Συγκεκριμένα, σε NAVTEX που εξέδωσε το απόγευμα της Πέμπτης ζητά την αποστρατιωτικοποίηση της Τήλου και της Χάλκης, επικαλούμενη τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947.

Σύμφωνα με αυτή, με βάση την οποία η Ιταλία εκχωρούσε στην Ελλάδα πλήρη κυριαρχία στα νησιά των Δωδεκανήσων, γινόταν λόγος για πλήρη αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Σύμφωνα με την Ελλάδα όμως, η Συνθήκη των Παρισίων δεν αφορά και δεν σχετίζεται με την Τουρκία, καθώς η Άγκυρα δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος αυτής. Άρα, η Τουρκία δεν οφείλει και δεν πρέπει να εγείρει αξιώσεις, επικαλούμενη τη συγκεκριμένη συνθήκη.

Σημειώνεται πως η Άγκυρα -πιστή στην τακτική των προκλήσεων- εξέδωσε νέα Navtex χθες με την οποία παρατείνει τις έρευνες του Oruc Reis.

Η νέα Navtex έχει ισχύ έως τα μεσάνυχτα της 23ης Νοεμβρίου.

Η τρέχουσα Navtex έληγε στις 14 Νοεμβρίου. Η Τουρκία, ωστόσο, την ανανεώνει πριν τη λήξη της, όπως είχε πράξει και με την προηγούμενη.

Σύμφωνα με το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, σε συνέντευξή του στην τουρκική εφημερίδα Αϊντινλίκ ο τούρκος ναύαρχος, Τζεμ Γκιουρντενίζ, κληθείς να σχολιάσει την έναρξη της επιχείρησης IRINI της ΕΕ στην Λιβύη, ανέφερε ότι «η ΕΕ βλέπει τόσο μικρούς τους Έλληνες που χρησιμοποίησαν τη ελληνική λέξη ‘Ειρήνη’ για την επιχείρηση χαϊδεύοντας τ’ αυτιά τους με τέτοια μικρά πράγματα».

Υποστήριξε ακόμη πως «κάποια στιγμή με τις προκλήσεις της Ελλάδας μπορεί να θέλουν να στριμώξουν την Τουρκία σε αυτή την περιοχή και μάλιστα με ‘επιχείρηση παραπλάνησης’ (false flag)».

«Αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που βλέπω εγώ. Άλλωστε οι σχέσεις μας με την ΕΕ δεν είναι και οι καλύτερες. Μια τέτοια κατάσταση η Ελλάδα θα την εκμεταλλευτεί» υποστήριξε.

Σε ερώτηση γιατί η κυβέρνηση Σάρατζ αντιτίθεται σε αυτή την επιχείρηση, ο Τούρκος ναύαρχος είπε ότι «στην πραγματικότητα μπορεί να θεωρηθεί μια κίνηση ενάντια στη δημιουργία από την Τουρκία ενός γεωπολιτικού άξονα στο δυτικό άκρο της Μεσογείου».

«Η Μεσόγειος δεν αρκεί σε μια χώρα τόσο μεγάλη όσο η Τουρκία, η Τουρκία πλέον θα βγει έξω από τα σύνορα της Γαλάζιας Πατρίδας. Δεν αναφέρομαι σε επεκτατική πολιτική. Η Τουρκία θα το πράξει αυτό για να προστατεύσει τα συμφέροντά της σε μακρινά εδάφη» ανέφερε.

Στις 8 το πρωί λέμβος με 20 μετανάστες και πρόσφυγες κατευθύνθηκε στη νησίδα Στρογγύλη, του συμπλέγματος του Καστελόριζου, συνοδεία σκάφους της Τουρκικής Ακτοφυλακής.

Κατά τη διάρκεια τη διάρκεια της επιχείρησης τουρκική ακταιωρός, παρακολουθούσε από απόσταση σχεδόν για μισή ώρα χωρίς όμως όπως επισημαίνουν πηγές του υπουργείου Ναυτιλίας να παρενοχλήσουν τα ελληνικά σκάφη που είχαν σπεύσει στην περιοχή.

Η επιχείρηση Έρευνας και Διάσωσης ολοκληρώθηκε δίχως περαιτέρω προβλήματα. Οι πρόσφυγες και μετανάστες μεταφέρθηκαν από τις Ελληνικές αρχές στο Καστελόριζο.

Το τούρκικο υπουργείο Εξωτερικών σχολιάζοντας τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής τονίζει ότι είναι αναρμόδια η Ευρωπαϊκή Ένωση να κρίνει το μνημόνιο Τουρκίας -  Λιβύης.

Η Άγκυρα υποστηρίζει με θράσος ότι η «Ελλάδα ήταν αυτή που καταπατούσε τα δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα της Λιβύης και η Ευρωπαϊκή Ένωση σιωπούσε».

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών σε μια ακόμη επίδειξη αδιαλλαξίας σημειώνει επίσης ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει να υποστηρίζει τα διακιώματα των Τουρκοκυπρίων.

Η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας:

«Τo Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την απόφαση την οποία έλαβε με τη δικαιολογία αλληλεγγύης, συνεχίζει να γίνεται εκπρόσωπος των μαξιμαλιστικών, άδικων και σύμφωνα με το Διεθνές δίκαιο παράνομων θέσεων του διδύμου Ελληνοκυπρίων και Ελλάδας.

Όπως έχουμε αναφέρει και νωρίτερα η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει κανένα δικαίωμα να καθορίζει τις περιοχές ευθύνης στις θάλασσες. Με τον ίδιο τρόπο η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι διεθνές δικαστήριο. Και δεν μπορεί να αποφανθεί για το μνημόνιο Τουρκιάς- Λιβύης το οποίο υπογράφηκε με κανονικό τρόπο και σύμφωνα με το τυπικό.

Όταν η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση χωρίς να έχει δικαίωμα και σαν να είναι κανονικό κράτος και σαν να εκπροσωπεί όλο το νησί υπέγραφε συμφωνίες με με τις χώρες τις περιοχής το 2003, 2007 και το 2010 που ήταν εναντίον των συμφερόντων των Τουρκοκυπρίων η Ευρωπαϊκή Ένωση σιωπούσε και όταν Ελλάδα καταπατούσε τα δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα της Λιβύης η Ε.Ε. έκλεινε τα μάτια.

Αυτή η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι μας είναι μια απόδειξη της διαφορετικής πολιτικής που τηρεί. Αυτή η στάση δεν θα μας σταματήσει να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα μας και αυτά των Τουρκοκυπρίων στην ανατολική Μεσόγειο».

Σύμφωνα με τον Ελεύθερο Τύπο, η βεντάλια των διεκδικήσεων μπορεί να ανοίξει περισσότερο και από βουλευτές για τους οποίους από το 2013 και μετά έχει καταργηθεί η διπλή σύνταξη λόγω βουλευτικής ιδιότητας, καθώς ασφαλίζονται υποχρεωτικά στον φορέα τους ανάλογα με το επάγγελμά τους, πριν και μετά τη θητεία τους στο κοινοβούλιο, ή σε κυβερνητικές θέσεις υπουργών, υφυπουργών.

Επιπρόσθετα, όσοι είχαν εκλεγεί μέχρι το 2012, αλλά συνταξιοδοτούνται μετά τον νόμο Κατρούγκαλου, δεν παίρνουν ξεχωριστή βουλευτική σύνταξη αλλά προσαύξηση επάνω στη σύνταξη που θεμελιώνουν από τις εισφορές τους στα Ταμεία που ασφαλίστηκαν.

Αυτή τη φορά από τη βάση συντήρησης των αεροσκαφών της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας ο Τούρκος υπουργός Άμυνας τόνισε ότι «συνεχίζουμε την παρουσία μας στην Γαλάζια πατρίδα όπου υπάρχουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας μας».

Ο Χουλουσί Ακάρ, υπογράμισε ότι «όταν το κάνουμε αυτό με όλη την ειλικρίνειά μας προσπαθούμε να έχουμε σχέσεις καλής γειτονίας με όλους τους γείτονές μας και κυρίως με την Ελλάδα. Όμως λόγω κάποιων πολιτικών παραγόντων και λανθασμένων υπολογισμών τα γεγονότα διαστρεβλώνονται. Γίνονται κάποιες προκλήσεις. Όλοι πρέπει να γνωρίζουν πως αυτά δεν έχουν κάποιο αποτέλεσμα».

«Η Τουρκική Δημοκρατία δεν θα επιτρέψει κανένα τετελεσμένο. Σε ζητήματα οικονομικά, στρατιωτικά και ασφάλειας, στο Αιγαίο, στην ανατολική Μεσόγειο και στην Κύπρο δεν μπορούμε να εγκρίνουμε κανένα θέμα που να μην υπάρχει η Τουρκία.

Είμαστε απόλυτα αποφασισμένοι. Από την άλλη όμως σεβόμαστε το διεθνές δίκαιο και τις διμερείς συμφωνίες. Όλοι πρέπει να γνωρίζουν πως δεν υποχωρούμε από κανένα δικαίωμα μας».

Κωνσταντίνος Γάτσιος*

Η χώρα θα έπρεπε, ήδη προ ετών, να είχε επανέλθει σε αδιάπτωτη πορεία κοινωνικής ανάταξης και οικονομικής ανάπτυξης. Εν τούτοις, αυτό δε συνέβη και είναι αμφίβολο αν θα συμβεί σύντομα και έγκαιρα, διότι όσο η κρίση παρατείνεται τόσο δυσκολότερες καθίστανται, αφ’ ενός μεν η επίλυση των προβλημάτων πουσυνεχώς πολλαπλασιάζονται, αφ’ ετέρου δε η υπερνίκηση της ηττοπάθειας και της παραίτησης που κατακυριεύουν τους πολίτες.

Μέχρι σήμερα, ως κοινωνία και ως έθνος, χάνουμε τη μάχη της κρίσης διότι, κατά κύριο λόγο, έχουμε ηττηθεί κατά κράτος στο πνευματικό και στο ηθικό επίπεδο.

Η κοινωνία μας πάσχει από διανοητικό αποπροσανατολισμό και αυτό έχει ως παρεπόμενο αποτέλεσμα την πλήρη έλλειψη συλλογικής αυτοπεποίθησης, αποφασιστικότητας και αισιοδοξίας, δηλαδή των τριών πλέον απαραίτητων στοιχείων για την επιτυχία, είτε σε ατομικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο.

Οι αιτίες της νοσηρής αυτής κατάστασης διανοητικής παράλυσης και πρακτικής αδράνειας της ελληνικής κοινωνίας είναι αναμφίβολα πολλές, μερικές δε απ’ αυτές πηγαίνουν βαθιά πίσω στον χρόνο. Μία όμως είναι η πιο σημαντική και έχει αποφασιστική σημασία: πρόκειται για το γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία, στην πιο κρίσιμη μάλιστα στιγμή της, βρέθηκε πολιτικά άοπλη.

Ο πιο σημαντικός παράγοντας σε μια εθνική μάχη, ο συλλογικός διανοούμενος που πρέπει να ηγηθεί και να οδηγήσει το έθνος έξω από την κρίση, δηλαδή τα πολιτικά κόμματα, αποδεικνύονται –δυστυχώς– κατώτερα των απαιτήσεων των καιρών. Αποτελούν αυτά τα ίδια, συστατικά στοιχεία της κρίσης και, κατά συνέπεια, αδυνατούν να λειτουργήσουν ως παράγοντες υπέρβασής της.

Η Ελλάδα κυβερνάται, σήμερα, από ένα σταλινικό μόρφωμα θλιβερά ανερμάτιστο, τραγικά αναλφάβητο και επικίνδυνα αδίστακτο. Ένα πολιτικό μόρφωμα του οποίου το μόνο στοιχείο που υπερβαίνει ακόμη και αυτήν την ανικανότητα των στελεχών του είναι η δημαγωγική του ακράτεια –το στοιχείο, άλλωστε, που το έφερε στην εξουσία την ώρα της πιο βαθειάς εθνικής κατάπτωσης.

Η αποπομπή του από την εξουσία –με δημοκρατικά και νόμιμα μέσα– αποτελεί τον απαραίτητο όρο για την έναρξη μιας εθνικής πορείας εξόδου από την κρίση.

Δυστυχώς, όμως, απέναντι στο ανερμάτιστο κυβερνητικό μόρφωμα, στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν υπάρχει κάτι περισσότερο ελπιδοφόρο για τον ελληνικό λαό. Ο πολιτικός σχηματισμός ο οποίος προβάλλει σήμερα ως ο πλέον πιθανός για να διαδεχθεί την παρούσα κυβέρνηση στην εξουσία, είναι ο ίδιος εκείνος πολιτικός σχηματισμός ο οποίος ανάλγητα και καταστροφικά οδήγησε την χώρα στην κρίση και στην κατάρρευση.

Και ενώ βαρύνεται με ένα τέτοιο έγκλημα, όχι μόνο δεν έχει απολογηθεί γι’ αυτό, όχι μόνο δεν έχει προσπαθήσει να εξηγήσει στον ελληνικό λαό τι συνέβη ώστε να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τη διανοητική σύγχυση που τον έχει κυριεύσει, όχι μόνο αποσιωπά τις ευθύνες του, αλλά κάνει και κάτι ακόμη χειρότερο.

O «σκληρός πυρήνας» του κόμματος βρίσκεται ουσιαστικά σε σιωπηρή συνεργασία με την κυβερνώσα παράταξη, αποβλέποντας σε ένα πολύ συγκεκριμένο σκοπό: όχι μόνο να απαλλάξουν την καταστροφική διακυβέρνηση της περιόδου 2004-2009 από τις ευθύνες της για την καταστροφή της χώρας, αλλά και να διαφυλάξουν, όσο είναι δυνατόν, όσα στοιχεία τού πελατειακού κράτους δημιούργησαν επί δεκαετίες και φρόντισαν να γιγαντώσουν στην περίοδο που τελικά οδήγησεστην έκρηξη της κρίσης. Πώς είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι ένα τέτοιο κόμμα, αναλαμβάνοντας την ηγεσία της χώρας, θα μπορούσε να την οδηγήσει έξω από την κρίση;

Η πολιτική γεωγραφία της Ελλάδας είναι σήμερα ελλειμματική, προβληματική και δυσλειτουργική. Κυριαρχούν σε αυτήν, ως δίπολο, ένα σταλινικό μόρφωμα με τυχοδιωκτικό χαρακτήρα και ένα κόμμα που από το 1915 μέχρι σήμερα, μέσα από διαδοχικές μεταμορφώσεις και μεταλλαγές, υπήρξε,στο σημαντικότερο μέρος τής πορείας του, το βασικό, αν και όχι το μοναδικό, στήριγμα της οπισθοδρομικότητας και της καθυστέρησης της Ελλάδας έναντι των απαιτήσεων της Ιστορίας.

Πρέπει, επειγόντως, η δύσμορφη και δυστοπική πολιτική αυτή γεωγραφία της χώρας να μεταμορφωθεί, να αποκτήσει ραχοκοκαλιά και λειτουργικότητα. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την ανάδειξη σε κεντρικό στοιχείο της ενός σύγχρονου δημοκρατικού κόμματος, πολιτικά φιλελεύθερου και κοινωνικά ριζοσπαστικού με εθνικό χαρακτήρα.

Εννοώ ένα κόμμα που θα πατάει στις παραδόσεις της χώρας αλλά θα βλέπει προς το μέλλον, χωρίς δογματισμούς αλλά και χωρίς βαρίδια από το παρελθόν. Ένα κόμμα που επειδή θα είναι δημοκρατικό και κοινωνικά ευαίσθητο, θα είναι, επίσης, στιβαρό και αυστηρό, γιατί η δημοκρατία υπάρχει μόνο μέσα στην ευταξία και στην περιφρούρηση του νόμου. Που δεν θα λέει στον λαό αυτά που θέλει να ακούσει γιατί είναι ευχάριστα, αλλά αυτά που πρέπει να ακούσει γιατί είναι χρήσιμα.

Που δε θα επικεντρώνεται στα δευτερεύοντα θέματα που ικανοποιούν τις ανάγκες της δημαγωγίας, αλλά θα εστιάζει την κοινή γνώμη και το δημόσιο διάλογο στα πραγματικά σημαντικά και νευραλγικά προβλήματα.

Ένα κόμμα που δε θα είναι ετερόφωτος μηχανισμός μεταφοράςαπόψεων των«ξένων», αλλά θα είναι ένας πνευματικά δημιουργικός και προγραμματικά αποτελεσματικός ιδεολογικός μηχανισμός της ελληνικής πραγματικότητας.

Ένα κόμμα που θα έχει ξεπεράσει και απομυθοποιήσει τις ιδεολογικές αγκυλώσεις του παρελθόντος, μεταξύ των οποίων και την σχηματοποιημένη διαίρεση των πολιτικών κατευθύνσεων σε «αριστερά» και «δεξιά».

Ένα κόμμα, δηλαδή, που θα καταλαμβάνει το χώρο εκείνον στον οποίον, όπως έχει δείξει η ιστορική εμπειρία, πραγματοποιούνται οι συνθέσεις που οδηγούν στις αποφάσεις και στις πολιτικές που κινούν τις κοινωνίες προς το μέλλον τους, δηλαδή προς την πρόοδο και την προκοπή τους: το χώρο του Κέντρου.

Ένα τέτοιο κόμμα είναι απαραίτητο σήμερα στην χώρα, όχι μόνο ως κόμμα εξουσίας αλλά, πρωτίστως και κατά κύριο λόγο, ως «κόμμα συνείδησης» που με την ύπαρξή του και την πρακτική του θα λειτουργήσει ως εξυγιαντής της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, αναγκάζοντας ακόμη και τους δημαγωγικούς και ανερμάτιστους πολιτικούς σχηματισμούς να αναβαθμισθούν, εξ ανάγκης.

Θα μπορούσε ένα τέτοιο πολιτικό κίνημα να δημιουργηθεί μέσα από τις διαδικασίες συγκρότησης της κεντροαριστεράς που πρόσφατα γνωστοποιήθηκαν; Πιστεύω πως ναι, υπό την προϋπόθεση ότι η διαδικασία εκλογής αρχηγού και συγκρότησης του κόμματος θα γίνουν με τον σωστό τρόπο.

Ξεκινώντας από την διαδικασία εκλογής αρχηγού: θα πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους τους Έλληνες πολίτες, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς παλαιοκομματικά εμπόδια στους υποψηφίους και χωρίς συνοπτικές διαδικασίες.

Η εκλογή τού ηγέτη από τους πολίτες με ανοικτή, παλλαϊκή ψηφοφορία και ευρεία και ανοικτή συμμετοχή θα αποτελέσει το ισχυρότερο νομιμοποιητικό στοιχείο όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για την όλη διαδικασία οικοδόμησης του νέου πολιτικού φορέα.

*Ο Κωνσταντίνος Γάτσιος είναι καθηγητής και τέως πρύτανης του Οικον. Πανεπιστ. Αθηνών