Γράφει ο Πολύκαρπος Αδαμίδης

Κατά τα άλλα ούτε ύβρεις, ούτε σοκαριστικές προκλήσεις, όπως προ ημερών στη Γερμανία. Όπου ο σπουδαίος πολιτικός παίκτης Τούρκος Πρόεδρος, έχει επίγνωση της επιρροής, που η αριθμούσα εκατομμύρια, Τουρκική κοινότητα του εξασφαλίζει. Στα δικά μας καμιά συντελειακή συνέπεια. Η διακήρυξη περί καλής γειτονίας δεν ήταν απαραίτητη. Χωρίς να είναι και κόλαφος. Η διατύπωσή της έπρεπε να προσεχθεί περισσότερο. Δεν είναι όμως αυτός ο λόγος για να υποστηρίξει κανείς ότι "ξεπλύναμε" τους Τούρκους. Οι διεθνείς σχέσεις είναι εν πολλοίς εντυπώσεις. Κανείς δεν κερδίζει με την αδράνεια.

Στις σημαντικές εξελίξεις, η Μέση Ανατολή εξακολουθεί να φλέγεται. Σε μια προδιαγεγραμμένη ωστόσο πορεία υλοποίησης του Ισραηλινού σχεδιασμού. Όσοι έσπειραν ανέμους, θερίζουν θύελλες. Και η συνέχεια θα είναι ανάλογη. Το Ισραήλ με την παρακαταθήκη νομιμοποίησης, από τα ασύλληπτης κτηνωδίας εγκλήματα της 7ης Οκτωβρίου, θα κάνει ρυθμίσεις διαρκείας. Όχι ότι αυτό θα εξιλεώσει όσους φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Αλλά είναι το ελάχιστο που μπορούν να προσφέρουν στη μνήμη όσων βασανίστηκαν.

Σε άλλο μακρινό σημείο της υφηλίου, η Βενεζουέλα ετοιμάζεται να εισβάλει και να προσαρτήσει τα 2/3 περίπου, όπως λέγεται του εδάφους της Βρετανικής Γουιάνας. Η πρόσφατη ανακάλυψη νέων ενεργειακών κοιτασμάτων – πετρελαίου- είναι ένα πρόσθετο δέλεαρ. Βρίσκονται στην ούτως ή άλλως πλούσια πετρελαϊκά διαφιλονικούμενη περιοχή. Που η Βενεζουέλα ισχυρίζεται ότι της ανήκει, καθώς ποτέ δεν αναγνώρισε τη διαιτητική απόφαση του 1899, με την οποία παραχωρήθηκε στη Γουιάνα. Την χαρακτήρισε ως Αγγλορωσική συνωμοσία. Στη θέση της αυτή εμμένει. Είναι μια πρόσθετη απόδειξη ότι δεν πολυπιστεύει στην ενεργειακή μετάβαση και στην πράσινη οικονομία. Μαζί με αυτή και όσοι έσπευσαν να σταθούν εύλογα στο ‘πλευρό’ της Γουιάνας. Με πρώτες τις ΗΠΑ. Μακάριοι οι κατέχοντες-πετρέλαιο και φυσικό αέριο-και τα υπόλοιπα συζητούνται. Ακόμα και εάν απαιτηθεί για τον σκοπό αυτό ένοπλη εισβολή.

Στα δικά μας, πέρα από το κυνήγι ανεμόμυλων και πειρατών, το πρόβλημα που δείχνει διαρκώς τα δόντια του, είναι το δημογραφικό. Εκεί μετριέται η αγάπη για την πατρίδα και η μέριμνα για την επόμενη μέρα. Όχι σε ανέξοδους δεκάρικους, εφήμερης δημοσιότητας και γραφικής αυταρέσκειας. Εκεί αποτιμάται και η εθνική υπευθυνότητα καθενός, μέσα από την πολιτική κληρονομιά του και το προσωπικό που ανέδειξε, αν όχι επέβαλε. Και εκεί μοιάζει περισσότερο από ποτέ επίκαιρη η λέξη στον τάφο της Πηνελόπης Δέλτα. "Σιωπή".

Και ωσάν να αναβίωναν καταστάσεις πειρατών και Μπαρμπαρόσα, εκατοντάδες Ισραηλινών είχαν απαχθεί, ως όμηροι. Το πολιτισμικό κεκτημένο, είχε μηδενιστεί πολλαπλά. Ο στόχος που εξαγγέλθηκε, ήταν και σαφής και εύλογος. Οι Ισραηλινοί θα εξουδετέρωναν, ότι θεωρούσαν-και δικαίως- ως διαρκή απειλή σε βάρος τους. Είχαν απωλέσει την ευκαιρία, σε ανάλογο εγχείρημά τους στο παρελθόν και έχοντας αφομοιώσει την αρχαία ελληνική γραμματεία, περί του δις εξαμαρτείν, δεν είχαν πρόβλημα να οριοθετήσουν τον στόχο τους.

Αίφνης ανεφάνησαν διάφοροι, αμυντικοί, πολιτικοί, διεθνείς και κάθε είδους επιλεγόμενοι αναλυτές. Η χώρα μας δεν μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Που στη λαχτάρα τους να δουν μια ήττα της Δύσης, σε ότι αυτή αντιπροσωπεύεται από το Ισραήλ, άρχισαν να επιδίδονται σε απίστευτες αμπελοφιλοσοφίες και χυδαίους συμψηφισμούς. Κάποιοι από αντιδυτικό και μόνο μένος. Κάποιο από το μίσος τους για το Ισραήλ και οτιδήποτε θεωρούν εβραϊκό. Ιστορικά εξάλλου ο αντισημιτισμός, αποσκοπεί να κεφαλαιοποιήσει την κοινωνική δυσθυμία και να επενδύσει στην απελπισία των κάθε λογής απόκληρων της ζωής, των αμόρφωτων και όσων θεωρούν ότι υπάρχει ένα σκοτεινό σχέδιο, που εκπορεύεται από τους Εβραίους και δεν τους αφήνει να προκόψουν.

Συντελεί σε αυτό και το αρχέτυπο ότι οι Εβραίοι σε κάθε κοινωνία, είναι συνυφασμένοι με το εμπόριο και τον πλούτο. Λες και δεν υπάρχουν αναρίθμητοι Εβραίοι και στο Ισραήλ και όπου της γης, που μοιράζονται με τους συμπολίτες τους τα δεινά και την ταλαιπωρία της φτώχειας. Και για να μην ξεχνιόμαστε στο Ισραήλ αυτή τη στιγμή ένα ευάριθμο ποσοστό των εδράνων της Κνεσέτ, της Βουλής, περί το 16% κατέχεται από Άραβες πολίτες, ενώ ένα εξίσου ευάριθμο ποσοστό των ενόπλων δυνάμεών του, αποτελείται από Χριστιανούς, τέκνα μικτών γάμων κατά κανόνα, με προέλευση από τη Ρωσία. Οι τυχοδιώκτες βέβαια του αντισημιτισμού, κάποιοι από τους οποίους έκαναν και πολιτική καριέρα στη χώρα μας, ουδόλως ενδιαφέρονται για αυτά τα στοιχεία. Θα έχαναν έτσι την πολιτική τους πραμάτεια και το ακροατήριο των αφελών και των δολίων.

Παρά λοιπόν τις αναλύσεις αραμπά, των κάθε λογής αστείων και τις μύχιες επιθυμίες τους, οι Ισραηλινές δυνάμεις, με μεθοδικότητα εκπληρώνουν τους στρατιωτικούς τους στόχους. Έχουν μιλήσει για μήνες σε μια προφανή προσπάθεια να εξοικειώσουν με την προοπτική αυτή τη διεθνή κοινή γνώμη και να αποκτήσουν βάθος ανοχής. Η ολοκλήρωση των στρατιωτικών τους επιχειρήσεων, φαίνεται να είναι θέμα εβδομάδων. Ανακύπτει το θέμα της επόμενης μέρας.

Οι σκέψεις για παρουσία πολυεθνικής δύναμης, είτε των Αραβικών κρατών, όπου θα έχουν την πλειοψηφία, είτε του ΟΗΕ, έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν. Χρειάζονται επεξεργασία. Ακούγονται επίσης σκέψεις για μετακίνηση του Αραβικού πληθυσμού, διαρκή Ισραηλινή παρουσία και έλεγχο και συστηματικό εποικισμό. Θα είναι λάθος γιατί θα διαιωνίσει μια διαρκή πηγή έντασης και εκτροφής της διεθνούς τρομοκρατίας. Από την άλλη είναι απόλυτα εύλογο το συμφέρον του Ισραήλ να έχει τη δυνατότητα άμεσης επέμβασης και αποφασιστικής δράσης για εξάλειψη εν τω γενέσθαι κάθε τρομοκρατικού σχεδιασμού και δράσης. Θα ήταν αφελές να ζητά κανείς οτιδήποτε λιγότερο.

Το διαρκές ζητούμενο ωστόσο, είναι να εξαλειφθούν οι συνθήκες, που δημιουργούν ευήκοα ώτα για τους θηρευτές του φανατισμού και της τρομοκρατίας. Η συντονισμένη οικονομική ανάπτυξη της περιοχής θα θωρακίσει τους κατοίκους της απέναντι στα κηρύγματα του μίσους. Και θα δώσει λύση βιώσιμη και διαρκείας. Αυτή πρέπει να είναι η επόμενη μέρα.

Χαρακτηριστικά τα όσα είπε ο Γερόλυκος της Διπλωματίας, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Χένρι Κίσινγκερ. Μίλησε για λάθος επιλογές, που οδήγησαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων, διαφορετικού υπόβαθρου, κοσμοθεωρίας και στόχων, να βρεθούν στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για εκατομμύρια. Και πως το σύνολο της Ευρωπαϊκής Επικράτειας αποτελεί μαλακό υπογάστριο, αφού δεν υπάρχει η αμυντική γραμμή και ο έλεγχος των συνόρων. Και δεν ήταν ο μόνος. Στη Φιγκαρό, την παραδοσιακή εφημερίδα της Γαλλικής Δεξιάς, πρώην κορυφαίος Γάλλος πολιτικός σε Σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, μίλησε για τα τραγικά λάθη της μεταναστευτικής πολιτικής, που οδήγησαν στη δημιουργία μιας βόμβας αλλογενών στα θεμέλια της Γαλλικής κοινωνίας.

Ο φόβος και ο αναστοχασμός, δεν είναι τυχαίοι. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, που έχουν δρόμο αίματος μπροστά τους, συγκλονίζουν. Η έκκληση σε ‘μοναχικούς λύκους’, τζιχαντιστές για να επιτεθούν σε όλο τον Δυτικό κόσμο είναι διαρκείς. Οι αφιονισμένοι μουλάδες, έχουν με πείσμα μεταδώσει το δηλητήριό τους. Και απέναντι σε όλο τον συρφετό του σκοταδισμού, η Δυτική Δημοκρατία, προσπαθεί να διαχειριστεί την τρομοκρατία, με όρους Πολιτικής Δικονομίας! Το ακούσαμε και αυτό στην περίπτωση του Τυνήσιου μακελάρη, που πήρε τις ζωές δύο Σουηδών, που είχαν την ατυχή έμπνευση να φορέσουν τα εθνικά τους χρώματα (!!!) και ο οποίος δεν είχε απελαθεί, γιατί δε βρίσκανε τη διεύθυνση διαμονής του, για την επίδοση της απέλασης.

Η πολιτική στη μετανάστευση, δεν είναι αθώα σκοπιμοτήτων. Οι μεγάλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δημιούργησαν γκέτο εκατομμυρίων, προερχόμενων από άλλες Ηπείρους, ως κατάλοιπα της αποικιοκρατίας τους. Το 2015 οι άδηλες σκοπιμότητες, όσων προέταξαν τους γραφικούς και μυαλοφυγόδικους, που ‘αναζητούσαν’ πρόσφυγες και αγωνιστές της Δημοκρατίας, σε μέρη που δεν γνωρίζουν το περιεχόμενο αν όχι την ύπαρξή της, είχαν οικονομικά κίνητρα. Την έλευση δηλαδή ‘φτηνού εργατικού δυναμικού’ που θα συμπίεζε ακόμα περισσότερο τον κατώτατο μισθό. Η ύβρις, αυτών που ήθελαν να γίνουν παιδονόμοι της Ένωσης κυρίαρχων κρατών, όπως είναι η Ευρώπη και να εξευτελίσουν τους λαούς της. Η ευθύνη της κ. Μέρκελ είναι τεράστια.

Και αφού έγινε το ‘λάθος’, κάποιοι είτε από αδράνεια, είτε από έλλειψη στοιχειώδους ευφυίας, είτε από ιδεοληψία, επιμένουν να το διαχειριστούν με νέο λάθος. Μιλούν για την ενσωμάτωση ανθρώπων, που δε θέλουν να ενσωματωθούν. Για τη συμπερίληψη, όσων θέλουν να συμπεριλάβουν, αν όχι να εξαφανίσουν τον δυτικό τρόπο ζωής. Για την κατάρτιση αυτών που δε θέλουν να εργαστούν. Για την επιμόρφωση αυτών, που είτε στοχευμένα, είτε ενδιάθετα, πιστεύουν ότι βρίσκονται σε ένα διαρκές γιουρούσι, μέσα στις ανοχύρωτες Δυτικές Πολιτείες.

Η απάντηση, δεν μπορεί να είναι άλλη, από την επιστροφή τους στις χώρες προέλευσής τους, ή σε κάθε άλλον ενδιάμεσο σταθμό, με όμοιες πολιτισμικές καταβολές και συνήθειες. Και η απάντηση αυτή πρέπει να δοθεί μεθοδικά. Με επιμονή και σύστημα. Και τα αποτελέσματα θα έρθουν. Σαφώς και θα πρέπει να υπάρχει μέριμνα για όσους, εποχιακούς κυρίως, εργάτες θέλουν να ενταχθούν σε τομείς της παραγωγής, που τους έχουν ανάγκη. Με στόχο και με ατζέντα εργασίας θα έρθουν οι άνθρωποι. Μια λογική και αμοιβαία επωφελής λύση. Που οι πειρατές και οι διακινητές τους την έχουν αμαυρώσει. Η πολιτική επιστροφής είναι η απάντηση. Η ορολογία δίνει τον τόνο. Πρέπει να είναι το ξεκίνημα.

Γράφει ο Πολύκαρπος Αδαμίδης

Έκτοτε οι Ισραηλινοί αντέδρασαν. Όπως είναι αναφαίρετό τους δικαίωμα να πράξουν. Τους το αναγνωρίζουν ακόμα και αυτοί που σπεύδουν αμέσως να προσθέσουν αστερίσκους και υποσημειώσεις. Και να προσεγγίσουν τα πράγματα με την κυνική και χυδαία ‘λογική’, ότι έγινε έγινε, ας συζητήσουμε για τη συνέχεια. Για κάποιους εξ αυτών είναι μηχανική συμπεριφορά και αυτοματισμός των ιδεολογιών τους.

Το καρύκευμα που νομιμοποιεί την πολιτική τους πορεία και διαδρομή και τους επιτρέπει κατά τα άλλα να απολαμβάνουν τα προνόμια της εξουσίας τους. Η αναφορά των ονομάτων μικρή αξία έχει, αφού στο τέλος της ημέρας δεν πρόκειται περί προσωπικοτήτων, αλλά προσώπων των κομματικών και πολιτικών τους τάσεων. Με άλλα λόγια ασημαντότητες, χωρίς συγκρότηση και παιδεία. Υπάρχουν όμως και αυτοί που έχουν τις δικές τους ‘δουλείες’. Και τα κάθε είδους οικονομικά κατά βάση συμφέροντα, που θα τα εξυπηρετήσουν από το ταμείο του αντισημιτισμού. Και κάπως έτσι θα διαιωνίσουν τον φαύλο κύκλο της βίας, καθώς θα επιβεβαιώσουν στους ίδιους τους Ισραηλινούς, πως θα πρέπει οι ίδιοι να πολεμήσουν για το αυτονόητό τους δικαίωμα στην ύπαρξη.

Σωστά προβάλλεται, από την άλλη ότι οι υποδομές των αμάχων και της εξυπηρέτησής τους, δεν μπορούν να αποτελούν νόμιμους στόχους για τους εμπλεκόμενους στον πόλεμο. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ασπίδα προστασίας για τους εμπόλεμους και τη διευκόλυνση ή την πραγματοποίηση των επιχειρήσεών τους. Γίνονται άμεσα πολεμικοί στόχοι και η ευθύνη βαρύνει, όσους τους μετέτρεψαν σε τέτοιους και χρησιμοποιούν για τους πολεμικούς τους σκοπούς τους αμάχους. Διαπράττουν έγκλημα πολέμου. Χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις.

Είναι πρόδηλο στην άμεση εξέλιξη των γεγονότων ότι ο Ισραηλινός στρατός θα ξεκινήσει τις χερσαίες επιχειρήσεις του στη Λωρίδα της Γάζας. Η αναμονή είναι εξαιρετικά φθοροποιός για όσους θα αντιμετωπίσουν την Ισραηλινή επίθεση. Ήταν και ο πλέον καταστροφικός παράγοντας στη μάχη των χαρακωμάτων κατά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αγωνία για το πότε θα δέχονταν την επίθεση και το ερωτηματικό για την επόμενη στιγμή και το αύριο, καταρράκωνε το ηθικό των εμπολέμων και εξουδετέρωνε το φρόνιμα και την όποια αγωνιστικότητά τους. Η παρατεταμένη αναμονή δεν είναι βέβαια και άνευ συνεπειών για το Ισραήλ. Ο ψυχολογικός παράγοντας της παγκόσμιας συγκίνησης φθίνει και διευκολύνονται, όσοι επιχειρούν συμψηφισμούς και εξισώσεις.

Δεν μπορεί να παραγνωριστεί η εύλογη απροθυμία της Αιγύπτου να δεχτεί πρόσφυγες στη Χερσόνησο του Σινά. Είναι μια περιοχή ευαίσθητη, όπου δραστηριοποιούνται εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις. Επ’ ουδενί ο Πρόεδρος Σίσι επιθυμεί να τους παράσχει δεξαμενή στρατολόγησης, ή να επιτρέψει τη δημιουργία θύλακα αυτονόμησης στην Επικράτειά του. Το παράδειγμα των Παλαιστινίων Φενταγίν στη Ιορδανία τη δεκαετία του 70 ήταν ένα μάθημα για τα Αραβικά καθεστώτα. Από τις στάχτες των παλαιστινιακών καταυλισμών που εκδιώχθηκαν από την Ιορδανία, ‘γεννήθηκε’ μια από τις πιο σκληρές τρομοκρατικές οργανώσεις, ‘Ο Μαύρος Σεπτέμβρης’. Οι φλόγες της Χαναάν, έχουν τις απαρχές τους.

Η ανθρωπότητα είναι μάρτυρας της ακραίας αυτής διαστροφής, μετά τα όσα προκάλεσαν και άφησαν πίσω τους, οι τρομοκράτες που εισέβαλαν σε 22 οικισμούς και πόλεις του Ισραήλ το προηγούμενο Σάββατο.

Πέρα από την ικανοποίηση προσωπικών απωθημένων, οι κτηνωδίες που διέπραξαν, με τη σφαγή νηπίων, τον βιασμό γυναικών, την πυρπόληση ανθρώπων, τις εν ψυχρώ εκτελέσεις, την αρπαγή ως λείας, ομήρων και την απόλυτη περιφρόνηση στον ανθρώπινο παράγοντα, ανεξαρτήτως της όποιας εμπλοκής του στην κρίση της Μέσης Ανατολής, υπαγορεύονται, από συγκεκριμένες στοχεύσεις. Ενώ η τακτική του τρόμου, που εφαρμόστηκε κατά κόρον τη δεκαετία του 70, στον Δυτικό κόσμο, από δίκτυα που κατά βάση χρηματοδοτούνταν και ενορχηστρώνονταν από τις Σοβιετικές υπηρεσίες και τους δορυφόρους τους, αποσκοπούσε να παραλύσει τις δυτικές κοινωνίες, χρησιμοποιώντας ως μέσα δραστηριοποίησης και ασυλίας των τρομοκρατών, τους ίδιους τους θεσμούς των ελεύθερων Δυτικών κρατών, η τρομοκρατία που εκδηλώθηκε το προηγούμενο Σάββατο, δείχνει να έχει πρόσθετα πρότυπα και στοχεύσεις.

Οι τρομοκράτες κατέγραψαν και αναμετέδωσαν τις κτηνώδεις πράξεις τους και σε κάθε περίπτωση άφησαν πειστήρια για αυτές, που εύκολα και άμεσα θα μπορούσαν να γίνουν γνωστά, μέσα από τα δίκτυα ενημέρωσης. Ήθελαν να καταδείξουν ότι έχουν τη δύναμη να ταπεινώσουν και να εξευτελίσουν τον αντίπαλο και συνολικά τη Δύση. Το πρότυπο το ανέδειξε και το καλλιέργησε ως μεθοδολογία πυγμής, τρόμου και στρατολόγησης το ISIS. Προφανώς βρήκε τους επιγόνους του.

Οι τρομοκράτες στόχευσαν και κατέσφαξαν αδιακρίτως στρατιώτες και αμάχους. Ήθελαν να στείλουν το μήνυμα πως για τους ίδιους, ότι αντιπροσωπεύουν και όσους τους στηρίζουν δεν υπάρχει καμία γέφυρα επικοινωνίας με τον αντίπαλο.

Οι τρομοκράτες έγιναν μακελάρηδες όσων συμμετείχαν σε ένα φεστιβάλ ειρήνης και εορτασμού, με μουσική και χορό. Ήθελαν να καταδείξουν ότι καμία ειρήνη δεν μπορεί να υπάρξει με τους ίδιους και ότι αντιμετωπίζουν με το ίδιο μίσος και περιφρόνηση, όσους κατά τα άλλα υποστηρίζουν την ανάγκη συνεννόησης μαζί τους. Η επιλογή εξάλλου του φεστιβάλ μόνο τυχαία δεν ήταν. Γνώριζαν για τον χρόνο και τον τόπο της διεξαγωγής του, όπως ακριβώς γνώριζαν οι δολοφόνοι στο Μπατακλάν, στο Παρίσι, τον Νοέμβριο του 2016. Έδειξαν επίσης οι Τρομοκράτες το μίσος και την απέχθειά τους σε οτιδήποτε είναι συνώνυμο της μουσικής, της διασκέδασης, της χαράς και της ζωής. Τους είχαν βέβαια προλάβει οι δήμιοι του Ισλαμικού Κράτους.

Οι τρομοκράτες πυρπόλησαν ανθρώπους, υποδομές και κατοικίες. Ήθελαν να επιβεβαιώσουν με τον πλέον εμφατικό τρόπο, ότι δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα του Ισραήλ και των ανθρώπων του να υπάρχουν. Δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια συνεννόησης. Οι Τρομοκράτες με τις κτηνώδεις πράξεις τους ήθελαν να δημιουργήσουν αυτοτροφοδοτούμενους πυρήνες ριζοσπαστικοποίησής. Το εγχείρημα δεν είναι νέο. Δε διακρίνεται για τη μαζικότητα αποτελεσματικότητάς του.

Οι τρομοκράτες στοχεύουν να προκαλέσουν τη σύγκρουση δίχως αύριο, μεταξύ αυτών που θέλουν δικαιωματικά να απαντήσουν και αυτών που θα θεωρήσουν ότι δε θα έχουν άλλη επιλογή, παρά να συνασπισθούν για να αντιμετωπίσουν τη σφοδρότητα της απάντησης. Τα κράτη όμως έχουν μνήμη, εμπειρία και ένστικτο αυτοσυντήρησης. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο, ότι θα αποτελέσουν παρελκόμενα των νοσηρών στοχεύσεων των τρομοκρατών και των επιλογών τους.

Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελεί ένα κλασικό και κορυφαίο παράδειγμα, επιτυχίας, που θεμελιώθηκε σε ξεκάθαρες στοχεύσεις και ρεαλιστική εκτίμηση των παραγόντων που την περιέβαλαν. Δε θα μπορούσε ενδεχομένως να γίνει και διαφορετικά, καθώς οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι που είχαν προηγηθεί, είχαν αφήσει τραυματικές εμπειρίες και παθήματα, σε όσους είχαν επιβιώσει.

Προκρίθηκε κατά τούτο η συνύπαρξη από την αντιπαράθεση. Και μέτρο αποτίμησης της επιτυχίας της επιλογής, ήταν η οικονομική ευμάρεια και η ανάπτυξη των χωρών και των πολιτών τους, που συμμετείχαν. Τότε ήταν που και οι κάθε είδους φανατισμοί σχετικοποιήθηκαν και απορρίφθηκαν ως κίνδυνος επαναφοράς σε ένα εφιαλτικό παρελθόν δυστυχίας και οι κάθε είδους δημαγωγοί, έχασαν τα προϊόντα της πραμάτειας τους.

Μέσα σε ένα σταθερό περιβάλλον οικονομικής προόδου και λογικής και οι δημοκρατικοί θεσμοί εμπεδώθηκαν και τα θεμελιώδη δικαιώματα κατοχυρώθηκαν. Χωρίς μικρομεγαλισμούς και διάθεση εξαγωγής οποιασδήποτε μορφής ‘επανάστασης δημοκρατίας’, σε κράτη και λαούς με διαφορετικές καταβολές και κουλτούρα. Παράλληλα οι Ευρωπαίοι πολίτες, στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού και σταθερού περιβάλλοντος θεσμών, απολάμβαναν το αυτονόητο δικαίωμα στην ασφάλεια. Τη βάση δηλαδή για να εργαστούν και να δημιουργήσουν.

Τα τελευταία χρόνια, με εξόχως θολά κριτήρια, προκρίθηκε μια εξαγωγή ακτιβισμού, που μετέτρεψε την Ευρωπαϊκή Ένωση σε υποδοχέα αναρίθμητων ροών οικονομικών μεταναστών. Μέσα από μια στρεβλή και ουδόλως αθώα επίκληση θεμελιωδών δικαιωμάτων, που ουδεμία σχέση έχει με τον ρόλο τους στο Ευρωπαϊκό κεκτημένο, κατακλύστηκαν τα κράτη μέλη της Ένωσης, από εκατομμύρια προσώπων, που εισήλθαν παράνομα και κλόνισαν τις δομές και τις αντοχές τους. Ανατροφοδοτούμενα δίκτυα εγκληματικότητας δημιουργήθηκαν και το αίσθημα ασφάλειας δοκιμάστηκε και δοκιμάζεται.

Συγχρόνως η εφαρμογή αρχικά αυστηρών μέτρων δημοσιονομικής πειθαρχίας, με αμφιλεγόμενη σκοπιμότητα και αρνητικό σε κάθε περίπτωση κοινωνικό αποτέλεσμα, ξεκίνησαν να αποδομούν το επίτευγμα της Ευρωπαϊκής οικονομικής ευμάρειας. Ο πόλεμος στην Ουκρανία και το σπιράλ αυξήσεων λόγω του ενεργειακού κόστους, επέτειναν την πίεση και την ανησυχία. Το αποτέλεσμα δεν άργησε να φανεί. Στην Ιταλία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Σλοβακία, κόμματα που αμφισβητούν κορυφαίες επιλογές της πολιτικής ορθότητας, ή βολικά προσάρμοσαν τη ρητορική τους, βρέθηκαν στην εξουσία.

Στην Αυστρία και τη Γερμανία, κόμματα που σχετίζονται με τη ρητορική μαύρων σελίδων του πρόσφατου παρελθόντος, ενισχύονται διαρκώς και διεκδικούν την πρωτιά στις επόμενες εκλογές. Στη Γαλλία ο Πρόεδρος Μακρόν, που η εκλογική επιρροή της Μαρί Λε Πεν διατηρείται και ενισχύεται, επιχειρεί να αναλάβει πρωτοβουλίες διεύρυνσης της Ένωσης, σε μια κίνηση που τείνει να αναδείξει τον προσωπικό του ρόλο και τη διεθνή απήχηση της χώρας του. Την ώρα που στην Αφρική υφίσταται μια ήττα επιρροής στις πρώην αποικίες της.

Η συζήτηση για τη διεύρυνση δεν είναι καινούργια. Υπάρχουν χώρες που έχουν δουλέψει συστηματικά. Οποιαδήποτε όμως ομαδική επίσπευση, προκαλεί εύλογο σκεπτικισμό. Το κόστος για να ενταχθούν όλοι οι υποψήφιοι ανέρχεται σε βάθος επταετίας στα 260 δισεκατομμύρια ευρώ. Αντίστοιχα θα πρέπει να αναπροσαρμοστούν οι κατανομές για την Αγροτική πολιτική και την πολιτική Συνοχής. Και στις δύο περιπτώσεις, ως χώρα δεν κερδίζουμε. Χρειάζεται προσοχή. Και πάνω από όλα προετοιμασία. Οι δοκιμασίες και οι προκλήσεις είναι μπροστά μας. Δεν μπορούμε να τις αγνοήσουμε.

Γράφει ο Πολύκαρπος Αδαμίδης

Η παραδοσιακή συμπάθειά μας ωστόσο, έναντι των Αρμενίων, δεν μπορεί να στρεβλώσει την κρίση μας. Και να εστιάσει στην αγανάκτησή μας, για το δράμα που βιώνουν οι δεκάδες χιλιάδες των προσφύγων, που εγκαταλείπουν την αρχέγονη κοιτίδα τους του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Προηγήθηκαν εγκληματικά λάθη και παραλείψεις της Αρμενικής ηγεσίας.

Σε επίπεδο κατανόησης των γεωπολιτικών δεδομένων, φάνηκε να αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν, πως η αντιπαράθεση Δύσης και Ρωσίας, δεν αφήνει περιθώριο για ισορροπιστές. Ειδικά αυτούς που βρίσκονται πλησίον των καυτών μετώπων. Κύρια παράμετρος της ένοπλης πια σύγκρουσης, ήταν εξ αρχής η απεξάρτηση των δυτικών κρατών από τη Ρωσικές πηγές ενεργειακού εφοδιασμού.

Αναπότρεπτα ο ρόλος των κρατών, που είναι ή μπορούν να εξελιχθούν σε εναλλακτικές πηγές ενεργειακής προμήθειας, είναι πρωταγωνιστικός.

Πρώτο μεταξύ των κρατών αυτών είναι το Αζερμπαϊτζάν, που όλοι οι ενδιαφερόμενοι, για τους δικούς τους λόγους, προτιμήσεις και προτεραιότητες, έσπευσαν να τονίσουν ή άφησαν να εννοηθεί, ότι δεν είναι απλά σημαντικός εταίρος, αλλά πολύτιμος. Οι ίδιοι οι Αζέροι, με μαεστρία αξιοποίησαν τον ρόλο τους. Δεν έχουν ταυτιστεί με κανένα και σίγουρα δεν μπορούν υπεραπλουστευτικά να ταυτίζονται με τη Σουνιτική Τουρκία. Είναι λαός με διαφορετικά βιώματα και Σιίτες στο θρήσκευμα. Ως συνέπεια και ως παράγοντας αξιολόγησης, από πλευράς των Αρμενίων, θα έπρεπε να είναι ότι σε κλιμάκωση οιασδήποτε κρίσης, δε θα μπορούσαν να υπολογίζουν σε αντιπάλους του Αζερμπαϊτζάν, που θα αναλάμβαναν μάλιστα και δραστικές πρωτοβουλίες.

Η δεύτερη σημαντική παράμετρος στην οποία φάνηκε ότι οι Αρμένιοι δεν επένδυσαν, ήταν η δική τους προετοιμασία και η απόκτηση των πλέον δόκιμων οπλικών συστημάτων. Είχαν επαναπαυτεί στη Ρωσική στήριξη, που ήταν και ο καταλυτικός παράγοντας στην αρχική τους επικράτηση έναντι των Αζέρων. Η άμυνά τους ουσιαστικά είχε ανατεθεί και σε επίπεδο προσώπων αλλά και μέσων στους Ρώσους. Οι συνέπειες δεν άργησαν να φανούν. Το ελάχιστο που, όπως αποδείχθηκε, αξίωναν οι Ρώσοι, ήταν η απόλυτη ευθυγράμμιση με τις επιλογές τους. Χωρίς μάλιστα να εγγυώνται και την ασφάλεια των Αρμενικών ενδιαφερόντων, ιδίως στο πλαίσιο αναζήτησης των δικών τους ισορροπιών και διευθετήσεων, για την εξυπηρέτηση των προτεραιοτήτων τους στην Ουκρανία.

Το σκηνικό που διαμορφώθηκε ήταν αυτό του απόλυτου αδιεξόδου. Στο οποίο δεν μπορεί προσώρας να προσφέρει λύσεις και βοήθεια, η κατά τα άλλα σημαντική Αρμενική Διασπορά. Ο Αρμένιος Πρόεδρος Πασινιάν, έδινε την εικόνα ενός άλλου Παλαιολόγου, που προσπαθούσε να προσεταιριστεί τη Δύση, για να προστατεύσει τον Αρμένικο θύλακα. Δεν ήταν αρκετό. Και προφανώς δεν ήταν το ενδεδειγμένο.

Με βάση την εξέλιξη των γεγονότων, αλλά και της σημασίας που απέκτησε για τις διεθνείς ισορροπίες το Αζερμπαϊτζάν, θα ήταν σκόπιμο να επεξεργάζονταν τις πλέον βιώσιμες συνθήκες για την παραμονή των Αρμενίων στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και την απόκτηση των απαραίτητων για τον σκοπό αυτό εγγυήσεων. Ο πλούτος και τα μέσα του Αζερμπαϊτζάν, θα μπορούσαν να διασφαλίσουν, το αποτέλεσμα. Ιδίως εάν υπήρχαν ξεκάθαρες στοχεύσεις και προτεραιότητες.

Αντ’ αυτού ο Αρμένιος Πρόεδρος, έδωσε την εντύπωση ότι διαχειρίζονταν μια κατάσταση ανάλογης αυτής που προηγήθηκε τους τελευταίους μήνες πριν τη Μικρασιατική καταστροφή. Τα αποτελέσματα είναι τραγικά. Πρώτιστη μέριμνα για τη Διεθνή Κοινότητα πρέπει να είναι οι πρόσφυγες. Ήδη υπάρχουν αναφορές για ακρότητες. Η αναμπουμπούλα που διευκολύνει κάθε διεστραμμένο. Είναι μέγιστη η ευθύνη των Αζερικών αρχών για να τις αποτρέψουν. Όπως και της Δύσης, που πρέπει κατ΄ ελάχιστο να σταθεί υπερασπιστής των αδυνάτων. Και να συνδράμει στην αποκατάστασή τους σε νέες εστίες. Είναι πραγματικοί πρόσφυγες. Η Ευρώπη μπορεί και πρέπει να τους υποδεχθεί. Θα είναι το ελάχιστο για την εξιλέωσή της.

Οι νεοσσοί της Ευρωπαϊκής Ιδέας, αποδείχθηκαν σπουδαίοι στις επιδόσεις και τις διεκδικήσεις τους. Από τη μια οι Βάλτες, που χαρακτηρίστηκαν ως και Τίγρεις για την οικονομική τους πρόοδο και τα άλματά τους, με πρώτη την Εσθονία στον τομέα των ψηφιακών εφαρμογών και από την άλλη οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, που σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα, αναδείχθηκαν σε αυτονόητο πυρήνα αναφοράς για τις ευρωπαϊκές διεργασίες και πράγματα.

Πρωταγωνιστικό σε κάθε περίπτωση ρόλο, ανάπτυξε και κατοχύρωσε η Πολωνία. Η μεγάλη αυτή χώρα, που έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό σε σχέση με τα νέα μέλη, τη λαμπρή Ιστορία και πολιτισμό, αλλά και την αδιαμφισβήτητη αγωνιστικότητα των ανθρώπων της. Που και όταν ακόμα το γεωπολιτικό μοίρασμα του κόσμου, τους κατέταξε σε ένα στρατόπεδο, που τόσο δεινά τους είχε μόλις προκαλέσει, με χαρακτηριστικότερα τη σφαγή του ανθού της Πολωνικής κοινωνίας στο δάσος του Κατίν και την εξόντωση του Ελεύθερου Πολωνικού Στρατού, δεν έχασαν την αγωνιστική τους διάθεση. Διατήρησαν άσβεστη την πίστη τους στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και δεν έπαψαν να αποζητούν τρόπους και μέσα αμφισβήτησης του ολοκληρωτισμού. Η δημιουργία της Αλληλεγγύης ήταν επιστέγασμα και απόδειξη του φρονήματός τους και συνετέλεσε στην ανατροπή του καθεστώτος και τον απογαλακτισμό από τη Σοβιετική Ένωση.

Οι Πολωνοί δεν αρκέστηκαν στην επιτυχία ένταξής τους στις μεγάλες Δυτικές Συμμαχίες. Εργάστηκαν σκληρά και διεκδίκησαν τη διάκρισή τους. Οι οικονομικές τους επιδόσεις ήταν τέτοιες, που δημιούργησαν ανάστροφο κύμα εργατικού δυναμικού με τη δημιουργία ευκαιριών, προοπτικής και δικαιολογημένης επιστροφής των νέων ανθρώπων τους, που αναζήτησαν στη δεκαετία του 90, το μέλλον τους στο εξωτερικό. Ήταν και η μόνη από τις νέες χώρες, που πήρε, μέσω πολιτικού στελέχους της, την κορυφαία σε κύρος και ισχύ για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, θέση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Η Πολωνία όμως, δε διστάζει να δείξει τα δόντια της, με τον πλέον αποφασιστικό και ίσως απροσδόκητο τρόπο, όταν θεωρεί ότι διακυβεύονται ζωτικά εθνικά της συμφέροντα. Συνεπικουρείται και από άλλες χώρες, που ανήκουν σε αυτές της μεγάλης διεύρυνση του 2004 και συγκροτούν κατά βάση τον άξονα του Visegrand. Πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα η στάση τους έναντι της Ουκρανίας. Της χώρας δηλαδή, που η Πολωνία υπερθεμάτισε στην κινητοποίηση για τη στήριξή της και την υιοθέτηση των πλέον σκληρών κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας, αλλά και για την οποία δε διστάζει και απαγόρευση εισαγωγής των σιτηρών της να θεσπίσει και σε διακοπή της παροχής πολεμικού υλικού να προβεί. Έσπευσαν αναλυτές να αποδώσουν τις κινήσεις αυτές στην προσπάθεια του κυβερνώντος κόμματος να διατηρήσει την εκλογική του βάση στους αγρότες εν όψει των εκλογών του επόμενου μηνός. Δεν πρέπει ωστόσο να παραβλεφθεί πως και η αντιπολίτευση, που ομνύει στο όνομα της Ευρώπης, ζήτησε ακόμα σκληρότερα μέτρα.

Η πρακτική των μονομερών απαγορεύσεων, που οι Πολωνοί, οι Σλοβάκοι και οι Ούγγροι, θεσπίζουν για την εισαγωγή των Ουκρανικών σιτηρών, δεν μπορεί να αξιολογηθεί με κατανόηση, ως μια ενέργεια που απορρέει από εθνικές ευαισθησίες. Ακυρώνει και ανατρέπει τα θεμέλια πάνω στα οποία οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση και λειτουργεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το πλαίσιο δηλαδή που εξασφάλισε την ανάπτυξη και την πρόοδο των τριών ‘εξεγερμένων’ κρατών. Που δεν μπορεί να τύχει επιλεκτικής εφαρμογής. Γιατί ο δρόμος της προσφοράς, συνεπάγεται και την ανταπόδοση. Είναι πυρήνας του Ευρωπαϊκού κεκτημένου. Που η Ενωμένη Ευρώπη δεν έχει άλλη επιλογή, παρά να το περιφρουρήσει.