα δώσουν οξυγόνο για να αναπνεύσουν οι ελληνικές αμυντικές βιομηχανίες.

Το σημαντικότερο είναι το θέμα των ναυπηγείων και η συνεργασία με τους Ισραηλινούς.

Μπορεί να είναι μια μοναδική ευκαιρία να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή πλοίων, που θα ενισχύσουν το ελληνικό πολεμικό ναυτικό.

Η Ελλάδα έχει μπροστά της μια μοναδική ευκαιρία μέσω της συνεργασίας με τους Ισραηλινούς να αναβαθμίσει τάχιστα τα οπλικά συστήματα των Ενόπλων Δυνάμεων. Αρκεί να την αρπάξει…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

«Εμείς καθορίσαμε τα δυτικά σύνορα (στη Μεσόγειο) της υφαλοκρηπίδας μας. Εμείς στα νησιά αυτά (Ρόδο, Κάρπαθο, Κρήτη) δώσαμε χωρικά ύδατα έξι μιλίων. Τα νησιά αυτά μπορούν να έχουν χωρικά ύδατα, αλλά όχι υφαλοκρηπίδα».

Από το «εμείς καθορίσαμε» και όχι το Δίκαιο της Θάλασσας και «εμείς δώσαμε στα ελληνικά νησιά χωρικά ύδατα έξι μιλίων», προκύπτει ότι οι νεοθωμανοί έχουν γυρίσει το ρολόι του χρόνου 200 χρόνια πίσω, όταν ο ελληνισμός στέναζε ακόμη κάτω από τον τουρκικό ζυγό.

Η επιστροφή στο οθωμανικό τους μεγαλείο, που αποφάσιζαν και διέτασσαν τους υπηκόους τους σε Μεσόγειο και Βαλκάνια, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μετέτρεψαν τον προαύλιο  χώρο της Αγιάς Σοφιάς σε Ντίσνεϊλαντ, την ημέρα της επετείου της άλωσης της Πόλης, κάνοντας  προβολές βυζαντινών εικόνων και του δικέφαλου αετού, που κατέστρεψαν στη συνέχεια τα κανόνια του Μωάμεθ, συνδέοντας έτσι την σημερινή Τουρκία, με το οθωμανικό παρελθόν της.

Κατά τα άλλα, η χώρα αυτή έστω και στους τύπους βρίσκεται στην διαδικασία ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι μέλος της Βορειοατλανικής Συμμαχίας και απειλεί πολεμικά πλοία Ελλάδας και Γαλλίας, που επιχείρησαν να κάνουν νηοψία σε εμπορικό κατά τα άλλα πλοίο με στρατιωτικό υλικό, παραβιάζοντας το εμπάργκο όπλων, που συνόδευαν τρεις τουρκικές φρεγάτες με προορισμό λιμάνι, που ελέγχεται από τον Σάρατζ.

Στο Βερολίνο τον περασμένο Φεβρουάριο, όπου η Άνγκελα Μέρκελ συγκάλεσε διάσκεψη με την συμμετοχή του νεοσουλτάνου της Τουρκίας και χωρίς την πρόσκληση της Ελλάδας, αποφασίστηκε με την παρουσία του Γ.Γ. του ΟΗΕ, να επιβληθεί εμπάργκο όπλων προς τις αντιμαχόμενες πλευρές στη Λιβύη.

Η Τουρκία το έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων της και γι’ αυτό δεν ίδρωσε το αφτί κανενός. Προκλητικά μεταφέρει πάσης φύσεως οπλισμό στον Σάρατζ και στήνει βάσεις στο μέρος της Λιβύης, που ελέγχει ο Πρωθυπουργός της Τρίπολης.

Ο σκοπός προφανής και μετά της επίσκεψη υπουργικού κλιμακίου της Τουρκίας στην Τρίπολη. Να δέσουν το παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο και παράλληλα να αναλάβουν την εκμετάλλευση πετρελαιοπηγών που βρίσκονται εντός του χερσαίου εδάφους της Λιβύης.

Όλη αυτή την τουρκική πολεμική δραστηριότητα ο Μ. Τσαβούσογλου ισχυρίστηκε ότι γίνεται με τις ευλογίες του Τραμπ, με τον οποίο είχε τηλεφωνική συνομιλία ο Ερντογάν και πήρε το πράσινο φως.

Αν όμως γυρίσει κανείς στο χρόνο θα διαπιστώσει ότι η Τουρκία ξεπέρασε σήμερα κάθε όριο προκλητικότητας και επιθετικότητας απέναντι στην Ελλάδα αφού στο παρελθόν με αντίστοιχες κινήσεις κατάφερε να οδηγήσει την Αθήνα σε σειρά υποχωρήσεων υπό τις ευλογίες και ενίοτε την καθοδήγηση και τις πιέσεις της Ουάσιγκτον.

Η υπόθεση της του ορισμού της υφαλοκρηπίδας ξεκίνησε επί χούντας το 1973 μετά από την εξαγγελία από την Αθήνα της ανεύρεσης κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή της Θάσου.

Ακολούθησε η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974. Η Άγκυρα δεν εγκατέλειψε τις βλέψεις της στο Αιγαίο και επανήλθε με ερευνητικό σκάφος στην περιοχή το 1976. Η Ελλάδα προσέφυγε τότε στο Συμβούλιο Ασφαλείας και μονομερώς στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Το Νοέμβριο του 1976 η Αθήνα συμφώνησε με την Άγκυρα και συνυπέγραψε το Πρακτικό της Βέρνης, με βάση το οποίο οι δύο πλευρές συμφώνησαν να απέχουν ερευνών στο Αιγαίο πέραν των χωρικών τους υδάτων των έξι μιλίων και να ξεκινήσουν συνομιλίες με σκοπό την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και σε περίπτωση διαφωνίας την παραπομπή της διαφοράς αυτής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Οι συνομιλίες αυτές επέβησαν  άκαρπες μέχρι το 1981 που έπρεπε να ολοκληρωθούν, όπως προέβλεπε η συμφωνία. Ακολούθησε το 1982 η Διεθνής Συμφωνία για το Δίκαιο της Θάλασσας το οποίο στο άρθρο 121 αναγνωρίζει ότι όλα τα νησιά δικαιούνται αιγιαλίτιδας ζώνης, ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας όπως οι ηπειρωτικές χώρες, με βάση την αρχή της ίσης απόστασης ή της μέσης γραμμής.

Νέα κρίση με την Τουρκία την διετία 1986-1988. Και πάλι τη Τουρκία απειλεί με την έξοδο σεισμογραφικού στο Αιγαίο. Νέα άκαρπη προσπάθεια της Ελλάδας να βρει λύση μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας και του Δ.Δ. της Χάγης.

Με παρέμβαση ΝΑΤΟ προκειμένου να αποτραπεί μια πολεμική αναμέτρηση μεταξύ συμμάχων επιβεβαιώνεται το 1988 η συμφωνία του 1976 για αποχή από έρευνες και των δύο πλευρών πέραν των έξι μιλίων και επάνοδος στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Το 1995 το Ελληνικό Κοινοβούλιο με καθυστέρηση δεκατριών ετών επικυρώνει με το ν.2321 την Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας.

Η Τουρκία έσπευσε τότε να απαντήσει με την απειλή Casus belli, σε απάντηση της  εφαρμογής της Σύμβασης του δικαίου της θάλασσας από την Ελλάδα που επικύρωσε και με απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης.

Ακολούθησαν τα Ίμια το 1996 και με παρέμβαση των ΗΠΑ το γκριζάρισμα της περιοχής. Ένα χρόνο μετά το 1997 υπό την πίεση της Ουάσιγκτον έχουμε τη Συμφωνία της Μαδρίτης, με την οποία η Ελλάδα αναγνωρίζει δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Το 1999 στο Ελσίνκι με την αλλαγή στάσης της Αθήνας στην προοπτική έναρξης συνομιλιών της Άγκυρας με τις Βρυξέλλες για την ένταξη της στην Ε.Ε., έχουμε μια ακόμη συμφωνία έναρξης ελληνοτουρκικών διαπραγματεύσεων με σκοπό την παραπομπή της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα στη Χάγη.

Ακολούθησε ένας ακόμη γύρος ατέρμονων συνομιλιών που δεν οδήγησαν σε κανένα αποτέλεσμα.

Οι συμφωνίες της Κύπρου με Αίγυπτο και Ισραήλ για τον καθορισμό την ΑΟΖ οδήγησαν σε μια νέα τουρκική αυθαιρεσία. Η Τουρκία παρουσίασε την θεωρία ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα στο νότο, την ώρα που η Κυπριακή
Δημοκρατία  δεν μπορεί να ασκήσει τα νόμιμα  δικαιώματα της στον κατεχόμενο βορά.

Ανενόχλητοι από ΟΗΕ Συμβούλιο Ασφαλείας και τις πάσης φύσεως μεγάλες δυνάμεις σφυρίζουν κλέφτικα για τις αυθαίρετες έρευνες των Τούρκων στην κυπριακή ΑΟΖ. Βλέποντας η Άγκυρα ότι κανείς δεν την ενοχλεί  προχώρησε το Νοέμβριο του 2019 στο τουρκολιβυκό σύμφωνο, προσβάλλοντας έτσι τα δικαιώματα της Ελλάδας με βάση το Διεθνές Δίκαιο.

Στην άκρως επιθετική αυτή δραστηριότητα της Τουρκίας, δεν πηγαίνει κανείς στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με το πιστόλι στον κρόταφο. Ενισχύει επειγόντως την δυνατότητα αποτροπής παράλληλα με τις όποιες διπλωματικές κινήσεις.

Γι’ αυτό και η Κυβέρνηση και κατά προέκταση ο πολιτικός κόσμος, οφείλουν να ομονοήσουν, να συναποφασίσουν και να δώσουν σήμερα, γιατί αύριο θα είναι αργά, ένα όχι τεράστιο ποσό, που έχουν ανάγκη οι Ένοπλες Δυνάμεις, προκειμένου να εκσυγχρονίσουν και να εξοπλίσουν στρατό, ναυτικό και αεροπορία. Διαφορετικά θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας…