Μέλος της νεολαίας εγώ βουλευτής Χανίων εκείνος. Με τη φιλία του με τίμησε μερικά χρόνια αργότερα, όταν η διάσπαση του Κέντρου μας έφερε πιο κοντά και εκείνον στην επανασύσταση του Κόμματος των Φιλελευθέρων που είχε ιδρύσει ο παππούς του Ελευθέριος Βενιζέλος.

Του Χάρη Παυλίδη

Μαζί του ο Παύλος Βαρδινογιάννης, στυλοβάτης του κόμματος, αλλά και ο Σταύρος Ξαρχάκος επικεφαλής της Νεολαίας των Φιλελευθέρων, ο Τέρενς Κουίκ ως διευθυντής του Γραφείου Τύπου και μια σειρά στελεχών που είχαν αποχωρήσει από την ΕΔΗΚ.

Στα χρόνια που ακολούθησαν είχα στενή σχέση και συνεργασία μαζί του και θυμάμαι τις πολύωρες συζητήσεις στο γραφείο του στην οδό Βησσαρίωνος.

Εκεί έμαθα ότι ήταν ο αγαπημένος εγγονός του Ελευθερίου Βενιζέλου, για την φιλία του με την Μαρίκα Μητσοτάκη στις ΗΠΑ, για τη σχέση του με τον Αριστοτέλη Ωνάση ο οποίος μετά από τον θάνατο του Σοφοκλή Βενιζέλου σχεδόν του επέβαλε να μπει στην πολιτική, για τα ιδιαίτερα μαθήματα ελληνικών που του έκανε ο Μπαμπινιώτης μια και η μητρική του γλώσσα ήταν τα αγγλικά, για την φιλία του με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στο Παρίσι, αλλά και για τα χρήματα που διέθεσε χρηματοδοτώντας την αντίσταση κατά της δικτατορίας.

Για μένα ο Νικήτας Βενιζέλος ήταν ένας πραγματικός αριστοκράτης της πολιτικής. Ένας πατριώτης και εκ πεποιθήσεως κεντρώος φιλελεύθερος. Και έτσι παρέμεινε μέχρι το τέλος. Πάνω απ’ όλα, όμως, υπήρξε ένας ανιδιοτελής άνθρωπος.

Δεν τον άκουσα ποτέ να κατηγορήσει κανέναν πολιτικό του αντίπαλο, ενώ θυμάμαι την ευγένεια με την οποία αντιμετώπιζε ακόμα και εκείνους που ειρωνεύονταν το γεγονός ότι δεν μιλούσε «άπταιστα» τα ελληνικά.

Ο Νικήτας Βενιζέλος συνειδητά επέλεξε να μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αν και θα μπορούσε αξιοποιώντας τις διεθνείς επαφές του και τις γνωριμίες του με σημαίνοντα πρόσωπα του δημόσιου βίου.

Τον υπέροχο κήπο- ταράτσα του σπιτιού του στην Αρδηττού, με θέα την Ακρόπολη, επισκέφθηκαν προσωπικότητες του πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου.

Όμως ο Νικήτας Βενιζέλος δεν δέχθηκε ποτέ να εξαργυρώσει τις γνωριμίες του με αντάλλαγμα μια θέση στη βουλή.

Θα μπορούσε όταν του πρότεινε ο Καραμανλής να αφήσει την Ένωση Κέντρου (όταν ο Καραμανλής έμαθε ότι ο Γ. Μαύρος δεχόταν πιέσεις να μην είναι υποψήφιος στα Χανιά) και να κατέβει υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία.

Και θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη σχέση του με τον Δ. Λαμπράκη (ο πατέρας του Νικήτα είχε δανείσει χρήματα στον πατέρα του Λαμπράκη για να κυκλοφορήσουν ΤΑ ΝΕΑ) ώστε παίξει ρόλο σε κάποιο κόμμα.

Παρέμεινε συνεπής στις ιδέες του και στον τρόπο ζωής που είχε επιλέξει να ζήσει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

«Χάρη», μου είχε πει κάποτε, «Θα είμαι ο τελευταίος κεντρώος που θα κλείσει την πόρτα». Το είπε και το έκανε. Καλό ταξίδι πρόεδρε…

ΠΗΓΗ: tomanifesto.gr

Θεμιτό, αντιπολίτευση είναι και θα είναι για μερικά χρόνια, επιβάλλεται η πρωινή γυμναστική. «Επαναστατική» γυμναστική πάντως, ως είθισται στα κομμουνιστικά κόμματα, δεν θα τη λέγαμε.

Του Χάρη Παυλίδη

Τέλος πάντων, η πρωινή βάρδια του γραφείου που βγάζει τις ανακοινώσεις έκρινε ότι έπρεπε να απαντήσει στο σχόλιο της Πειραιώς, καταγγέλλοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη(ο οποίος εξελέγη με ψηφοφορία από τη βάση και όχι από τους μηχανισμούς), ότι «έστησε» την ψηφοφορία, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, σε βάρος του Βαγγέλη Μεϊμαράκη με τη βοήθεια του Αντώνη Σαμαρά!

Ειλικρινά δεν μπορούμε να φανταστούμε πως ο Μητσοτάκης κατάφερε να «στήσει» τη ψηφοφορία -όταν μάλιστα είναι γνωστό ότι δεν είχε τον έλεγχο του κομματικού μηχανισμού- και να οδηγήσει ως «ποιμένας» 173,297 άτομα στη «στάνη».

Η αλήθεια είναι ότι η εκλογή Μητσοτάκη δεν οφείλεται στην κινητοποίηση του κομματικού μηχανισμού, αλλά στην αυθόρμητη επιθυμία των ανθρώπων της παράταξης να δώσουν την ευκαιρία σ’ έναν νέο πολιτικό να υλοποιήσει τις ιδέες του.

Αυτό, το τόσο απλό και δημοκρατικό, είναι αλήθεια δύσκολο να γίνει αντιληπτό από ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Και μάλιστα να γίνει κατανοητό από τον αρχηγό του, ο οποίος ουσιαστικά τοποθετήθηκε σ’ αυτή τη θέση από τον Αλέκο Αλαβάνο.

Είναι προφανές ότι δεν περιμέναμε από το ΣΥΡΙΖΑ, που επιμελώς προσπαθεί να κρύψει την παλαιοκομμουνιστική νοοτροπία και τις αντιλήψεις που πηγάζουν απ’ αυτή, ότι θα προσχωρούσε σε φιλελεύθερες πρακτικές ανάδειξης της ηγεσίας του. Ωστόσο περιμέναμε ότι τουλάχιστον δεν θα μιλούσαν.

Αυτοί, όμως, όχι μόνο κάνουν… μάθημα δημοκρατίας, αλλά σπεύδουν κι από πάνω, υπεραμυνόμενοι της αναχρονιστικής και βαθιά συντηρητικής άποψης περί εκλογής ηγεσίας, να συστήσουν στον Μητσοτάκη να… παραδειγματιστεί από τη διαδικασία εκλογής της Μέρκελ!

Παραβλέποντας να πουν ότι οι σύνεδροι του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος δεν είναι «κολλητοί» της εκάστοτε ηγεσίας, αλλά εκλεγμένοι από τη βάση με αδιάβλητες διαδικασίες.

Εντάξει, το γαρ πολύ της θλίψεως κλπ, κλπ. Να’ χουμε να λέμε μπας και παραμείνει σε ανεκτά επίπεδα το κλονισμένο ηθικό της κερκίδας του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως προκαλεί, γέλια μέχρι δακρύων, η παράγραφος που αναφέρεται στην ηγετικότητα του Αλέξη Τσίπρα.

Επί λέξει: «Επίσης, αν ποτέ καταφέρει(ο Μητσοτάκης) να πετύχει έστω κατ’ ελάχιστο την αναγνώριση και την αποδοχή που έχει ο Αλέξης Τσίπρας ως ηγέτης, τότε να μας κάνει υποδείξεις». Δύο λέξεις: «Αναγνώριση» και «Αποδοχή». Να υποθέσουμε ότι επί αυτών των δύο λέξεων, σύμφωνα με το ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρεί η ανακοίνωση να καλλιεργήσει το μύθο του άξιου και ικανού ηγέτη.

Απάντηση: Αυτοί που κατασκεύασαν τον Αλέξη Τσίπρα, του έδωσαν την αξία που ήθελαν. Εν συνεχεία ο κόσμος υποχρεωτικά τον δέχθηκε στην τρέχουσα τιμή του και όχι στην πραγματική του αξία. Όσο για την «αποδοχή», την οποία πράγματι έχει ο κ. Τσίπρας σε κάποιους κύκλους, θα ήταν ο ορισμός της αχαριστίας να μην την είχε. Την είχε και την έχει γιατί ήταν πάντα πρόθυμος. Dictum, factum κατά τους λατίνους.

Συνεπώς, η «αναγνώριση» και η «αποδοχή» του κ. Τσίπρα δεν οφείλονται στις ηγετικές του ικανότητες, όπως θέλουν να πιστέψουμε, αλλά στην «πλαστικότητα» του χαρακτήρα του και στην ικανότητα να επιλέγει από την γκαρνταρόμπα των απόψεων του, εκείνες που ταιριάζουν με τις απόψεις των συνομιλητών του.

Επί της ουσίας η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, πέραν της προσπάθειας να εμφανίσει την εκλογή ηγεσίας από τη βάση ως… αντιδημοκρατική πρακτική, καταφέρνει με τις υπερβολές περί «αναγνώρισης» και «αποδοχής», που υποτίθεται ότι χαίρει ο κ. Τσίπρας, να μας θυμίσει αυτό που είχε πει ο Σενέκας για ηγέτες της εμβέλειας του πρόεδρου του ΣΥΡΙΖΑ. «Κάθε κόκορας είναι πανίσχυρος στο δικό του κοτέτσι».

Για την αναγνώριση και την αποδοχή του εμπνευσμένου ηγέτη, με βαθιά υπόκλιση στο μεγαλείο του…

ΠΗΓΗ: tomanifesto.gr/

Δεν θα μπω στον πειρασμό να αναφέρω ποιοι φέρουν επαξίως τον τίτλο του χαμαιλέοντα της πολιτικής πανίδας, ή πως αντιδρούν στα εξωτερικά ερεθίσματα κάποιοι όμοιοι τους έστω κι αν ανήκουν σε διαφορετικό ιδεολογικό χώρο.

Του Χάρη Παυλίδη

Και δεν θα μπω στον πειρασμό, όχι γιατί θα ενοχληθούν όσοι συμπλεγματικά τους σιγοντάρουν, αλλά γιατί στην Ελλάδα αν και δημοφιλής ο χαμαιλέων στους υγρότοπους του λαϊκισμού, ως είδος έχει τα θέματά του. Οπότε δεν χρειάζεται η συμβολή κανενός- πολλώ δε μάλλον η δική μου- σε κάτι που είναι θέμα χρόνου να συμβεί ως επακόλουθο των δικών του επιλογών.

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε ποιος κινεί τα νήματα της πολιτικής πανίδας και ποιοι του επιτρέπουν με τη στάση τους να κυριαρχεί και πέραν του υγροτόπου του λαϊκισμού. Εν προκειμένω υπάρχει ένα μολυσμένο κομμάτι στο χώρο της Δεξιάς που είτε για συμπλεγματικούς λόγους έναντι της «παλαιοαριστεράς» είτε για καθαρά καιροσκοπικούς λόγους, στηρίζει την κυβέρνηση Συριζανέλ και παρατείνει την παραμονή τους στην εξουσία. Θα πείτε είναι κακό να δηλώνεις «κεντρο»- δεξιός και να στηρίζεις την κυβέρνηση Συριζανέλ; Κακό δεν είναι. Κακό όμως είναι όλοι αυτοί που δεν έχουν το θάρρος της Θάνου, του Παπαγγελόπουλου, της Παπακώστα και λοιπών συγγενών να το δείχνουν, έχουν το θράσος να αποδοκιμάζουν τη συμμετοχή του Τατσόπουλου στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας κρυπτόμενοι.

Ωστόσο επειδή μαθαίνω ότι θα υπάρξουν και άλλοι «Τατσόπουλοι», και μακάρι να είναι όσοι περισσότεροι γίνεται, θέλω να επισημάνω στους ανησυχούντες περί της «καθαρότητας» της παράταξης, πως η Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή καταξιώθηκε στη συνείδηση των ψηφοφόρων λόγω του πολυσυλλεκτικού χαρακτήρα της. Αυτός τράβηξε το ’74 τη γραμμή από το παρελθόν της Δεξιάς και αυτός ήταν που το ’77 διεύρυνε προς το Κέντρο τα ιδεολογικά και πολιτικά της όρια. «Μα, ο Τατσόπουλος», αντιτείνουν, «υπήρξε υβριστής του κόμματος». Όντως, αλλά πόσοι εν ενεργεία βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δεν υπέπεσαν στο ίδιο «παράπτωμα»; Και στο κάτω- κάτω ο Τατσόπουλος έκανε την υπέρβαση του γεγονός που υποδηλώνει εμπράκτως την αυτοκριτική του.

Συνεπώς όσοι θέλουν πραγματικά το τέλος της κυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ, θα έπρεπε κανονικά να επιχαίρουν γιατί οι μέχρι πρότινος ιδεολογικοί τους αντίπαλοι προσχωρούν στις δικές τους ιδέες. Όφειλαν αντί να σχολιάζουν με κακεντρέχεια το τολμηρό άνοιγμα του Μητσοτάκη στον κεντρώο χώρο να αντιληφθούν ότι καθεστωτικές κυβερνήσεις τύπου Συριζανέλ απαιτούν ευρύτερες συγκλίσεις, συνεργασίες και συμμαχίες. Για κάτι τέτοιο όμως χρειάζεται να είναι κανείς καλοπροαίρετος, κάτι που δεν είναι όλοι αυτοί που εμφανίζουν τα κομματικά ένσημα( του τύπου «εμείς δίνουμε μάχες κι έρχονται απ’ έξω να πάρουν τις θέσεις» κλπ) ως επιχείρημα προκειμένου να ανακόψουν τη φυσιολογική μετεξέλιξη της Νέας Δημοκρατίας σε μια σύγχρονη παράταξη, ανοιχτή στη κοινωνία και στις νέες ιδέες. Αν ήταν όμως καλοπροαίρετοι δεν θα δροσιζόντουσαν στον υγρότοπο του λαϊκισμού.

Στον υγρότοπο των Συριζανέλ, εκεί, όπου δεν ακούγεται τσιμουδιά όταν υπουργοποιείται η Παπακώστα και ο Κόκκαλης, ενισχύει το ψηφοδέλτιο η Μεγαλοοικονόμου, η Τζάκρη, εντός ολίγου η Κουντουρά, ο Κουίκ και ο Παπαχριστόπουλος. Στο ΣΥΡΙΖΑ δεν βγάζουν άχνα, ενώ στη Νέα Δημοκρατία, στη φιλελεύθερη παράταξη, μουρμουράνε συνεχώς και αδιαλείπτως. Και να ήταν για λόγους αρχής, ιδεολογικούς και άλλους, χαλάλι τους. Αλλά έχει σημασία ποιοι το κάνουν και γιατί το κάνουν. Σε κάθε περίπτωση στη Νέα Δημοκρατία όχι μόνο δεν περισσεύει κανείς, αλλά χρειάζεται και περισσότερους να προστεθούν στη δύναμή της.

Σε τελευταία ανάλυση όταν ανοίγεις τις πόρτες για να έρθει ο κόσμος, είναι προφανές ότι όλοι αυτοί που έρχονται για να βοηθήσουν στην προσπάθεια ανατροπής μιας κυβέρνησης που κινείται στα όρια του καθεστωτισμού, ήταν σε άλλα κόμματα που ήταν και σε ορισμένες περιπτώσεις συνεχίζουν να είναι απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Δηλαδή, όλους αυτούς ο Μητσοτάκης πρέπει να τους αφήσει στους καναπέδες τους ώστε να συνεχίσουν οι χαμαιλέοντες της πολιτικής πανίδας να εμφανίζονται ως πλειοψηφικό ρεύμα στη κοινωνία με την αποχή στο 45%;

Το μεγάλο ατού της εταιρείας που ίδρυσε το 1980 ο Ευκλείδης Παυλίδης είναι ο οραματικός προγραμματισμός των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της και η στρατηγική διεθνοποίησης που ακολουθεί στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Έτσι, η επιχείρηση που σήμερα διευθύνει ο Χριστόφορος Παυλίδης έχει βαθμό εξωστρέφειας 95% και στον τομέα του λευκού μαρμάρου είναι από τους ηγέτες της διεθνούς αγοράς.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Με λατομεία στην Πέρλα, στην Καβάλα και στον Βόλακα, η εταιρεία εξορύσσει και επεξεργάζεται μεταξύ άλλων το ένα από τα τρία καλύτερα στον κόσμο λευκά μάρμαρα.

Πρόκειται για το Ariston, με το οποίο, όπως τόνισε πρόσφατα ο κ. Χριστόφορος Παυλίδης, η εταιρεία «ντύνει» ουρανοξύστες στην Σιγκαπούρη, στην Σανγκάη, στο Μανχάτταν και αλλού, συνεργαζόμενη με κορυφαία παγκοσμίως γραφεία αρχιτεκτόνων και μηχανικών.

Στο πλαίσιο αυτό, όλα δείχνουν ότι το 2017 θα είναι σημαντικός σταθμός για την εταιρεία, με κορυφαίο επίτευγμά της την εξαγορά της ολλανδικής εταιρείας Stoneworks Cooperatief, η οποία κατέχει το 88,4% της Mermeren στο Πρίλεπ της πΓΔΜ. «Το κόστος της εξαγοράς αντιπροσωπεύει 72,3 εκατ. ευρώ και είναι στρατηγική μας κίνηση», μάς είπε ο κ. Χριστόφορος Παυλίδης. Και δεν έχει άδικο. Με βάση τα δεδομένα των διεθνών κατασκευών, η συμφωνία καθιερώνει την Παυλίδης ΑΕ σε μία ανταγωνιστική αγορά η οποία, λόγω Κίνας, αναπτύσσεται με καλούς ρυθμούς.

Επίσης, κατά τους κ.κ. Νίκο Δημαρέλλη, γενικό διευθυντή, και Θ. Αποστολόπουλο, υπεύθυνο μάρκετινγκ της Παυλίδης ΑΕ, «η εξαγορά αυτή αλλάζει τον χάρτη του λευκού μαρμάρου σε διεθνές επίπεδο και ισχυροποιεί περαιτέρω την θέση των δύο εταιρειών. Η διαχείριση των δύο λευκών διαμαντιών-μαρμάρων Ariston (από την Παυλίδης ΑΕ) και Sivec (από την Mermeren) είναι βέβαιο ότι θα επιφέρει συνέργειες και αξίες με θετικές συνέπειες στα ήδη καλά αποτελέσματα των εταιρειών».

Πρέπει να πούμε ότι η Παυλίδης ΑΕ έχει πολύ καλή κερδοφορία, με αποτέλεσμα να επενδύει τόσο στην έρευνα και ανάπτυξη όσο βεβαίως και σε κοινωνικό έργο.
Ειδικότερα, για την εταιρεία προτεραιότητα έχει η συνέχιση υλοποίησης του επιχειρηματικού σχεδιασμού βασισμένη στους πυλώνες συνεχών επενδύσεων, η διεύρυνση των διαθέσιμων κοιτασμάτων, καθώς και η διαφοροποίηση των δραστηριοτήτων.

Αναλυτικότερα, η εταιρεία συνεχίζει να επενδύει σε προγράμματα συνεχούς εκπαίδευσης του ανθρώπινου δυναμικού, αλλά και σε ετήσιες επενδύσεις της τάξεως των 3 εκατ. ευρώ σε μηχανολογικό εξοπλισμό τελευταίας γενιάς, με στόχο την βελτίωση της παραγωγικότητας και την ποιοτική αναβάθμιση των τελικών προϊόντων.

Σε ό,τι αφορά τον δεύτερο πυλώνα, η εταιρεία έχει αναπτύξει in-house τμήμα αξιολόγησης κοιτασμάτων και παράλληλα εξετάζει κάθε δυνατή ευκαιρία που τής παρουσιάζεται για εξαγορές-συνεργασίες ομοειδών επιχειρήσεων με προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Στον τομέα της ενέργειας, όπως έχει ήδη ανακοινωθεί, η εταιρεία έχει ξεκινήσει τριετές επενδυτικό πλάνο ανάπτυξης Αιολικών Πάρκων 50MW στην Βόρειο Ελλάδα, συνολικού προϋπολογισμού 70 εκατ. ευρώ.

Η στρατηγική της ανάπτυξης μέσω της εξωστρέφειας, αξιοποιώντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας με έμφαση στον πρωτογενή τομέα, εκτιμάται ότι θα επιφέρει για φέτος κύκλο εργασιών της τάξεως των 80 εκατ. ευρώ, ποσό αυξημένο κατά 28% σε σύγκριση με το αντίστοιχο του 2016. Συνεπώς, η εταιρεία θα διαθέτει ένα καλό μαξιλάρι για διανομή ειδικού μπόνους στους 400 εργαζομένους που απασχολεί, αλλά και για ενδεχόμενες νέες εξαγορές.

Του Χάρη Παυλίδη

Όλοι θα θέλαμε να έχουμε κάτι περισσότερο από αυτό που έχουμε. Μόνο που στη θέση που βρισκόμαστε καλό θα ήταν να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πως θα χάσουμε αυτό που δεν είχαμε φαντασθεί ποτέ ότι θα έχουμε.

Για να αρχίσουμε όμως να σκεφτόμαστε με τη λογική, ώστε εν συνεχεία πάνω σ’ αυτή τη βάση να επενδύσουμε τις ελπίδες μας για το μέλλον, απαιτείται κατ’ ελάχιστο η πολιτική ηγεσία να επιδείξει σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Τουλάχιστον ανάλογη της κρισιμότητας των στιγμών, αλλά και του μεγέθους των προβλημάτων που έχει την ευθύνη χειρισμού και επίλυσης.

Ωστόσο για να κατανοήσει η κοινωνία την κρισιμότητα της κατάστασης, την οποία αν και βιώνει με στερήσεις και δραματική επιδείνωση στους δείκτες ευημερίας εν τούτοις ελπίζει στο θαύμα, η πολιτική ηγεσία οφείλει να «αντέξει» την αλήθεια και να την πει στον κόσμο. Προηγουμένως, όμως, η κυβέρνηση χρειάζεται να αποδεχθεί την «ιδιοκτησία» των ευθυνών της αντί να παρουσιάζεται ως «ένοικος» της ιστορίας, και να νοικοκυρέψει τα πράγματα αντί να διαμαρτύρεται συνεχώς για τις φθορές που προκάλεσαν οι προηγούμενοι.

Σε λίγες ώρες κρίνονται οι καθυστερήσεις και τα λάθη των τελευταίων μηνών. Μακάρι να μη γίνει ένα ακόμη που ίσως να αποβεί καθοριστικό για την πορεία προς την έξοδο από την κρίση. Ας προσέξει ο πρωθυπουργός γιατί η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να μπει σε ανάλογη περιπέτεια με εκείνη του 2015.

Οι Έλληνες έχουν από καιρό εξαντλήσει τις ανοχές τους και η κοινωνία κάθε άλλο παρά έχει τις αντοχές να αντέξει έναν νέο γύρο πολιτικής αστάθειας και ανασφάλειας. Όλα αυτά απαιτούν σοβαρότητα από όλους και κυρίως από εκείνους που εκπροσωπούν την Ελλάδα.

Το προηγούμενο διάστημα φάνηκε ότι η σοβαρότητα θυσιάστηκε στο βωμό μιας λαϊκίστικης αντίληψης που επικεντρώθηκε στην επίρριψη ευθυνών στους προηγούμενους, γεγονός που πλέον είναι αδιάφορο για την συντριπτική πλειονότητα των πολιτών.

Η καθημερινότητα έχει καταστεί τόσο επικίνδυνη σε όλες τις εκφάνσεις της, ώστε το τελευταίο που ενδιαφέρει τον άνεργο, τον συνταξιούχο χωρίς… σύνταξη και τον μισθωτό χωρίς… μισθό, είναι άλλος ένας ακόμα γύρος… «σκληρής» διαπραγμάτευσης με το ΔΝΤ και τον «μοχθηρό» Σόιμπλε.

Κι αυτό έχει αρχίσει να «κουράζει» και ίσως είναι η στιγμή ο πρωθυπουργός να κάνει ένα διάλειμμα ώστε να ξανασκεφθεί πως θα γίνει χρήσιμος στη χώρα του.

Υποθέτω ότι πολλά στελέχη του κόμματός του, φαντάζομαι και οι «οργανωμένοι» οπαδοί του, δεν θέλουν να τον δουν να «υποχωρεί» και να παραδίδει τα λάβαρα στους «εχθρούς».

Όπως εικάζω και πολλοί «οργανωμένοι» της απέναντι εξέδρας δεν θα ήθελαν να δουν τον πρωθυπουργό να συνεννοείται για το καλό της Ελλάδας με τον δικό τους αρχηγό. Αυτά όλα είναι μέσα στο παιχνίδι.

Στην προκειμένη, όμως, περίπτωση αυτό που ζούμε δεν είναι παιχνίδι. Τουλάχιστον δεν παίζουν οι δανειστές μαζί μας, κι αυτό- έστω αργά- έχουν αρχίσει να το αντιλαμβάνονται όλοι.

Εικάζω ότι θα ήταν εξωπραγματικό για την «οπαδική» κουλτούρα των κομμάτων να υπάρξει, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του Eurogroup, πολιτική συνεννόηση. Η πόλωση τους βολεύει όλους και ως εκ τούτου είναι περιττό να το συζητάμε.

Παρ’ όλα αυτά καλό θα ήταν όλοι να θυμούνται ότι η κρίση είναι «λαίμαργη» και καταπίνει κόμματα και κυβερνήσεις, τόσο εύκολα όσο εύκολα τα ετοιμάζει και τα σερβίρει.

Εν ολίγοις, κι αυτό αφορά πρωτίστως την κυβέρνηση, αφού η «σοβαρότης» είναι στο μηδέν ας φροντίσει η «ορατότης», από εδώ και στο εξής, να οδηγήσει σ’ ένα νέο δρόμο την πορεία της χώρας.

*Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.

ΠΗΓΗ: NEWS247.GR