Τότε ένας από τους δημοσιογράφους συμπλήρωσε: “Και ο Κυριάκος κύριε πρόεδρε” με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να συμπληρώνει: “Μονο ο Θεός”.

Κάπου εκεί προχώρησε, πιθανότατα για να αποφύγει νέες επίμονες ερωτήσεις για το θέμα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφερόμενος στη διάταξη του άρθρου 32 για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, χωρίς να αποσαφηνίσει το τοπίο, έκανε ένα βήμα παραπάνω και περιέγραψε τα χαρακτηριστικά και το προφίλ του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας.

«Ο τρόπος που προτείνουμε για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας δεν αναιρεί την πολιτική ευθύνη της εκάστοτε πλειοψηφίας για πρόταση προσώπου με ευρύτερη συναίνεση».

Στην προκειμένη περίπτωση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης άφησε να εννοηθεί ότι επιθυμεί ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας να είναι ένα υπερκομματικό πρόσωπο, που θα δημιουργεί συνθέσεις και συναινέσεις.

Και ο Προκόπης Παυλόπουλος, που προέρχεται από τον σκληρό κομματικό πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί «υπερκομματική» επιλογή.

Αφήστε που «υπηρέτησε» το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για μια και πλέον τετραετία.

Υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη της ΝΔ ερμηνεύοντας την εν λόγω αναφορά, άφηναν να εννοηθεί ότι ο Κυριάκος Μητσοτακης αναζητά τη συναίνεση σε ένα μη πολιτικό πρόσωπο ενδεχομένως και από την κεντροαριστερά.

Ο κ. Παυλόπουλος επανέλαβε ότι αναβαθμίζεται ουσιωδώς η στρατηγική σχέση μεταξύ των δύο χωρών, όπως αυτή είχε δρομολογηθεί το 2006, με αφετηρία την επένδυση της Cosco, και αναφέρθηκε σε μια νέα πορεία συμπόρευσης και συνδημιουργίας, προκειμένου να διεκδικήσουν την ιστορική προοπτική που τους αναλογεί, αναφέρει το newmoney.

Αναφερόμενος στην επίσκεψή του στο Πεκίνο τον περασμένο Μάιο, αφού ευχαρίστησε για τη μοναδική υποδοχή και φιλοξενία, τόνισε ότι βίωσε εκ του σύνεγγυς τις αλματώδεις προόδους της Κίνας, υπό τη στιβαρή και εμπνευσμένη ηγεσία του Σι Τζινπίνγκ και εξέφρασε τον θαυμασμό του για τα επιτεύγματα του κινεζικού λαού. «Προόδους που οδηγούν στην ταχύτατη άνοδο του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της και οι οποίες αναδεικνύουν την Κίνα σε παγκόσμιο οικονομικό παράγοντα και μοχλό ανάπτυξης επίσης σε παγκόσμια κλίμακα. Η νέα πρωτοβουλία της Κίνας, υπό τη δική σας καθοδήγηση, η οποία ανοίγει τον Νέο Δρόμο του Μεταξιού, βεβαιώνει του λόγου το ασφαλές», πρόσθεσε ο κ. Παυλόπουλος.

Υποστήριξε, ακόμη, ότι προς αυτή την κατεύθυνση συμβάλλει τα μέγιστα «η δέσμευσή μας, κατά τη συνάντησή μας στο Πεκίνο, ότι η όλη συνεργασία μας έχει ως βάση την πιστή τήρηση του διεθνούς και του ευρωπαϊκού δικαίου, στο σύνολό τους». Μάλιστα, υπενθύμισε τη δήλωση του Κινέζου Προέδρου υπέρ μιας ισχυρής Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπέρ ενός ολοκληρωμένου ευρωπαϊκού οικοδομήματος, ικανού να διαδραματίσει τον ιστορικό του πλανητικό ρόλο για την εμπέδωση, σε διεθνή κλίμακα, ιδίως των αρχών του ανθρωπισμού, της ειρήνης, της Δικαιοσύνης, κυρίως, δε, της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Παυλόπουλος, αφού σημείωσε ότι οι Έλληνες ενεργούμε πάντα και έναντι πάντων ως υπερασπιστές, αλλά και εγγυητές της διεθνούς και της ευρωπαϊκής νομιμότητας, έστειλε μήνυμα στην Τουρκία, επαναλαμβάνοντας ότι τείνουμε χείρα φιλίας και καλής γειτονίας προς τη γείτονα και ευνοούμε την ευρωπαϊκή της προοπτική, πλην όμως τούτο εξαρτάται από τον εκ μέρους της πλήρη και ειλικρινή σεβασμό του συνόλου του διεθνούς και του ευρωπαϊκού δικαίου, συμπεριλαμβανομένου φυσικά του Δικαίου της Θάλασσας κατά τη Συνθήκη του Montego Bay του 1982 και επισήμανε πως «αυτόν τον σεβασμό του διεθνούς και του ευρωπαϊκού δικαίου έχουμε και τη βούληση και τη δύναμη να τον επιβάλουμε».

Τέλος, ως προς το Κυπριακό, υπενθύμισε ότι είμαστε υπέρ της άμεσης δίκαιης και βιώσιμης λύσης του, με πλήρη τήρηση του διεθνούς και του ευρωπαϊκού δικαίου, χωρίς στρατεύματα κατοχής και αναχρονιστικές εγγυήσεις τρίτων.

Καταλήγοντας, ο κ. Παυλόπουλος επισήμανε ότι τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Κίνας θωρακίζουν οι στενές πολιτισμικές μας σχέσεις, οι οποίες έχουν ως θεμελιώδεις αντηρίδες τους πανάρχαιους πολιτισμούς μας. Τους πολιτισμούς εκείνους που συνυπάρχουν αρμονικά, επειδή έχουν στο επίκεντρό τους τον άνθρωπο και την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων και υπογράμμισε ότι «οι πραγματικοί πολιτισμοί δεν συγκρούονται, αλλά εκ καταγωγής είναι προορισμένοι να υπηρετούν τον άνθρωπο και την ειρήνη, χτίζοντας γέφυρες επικοινωνίας και γκρεμίζοντας τα τείχη των διαχωρισμών».

Ο νύν πρόεδρος, Προκόπης Παυλόπουλος, έχει αντιληφθεί ότι δεν βρίσκεται στο πλάνο του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη.

Σύμφωνα με την εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ και το ρεπορτάζ του Θανάση Φουσκίδη, στις κατ' ιδίαν συζητήσεις του έχει αρχίσει να κάνει έναν πρώτο απολογισμό, υποστηρίζοντας ότι «φεύγω με ψηλά το κεφάλι».

Πρόκειται για μια φράση που αποτελεί κατά κάποιον τρόπο και έμμεση απάντηση προς όσους κατηγορούν τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα ότι σε πολλές περιπτώσεις λειτούργησε και ως ασπίδα του Τσίπρα.

«Έκανα αυτό που επιτάσσει ο ρόλος μου, έχοντας πάντα κατά νου το συμφέρον της χώρας» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Παυλόπουλος, που είναι αλήθεια ότι εσχάτως δεν κρύβει τη στεναχώρια του για το γεγονός ότι τα περισσότερα από τα βέλη που δέχεται προέρχονται από το δικό του ιδεολογικό χώρο.

Σε κάθε περίπτωση, ο Πρόεδρος φαίνεται ότι έχει πλέον καταλάβει ότι δεν βρίσκεται στις επιλογές του πρωθυπουργού.

Μάλιστα, αποκρούει και διάφορες προτάσεις που του προτείνουν να παίξει μεσολαβητικό ρόλο προς το Μέγαρο Μαξίμου.

«Δεν υπάρχει λόγος», αναφέρει κλείνοντας κάθε τέτοια συζήτηση.

Ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος εξακολουθεί να βλέπει καθημερινά αρκετό κόσμο, επιδιώκοντας, όπως υποστηρίζει, την αμεσότητα, που τον διέκρινε από την πρώτη ημέρα που αποφάσισε να εισέλθει στην πολιτική.

Στο πλαίσιο αυτό, στους καθημερινούς συνομιλητές του Προέδρου διακρίνει κανείς και τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή.

«Μιλάνε σχεδόν κάθε βράδυ», αναφέρει στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ πρόσωπο που είναι σε θέση να γνωρίζει τη σχέση των δύο ανδρών.

«Πρόκειται για μια συνήθεια που κρατά από τα χρόνια που που ο Προκόπης ήταν στον στενό κύκλο των συνεργατών του τότε προέδρου της ΝΔ», επισημαίνει ο ίδιος άνθρωπος.

Εκτός από τον πρώην π[ρωθυπουργό ιδαίτερα στενή σχέση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας διατηρεί τόσο ο αντιπρόεδρος της Βουλής και βουλευτής της ΝΔ, Νικήτας Κακλαμάνης, όσο και η πρώην υπουργός Ντόρα Μπακογιάννη.

Από την άλλη πλευρά, στον κύκλο των ΣΥΡΖΑίων συνομιλητών του Προέδρου εντάσσονται οι Γιώργος Κατρούγκαλος, Νίκος παρασκευόπουλος, Νίκος Παππάς κ.ά. Εξαιρετική σχέση έχει ο κ. Παυλόπουλος και με τον «θεωρητικό» της Αριστεράς, δημοσιογράφο Θανάση Καρτερό, ενώ έναν από τους πώην υπουργούς που εκτιμά -και δεν το κρύβει- περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον είναι ο τέως αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, με τον οποίο ο κ. Παυλόπουλος συνδέεται με μακρόχρονη φιλία.

Κατά την πρώτη φάση της διαδικασίας αναθεώρησης στην προηγούμενη Βουλή, το άρθρο για την εκλογή Προέδρου κρίθηκε αναθεωρητέο με 180 ψήφους – άρα σ’ αυτή την Βουλή χρειάζονται μόνον 151 ψήφοι για να αλλάξει.

Η πρόταση επίσης της Νέας Δημοκρατίας, στην ίδια διαδικασία για την αποσύνδεση της εκλογής Προέδρου από την διάλυση της Βουλής ήταν να εκλέγεται ο Πρόεδρος με απλή πλειοψηφία 151 ψήφων.

Όπερ, εάν δεν επέλθει κάποια θεαματική αλλαγή, η Νέα Δημοκρατία που διαθέτει αυτοδυναμία και 158 έδρες στην Βουλή θα μπορεί, μετά την ολοκλήρωση της Συνταγματικής Αναθεώρησης, να εκλέξει μόνη της Πρόεδρο χωρίς να χρειάζεται καν τις ψήφους του Κινήματος Αλλαγής.

Η εξέλιξη αυτή λύνει σε μεγάλο βαθμό τα χέρια του πρωθυπουργού, αλλά δεν είναι πανάκεια, καθώς η Προεδρική Εκλογή αφενός μεν είναι ένα ζήτημα μείζονος σημασίας αλλά και αμιγώς πολιτικό, που ενδεχομένως κρίνει και τις μελλοντικές πολιτικές συνεργασίες στρατηγικής φύσεως, μεταξύ των κομμάτων.

Έμπειρο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας σχολιάζοντας τις διεργασίες που είναι σε εξέλιξη για το συγκεκριμένο θέμα, επισημαίνει ότι αν προηγουμένως επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ Ν.Δ. και ΚΙΝΑΛ για την αλλαγή του εκλογικού νόμου και την κατάργηση της απλής αναλογικής, ενδεχομένως ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, να είναι προσωπικότητα από την κεντροαριστερά, όπως προτείνει το ΚΙΝΑΛ.

Παράλληλα, θα τηρηθεί και ο «άγραφος» πολιτικός κανόνας για εναλλαγή προσώπων κεντροδεξιάς-κεντροαριστερής προέλευσης στο ύπατο αξίωμα της χώρας.

Στο πλαίσιο αυτό οι υποψήφιοι που παίζουν αυτή την περίοδο είναι εννιά και οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν πολλά χιλιόμετρα πολιτικής διαδρομής, ενώ έχουν αφήσει έντονο το πολιτικό αποτύπωμά τους στη χώρα.

1. Προκόπης Παυλόπουλος. Ο νυν πρόεδρος της Δημοκρατίας, έχει τις λιγότερες πιθανότητες να διεκδικήσει εκ νέου τον Προεδρικό θώκο, καθώς ο μοναδικός υποστηρικτής του είναι ο «καμένος» πολιτικά Αλέξης Τσίπρας, αν δεν αλλάξει γνώμη, μέχρι την κρίσιμη ώρα της εκλογής.

Ο πρωθυπουργός διατηρεί τυπικές σχέσεις με τον Προκόπη Παυλόπουλο, παρά τα ανοίγματα του τελευταίου, με στόχο να υπάρξει ένας βαθύτερος δίαυλος επικοινωνίας. Επισημαίνεται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε ανύποπτο χρόνο είχε αποδοκιμάσει έντονα παλαιότερες πρακτικές του Προκόπη Παυλόπουλου.

Άλλωστε, η κινητικότητα που έχει αναπτύξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όσον αφορά την εύρεση άλλου υποψήφιου μαρτυρούν τις πολιτικές προθέσεις του για τον απερχόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

2. Κώστας Καραμανλής. Οι πληροφορίες διχάζονται αναφορικά με το πρόσωπό του. Οι μισοί στη Νέα Δημοκρατία, κυρίως καραμανλικής προέλευσης, υποστηρίζουν ότι το θέμα έχει «κλειδώσει» και ο πρώην Πρωθυπουργός θα είναι η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Όσοι υποστηρίζουν το σενάριο αυτό υπενθυμίζουν την προεκλογική κινητοποίηση του Κώστα Καραμανλή, αλλά και την «προεδρική» ομιλία του- την πρώτη μετα από πολλά χρόνια αφωνίας- με εθνικά χαρακτηριστικά που έκανε στην Θεσσαλονίκη.

Πάντως, ο Κώστας Καραμανλής, σε αυτό το ζήτημα δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά του, αν και από το περιβάλλον διαρρέεται- όχι εντόνως- ότι δεν ενδιαφέρεται και ότι στις επόμενες εκλογές είναι πολύ πιθανό να μην είναι καν υποψήφιος βουλευτής.

3. Αντώνης Σαμαράς. Η υποψηφιότητά του προέκυψε μόλις αποκλείστηκε το ενδεχόμενο ο πρώην Πρωθυπουργός να μεταβεί στις Βρυξέλλες για Επίτροπος της Κομισιόν σε πρώτη φάση και ένας εκ των αντιπροέδρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε δεύτερη.

Το εν λόγω σενάριο «κάηκε» μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων με το Βέμπερ για να είναι ο διάδοχος του Γιούνκερ στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μετά την εξέλιξη αυτή, ο Μεσσήνιος πολιτικός εμφανίζεται να διεκδικεί το ύπατο αξίωμα της χώρας, έχοντας συνάψει σχετική συμφωνία με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με το σκεπτικό ότι διαθέτει ισχυρά ερείσματα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας.

Μάλιστα, με αφορμή τα σενάρια για την Ηρώδου Αττικού, το όνομα του μεσσήνιου πολιτικού ενεπλάκη και σε υπόγειες ίντριγκες σύμφωνα με τις οποίες ο Αντώνης Σαμαράς εξυφαίνει «ανταρσία» στη Νέας Δημοκρατίας, αν δεν είναι ο επόμενος Προέδρος της Δημοκρατίας.

Σενάρια όμως που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αλλά είναι γέννημα-θρέμμα από την Κουμουνδούρου, η οποία για άλλη μια φορά επιχειρεί να δημιουργήσει από το πουθενά εσωτερικό πρόβλημα στην κυβερνητική παράταξη.

Καλά πληροφορημένες πήγες αναφέρουν πάντως, ότι οι σχέσεις Μητσοτάκη-Σαμαρά είναι άριστες.

4. Ευάγγελος Βενιζέλος. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι άλλος ένας υποψήφιος το όνομα του οποίου κυκλοφορεί στους πολιτικούς κύκλους της χώρας.

Ο εκ Θεσσαλονίκης πολιτικός, διαθέτει το «πακέτο» για το ύπατο αξίωμα της χώρας. Έχει πολύ καλές σχέσεις με τον Πρωθυπουργό και προεκλογικά, για ένα «φεγγάρι», το όνομα του ήταν και στις λίστες της Νέας Δημοκρατίας.

Ωστόσο η Πειραιώς είχε διαψεύσει όλα τα σχετικά σενάρια, που παραμένουν αιτία πολέμου με το ΚΙΝΑΛ.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει πολλούς φίλους και συμπάθειες στη Νέα Δημοκρατία, αλλά παράλληλα έχει και πολλούς «άσπονδους» εχθρούς, οι οποίοι σε αυτή τη φάση είναι μεν υπό έλεγχο και «φρόνιμοι», αλλά όταν αρχίσουν τα πολύ δύσκολα για την κυβέρνηση είναι βέβαιο ότι θα είναι και οι πρώτοι που θα βγουν στο αντάρτικο και αυτή είναι μια παράμετρος που έχει στα υπόψη της η ηγεσία της Ν.Δ.

5. Κώστας Σημίτης. Ο πρώην Πρωθυπουργός όταν έχασε τις εκλογές αποσύρθηκε από την πολιτική και σχεδόν …συνταξιοδοτήθηκε.

Πάντως, τους τελευταίους μήνες επανήλθε μέσω αρθρογραφίας, αλλά όπως επισημαίνεται από την Πειραιώς, είναι ένα πρόσωπο που συγκεντρώνει ελάχιστες

πιθανότητες για να προταθεί υποψήφιος για πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πρέπει να γίνουν πολλές «καραμπόλες» για να βγει το όνομα του, λένε χαρακτηριστικά.

6. Άννα Διαμαντοπούλου. Όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος, έτσι και η πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, προεκλογικά βρισκόταν στα ψηφοδέλτια της ΝΔ. Η συνεργασία, όμως, δεν καρποφόρησεποτέ, για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, αν και η Άννα Διαμαντοπούλου διατηρεί ανοικτό δίαυλο επικοινωνίας με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ωστόσο, έμπειρα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας θεωρούν ότι και η συγκεκριμένη υποψηφιότητα δύσκολα θα εισέλθει στον τελικό «γύρο» αναμέτρησης. Ήδη η υποψηφιότητα της έχει καεί πολιτικά.

7. Νίκος Αλιβιζάτος. Η συγκεκριμένη υποψηφιότητα του γνωστού συνταγματολόγου θα μπορούσε να έχει τύχη, αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιλέξει πρόσωπο που να μην έχει ρίζες στην κεντροδεξιά. Ο Νίκος Αλιβιζάτος ήταν υποψήφιος για την Προεδρία το 2015, μετά από πρόταση του Ποταμιού, ενώ είχε και τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ.

8. Ανδρέας Δρακόπουλος. Είναι Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του κοινωφελούς Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και σύμφωνα με αυτούς που προωθούν την υποψηφιότητά του έχει «τεχνοκρατικά» χαρακτηριστικά που «γοητεύουν» τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η εκτίμηση είναι η συγκεκριμένη υποψηφιότητα ακυρώνει τις πιέσεις των βαρόνων της Νέας Δημοκρατίας, τις φιλοδοξίες του Κινήματος Αλλαγής και τα παιχνίδια τακτικής του Αλέξη Τσίπρα.

9. Δημήτρης Αβραμόπουλος. Το τελευταίο διάστημα στη λίστα των υποψηφίων για τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα της χώρας προστέθηκε και το όνομα του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Ο πρώην επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπήκε στην «κούρσα» της προεδρικής εκλογής, μόλις εγκατέλειψε τις Βρυξέλλες, ύστερα από την απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη, καθότι ο ίδιος επιθυμούσε μια ανανέωση της θητείας του.

«Δεν φέραμε στην Αθήνα τον Αβραμόπουλο για να τον κάνουνε υπουργό», ανέφερε χαρακτηριστικά στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού, απαντώντας σε σχετικό ερώτημα. Μια απάντηση που αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι ο πρώην Επίτροπος είναι στέλεχος προς αξιοποίηση και όχι προς συνταξιοδότηση…

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ενδιαφέρεται για το ύπατο αξίωμα της χώρας και πολλοί υποστηρίζουν ότι «θα είναι ένας κάλος πρόεδρος της για την Ελλάδα».

Επισημαίνεται επίσης ότι το όνομα του ήταν στη λίστα των υποψηφίων προέδρων Δημοκρατίας και το 2015, αλλά τελικά επελέγη από τον Αλέξη Τσίπρα ο Προκόπης Παυλόπουλος, στο πλαίσιο ενός υπόγειου παρασκηνίου της εποχής, με άγνωστες ακόμη παραμέτρους.

*Δημοσιεύτηκε στο «Καρφί» του Σαββατοκύριακου

Ο πρωθυπουργός μετά τα πρώτα επίσημα αποτελέσματα της Κυριακής και την συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε την πρόωρη διεξαγωγή Eθνικών Eκλογών.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα ζητήσει το βράδυ της Κυριακής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την διάλυση της Βουλής και την άμεση προκήρυξη Eκλογών.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ήδη μιλήσει τηλεφωνικά τόσο με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη, όσο και με τον Προκόπη Παυλόπουλο.

Η επικοινωνία έγινε μέσω του ιερέως της Κοινότητας, πατρός Βασιλείου Γιαλοπσού, όταν τα μέλη της Κοινότητας είχαν συγκεντρωθεί στον Ορθόδοξο Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, για την Πρωτοχρονιάτικη Λειτουργία.

Κατά τον χαιρετισμό του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναφέρθηκε στην ελληνική οικονομία στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού και του διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος, επισημαίνοντας την ανάγκη ελάφρυνσης του ελληνικού δημόσιου χρέους και υπενθυμίζοντας τις υποχρεώσεις και δεσμεύσεις των εταίρων μας έναντι της Ελλάδας, αλλά και την πρόταση του Γάλλου Προέδρου, Εμμανουέλ Μακρόν, η οποία συνδέει την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους της Ελλάδας με μια «ρήτρα ανάπτυξης», αναφέρει το in.gr.

Όπως τόνισε ο κ. Παυλόπουλος, η Ευρωζώνη πρέπει να κατανοήσει ότι, σήμερα, ο πραγματικός «εχθρός» της δεν είναι τόσο το έλλειμμα όσο το χρέος, ενώ αναφερόμενος στη ρήτρα ανάπτυξης επισήμανε ότι αλλάζει τη λογική τής εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, βάσει της οποίας η αποπληρωμή του γινόταν ανεξαρτήτως του ρυθμού ανάπτυξης του ΑΕΠ, δηλαδή χωρίς να λαμβάνεται υπόψη αν η χώρα καταγράφει ρυθμούς ανάπτυξης που υπολείπονται του προβλεπόμενου στόχου.

«Η λογική Μακρόν εκκινεί από την παραδοχή ότι ο πιο βιώσιμος τρόπος αντιμετώπισης του χρέους περνά, πρωτίστως, μεσ’ από την τόνωση των ρυθμών ανάπτυξης. Στόχος είναι να δοθεί επαρκής ευελιξία στην αποπληρωμή του χρέους, έτσι ώστε οι ετήσιες επιβαρύνσεις να μην καταθλίβουν την προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας, όπως δυστυχώς συνέβη τα πρώτα χρόνια εφαρμογής των Μνημονίων. Σε αυτό το πλαίσιο, μπορεί να συμφωνηθεί π.χ. επιμήκυνση των περιόδων αποπληρωμής και μείωση των τοκοχρεολυσίων, με παράλληλη προσφορά επαρκών εγγυήσεων προς τους δανειστές, αλλά και εντατικοποίηση των μεταρρυθμίσεων και αλλαγών για τόνωση της ανάπτυξης στο εσωτερικό της χώρας.

Η ως άνω πρόταση Μακρόν είναι τόσο περισσότερο σύγχρονη και αποτελεσματική για την εξασφάλιση της διαχειρισιμότητας του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, όσο αποτελεί κοινό τόπο το ότι ο καταλληλότερος τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης δημόσιου χρέους συνίσταται στην τόνωση των ρυθμών ανάπτυξης κάθε χώρας: Όσο μεγαλύτεροι είναι οι ρυθμοί ανάπτυξης, τόσο θωρακίζεται η διαχειρισιμότητα του δημόσιου χρέους μιας χώρας, δοθέντος ότι το μέγεθος του δημόσιου χρέους εξαρτάται, ευθέως και απολύτως, από το μέγεθος του ΑΕΠ» σημείωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Παράλληλα, χαρακτήρισε την ελάφρυνση του ελληνικού δημόσιου χρέους ως επιβεβλημένη μεταρρύθμιση που αφορά την εν γένει άμυνα της Ευρωζώνης, σημειώνοντας ότι θα ήταν ένα νέο λάθος εκ μέρους των ευρωπαϊκών θεσμών, το να κρίνουν το ελληνικό πρόβλημα δημόσιου χρέους ως «ξένο» προς το γενικότερο αντίστοιχο πρόβλημα της Ευρωζώνης. Δοθέντος μάλιστα ότι, κατά ένα σημαντικό τουλάχιστον μέρος, το ελληνικό πρόβλημα δημόσιου χρέους οφείλεται και στα αίτια της γενικευμένης κρίσης χρέους εντός Ευρωζώνης.

Υπογράμμισε, επίσης, ότι είναι κάτι περισσότερο από ευκρινές ότι η ευοίωνη προοπτική της Ελλάδας δεν εξαρτάται μόνον από τις δικές της προσπάθειες, αλλά και από τη στάση των εταίρων της στην Ευρωπαϊκή Ένωση -επέκεινα δε των ευρωπαϊκών θεσμών εν γένει- πολλώ μάλλον όταν, από τη μια πλευρά, η Ελλάδα εκπληρώνει στο ακέραιο τις ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις. Και, από την άλλη πλευρά, τα σημερινά προβλήματα της Ελλάδας είναι, εν πολλοίς, και προβλήματα πολλών άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρα προβλήματα της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενόψει της νομοτελειακής ανάγκης ενοποίησής της. Διότι, θα ήταν μια επιζήμια, για το μέλλον και την προοπτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντίληψη να θεωρήσουμε σήμερα πως η περίπτωση της Ελλάδας είναι ένα μεμονωμένο δείγμα κρίσης στο πεδίο του όλου Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος.

Αντιθέτως, εξήγησε, η περίπτωση της ελληνικής κρίσης -και αυτό φάνηκε ήδη εξ αρχής, όταν μεταξύ 2009-2010 υποτιμήθηκε η ελληνική κρίση ως μεμονωμένο οικονομικό και κοινωνικό φαινόμενο- πρέπει να καταγραφεί στη συνείδηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ευρωπαϊκών θεσμών, ως ένα σήμα κινδύνου που αφορά το ίδιο το ευρωπαϊκό σκάφος, όταν πλέει στα ταραγμένα νερά μιας ανεξέλεγκτης οικονομικής παγκοσμιοποίησης με τα υπό κατάρρευση «παγόβουνα» ορισμένων αδίστακτων αγορών να προσβλέπουν στο ναυάγιο ενός «ευρωπαϊκού Τιτανικού»

Παρατήρησε, δε, ότι το ευοίωνο μέλλον της Ελλάδας εξαρτάται από συνθήκες και προϋποθέσεις που αφορούν, στο ακέραιο, το ευοίωνο μέλλον της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του σκληρού πυρήνα της, της Ευρωζώνης και παρατήρησε ότι ουδείς σήμερα, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και όχι μόνον, μπορεί ν’ αμφισβητήσει ότι, η Ελλάδα έχει εκπληρώσει, και μάλιστα στο ακέραιο, τις υποχρεώσεις της στο πλαίσιο των Μνημονίων που της έχουν επιβληθεί.

«Μνημονίων, για το όλο περιεχόμενο των οποίων -και συγκεκριμένα σφάλματά του- η Ελλάδα δεν είναι αποκλειστικώς υπεύθυνη, αφού οφείλονται και στο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη εμφανίσθηκαν εντελώς ανέτοιμες όταν προέκυψε, μεταξύ 2009-2010, η ελληνική κρίση, θεωρώντας επιπλέον, ότι η κρίση αυτή ήταν μεμονωμένο φαινόμενο. Ήταν δε, τότε που η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη:

Προσέτρεξαν στις υπηρεσίες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), δίχως να υπολογίσουν ότι ο θεσμός αυτός δεν είχε τότε την απαιτούμενη εμπειρία στην αντιμετώπιση κρίσεων, εντός χωρών που είναι μέλη μιας νομισματικής ένωσης, οι οποίες λόγω του κοινού νομίσματος μπορεί να μεταδοθούν διαδραστικώς στο τραπεζικό σύστημα και στο κόστος των χρεωγράφων και των λοιπών χωρών της ένωσης. Δοθέντος, επιπροσθέτως, ότι το ΔΝΤ στήριζε πάντα τα, όποια, προγράμματα υιοθέτησε παγκοσμίως στη βάση της υποτίμησης του κατά περίπτωση εθνικού νομίσματος (άμεση αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους), όταν ήταν δεδομένο ότι το ευρώ, από τη φύση του, δεν υπόκειται σε τέτοιας μορφής υποτιμήσεις και μια βιαστική αναδιάρθρωση του χρέους μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στο κόστος δανεισμού και στη βιωσιμότητα του τραπεζικού συστήματος άλλων κρατών-μελών. Εξ ού και τα άκρως βλαπτικά για την Ελλάδα σφάλματα του πρώτου μνημονίου, ιδίως σε ό,τι αφορά τις υπερ-αισιόδοξες εκτιμήσεις του πολλαπλασιαστή και τις εντεύθεν βαρύτατες υφεσιακές συνέπειες για την ελληνική οικονομία.

Επέκεινα δε, όταν αντιλήφθηκαν στην πορεία τα προβλήματα του ΔΝΤ και δημιούργησαν τον ESM, όχι μόνο δεν τον εξόπλισαν, εγκαίρως, με τ’ αναγκαία μέσα για την εκπλήρωση της αποστολής του αλλά και, όπως ήδη επισημάνθηκε, δεν προχώρησαν -επίσης εγκαίρως- στην μετατροπή του σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, προκειμένου να υποκαταστήσει αμέσως το ΔΝΤ, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης.

Υπό τις ως άνω συνθήκες, και εφόσον η Ελλάδα έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της, ακόμη και για λάθη που δεν της αναλογούν, καθίσταται κάτι περισσότερο από σαφές ότι οι εταίροι μας οφείλουν να εκπληρώσουν εφεξής και τις δικές τους δεσμεύσεις. Και εδώ περιορίζομαι ν’ αναφερθώ στη βασική υποχρέωση των εταίρων μας ως προς την διασφάλιση της διαχειρισιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους. Την κρίνω δε ως βασική, διότι το «τέρας» του χρέους -στο σύνολό του και ιδίως ως προς την διάσταση του δημόσιου χρέους- αφορά όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως δε την Ευρωζώνη» υπογράμμισε ο κ. Παυλόπουλος.

Υπερασπιζόμενος τη θέση ότι η ομαλή αναπτυξιακή πορεία της Ελλάδας εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από την ελάφρυνση του δημόσιου χρέους της, ώστε αυτό να καταστεί διαχειρίσιμο και όχι απλώς «βιώσιμο» με τεχνικούς όρους και διευκρίνισε:

«Διότι προφανώς -και a contrario- ένα κράτος-μέλος της Ευρωζώνης δεν είναι δυνατό ν’ ακολουθήσει ομαλή αναπτυξιακή πορεία, όταν το δημόσιο χρέος του δεν είναι μακροπρόθεσμα διαχειρίσιμο, όσον αφορά το ποσοστό με το οποίο επιβαρύνεται ο προϋπολογισμός από τα τοκοχρεολύσια εις βάρος των αναπτυξιακών δαπανών, που είναι απαραίτητες για να προσελκυσθούν υψηλής ποιότητας ιδιωτικές επενδύσεις. Επενδύσεις, οι οποίες είναι αναγκαίες για την τόνωση των ρυθμών ανάπτυξης και, επομένως, για την ενίσχυση της δυνατότητας μιας χώρας ν’ αποπληρώσει το χρέος της.

Ούτως ή άλλως υφίσταται ρητή δέσμευση των θεσμών έναντι της Ελλάδας για ελάφρυνση του δημόσιου χρέους της -πάντα κατά τους κανόνες του ESM- όταν και εφόσον η Ελλάδα εκπληρώσει τις μνημονιακές της υποχρεώσεις, πράγμα που, όπως προεκτέθηκε, έχει συντελεσθεί ήδη σε πολύ μεγάλο βαθμό. Πέραν τούτου υφίσταται ένα είδος «αρχής εκπληρώσεως» αυτής της δέσμευσης των θεσμών, έναντι της Ελλάδας, με βάση την συμφωνία που επιτεύχθηκε στη συνεδρίαση του Eurogroup στις 24 Μαΐου 2016. Η συμφωνία αυτή αφορά την εφαρμογή, σε πρώτο στάδιο, των βραχυπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης που εγκρίθηκαν, στις 23 Ιανουαρίου 2017, από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF).

Τα ως άνω μέτρα συνίστανται, μεταξύ άλλων, στην εξομάλυνση των αποπληρωμών των δανείων του EFSF, σύμφωνα με την τρέχουσα μεσοσταθμική διάρκεια, έως 3,5 έτη, στη σύναψη πράξεων ανταλλαγής επιτοκίων από τον ESM και στη μετατροπή του κυμαινόμενου σε σταθερό επιτόκιο 1,5% για το 30%, περίπου, των υφιστάμενων δανείων του EFSF και για το 85% των υφιστάμενων και μελλοντικών δανείων του ESM.

Η εφαρμογή των ανωτέρω βραχυπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης του δημόσιου χρέους της Ελλάδας οδηγεί σε σταθεροποίηση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ σε 100%, περίπου, από το 2033 και έπειτα. Ενώ οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας μειώνονται, περίπου, κατά 4% του ΑΕΠ».

Καταλήγοντας, επισήμανε ότι η σοβούσα παγκόσμια κρίση χρέους συνιστά, προσλαμβάνει οιονεί «υπαρξιακές» διαστάσεις για την Ευρωζώνη και χαρακτήρισε αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, προκειμένου ν’ αποκτήσει τον κατάλληλο αμυντικό θώρακα εναντίον της απειλητικής παγκόσμιας κρίσης χρέους, αποτελούν, σχεδόν, μονόδρομο.

Ειδικότερα ανέφερε ότι απαιτείται:

-η θεσμική ολοκλήρωση του status του Eurogroup, τόσον ως προς την δομή του όσο και ως προς την λήψη των αποφάσεών του.

-η θεσμική μετατροπή του ΕΜΣ σε πραγματικό Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο.

-η θεσμική θωράκιση της ΕΚΤ με τα κατάλληλα μέσα, ώστε αφενός ν’ αποκτήσει τις αρμοδιότητες ελέγχου του συνόλου του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Και, αφετέρου, ν’ αποκτήσει τα κατάλληλα δημοσιονομικά εργαλεία -με κορωνίδα μια μορφή «ευρωομολόγου»- ώστε, όπως όλες οι πραγματικές Κεντρικές Τράπεζες, ν’ αμύνεται αποτελεσματικώς εναντίον κάθε μορφής κρίσης χρέους».

Μάλιστα, υποστήριξε ότι ως ένδειξη συνειδητοποίησης του ότι η περίπτωση του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά «δείγμα γραφής» -έστω και υπό μερικότερη εκδοχή- της κρίσης χρέους των ασθενέστερων οικονομικώς κρατών μελών της Ευρωζώνης, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν υποχρέωση να προβούν -και με βάση την θεμελιώδη, για την υπόσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρχή της Αλληλεγγύης- σε ελάφρυνση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Τέλος, πρόσθεσε ότι όλες οι προαναφερόμενες αναγκαίες μεταρρυθμίσεις δεν αρκούν για τη διασφάλιση της Ευρωζώνης από τον κίνδυνο της κρίσης χρέους, αν δεν αλλάξει, το ταχύτερο δυνατό, η ως τώρα ακολουθούμενη πολιτική αυστηρής λιτότητας και έκλεισε τον χαιρετισμό του με το συμπέρασμα ότι μπροστά στις προκλήσεις που υπονομεύουν την ίδια την υπόστασή της, η Ευρωζώνη πρέπει να κατανοήσει ότι σήμερα ο πραγματικός «εχθρός» της δεν είναι τόσο το έλλειμμα, όσο το χρέος.

Οι εκπρόσωποι των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, σύμφωνα με ανακοίνωση του ΒΕΑ, παρουσίασαν τα προβλήματα που απασχολούν τους Έλληνες βιοτέχνες και επισήμαναν στον κ. Παυλόπουλο την ανάγκη μείωσης της φορολογίας των επιχειρήσεων, αλλά και του μη μισθολογικού κόστους, προκειμένου να τονωθεί η ρευστότητα στην αγορά και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, αναφέρει το newmoney.gr.

Παράλληλα, τα μέλη του Διοικητικής Επιτροπής, παρουσίασαν συνοπτικά, τις δράσεις που υλοποιεί το Επιμελητήριο για την στήριξη των επιχειρήσεων μελών του.

Συγκεκριμένα, ο σύντομος χαιρετισμός του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλου, έχει ως εξής:

«Ο χώρος και τα, απαράμιλλης ιστορικής αξίας, εκθέματα του Στρατιωτικού Μουσείου Βαλκανικών Πολέμων αποτελούν εθνική παρακαταθήκη, η οποία πρέπει να μας διδάσκει, διαχρονικώς, μεταξύ άλλων:

– Πρώτον, την τεράστια εθνική σημασία των Βαλκανικών Πολέμων, ως προς την διαμόρφωση της Επικράτειας του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους, αναπόσπαστο μέρος της οποίας είναι η Μακεδονία μας. Η Μακεδονία που ήταν, είναι και θα παραμείνει για πάντα Ελληνική. Επιπλέον δε, στο πλαίσιο αυτό, μας διδάσκει ότι πρέπει να τιμούμε τις ηγετικές μορφές της Πατρίδας μας, που καθόρισαν την έκβαση των Βαλκανικών Πολέμων, με κορυφαία την ηγετική μορφή του Ελευθερίου Βενιζέλου.

– Δεύτερον, και με αφετηρία τα καταστροφικά εθνικώς αποτελέσματα του Διχασμού, την αξία της Ενότητας του Έθνους και του Λαού μας κατά την επιδίωξη των μεγάλων στόχων υπέρ Πατρίδος: Μόνον ενωμένοι μπορούμε να κατακτήσουμε τα μεγάλα και σημαντικά. Ο δε διχασμός υπήρξε πάντα ο μεγάλος εχθρός του Έθνους και της Πατρίδας.

Πρέπει λοιπόν να είμαστε ενωμένοι στα μεγάλα και στα σημαντικά, επειδή ό,τι μεγάλο καταφέραμε το καταφέραμε επειδή ήμασταν ενωμένοι. Αυτό το μήνυμα έχουμε χρέος να το περάσουμε στις γενιές που έρχονται. Για να θυμόμαστε τους εχθρούς του Έθνους και της Πατρίδας που δεν είναι άλλοι απ’ τη διχόνοια και το διχασμό».