Ποιοι δικαιούνται Δώρο Χριστουγέννων μετά από απόλυση ή παραίτηση
Σύμφωνα με τον οδηγό του ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ, όλοι οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα που εργάστηκαν από 1η Μαΐου έως 31 Δεκεμβρίου 2025 έχουν δικαίωμα σε πλήρες ή αναλογικό Δώρο Χριστουγέννων.

Ειδικές περιπτώσεις απόλυσης και παραίτησης περιλαμβάνουν:

• Εργαζόμενοι που αποχώρησαν από την εργασία δικαιούνται το δώρο εφόσον η απασχόληση ξεκίνησε μετά την 1η Μαΐου 2025 και τερματίστηκε έως τις 10 Δεκεμβρίου 2025.

• Το ποσό υπολογίζεται αναλογικά βάσει της διάρκειας εργασίας εντός αυτής της περιόδου.

• Ακόμη και εργαζόμενοι με λιγότερες από 19 ημέρες απασχόλησης λαμβάνουν αναλογικό μέρος.

Πόσα χρήματα θα λάβετε
Ο τρόπος υπολογισμού διαφέρει ανάλογα με τον τύπο αμοιβής.

• Για μισθωτούς εργαζόμενους, το Δώρο Χριστουγέννων αντιστοιχεί σε 2/25 του μηνιαίου μισθού για κάθε 19 ημέρες εργασίας.

• Για ημερομίσθιους, προβλέπονται 2 ημερομίσθια για κάθε 19 ημερολογιακές ημέρες απασχόλησης.

Το ποσό υπολογίζεται με βάση τις αποδοχές που ίσχυαν κατά την ημέρα διακοπής της εργασίας ή της απόλυσης.

Προθεσμίες πληρωμής για εργαζόμενους που αποχώρησαν
Η καταληκτική ημερομηνία καταβολής του Δώρου Χριστουγέννων για όσους διέκοψαν την εργασία είτε λόγω παραίτησης είτε λόγω απόλυσης είναι η Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2025.

Σύμφωνα με εργατολόγους:

• Η πληρωμή μπορεί να πραγματοποιηθεί μαζί με την αποζημίωση ή τις τελικές αποδοχές,

• ή εναλλακτικά με το μισθολόγιο Δεκεμβρίου.

• Σε κάθε περίπτωση, το ποσό πρέπει να έχει πιστωθεί έως την προαναφερθείσα ημερομηνία.

Οι εργαζόμενοι οφείλουν να γνωρίζουν ότι το Δώρο Χριστουγέννων πρέπει να αναγράφεται αναλυτικά στη μισθοδοσία ή στην απόδειξη πληρωμής. Οποιαδήποτε καθυστέρηση ή μη καταβολή μπορεί να καταγγελθεί ανώνυμα στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ). Η μη τήρηση των προθεσμιών αποτελεί παράβαση της εργατικής νομοθεσίας και οι εργαζόμενοι έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν τα οφειλόμενα ποσά.

Όταν η εργασία παύει να σε στηρίζει και μετατρέπεται σε παράγοντα φθοράς — σωματικής, ψυχικής ή κοινωνικής — τότε το να πεις «ως εδώ» μπορεί να είναι η πιο υγιής απόφαση που θα πάρεις.

Ακολουθούν πέντε σαφή σημάδια ότι ίσως ήρθε η στιγμή να αφήσεις πίσω σου μια δουλειά που δεν σου κάνει καλό.

1. Η ψυχική σου υγεία καταρρέει
Η εξουθένωση (burnout) δεν είναι μόδα — είναι διάγνωση. Μελέτες στο PMC δείχνουν ότι η επαγγελματική δυσφορία έχει εκτιναχθεί διεθνώς, ενώ η Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία (APA) επισημαίνει ότι σχεδόν 1 στους 5 εργαζομένους σε «τοξικά» περιβάλλοντα αναφέρει σοβαρή επιδείνωση της ψυχικής του υγείας.

Το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ αποκαλύπτει ότι το 74% των εργαζομένων στην Ελλάδα επιστρέφουν σπίτι εξαντλημένοι σχεδόν κάθε μέρα. Το χρόνιο στρες οδηγεί σε σωματικά συμπτώματα, από μυοσκελετικούς πόνους έως αϋπνία και εξασθένηση του ανοσοποιητικού.
Αν η δουλειά σου προκαλεί άγχος, κρίσεις πανικού ή διαταραχές ύπνου, δεν χρειάζεσαι περισσότερη αντοχή — χρειάζεσαι αλλαγή.

2. Η δουλειά σου δεν αναγνωρίζεται
Η έλλειψη αναγνώρισης είναι ίσως η πιο ύπουλη μορφή φθοράς. Σύμφωνα με τη Gallup, μόνο το 23% των εργαζομένων νιώθει πραγματικά «δεσμευμένο» με τη δουλειά του. Οι υπόλοιποι αισθάνονται αόρατοι.

Η Pew Research έδειξε ότι πάνω από τους μισούς που παραιτήθηκαν ένιωθαν αδικημένοι ή υποτιμημένοι, ενώ η Deloitte υπολογίζει ότι η απουσία αναγνώρισης μειώνει την παραγωγικότητα έως και 19%.

Στην Ελλάδα, το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ αναδεικνύει ότι η έλλειψη ανατροφοδότησης και επαίνου υπονομεύει τη δέσμευση των εργαζομένων.
Αν βλέπεις άλλους να καρπώνονται τη δουλειά σου — αυτό που οι ερευνητές αποκαλούν credit claiming ή knowledge theft — τότε η οργή και η απογοήτευση δεν είναι υπερβολή. Είναι σήμα ότι το περιβάλλον σου δεν αξίζει τη συνεισφορά σου.

3. Ανισορροπία ζωής και εργασίας
Το Work–Life Conflict είναι από τα πιο συχνά αίτια παραίτησης. Όταν τα email έρχονται μετά τα μεσάνυχτα και τα Σαββατοκύριακα γίνονται «παρατάσεις» της εβδομάδας, τότε η ισορροπία έχει χαθεί.

Η ευελιξία, είτε με τηλεργασία είτε με ευέλικτο ωράριο, αυξάνει την ευεξία και μειώνει το στρες.
Ωστόσο, το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ καταγράφει ότι πάνω από τους μισούς εργαζόμενους στην Ελλάδα δουλεύουν πέρα από τις συμβατικές τους ώρες, χωρίς επαρκή αποζημίωση.
Αυτό το μοτίβο εξάντλησης και κακοπληρωμένων υπερωριών είναι από τους βασικούς λόγους που ωθούν τους ανθρώπους στην απόφαση να αποχωρήσουν.

4. Συνεχής υπερφόρτωση και αίσθηση αποτυχίας
Έρευνα του Time έδειξε ότι όταν οι εργαζόμενοι αναλαμβάνουν συνεχώς απαιτητικά έργα χωρίς διαλείμματα, η πιθανότητα παραίτησης αυξάνεται κατά 22%.

Αυτή η κατάσταση, γνωστή ως hard-task streak, δημιουργεί αίσθηση αποτυχίας ακόμη και στους πιο ικανούς επαγγελματίες.
Η παραγωγικότητα δεν είναι αδιάκοπος μαραθώνιος – χρειάζεται ρυθμό, ανάπαυση και υποστήριξη.
Χωρίς αυτά, το σώμα και το μυαλό «καίνε τις μηχανές».

5. Η υγεία σου επιδεινώνεται
Η Σχολή Επιχειρήσεων του Stanford έχει αποδείξει ότι το χρόνιο εργασιακό στρες αυξάνει τον κίνδυνο για καρδιοπάθειες, αϋπνία και αποδυνάμωση του ανοσοποιητικού.
Αν αρρωσταίνεις συχνά, έχεις πονοκεφάλους, πόνους ή απότομη απώλεια βάρους, δεν είναι «μια δύσκολη φάση» — είναι προειδοποίηση.

Πριν παραιτηθείς
Ζύγισε ψύχραιμα τα υπέρ και τα κατά.
Μίλησε με το HR ή τον προϊστάμενό σου για πιθανές λύσεις.
Δημιούργησε ένα οικονομικό μαξιλάρι και σχεδίασε συνειδητά την επόμενη σου φάση.

Και να θυμάσαι: η παραίτηση δεν είναι ήττα. Είναι δήλωση αυτοσεβασμού.
Αν η δουλειά σου σε εξαντλεί και δεν σε σέβεται, τότε η αποχώρησή σου είναι η αρχή της αποκατάστασης — όχι το τέλος.

Οι απαιτήσεις ήταν τόσο έντονες που η Watanabe –η οποία χρησιμοποίησε ψευδώνυμο για να μιλήσει στο CNN, από φόβο μήπως θέσει σε κίνδυνο τις μελλοντικές προοπτικές εργασίας– άρχισε να εμφανίζει προβλήματα υγείας. Όπως είπε «έτρεμαν τα πόδια της και είχε προβλήματα στο στομάχι».

Ήξερε ότι έπρεπε να παραιτηθεί, αλλά υπήρχε ένα πράγμα που την εμπόδιζε: Η διαβόητη εργασιακή κουλτούρα της Ιαπωνίας, η οποία είναι γνωστή για το μοντέλο οργάνωσής της από πάνω προς τα κάτω.

Το να ζητήσεις να φύγεις από τη δουλειά εγκαίρως ή να πάρεις κάποια άδεια μπορεί να είναι αρκετά δύσκολο. Ακόμα πιο δύσκολο είναι να υποβάλεις παραίτηση, η οποία μπορεί να θεωρηθεί ως η απόλυτη μορφή ασέβειας στην τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, όπου οι εργαζόμενοι παραδοσιακά παραμένουν σε έναν εργοδότη για δεκαετίες, αν όχι για μια ζωή.

Η Watanabe ήταν δυσαρεστημένη στην προηγούμενη δουλειά της, λέγοντας ότι ο πρώην προϊστάμενός της την αγνοούσε συχνά, κάνοντάς την να αισθάνεται άσχημα. Αλλά δεν τολμούσε να παραιτηθεί.

Βρήκε όμως έναν τρόπο να βάλει τέλος στο αδιέξοδο. Απευθύνθηκε στο Momuri, ένα πρακτορείο παραιτήσεων που βοηθά τους «δειλούς» εργαζόμενους να εγκαταλείψουν τα αφεντικά τους.

Στην τιμή ενός πλούσιου δείπνου, πολλοί Ιάπωνες εργαζόμενοι προσλαμβάνουν αυτές τις εταιρείες αντιπροσώπευσης για να τους βοηθήσουν να παραιτηθούν χωρίς άγχος.

Ο κλάδος αυτός υπήρχε πριν από την πανδημία. Αλλά η δημοτικότητά της αυξήθηκε μετά την πανδημία, αφού τα χρόνια εργασίας από το σπίτι ώθησαν ακόμη και μερικούς από τους πιο πιστούς εργαζόμενους της Ιαπωνίας να προβληματιστούν σχετικά με την καριέρα τους, σύμφωνα με ειδικούς σε θέματα ανθρώπινου δυναμικού.

Δεν υπάρχει επίσημη καταμέτρηση του αριθμού των γραφείων παραίτησης που έχουν ξεφυτρώσει σε όλη τη χώρα, αλλά όσοι τα διευθύνουν μπορούν να βεβαιώσουν την αύξηση της ζήτησης.

«Δεν μπορώ να το κάνω αυτό πια»

Η Shiori Kawamata, υπεύθυνη λειτουργίας της Momuri, δήλωσε ότι μόνο τον περασμένο χρόνο έλαβαν έως και 11.000 αιτήματα από πελάτες.

Με κόστος 22.000 γιεν (περίπου 150 δολάρια) – ή 12.000 γιεν για όσους εργάζονται με μερική απασχόληση – δεσμεύεται να βοηθήσει τους εργαζόμενους να υποβάλουν την παραίτησή τους, να διαπραγματευτούν με τις εταιρείες τους και να παρέχουν συστάσεις για δικηγόρους σε περίπτωση νομικών διαφορών.

«Κάποιοι άνθρωποι έρχονται σε εμάς αφού η επιστολή παραίτησής τους σκίστηκε τρεις φορές και οι εργοδότες δεν τους αφήνουν να παραιτηθούν ακόμη και όταν γονατίζουν στο έδαφος για να παρακαλέσουν», είπε, ένα ακόμη παράδειγμα της υποτιμητικής εργασιακής κουλτούρας που έχει ενσωματωθεί στην Ιαπωνία.
Θάνατος από υπερκόπωση

Η Ιαπωνία έχει από καιρό μια κουλτούρα υπερκόπωσης. Οι εργαζόμενοι σε διάφορους τομείς αναφέρουν τιμωρητικά ωράρια, υψηλή πίεση από τους προϊσταμένους και σεβασμό προς την εταιρεία. Αυτοί οι εργοδότες είναι ευρέως γνωστοί ως «μαύρες επιχειρήσεις».

Ο καθηγητής ανθρώπινου δυναμικού Hiroshi Ono, από τη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Hitotsubashi στο Τόκιο, δήλωσε ότι η κατάσταση έχει γίνει τόσο πιεστική που η κυβέρνηση έχει αρχίσει να δημοσιεύει έναν κατάλογο ανήθικων εργοδοτών για να παρεμποδίσει τη δυνατότητά τους να προσλαμβάνουν και να προειδοποιεί τους αιτούντες εργασία για τους κινδύνους που ενέχει η εργασία σε αυτούς.

Περισσότερες από 370 εταιρείες έχουν μπει στη μαύρη λίστα από τα γραφεία εργασίας σε όλη τη χώρα από τότε που δημοσιεύθηκε ο κατάλογος το 2017.

Το άγχος έχει αποδειχθεί μοιραίο εδώ και δεκαετίες, όπως αποδεικνύεται από ένα φαινόμενο που ονομάζεται «karoshi» ή «θάνατος από υπερκόπωση».

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Υγείας, Εργασίας και Πρόνοιας, 54 άτομα πέθαναν από εγκεφαλικές και καρδιακές παθήσεις που προκλήθηκαν από την εργασία και τους χορηγήθηκε αποζημίωση το 2022, γεγονός που αποτελεί στην πραγματικότητα σημαντική μείωση σε σχέση με τα 160 άτομα που είχαν καταγραφεί πριν από δύο δεκαετίες.

Ωστόσο, ο αριθμός των ατόμων που υποβάλλουν αιτήσεις αποζημίωσης λόγω ψυχικού στρες στην εργασία αυξάνεται, εκτοξεύοντας τον αριθμό τους σε 2.683 από 341 την ίδια περίοδο.

Ένας 31χρονος δημοσιογράφος του εθνικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα NHK πέθανε το 2017 από καρδιακή ανεπάρκεια που προκλήθηκε από την πολύωρη εργασία του. Εργάστηκε 159 ώρες υπερωριακής απασχόλησης τον μήνα πριν από τον θάνατό του.

Πέντε χρόνια αργότερα, ένας 26χρονος γιατρός από νοσοκομείο του Κόμπε αυτοκτόνησε αφού εργάστηκε περισσότερες από 200 ώρες υπερωρίες σε έναν μόνο μήνα.

Ο Hisakazu Kato, καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Meiji στο Τόκιο, δήλωσε ότι η χώρα έχει εργασιακούς νόμους για να προστατεύει τους εργαζόμενους και να διασφαλίζει ότι είναι ελεύθεροι να παραιτηθούν.

«Αλλά μερικές φορές η ατμόσφαιρα στο χώρο εργασίας καθιστά δύσκολο να το πει κανείς», είπε.
Αλλαγή εργασιακής κουλτούρας των νέων

Γιατί λοιπόν αυτοί οι παράγοντες παραίτησης εμφανίστηκαν μόνο τα τελευταία χρόνια; Αυτό, λένε οι ειδικοί, οφείλεται στην αλλαγή της προσέγγισης των νέων ανθρώπων στην εργασία.

«Όταν το ένα μέρος είναι δυσαρεστημένο, μπορεί να καταλήξετε σε «διαζύγιο». Αλλά όπως και σε ένα διαζύγιο, κανείς δεν είναι 100% άψογος, σωστά;» Ono, από το Πανεπιστήμιο Hitotsubashi, δήλωσε.

Καθώς η χώρα παλεύει με την έλλειψη εργατικού δυναμικού που τροφοδοτείται από την ταχεία γήρανση του πληθυσμού και τη μείωση των γεννήσεων, οι νέοι έχουν πλέον μεγαλύτερη δύναμη στην αγορά εργασίας από τους προκατόχους τους.

Πολλοί από αυτούς δεν ενστερνίζονται πλέον τη σκέψη των παλαιότερων γενεών ότι κάποιος πρέπει να κάνει ό,τι του λένε, ανεξάρτητα από τη φύση της εργασίας, δήλωσε ο Όνο, προσθέτοντας ότι όταν υπάρχει αναντιστοιχία προσδοκιών, δεν θα διστάσουν να παραιτηθούν.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θέλουν να εισβάλουν στο γραφείο του αφεντικού τους και να παραιτηθούν με δόξα και τιμή – προτιμούν να αφήσουν κάποιον τρίτο να το χειριστεί.

«Νομίζω ότι οι νεότεροι άνθρωποι στις μέρες μας είναι πιο μη συγκρουσιακοί», δήλωσε ο εμπειρογνώμονας, σημειώνοντας ότι πολλοί έχουν στερηθεί τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις στη δουλειά λόγω του Covid. Ως αποτέλεσμα, οι νέοι εργαζόμενοι προτιμούν να παραιτούνται χωρίς να έχουν άμεση επαφή με τα αφεντικά τους.

Ωστόσο, ο Ono πρότεινε ότι είναι πάντα καλό να γίνεται μια συζήτηση και να μην καίγονται οι γέφυρες με τους εργοδότες, οπότε θα συνιστούσε να μην έχετε πρόσβαση σε τέτοιου είδους υπηρεσίες.

Αυτό το εντυπωσιακό νούμερο προέρχεται από το γεγονός ότι ολοένα και περισσότεροι Αμερικανοί αισθάνονται αποστασιοποιημένοι από τους εργοδότες τους μετά την πανδημία. Οι διαχρονικές έρευνες του ινστιτούτου αναφορικά με την αφοσίωση των εργαζομένων έδειχαν αυξανόμενα ποσοστά επί μία δεκαετία, ωστόσο αυτά φαίνεται να «έπιασαν ταβάνι» το 2020. Η αναστάτωση των τελευταίων ετών μείωσε την ικανοποίηση στον εργασιακό χώρο, με περισσότερους εργαζόμενους να δηλώνουν ότι δεν γνωρίζουν σαφώς τι περιμένουν οι εργοδότες τους από αυτούς – μία ένδειξη περιορισμού τς δέσμευσης.

Το διακύβευμα είναι σημαντικό για τις εταιρείες, διότι ένα αφοσιωμένο εργατικό δυναμικό αυξάνει την παραγωγικότητα και αυτό συμβάλλει στην αύξηση των πωλήσεων και των κερδών. Η καλύτερη σύνδεση με το προσωπικό ανεβάζει επίσης τα ποσοστά διατήρησης του προσωπικού.

Όπως μεταδίδει το Bloomberg, το κέντρο ερευνών υπολόγισε το κόστος της μειωμένης παραγωγικότητας εκτιμώντας την επίπτωση σε δολάρια που έχει η μη αφοσίωση ενός εργαζομένου και στη συνέχεια αντανακλώντας την επίπτωση αυτή για τον εργαζόμενο πληθυσμό. Το συνολικό πλήγμα στην παγκόσμια οικονομία εκτιμάται σε 8,8 τρισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με την εταιρεία.

Για να διορθωθεί η κατάσταση, ο Χάρτερ πρότεινε ατομικές εβδομαδιαίες συναντήσεις ελέγχου και καθοδήγηση σχετικά με το πώς να συνεργάζονται με τους συναδέλφους τους. Όταν οι εργαζόμενοι ενημερώνονται για το πώς να συνεργάζονται μεταξύ τους, η σαφήνεια των ρόλων αυξάνεται σε περίπου 80% από λιγότερο από 50%. Αυτού του είδους η στρατηγική είναι πιο αναγκαία για τους νεότερους εργαζόμενους, επειδή είναι πολύ πιο πιθανό να αλλάξουν δουλειά σε αναζήτηση μιας πιο ικανοποιητικής ισορροπίας μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής.

«Υπάρχει σίγουρα μια προσδοκία μεταξύ του νέου εργατικού δυναμικού να έχει περισσότερο έναν τύπο προπονητή-διευθυντή που πραγματικά ενδιαφέρεται για την εξέλιξη τους», δήλωσε ο Χάρτερ. «Απαιτούν η εργασία να βελτιώνει τη ζωή τους και όχι απλώς να είναι κάτι ξεχωριστό».

Έχοντας αυτό κατά νου, υπάρχουν και εκείνοι οι εργαζόμενοι οι οποίοι, ναι μεν θέλουν να αλλάξουν δουλειά, ωστόσο κάνουν υπομονή τουλάχιστον έναν χρόνο, για να έχουν περισσότερες πιθανότητες να τους εκτιμήσει ο επόμενος εν δυνάμει εργοδότης και να βρουν πιο εύκολα μία δουλειά που τους ενθουσιάζει.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν μερικές περιπτώσεις, που όσο μεγάλη αρετή και αν είναι η υπομονή, δεν αξίζει να την κάνουμε.

Όπως αναφέρει στο CNBC, η Tessa White –συγγραφέας με ειδίκευση στα θέματα καριέρας, για όσους αντιμετωπίζουν προκλήσεις στα επαγγελματικά τους- είτε οφείλονται στην κουλτούρα στο χώρο εργασίας, στην ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής ή στις σχέσεις των εργαζομένων – είναι σημαντικό να αναγνωρίσουν εάν ένας χώρος εργασίας είναι πραγματικά τοξικός.

«Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη λέξη τοξικός σαν καραμέλα και πρέπει να κατανοήσουν ότι ένας πραγματικά τοξικός χώρος εργασίας, δεν μπορεί να διορθωθεί», υπογραμμίζει η White.

Η White μοιράζεται τις γνώσεις και τις συμβουλές της σχετικά με τα προειδοποιητικά σημάδια στο χώρο εργασίας, που σηματοδοτούν ότι πρέπει να παραιτηθείτε.

1. Αρχικά, η συνέντευξη

Όταν πρόκειται για προειδοποιητικά σημάδια στον χώρο εργασίας, η White υποστηρίζει ότι αυτά μπορεί να εμφανιστούν ήδη από τη διαδικασία της συνέντευξης. Υπάρχουν πολλές ερωτήσεις που μπορούν να κάνουν οι νέοι επαγγελματίες κατά τη διαδικασία πρόσληψης, ώστε να διαπιστώσουν πιθανά ελαττώματα της εταιρείας. «Θα έκανα το ερώτημα: πόσες εσωτερικές προαγωγές είχατε στο τμήμα σας; Είναι μια πραγματικά καλή ένδειξη για το αν αυτή η εταιρεία ενδιαφέρεται πραγματικά για την εκπαίδευση και την ανάπτυξη», υπογραμμίζει. «Αν δεν μπορούν να εντοπίσουν επιτυχημένους ανθρώπους που εσωτερικά έχουν προχωρήσει στην εταιρεία, θα έλεγα ότι αυτό είναι ένα μεγάλο προειδοποιητικό σημάδι», προσθέτει.

2. Η εταιρική κουλτούρα

Το μυστικό για να δει κανείς αν αξίζει να συνεχίσει να εργάζεται στη θέση που βρίσκεται ή όχι, είναι η εταιρική κουλτούρα. Οι εταιρείες που πορεύονται με γνώμονα πως πρόκειται απλώς και μόνο για μία επιχείρηση, είναι πιθανό να έχουν δημιουργήσει έναν τοξικό χώρο εργασίας. Οι χώροι εργασίας που υιοθετούν μία νοοτροπία μικροδιαχείρισης, βλέποντας τους υπαλλήλους ως «εχθρούς» δεν είναι και οι πιο ευνοϊκοί για τους νέους εργαζόμενους. Οι τοξικοί χώροι εργασίας επιτρέπουν επίσης να συνεχιστεί η κακή συμπεριφορά, ανεξάρτητα από το πώς αντιμετωπίζονται οι εργαζόμενοι.

3. Η κακή ηγεσία

«Η ανθρώπινη ηγεσία είναι πραγματικά σημαντική», τονίζει η White. Οι νέοι εργαζόμενοι θα πρέπει να αισθάνονται άνετα να πλησιάζουν τους διευθυντές σχετικά με τις ανησυχίες τους. Επιπλέον οι ανώτεροι της εταιρείας θα πρέπει να είναι συνεπείς στις προσδοκίες και τους στόχους τους και να μην αλλάζουν συνεχώς.

4. Κάντε μία προσπάθεια αντιμετώπισης της κατάστασης

Πριν βρείτε άλλη δουλειά, καλό θα ήταν να κάνετε μία προσπάθεια να συζητήσετε όλα όσα σας ενοχλούν με τον ανώτερό σας, ωστόσο θα πρέπει να είστε προσεκτικοί.

Η White συμβουλεύει να «μην κατηγορείτε την εταιρεία, αλλά να κάνετε στον διευθυντή σας μία από τις δύο… μαγικές ερωτήσεις: Αυτό σκοπεύατε; Ή το βλέπετε διαφορετικά;».

5. «Πάρτε το χρόνο σας» αν επιλέξετε να φύγετε

Εάν αποφασίσετε να φύγετε, λέει η White, αφιερώστε χρόνο για να συγκεντρώσετε σύντομες συστάσεις από συναδέλφους, προετοιμαστείτε για τη μετάβαση στη δουλειά σας και σκεφτείτε τι είναι πραγματικά σημαντικό για εσάς σε ένα περιβάλλον εργασίας.

Και αν μελετήσετε πιο προσεκτικά αυτά που λέει, θα δείτε ότι υπάρχουν πολλά κοινά με εταιρείες από τις οποίες έχετε αποχωρήσει…

Σε ανάρτησή του στο Facebook, είπε ότι ήταν ένα ατυχές συμβάν και καθ’ υπερβολή, ενώ ζήτησε συγγνώμη από τον Σπήλιο Λιβανό, ο οποίος καρατομήθηκε από τον πρωθυπουργό, καθώς δεν αντέδρασε σε όσα είπε για την πυρκαγιές στην Ηλεία ο Πέτρος Δούκας.

Συγκεκριμένα στην ανάρτησή του αναφέρει:

«Ένα καθ’υπερβολή και ατυχές σχήμα λόγου, πήρε απρόσμενη διάσταση!

Λυπάμαι και στενοχωριέμαι, που αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την παραίτηση ενός από τους πιο ικανούς υπουργούς και φίλου μου.

Του ζητάω συγνώμη!

Θέλω όλοι να γνωρίζουν ότι όλα όσα προσπαθήσαμε για την υποστήριξη των πυρόπληκτων της Ηλείας το 2007 (πριν 15 χρόνια), έγιναν με απόλυτη διαφάνεια και νομιμότητα που κανένας δεν αμφισβήτησε, ούτε η τότε αντιπολίτευση!

Όλα έγιναν με πιστοποιητικά, και με αυτοψίες που διενήργησαν ειδικά κλιμάκια και οι ίδιοι οι δήμοι. Τα χρήματα διανεμήθηκαν από τα πιστωτικά ιδρύματα με πλήρη διαφάνεια, με πλήρη Κυβερνητική εποπτεία. Έγιναν συνεχείς έλεγχοι των πιστοποιητικών από τις υπηρεσίες του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Υπήρχε συνεχής δημοσιογραφική παρουσία και κάλυψη, και όλα έγιναν σε απόλυτη γνώση όλων των κομμάτων και των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης, με συνεχείς ανακοινώσεις από τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, και κάτω από το φως του ήλιου!

Όπως όλοι γνωρίζουν, δεν υπήρξαν ούτε μπορούσαν να υπάρξουν ‘τσάντες’ ή οτιδήποτε άλλο τέτοιο! Ήταν ένα ‘καθ’ υπερβολή’ και ατυχές σχήμα λόγου για να δείξω το μέγεθος αλλά και την ταχύτητα της γιγαντιαίας προσπάθειάς μας και την ευαισθησία μας για τους συνανθρώπους μας που είχαν πληγεί τόσο άγρια και έζησαν ένα τέτοιο δράμα, με τόσους νεκρούς• μόνο και μόνο για να καταδειχθεί η ταχύτητα και η ευελιξία με την οποία λειτούργησε η τότε κυβέρνηση, ώστε να μπορέσει έστω και στο ελάχιστο, να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο που είχε προκαλέσει η βιβλική καταστροφή – και για να επισημάνω και να υπογραμμίσω το αίτημα των αγροτών της Λακωνίας να επισπεύσει η Κυβέρνηση την καταβολή των αποζημιώσεων στους Λάκωνες αγρότες των οποίων οι καλλιέργειες επλήγησαν από τον πρόσφατο παγετό.

Σέβομαι την απόφαση του Πρωθυπουργού και εύχομαι στη Κυβέρνηση και στον Πρωθυπουργό προσωπικά να συνεχίσουν με επιτυχία το πολύ δύσκολο και πολύ σημαντικό έργο τους, μέσα σε πρωτοφανείς αρνητικές συγκυρίες!

Με εκτίμηση

Πέτρος Γ. Δούκας»