Toυ Συμεών Ρωμύλου 

Συνεπώς, νόμισμα είναι μία υποσχετική. Ακριβώς το ίδιο ήταν και τα δολάρια, όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ «υπόσχονταν» ότι ο κάτοχος 32 δολαρίων (το 32 δεν το ανέφερε εκείνος…) μπορούσε να ζητήσει να του δώσουν μια ουγκιά χρυσό. (τώρα κοστίζει περισσότερο από 3.000 δολάρια…!)

Στην συνέχεια είπε διάφορά άλλα για παλαιά «νομίσματα»,  για τα νομίσματα σήμερα, ότι του αρέσει η τεχνολογία block chain, αλλά δεν του αρέσουν τα κρυπτονομίσματα, ίσως και άλλα που δεν θυμάμαι, και τελείωσε με το ψηφιακό γουάν, για να καταλήξει στο «ηθικό δίδαγμα» (αριστερός γαρ) ότι, και η Κριστίν Λαγκάρντ θα ήθελα να εκδόσει ένα ψηφιακό ευρώ, αλλά δεν το επιτρέπει το «τραπεζικό κατεστημένο», οι μεγάλες τράπεζες της Ευρώπης!

Αλλά, τί είναι ένα ψηφιακό νόμισμα, και γιατί τα φυσικά πρόσωπα, που συνιστούν το «τραπεζικό κατεστημένο», το απεχθάνονται μετά τόσης βδελυγμίας; Για όσους δεν γνωρίζουν, ή δεν έτυχε να ασχοληθούν με τα σχετικά, αλλά θα τους ενδιέφερε να μάθουν, ιδού πως έχουν τα πράγματα.

Κατ’ αρχάς, τα χρήματα που έχουμε στις καταθέσεις μας δεν είναι χαρτονομίσματα  σε θυρίδες.  Είναι ένας αριθμός σε ένα υπολογιστή, που αυξομειώνεται με κάθε συναλλαγή. Αυτός ο αριθμός μπορεί να δηλώνει ευρώ, δολάρια, γουάν, ή ψηφιακά αντίστοιχα.

Δεύτερον η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας δεν «εκδίδει» νέο χρήμα. Απλώς, αλλάζει το όνομα του λογαριασμού. Δέχεται χαρτονομίσματα και πιστώνει τον λογαριασμό του καταθέτη, όχι με τόσα γουάν αλλά με τόσα ψηφιακά γουάν.

Για να μην θεωρηθεί απαραίτητο ότι αυτό επιτρέπεται -ή για άλλον λόγο πρέπει- να το κάνουν μόνο οι Κεντρικές Τράπεζες, σημειώνω ότι, ακριβώς το ίδιο κάνουν και η VISA, η Mastercard κλπ., μόνο που το κάνουν πιο πολύπλοκα.

Η κάρτα που μας δίνουν, σημαίνει ότι έχουμε στον υπολογιστή τους έναν λογαριασμό, τον οποίο πιστώνουν με χρέωση του λογαριασμού μας στην τράπεζα που μας έδωσε την κάρτα, και τον χρεώνουν, όταν πιστώνουν τον λογαριασμό του δικαιούχου των χρημάτων που πληρώσαμε, που τηρείται είτε στην ίδια με την δική μας, ή σε άλλη τράπεζα.

Η ουσιώδης διαφορά βρίσκεται στο ότι όλοι όσοι έχουν ένα ψηφιακό νόμισμα το έχουν σε λογαριασμούς στην ίδια τράπεζα, και επειδή αυτή η τράπεζα ανήκει στο κράτος, δεν χρεώνει τους καταθέτες για οποιαδήποτε συναλλαγή!

Τώρα, οφείλω να ομολογήσω ότι ο αριστερός καθηγητής, μάλλον καλώς υποψιάζεται το κατεστημένο…!

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που προτείνω είναι σαν το αυγό του Κολόμβου! Το Κράτος να ιδρύσει μία τράπεζα, στην οποία όλοι να έχουμε λογαριασμό σε Ελληνικά ευρώ, σε… (Gruro)!

Έτσι, όταν οι γονείς στέλνουν χρήματα στα παιδιά τους που σπουδάζουν σε πανεπιστήμια σε άλλη πόλη, ή ο περιπτεράς που πουλάει μια εφημερίδα με κάρτα, ή ο ό οδηγός ταξί, και γενικώς, όλοι οι «αδύναμοι» που δεν μπορούν να διαπραγματευτούν με τις τράπεζες, θα «αγκαλιάσουν» το νέο σύστημα. Ειδικότερα οι «μικροί» επιχειρηματίες θα έχουν κάθε λόγο να προτιμήσουν να πληρώνουν λίγο φόρο εισοδήματος, αντί προμήθειες σε τράπεζες!

Γενικώς, ενός καλού μύρια έπονται!

«Η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας συνεχίζει να επεκτείνει τη χρήση του ψηφιακού νομίσματος μέσω πιλοτικών προγραμμάτων και κινήτρων. Για παράδειγμα,  οι δημόσιοι υπάλληλοι πληρώνονται πλέον απευθείας σε ψηφιακό γουάν.»

Με απλά λόγια, όλες οι με την ευρύτερη πιθανή ερμηνεία του όρου «κρατικές» υπηρεσίες θα εισπράττουν και θα πληρώνουν μόνο με… Gruros.
Για παράδειγμα, εφορείες, τελωνεία, δήμοι, συνταξιοδοτικά ταμεία, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΟΓΑ,… ΟΠΕΚΕΠΕ, κλπ., κλπ. αλλά και οι πρώην ΔΕΚΟ, ΟΤΕ κλπ., ΔΕΗ κλπ., ΕΥΔΑΠ κλπ.,

Τέλος, προτείνω επίσης, να προκληθούν τα πολιτικά κόμματα να λάβουν θέση, για να δούμε επί τέλους, ποιοι  είναι υπέρ, και ποιοι κατά του «τραπεζικού κατεστημένου» και των άλλων μεγάλων συμφερόντων…!

Όλοι κατανοούν ότι, η πληρωμή φόρου, συνεπάγεται μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος. Με άλλη διατύπωση: τον φόρο τον επωμίζεται αυτός ή επιβαρύνει αυτόν που τον ΠΛΗΡΩΝΕΙ. .

Του Συμεών Ρωμύλου

Ως γνωστόν, αυτό δεν ισχύει όταν αυτός που πληρώνει έναν φόρο, τον χειρίζεται ως ΚΟΣΤΟΣ κάποιου αγαθού που πρόκειται να πωλήσει. Αυτόν τον φόρο ούτε τον επωμίζεται αυτός, ούτε επιβαρύνει αυτόν που τον πληρώνει. ΕΜΜΕΣΩΣ, τον επωμίζεται αυτός ή επιβαρύνει αυτόν που αγοράζει το αγαθό.

Έτσι, οι πρώτοι ονομάζονται «άμεσοι», επειδή πληρώνονται στο κράτος άμεσα, χωρίς την μεσολάβηση τρίτου, και οι δεύτεροι «έμμεσοι».

Οι δύο πιο σημαντικοί άμεσοι φόροι είναι ο φόρος στα εισοδήματα από εργασία και ο φόρος στα κέρδη των επιχειρήσεων.

Προφανώς, όσο μεγαλύτερο το εισόδημα ή το κέρδος τόσο μεγαλύτερος ο φόρος, τόσο μεγαλύτερη η συνεισφορά του στα κρατικά έσοδα. Ως γνωστόν, αυτό θεωρείται ότι λειτουργεί και ως μηχανισμός αναδιανομής του εισοδήματος.

Όμως, το αποτέλεσμα κάθε αναδιανομής είναι ότι κάποιοι καταλήγουν με λιγότερα και κάποιοι με περισσότερα από όσα είχαν πριν την αναδιανομή. Προφανώς, εν προκειμένω, το εισόδημα των φτωχότερων δεν αυξάνει, απλώς μειώνεται λιγότερο από όσο θα μειωνόταν εάν το κράτος χρέωνε τις υπηρεσίες του προς τους πολίτες ασχέτως προς το μέγεθος του εισοδήματός τους.

Τα φορολογικά συστήματα είναι de facto συστήματα αναδιανομής και επειδή οι φόροι που κάθε πολίτης επωμίζεται ή τον επιβαρύνουν δεν αντιστοιχούν στην αξία των κρατικών υπηρεσιών που εκείνος χρησιμοποιεί. (π.χ., ο άτεκνος δεν ωφελείται από το εκπαιδευτικό σύστημα.)

Όμως, πέραν αυτών, πόσο διαφορετικά λειτουργούν οι άμεσοι από τους έμμεσους φόρους;

Δυστυχώς, ο φόρος στο εισόδημα από εργασία και ο φόρος στα κέρδη των επιχειρήσεων, ενώ πληρώνονται από τους εργαζόμενους ή τις επιχειρήσεις, αντιστοίχως, τελικά, λειτουργούν ως κόστος που αυξάνει τίς τιμές πώλησης των προϊόντων, και συνεπώς, λειτουργούν ακριβώς όπως οι έμμεσοι φόροι! Ναι, σωστά το καταλάβατε!

Η παρανόηση γεννήθηκε (και παραμένει παγκοσμίως!) επειδή, για να καθοριστεί το ακριβές ποσό του φόρου, πρέπει πρώτα να καθοριστεί το ακριβές ποσό του εισοδήματος από εργασία ή από κέρδη, αντιστοίχως. Αυτά, όμως, ως γνωστόν, καθορίζονται στο τέλος του φορολογικού έτους. Πώς, λοιπόν, θα ήταν δυνατόν να έχουν ήδη λειτουργήσει ως κόστος για αγαθά που έχουν ήδη πουληθεί και πιθανότατα ήδη καταναλωθεί; Ιδού πώς:

Η εργασία που «αγοράζουν» οι επιχειρήσεις είναι για αυτές κόστος (παραγωγής ή μεταπώλησης) συνεπώς αυξάνει τις τιμές πώλησης με το ποσό που καταβάλλουν στους εργαζόμενους, τον μεικτό μισθό,

Βεβαίως, ο «φόρος που παρακρατήθηκε» σπανίως είναι ακριβώς ίσος με τον «φόρο που αναλογεί», οπότε, τελικά, ο εργαζόμενος πληρώνει και το κράτος εισπράττει κάτι περισσότερο ή κάτι λιγότερο από το ποσό που κοστολογήθηκε και αύξησε τις τιμές.

Έτσι, το ποσό που εισπράττει το κράτος από τον εργαζόμενο ως φόρο εισοδήματος ποτέ δεν είναι ακριβώς ίσο με το ποσό που αύξησε τις τιμές των αγαθών!

Αυτό όμως, δεν αναιρεί το γεγονός ότι, κάθε φόρο, που είναι κόστος πωλούμενου, προφανώς, τον επωμίζεται αυτός ή επιβαρύνει αυτόν που αγοράζει το πωλούμενο, όχι αυτόν που τον πληρώνει. Δηλαδή ΟΛΟΙ οι φόροι που περιλαμβάνονται στο κόστος πώλησης ενός προϊόντος/υπηρεσίας καταλήγουν να λειτουργούν όπως οι έμμεσοι φόροι.

Όταν κάποιος αναζητεί εργασία, η «τιμή» που επιδιώκει για να «πουλήσει» το «προϊόν» του, την εργασία του, είναι πάντοτε μετά από τον φόρο, που είναι βέβαιος ότι θα πληρώσει, παρόλο που δεν γνωρίζει το ακριβές μέγεθός του. Τα χρήματα που μπορεί να δαπανήσει για την ικανοποίηση των αναγκών του, είναι οι μετά από φόρους αποδοχές του.

Βεβαίως, αυτά που, τελικά καθορίζουν το ποσό με το οποίο οι εργαζόμενοι συμβιβάζονται είναι η προσφορά και ζήτηση, και η ένταση της ανάγκης για εργασία. Αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα ότι, στον νου κάθε ανθρώπου, εργαζόμενου ή επενδυτή, «εισόδημα» είναι το μετά από φόρους!.

Σε ότι αφορά τον φόρο στα κέρδη των επιχειρήσεων, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα και συνεπώς πολύ πιο δυσδιάκριτα.

(Η παρανόηση, που επίσης παραμένει παγκοσμίως, γεννήθηκε από περισσότερες παρανοήσεις. Για παράδειγμα, δείτε στο βιβλίο μου το κεφάλαιο: 3 The three forms of income).

Η σχέση εργαζόμενος = πωλητής της εργασίας, και εργοδότης = αγοραστής διέπεται από μία «σύμβαση εργασίας», που σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι γνωρίζουν με αρκετή ακρίβεια το μεικτό εισόδημα και τον φόρο που θα πληρώσουν στο τέλος του φορολογικού έτους.

Οι επιχειρήσεις, αντιθέτως, «στοχεύουν», «προβλέπουν», γενικώς τα αντίστοιχα μεγέθη, «φορολογητέο εισόδημα» και «φόρος» είναι άγνωστα, γι’ αυτό και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι αυτός ο φόρος γίνεται κόστος που αυξάνει τις τιμές πώλησης.

Όμως η λογική είναι ακριβώς η ίδια. Το ΕΙΔΙΩΚΟΜΕΝΟ εισόδημα, μισθός ή κέρδος, αντιστοίχως, δεν μπορεί παρά να είναι το εισόδημα μετά από φόρους.

Για του λόγου το αληθές, σε όλους τους οικονομικούς δείκτες όπως DCF yield, payback period, return on equity, return on assets, κλπ., κλπ., «κέρδος», είναι πάντοτε το κέρδος μετά από φόρους.

Αλλά η τραγωδία των εργαζόμενων, που είναι και καταναλωτές, δεν τελείωσε, συνεχίζεται, επειδή όλοι οι πιο πάνω φόροι, όσοι γίνονται κόστος πωλούμενων

λειτουργούν πολλαπλασιαστικά, δηλαδή, οι τιμές των αγαθών αυξάνουν περισσότερο από ένα ευρώ για κάθε ένα ευρώ αυτών των φόρων που εισπράττει το κράτος -και ιδού πώς.

Στις επιχειρήσεις, είτε παράγουν είτε αγοράζουν προς μεταπώληση, το κόστος κτήσης (παραγωγής ή αγοράς) κάθε είδους, ή κάθε διαφορετικού μεγέθους συσκευασίας ενός είδους είναι διαφορετικό. Σε αυτό το κόστος προσθέτουν ένα «περιθώριο μεικτού κέρδους» για να καλύψουν τα «γενικά έξοδα» και να έχουν το επιδιωκόμενο καθαρό κέρδος. Ανάλογα με το είδος της επιχείρησης, αυτό το περιθώριο κυμαίνεται από 2-3% έως και ίσως 50%.

Η σχεδόν μόνη λογιστική μέθοδος, που αυτό το περιθώριο επιμερίζεται και αυξάνει την τελική τιμή κάθε είδους ή συσκευασίας, είναι το κόστος «κτήσης» τους, στο οποίο κόστος, όμως, περιλαμβάνονται όλοι οι φόροι με τους οποίους αυτό έχει αυξηθεί.

Για παράδειγμα, έστω ότι το «περιθώριο μεικτού κέρδους» μιας επιχείρησης είναι μόνο 10%, και ότι το κόστος κτήσης ενός προϊόντος περιλαμβάνει κάποιον φόρο, έστω, 1 ευρώ. Τότε, η τιμή πώλησης αυτού του προϊόντος θα είναι κόστος κτήσης συν 10%, συνεπώς θα αυξηθεί κατά 10% και το 1 ευρώ του φόρου, δηλαδή, η τιμή πώλησης θα αυξηθεί κατά 1,1 ευρώ για το 1 ευρώ που εισέπραξε το κράτος.

Εάν αυτό το προϊόν δεν αγοράζεται προς κατανάλωση ή ιδιόχρηση, αλλά αγοράζεται από άλλη επιχείρηση, (πχ. πρώτες ύλες, υλικά συσκευασίας κλπ., κλπ.) τότε γίνεται κόστος κτήσης των δικών της προϊόντων. Έστω ακόμη ότι και αυτή η επιχείρηση έχει «περιθώριο μεικτού κέρδους» επίσης 10%, τότε το πιο πάνω 1,1 ευρώ θα γίνει 1,21 ευρώ.

Το ίδιο θα συμβεί σε όλες τις επιχειρήσεις που θα μεσολαβήσουν ώσπου το προϊόν να αγοραστεί για κατανάλωση ή ιδιόχρηση.

Με κάθε μεταβίβαση, με τίς ίδιες υποθέσεις, το 1 ευρώ αυτού του φόρου της πρώτης επιχείρησης που εισέπραξε το κράτος, θα επιβαρύνει την τιμή που θα πληρώσει ο καταναλωτής με 1,1 ή 1,21 ή 1,331 ή 1,4641 ευρώ κ.ο.κ.

Και τώρα η έκπληξη για όσους δεν έχουν ασχοληθεί και δεν κατανοούν πώς λειτουργεί ο ΦΠΑ. Ο μόνος από τους έμμεσους φόρους που δεν γίνεται κόστος παραγωγής και συνεπώς ΔΕΝ λειτουργεί πολλαπλασιαστικά είναι ο ΦΠΑ. Για κάθε ένα ευρώ που εισπράττει το κράτος, οι τιμές των προϊόντων αυξάνουν ακριβώς κατά ένα ευρώ.

Αλλά το θέμα ΦΠΑ, έχει και άλλα ενδιαφέροντα, που, γενικώς, αγνοούνται, οπότε περί αυτών στο σχόλιο που θα ακολουθήσει σύντομα.

Γράφει ο Συμεών Ρωμύλος

Προφανώς, ήταν οι ερωτήσεις που ο Λαβρόφ ήθελε να του κάνουν. Η «συνέντευξη» διήρκεσε περίπου μία ώρα, συνεπώς, αντιλαμβάνεστε τί θα μπορέσω να αναφέρω. Άρχισε με περιγραφή γεγονότων του παρελθόντος, για να εξηγήσει πώς τα πράγματα έφτασαν ως εδώ. Η Ρωσία είχε προσπαθήσει, αλλά η  Δύση δεν ήταν πρόθυμη να αποδεχτεί «λογική» λύση. Το ΝΑΤΟ συνέχισε να περικυκλώνει την Ρωσία. Το ΝΑΤΟ δεν θέλει ειρήνη, θέλει να μας δει ηττημένους.

«Αποκάλυψε» ότι, όταν Ρώσοι και Ουκρανοί είχαν αρχίσει συνομιλίες στην Κωνσταντινούπολη εμφανίστηκε ο…  Μπόρις Τζόνσον και είπε στους Ουκρανούς να τις διακόψουν!

Προς το τέλος, όταν «προκλήθηκε» σχετικά,  απάντησε ότι δεν γνωρίζει την αιτία  θανάτου του Αλεξέι Ναβάλνι. Οι Γερμανοί γιατροί που προσπάθησαν να διαπιστώσουν εάν ο Ναβάλνι είχε δηλητηριαστεί, έδωσαν τα συμπεράσματά τους σε κάποιον (δεν κατάλαβα ποιον) οργανισμό  με την εντολή να μην τα δώσουν στους Ρώσους. Αν κατάλαβα σωστά το υπονοούμενο, ο Ναβάλνι πέθανε από κάποια φυσιολογικά προβλήματα υγείας, που «οι Γερμανοί» δεν θέλουν να γίνουν γνωστά.

Τώρα. Η Ρωσία δεν ενδιαφέρεται για τον πλούτο στο «έδαφος» της Ουκρανίας. (διαισθάνθηκα να υπονοεί, όχι όπως ο Τραμπ…). Στις περιοχές που ήδη προσαρτήθηκαν και, «κατά το Σύνταγμα της Ρωσίας» είναι πλέον «Ρωσικά εδάφη», ζουν Ρώσσοι, που πρέπει να προστατευτούν, αφού, κατά παράβαση συμφωνιών στο παρελθόν, δεν τους επέτρεπαν να έχουν σχολεία που να διδάσκεται η Ρωσική, αφαίρεσαν όλα τα βιβλία στη Ρωσική, (παρόλο που όταν ο Ζελένσκι ήταν κωμικός, έλεγε «τί σας ενοχλεί με την Ρωσική γλώσσα;»…) και κάτι για τα Πατριαρχεία.

Τέλος. (Δυστυχώς, αδυνατώ να τα διατυπώσω με την διπλωματική γλώσσα) Τους δώσαμε κάποια μηνύματα και ελπίζουμε να κατάλαβαν ότι δεν μπλοφάρουμε. Πρέπει να πάψουν να μας λένε ότι υπάρχει ή το ένα ή το άλλο. Δεν επιθυμούμε χρήση πυρηνικών, αλλά, (πάντοτε τα «αλλά» έχουν βαρύνουσα σημασία) δεν είμαστε διατεθειμένοι να παραδώσουμε οτιδήποτε είναι για εμάς ζωτικής σημασίας.

Προτείνω σε όσους ενδιαφέρονται να αναζητήσουν την «συνέντευξη» στο YouTube. Έρχομαι τώρα στο δικό μου σχόλιο. Άρχιζε με την διευκρίνηση ότι δεν είμαι «ειδικός». Αν πρέπει να δηλώσω ότι είμαι κάτι για να έχω την προσοχή σας, δηλώνω «αναλυτής συστημάτων», δηλαδή, κάποιος που παρατηρεί τον κόσμο σαν γεγονότα που έχουν συνέπειες.

Ως γνωστόν, μετά τον Β! παγκόσμιο πόλεμο, η Αμερική ήταν η κοιτίδα του σύγχρονου καπιταλισμού, η Ρωσία του «υπαρκτού» σοσιαλισμού, και η «Ευρώπη», κατεστραμμένα κράτη.

Η Αμερική έκανε τα πάντα για να δείξει την καχυποψία της για τις προθέσεις της Ρωσίας του Στάλιν, αλλά και τον φόβο της. Προφανώς, ακόμη και εάν ο Στάλιν ήταν άγιος, που δεν ήταν αυτό ακριβώς, θα ένοιωθε κι εκείνος τα αντίστοιχα για την Αμερική. Η συνέχεια ως προς αυτά, είναι ιστορία, που, μεταξύ άλλων εξηγεί και γιατί η «Δύση» (διάβαζε ΝΑΤΟ, δηλαδή  Αμερική) δεν βοήθησε τον Γκορμπατσόφ να γίνει και η Ρωσία «Δύση»….

Όταν η Αμερική σκέφτηκε να ιδρυθεί το ΝΑΤΟ, δεν χρειάζονταν επιχειρήματα για να πειστούν τα κράτη που προσκλήθηκαν να γίνουν μέλη….

Είτε συνειδητά είτε «ενστικτωδώς», οι εμπνευστές της ιδέας γνώριζαν ότι δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να επιτεθεί στην Αμερική κάποια από τις   χώρες που θα γίνονταν μέλη, οπότε, είτε σκεπτόμενοι μακιαβελικά, είτε, το πιθανότερο, «έτσι προέκυψε»,  όρισαν τον αδιανόητο κανόνα ότι το ΝΑΤΟ προστατεύει τις χώρες-μέλη μόνο σε περίπτωση που κινδυνεύουν από χώρα εκτός ΝΑΤΟ!

Εάν, χάριν λόγου, η Τουρκία έκανε αυτά που κάνει, ε, γιατί να μην επιτρέπεται; Μάλιστα, κάτι τέτοιο θα μπορούσε κάλλιστα να είναι προς το συμφέρον της Αμερικής. Σε μία τέτοια περίπτωση, και οι δύο χώρες θα αναγκάζονταν, όπως και έγινε, να ξοδεύουν για τα made in USA εξοπλιστικά προγράμματά τους περισσότερο από το 2% του ΑΕΠ τους!

Η συνέχεια, και εν προκειμένω, είναι ιστορία. Τώρα, ως αναλυτής συστημάτων, θα ρωτούσα τους σαστισμένους ηγέτες της Ευρώπης: Ποιος είναι ο στόχος, ποιο είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα και τί εμποδίζει την επίτευξή του; Δηλαδή ποιο είναι το «πρόβλημα», ώστε να σχεδιάσουμε το σύστημα που θα το λύσει «αποτελεσματικά», δηλαδή με την ελάχιστη ανάλωση πόρων;

Επειδή, από ότι φαίνεται, δεν καταλαβαίνουν όλοι ποιο, ακριβώς, είναι τώρα το πρόβλημα της «Ευρώπης» θα τους πρότεινα να σκεφτούν μήπως αυτό είναι η ήδη διαφαινόμενη εξέλιξη  σε μία κατάσταση «μη-πόλεμος», αλλά όχι  ειρήνη, με μη ορατό τέλος.

Στην συνέχεια θα ρωτούσα:

Αν συνεχίσετε ως ΝΑΤΟ, και, για παράδειγμα η Ρωσία  κηρύξει πόλεμο στην Ιρλανδία, που δεν ανήκει στο ΝΑΤΟ, αλλά είναι μέλος της Ε.Ε. τί θα κάνει η «Ευρώπη»;  Ή,

Αν η Τουρκία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, καταλάβει και την υπόλοιπη Κύπρο, που και να ήταν μέλος του ΝΑΤΟ, δεν θα σήμαινε κάτι, αλλά που είναι μέλος της Ε.Ε., τί θα κάνει η «Ευρώπη»;

Επόμενο  ερώτημα προς την Ευρώπη: Θέλετε να γίνετε και στρατιωτική συμμαχία;

Αν «όχι», τέλος της ανάλυσης.

Εάν «ναι» τί τύπου; Τύπου ΝΑΤΟ, οπότε, εάν, π.χ.,  η Τζόρτζια Μελόνι, που σκέφτεται όπως ο Νέος Σερίφης, αποφασίσει να προσαρτήσει την Μάλτα, θα  το αγνοήσετε;Αν «ναι», τέλος της ανάλυσης.

Εάν «όχι», τότε, μοιάζει να σοβαρευτήκατε, οπότε  ας σκεφτούμε σοβαρά για να δούμε εάν υπάρχει κράτος, εκτός από μέλος της «νέας», Ε.Ε.Α.Σ  (Ευρωπαϊκή Εμπορική & Αμυντική Συμμαχία)  που θα μπορούσε να προκαλέσει κάποιο πρόβλημα.

Μα προφανώς, κανένα, μόνο η Ρωσία! Ωραία, συνεχίζουμε.

Η  Ρωσία δηλώνει ότι φοβάται την περικύκλωσή της από το ΝΑΤΟ, και ότι δεν επιθυμεί πόλεμο. Για να δούμε αν μπλοφάρει της προτείνουμε να γίνει μέλος της Ε.Ε.Α.Σ., ώστε να μην  έχει λόγο να φοβάται το ΝΑΤΟ!

Το ΝΑΤΟ, σύμφωνα με το καταστατικό του,  δεν μπορεί να παρέμβει, και να εμποδίσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να συνεχίσει την διεύρυνσή της. Αλλά το μακράν πιο σημαντικό, είναι ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει μία μοναδική ιστορική συγκυρία, μοναδικά ευτυχής για την Ευρώπη, αλλά και την Ρωσία, ενώ η Αμερική, όσο και να μην της αρέσει, θα μπορέσει να «απεμπλακεί» από την Ευρώπη και την Ρωσία και να επικεντρωθεί στην Κίνα, η Ευρώπη, δεν θα εμπλακεί, όπως αναφέρθηκε  πιο πάνω σε μία κατάσταση «μη-πόλεμος», αλλά όχι  ειρήνη, με μη ορατό τέλος και όσα αυτό συνεπάγεται.

Η Ρωσία, εάν δεν έχει λόγους που δεν μπορώ να γνωρίζω, το πιθανότερο είναι να είναι ειλικρινής, οπότε έχει κάθε συμφέρον, όχι μόνο στρατιωτικά, αλλά και οικονομικά, να γίνει μέλος της Ε.Ε.Α.Σ,. Θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε μία σαφώς ισχυρή συμμαχία, που θα αλλάξει τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων.

Αλλά, ας μην ξεχνάμε τα «αλλά», είναι βέβαιο ότι υπάρχουν ουσιώδη που δεν γνωρίζω. Σε αυτήν την περίπτωση, εάν κάποια από αυτά ακυρώνουν την συλλογιστική της ανάλυσης συστημάτων, τότε…