Του Μάξιμου Σενετάκη*

Πρώτον. Η πολιτική καταδίκη της Χρυσής Αυγής προηγήθηκε της ποινικής. Το νεοζαστικό μόρφωμα εξαερώθηκε στις εκλογές του Ιουλίου του 2019. Επιβεβαιώθηκε έτσι ό,τι έδειχναν όλες οι ποιοτικές έρευνες. Πως οι 550.000 ψήφοι που κάποια στιγμή κατάφερε να συγκεντρώσει προήλθαν από όλο το πολιτικό φάσμα. Ήταν κατά βάση ψήφοι διαμαρτυρίας και σε καμία περίπτωση δεν πιστοποιούσαν ότι ξαφνικά οι Έλληνες έγιναν νεοναζί.

Δεύτερον. Η πολιτική εξαέρωση της Χρυσής Αυγής συνέβη όχι μόνο λόγω της εγκληματικής φύσης της οργάνωσης. Συνέβη και λόγω της ιδιότυπης ομηρίας της ηγεσίας της από το ΣΥΡΙΖΑ. Η προηγούμενη κυβέρνηση εξαργύρωνε κοινοβουλευτική στήριξη (π.χ. απλά αναλογική) με κωλύματα στην εξέλιξη της δίκης. Ήταν τόσο εξόφθαλμη η πολιτική συναλλαγή που απογοήτευσε (αν όχι πρόδωσε) τους ψηφοφόρους της. Τόσο η Χρυσή Αυγή, όσο και οι ΑΝΕΛ πλήρωσαν ακριβά τη συνεργασία τους με το ΣΥΡΙΖΑ…

Τρίτον. Αποκαλύφθηκε το μέγεθος της πολιτικής υποκρισίας και του ακραίου κυνισμού του πρώην πρωθυπουργού. Ενώ αποδεδειγμένα είχε συνδιαλλαγεί και με την Ακροδεξιά του Πάνου Καμμένου και με τους νεοναζί, έτρεξε πρώτος να τους “σταυρώσει”. Η κινητοποίηση ψηφοφόρων του έξω από το Εφετείο, η παρουσία του ίδιου στη συγκέντρωση με τα καταγγελτικά (πλην προδήλως προσχηματικά) λόγια του, αλλά και η πικετοφορία μέσα στη Βουλή παραμονή της δίκης με το γραφικό (ΔΕΝ ΙΕΝΑΙ ΑΘΩΟΙ), προεξοφλούσαν ή προέτραπαν (για) την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Για άλλη μια φορά ο καιροσκοπισμός του ΣΥΡΙΖΑ θέτει, εκ των πραγμάτων, σε δοκιμασία τους Θεσμούς…

Τέταρτο. Η προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να ξαναφορέσει τη μάσκα του “προοδευτικού”, “δημοκράτη” “Αριστερού” ηγέτη στην προκειμένη περίπτωση έχει αντιθεσμικό χαρακτήρα. Δεν αποσκοπεί απλώς σε νέα παραπλάνηση των άδολων και ρομαντικών ψηφοφόρων της Αριστεράς οι οποίοι αδυνατούν να εξηγήσουν πως ψήφισε την τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα που ρίχνει στα μαλακά τα επιτελικά στελέχη της Χρυσής Αυγής. Αποτελεί ευθεία παρέμβαση στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.

Πέμπτο. Η δίκη της Χρυσής Αυγής είναι ποινική. Δεν είναι πολιτική και δεν θα μπορούσε να είναι σε καμία περίπτωση. Στη Δημοκρατία οι πολίτες στέλνουν τους πολιτικούς σπίτι τους. Και σε ένα κράτος δικαίου οι δικαστές στέλνουν τους παράνομους και τους εγκληματίες στη φυλακή. Πάντως, λαϊκά δικαστήρια δεν στήνονται. Φαίνεται όμως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει αμετανόητος στη λογική της “κρεμάλας”, του “γερμανοτσολιά” και των “προσκυνημένων”.

Έκτο. Και στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής, η Ιστορία έγραψε πως επί ΝΔ ξεκίνησε το ξήλωμα της ναζιστικής οργάνωσης και επί ΝΔ τελειώνει. Ήταν πολιτική απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να την πολεμήσει όταν οι νεοναζί διέθεταν ισχυρά πολιτικά και λαϊκά ερείσματα. Είναι πολιτική απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να μην υπάρξει θέση “για μιμητές ή οπαδούς του Ναζισμού”.

Έβδομο. Η Ιστορία θα γράψει ότι η Ελλάδα είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα όπου καταδικάζεται μια νεοναζιστική οργάνωση. Σε μια συγκυρία όπου στην Ευρώπη αναβιώνουν νεοναζιστικά και νεοφασιστικά μορφώματα που αποκτούν πολιτική επιρροή, στην Ελλάδα αυτός ο κύκλος κλείνει. Για δεύτερη (με πρώτη την αντιμετώπιση του πρώτου κύματος της πανδημίας) φορά, γινόμαστε παράδειγμα προς μίμηση.

Όγδοο. Η δίκη και καταδίκη της Χρυσής Αυγής δεν είναι μόνο νίκη της Δημοκρατίας, του Κράτους Δικαίου, της κριτικής σκέψης και του ελεύθερου πνεύματος, ενάντια σε κάθε μορφής ολοκληρωτισμό. Είναι προσωπική δικαίωση του Αντώνη Σαμαρά, ηγετική καταξίωση του Κυριάκου Μητσοτάκη και νίκη όλης της κεντροδεξιάς παράταξης.

Ένατο. Η δίκη και καταδίκη της Χρυσής Αυγής είναι η επιβράβευση όλων των υπεύθυνων πολιτών που με μετριοπάθεια και νηφαλιότητα στήριξαν και στηρίζουν δύσκολες αποφάσεις σε χαλεπούς καιρούς. Περιόδους όπου βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να ευδοκιμήσει ο λαϊκισμός.

• Ο Μάξιμος Σενετάκης είναι βουλευτής Ηρακλείου Κρήτης με τη Νέα Δημοκρατία

Tου Μάξιμου Σενετάκη*

Ο σχεδιασμός για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο ξεκινήσει προτού η κυβέρνηση της ΝΔ αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας. Και όταν πριν ένα χρόνο οι πολίτες μας εμπιστεύτηκαν τον ριζικό μετασχηματισμό της οικονομίας, φάνηκε ότι είμασταν έτοιμοι από καιρό να το πράξουμε.

Μια σειρά εμβληματικών νομοθετικών πρωτοβουλιών επιβεβαίωσαν την ισχυρή πολιτική βούληση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. Τα αποτελέσματα φάνηκαν αμέσως.

Η εμπιστοσύνη των αγορών ανακτήθηκε. Η Ελλάδα έβρισκε πρόσβαση σε φθηνό χρήμα. Η ανταγωνιστικότητα της χώρας άρχισε να ανεβαίνει. Οι επενδυτές άρχισαν να διαβλέπουν επενδυτικές ευκαιρίες σε μια Ελλάδα που θέτει ως προτεραιότητα τη δημιουργία φιλοεπενδυτικού κλίματος.

Η μείωση των φόρων ξεκινά από τους αγρότες

Η πανδημία ανέκοψε αναμφισβήτητα την δυναμική που είχε αναπτυχθεί. Πλην όμως ώθησε την κυβέρνηση να προχωρήσει πιο γρήγορα και πιο αποφασιστικά. Πλέον, η Ελλάδα που παράγει και εξάγει είναι ο κυρίαρχος στόχος. Το Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο για την Εξωστρέφεια είναι το εργαλείο το οποίο με 85 στοχευμένες δράσεις θα τονώσει τον πρωτογενή τομέα, την μεταποίηση και τις μεταφορές.

Πρωτογενής τομέας και μεταποίηση ανακτούν την θέση που τους αρμόζει στη δημιουργία του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Οι αγρότες ανακτούν τον σεβασμό και την προσοχή που η Πολιτεία οφείλει να έχει απέναντι τους.

Τόσο πριν, όσο και κατά τη διάρκεια της πανδημίας, η κυβέρνηση απέδειξε πως είναι στο πλευρό τους.

Η απόφαση του Πρωθυπουργού να ανασταλεί για τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες η εφαρμογή του τέλους επιτηδεύματος, πείθει και τον πλέον κακόπιστο για τις προθέσεις της κυβέρνησης. Θα συνιστούσε παραλογισμό σε αυτήν την συγκυρία να επιβαρυνθούν οι αγρότες με την καταβολή των 650€.

Από την άλλη συνιστά και μια κίνηση υψηλού συμβολισμού. Διαμηνύει ότι η μείωση του φορολογικών επιβαρύνσεων ως προεκλογική δέσμευση και στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης, ξεκινά από τους αγρότες!

Η παραγωγή ξεκινά από την γη

Καταδεικνύει, επίσης την πολιτική βούληση της κυβέρνησης να περιβάλλει με την στήριξη και την εμπιστοσύνη της, τον χώρο της παραγωγής.

Για τους Έλληνες η παραγωγή ξεκινά από την γη!

Για την κυβέρνηση η τόνωση της αγροτικής οικονομίας δεν είναι μόνο όρος εθνικής επιβίωσης. Είναι προϋπόθεση διατήρησης της εθνικής ταυτότητας. Στήριξης της ελληνικής υπαίθρου. Παραμονής των συμπολιτών μας στην πατρογωνική τους γη. Διατήρησης των εθίμων και των παραδόσεων κάθε τόπου ξεχωριστά.

Μέσα σε αυτήν την αντίληψη η κυβέρνηση μόλις πρόσφατα πέτυχε με πρόσφατη απόφαση της Ειδικής Επιτροπής Γεωργίας, αδιάθετα κονδύλια του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης να διατεθούν σε αγρότες και μικρομεσαίες αγροτικές επιχειρήσεις.

7.000€ και 50.000€, θα λάβουν την επιπλέον χρηματοδότηση μέχρι τον Ιούνιο του 2021. Η υποβολή των αιτήσεων θα γίνει μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 2020 και το σχέδιο κανονισμού θα γίνει νόμος του κράτους εντός των επόμενων ημερών.

Σε 11 μήνες όσο δεν έγιναν σε 54

Πέραν αυτών τα επιτεύγματα της υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης σε μόλις 11 μήνες, ξεπερνούν κατά πολύ όλα όσα η προηγούμενη κυβέρνηση έπραξε σε 4,5 χρόνια. Μεταξύ άλλων:

- Φτιάξαμε το ασφαλιστικό των αγροτών.

- Φέραμε ρύθμιση για τις διεπαγγελματικές οργανώσεις.

- Φτιάξαμε διεπαγγελματική για τη Φέτα, για τα πυρηνόκαρπα και είναι έτοιμη και η διεπαγγελματική για τα όσπρια.

- Θεσπίσαμε πλαίσιο κατά των ελληνοποιήσεων.

- Αλλάξαμε το νομοθετικό πλαίσιο για τα διαχειριστικά σχέδια βόσκησης

- Αντιμετωπίσαμε επιτυχώς την αφρικανική πανώλη των χοίρων.

- Θεσπίσαμε τη διαδικασία απομακρυσμένης υποβολής δηλώσεων ΟΣΔΕ.

- Μειώσαμε τη φορολογία των συνεταιριστικών σχημάτων και τον ΕΝΦΙΑ στα αγροτεμάχια.

- Αλλάξαμε το θεσμικό πλαίσιο για τις Περιοχές Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών, ώστε να γίνει λειτουργικό.

- Φέραμε ειδικές ρυθμίσεις για την απασχόληση των υπηκόων τρίτων χωρών για το εργόσημο και για τη μετάκληση των αλλοδαπών εργατών.

- Φέραμε ρυθμίσεις ώστε να μπορούν οι συνταξιούχοι να είναι στο χωράφι.

- Πετύχαμε την αποφυγή επιβολής δασμών από τις Η.Π.Α. στα προϊόντα μας.

- Ξεκολλήσαμε τα Σχέδια Βελτίωσης και επιταχύναμε την υλοποίηση τους

- Πετύχαμε τη μεγαλύτερη απορροφητικότητα πόρων από το ΠΑΑ

- Ολοκληρώσαμε το μέτρο των γεωργικών συμβούλων

Νέο ασφαλιστικό ευνοϊκό για αγρότες

Το νέο ασφαλιστικό πλαίσιο είχε ιδιαίτερα ευνοϊκές διατάξεις για τον πρωτογενή τομέα.

Ενδεικτικά, προβλέπονται χαμηλότερες εισφορές, υψηλότερες και ανταποδοτικότερες συντάξεις με τη δυνατότητα για επικουρική σύνταξη και εφάπαξ παροχή, δυνατότητα παραμονής στην εργασία χωρίς να περικόπτεται η σύνταξη, ηλεκτρονικές υπηρεσίες, αλλά και αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση των αγροτών με αποκορύφωμα την ψηφιακή σύνταξη - «ΑΤΛΑΣ», η οποία ήδη λειτουργεί πιλοτικά.

Είναι σαφές ότι η απαξίωση της υπαίθρου και του Έλληνα αγρότη αποτελεί παρελθόν. Η γη μας ανακτά την αξία της και ο πρωτογενής γίνεται η αιχμή του δόρατος στην διαμόρφωση του νέου παραγωγικού μοντέλου της χώρας.

* Ο Μάξιμος Σενετάκης είναι πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ και βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στο Ηράκλειο Κρήτης 

Ας μην κρυβόμαστε! Το Εθνικό Σύστημα Υγείας μας νοσεί χρόνια. Το ΕΣΥ είναι ο μεγάλος ασθενής που τώρα όλοι βάζουμε πλάτη να σώσουμε για να μας σώσει (ο μη γένοιτο) αν (μας) χρειαστεί.

Του Μάξιμου Σενετάκη*

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μέναμε σπίτι για να σταματήσουμε τη διασπορά του φονικού ιού. Αυτό είναι άλλο θέμα. Και άλλες προηγμένες χώρες με λαμπρά συστήματα δημόσιας υγείας, τα ίδια μέτρα λαμβάνουν. Όλος ο προηγμένος κόσμος είναι σε καραντίνα σήμερα. Και είναι σε καραντίνα γιατί κανένα σύστημα, όσο προηγμένο κι αν είναι, δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στην τρομακτική πίεση μιας επιδημίας σαν την σημερινή.

Όμως, γνωρίζοντας τις τρομακτικές αδυναμίες τού συστήματος υγείας δεν εφησυχάσαμε. Αντιθέτως ενεργοποιηθήκαμε. Η κυβέρνηση δεν δίστασε ούτε στιγμή να πράξει αυτό που άλλες χώρες εξαρχής δίστασαν. Δεν ρίσκαρε να δοκιμάσει τις αντοχές ενός συστήματος που εξαρχής γνώριζε ότι νοσεί. Και επειδή και οι οι πολίτες (ευτυχώς ή δυστυχώς) το γνώριζαν, όταν συνειδητοποίησαν το μέγεθος του κινδύνου, στην μεγάλη του πλειονότητα συμμορφώθηκαν, με τα προληπτικά μέτρα.

Ας μην κρυβόμαστε! Ο φόβος να βρεθεί σχεδόν αβοήθητος σε μια ελληνική ΜΕΘ τον κράτησε μέσα στο σπίτι. Ο φόβος βοήθησε την κυβέρνηση να εφαρμοστούν οι σωστές αποφάσεις που έγκαιρα έλαβε.

Ο φόβος όμως δεν έγινε μοιρολατρία και ηττοπάθεια. Δεν ήταν (και δεν είναι ώρα) για αναζήτηση ευθυνών. Δεν ήταν (και δεν είναι ώρα) για να συζητήσουμε τι έφταιξε και τα τελευταία χρόνια, το ΕΣΥ νόσησε βαριά. Ξέρουμε… Ήταν και είναι ώρα μάχης. Μάχη με όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις.

Ο φόβος μιας επερχόμενης καταστροφής όπλισε με αποφασιστικότητα κυβέρνηση και πολίτες. Συμμαχήσαμε όλοι μαζί! Μείναμε σπίτι και αποκρούσουμε ήδη το πρώτο κύμα του …ξενιστή εισβολέα. Το σύστημα δεν κατέρρευσε αμαχητί. Κερδήθηκε χρόνος να συνταχθεί. Να φτιάξει καλύτερα την άμυνα του.

Ο χρόνος που οι πολίτες έδωσαν στην κυβέρνηση και στο σύστημα υγείας δεν πήγε αναξιοποίητος. Ήδη σήμερα που μιλάμε η εικόνα είναι καλύτερη από ότι προ ενός μηνός. Και διαρκώς βελτιώνεται…

Μέρα με την μέρα, οι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας αυξάνονται. Συνολικά (μαζί με το ΝΙΜΙΤΣ που θα συμβάλλει) ξεπερνούν τις 700 και ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών επαναφέρει το διαχρονικό αίτημα για 2.000 ΜΕΘ - αίτημα που ως φαίνεται θα ικανοποιηθεί. Παράλληλα, τα κρεβάτια απλής νοσηλείας για τον κορωνοϊό ξεπερνούν κατά πολύ τις 2.000, ενώ ήδη 176 νέοι γιατροί και 733 νοσηλευτές βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης και ακολουθούν άλλοι 2.145.

Το κράτος οργανώνεται. Η κρατική μηχανή υπάρχει. Λειτουργεί. Εμπνέει εμπιστοσύνη. Μπορεί να τρέχουμε για άλλη μια φορά την τελευταία στιγμή, αλλά τρέχουμε όλοι μαζί ενωμένοι. Όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά σε ένα νέο ελληνικό θαύμα.

Η μικρή Ελλάδα χρειάζεται τρεις τέσσερις εβδομάδες υπομονή και κουράγιο. Για να εκπλήξει και πάλι τη διεθνή κοινή γνώμη.

Τόσα χρόνια λέγαμε να γίνουμε σαν την Ιταλία, την Ισπανία, την Γαλλία. Τώρα εκείνοι λένε μακάρι να είμασταν σαν την Ελλάδα… Ήδη ο διεθνής Τύπος αναγνωρίζει την επιτυχία μας να περιορίσουμε τη διασπορά του… κακού. Και έχουμε την ευκαιρία να το διώξουμε εντελώς έξω από τη χώρα μας…

Το κάνουμε πρώτα για τους εαυτούς μας. Για να μείνουμε υγιείς και όρθιοι στις δύσκολες μέρες που θα ακολουθήσουν μετά τον πόλεμο.

Το κάνουμε για την πατρίδα. Τότε που θα μας χρειαστεί όλους υγιείς και σοφότερους να ανασυγκροτήσουμε όχι μόνο το ΕΣΥ, αλλά την χώρα. Για να μην ντρεπόμαστε που η χώρα κατάντησε επαίτης και ουραγός. Αλλά να καμαρώνουμε που και πάλι προς τη δόξα τράβηξε…

Το κάνουμε για τα παιδιά μας, τις επόμενες γενιές. Για να (μας) καμαρώνουν κι εκείνες που δεν τους κληροδοτήσαμε μια χώρα ερείπια, αλλά μια χώρα καλύτερη από αυτή που βρήκαμε και ζήσαμε.

*Ο Μάξιμος Σενετάκης είναι βουλευτής Νέας Δημοκρατίας στο Ηράκλειο Κρήτης

Νόμιζε ότι η αντιπαράθεση κυβέρνησης - νησιωτών για την κατασκευή κλειστών κέντρων δημιουργούσε “παράθυρο ευκαιρίας” για την υλοποίηση τού σχεδίου του για αποσταθεροποίηση της Ελλάδας.

Tου Μάξιμου Σενετάκη*

Νόμιζε ότι θα έπιανε στον ύπνο τους …διχασμένους Έλληνες. “Διχασμένοι” για το αν τελικά οι μεταναστευτικές ροές από την Τουρκία είναι προσφυγικό (και άρα ανθρωπιστικό) ζήτημα και όχι λαθρομεταναστευτικό (και άρα ασύμμετρη απειλή) ζήτημα στο πλαίσιο γεωπολιτικών ανακατατάξεων στην ευρύτερη περιοχή.

Αποδείχθηκε ότι ο Σουλτάνος παραπλανήθηκε. Δεν αντιλήφθηκε ότι η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα άλλαξε άρδην μαζί και η ελληνική πολιτική στο μεταναστευτικό. Είτε από υπερβάλλον ζήλο για την υλοποίηση τού σχεδίου του υπερεπέκτασης, είτε από την αλαζονεία μιας αμφιλεγόμενης στρατιωτικής ισχύος, ο Ταγίπ Ερντογάν υποτίμησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Θεώρησε εσφαλμένα ότι όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός αμφισβήτησε την ορολογία “προσφυγικό”, προσθέτοντας τον όρο “μεταναστευτικό”, το έκανε για να ικανοποιήσει ένα μέρος του δεξιού του ακροατηρίου. Και όταν είπε πως η Kυβέρνηση αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό, ως θέμα εθνικής ασφάλειας, πως δεν το εννοούσε ουσιαστικά.

Ίσως το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ήθελε να συγκρουστεί βιαίως με ένα μέρος της κοινής γνώμης που εξακολουθούσε να ακούει με συμπάθεια τη ρητορική της Αριστεράς περί “αλληλεγγύης στους κατατρεγμένους”, να δημιουργούσε μια παραπλανητική εικόνα στην Άγκυρα.

Εικόνα που έγινε ακόμα πιο συγκεχυμένη όταν ο εξαντλητικός διάλογος κυβέρνησης - τοπικής αυτοδιοίκησης για την εξεύρεσης μιας λύσης στη διαχείριση των εγκλωβισμένων στα νησιά λαθρομεταναστών, δημιουργούσε μια αίσθηση κυβερνητικής αδυναμίας και πολιτικού αδιεξόδου.

Και όταν πλέον ο κόμπος έφτασε στο χτένι και προ του πραγματικού αδιεξόδου επιλέχθηκε η αναγκαστική λύση των επιτάξεων και των ΜΑΤ, οι υποκινούμενες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών δημιούργησαν στον Σουλτάνο την βεβαιότητα εθνικού διχασμού που τώρα είχε την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί. Διαψεύστηκε!

Η Αθήνα προετοιμαζόταν κι αυτή από καιρό να αντιμετωπίσει τον υβριδικό πόλεμο που προετοίμαζε ο Ερντογάν. Απλά, για ευνόητους λόγους εθνικής ασφαλείας είχε αποφύγει επισταμένα να το πει δημόσια. Ανέμενε τον Σουλτάνο να κάνει το λάθος και να αποκαλυφθεί στα μάτια μιας καθόλου υποψιασμένης και καθόλα παραπλανημμένης διεθνούς κοινής γνώμης. Και ο Σουλτάνος έκανε το λάθος…!

Το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας (του) φάνηκε ο καταλληλότερος χρόνος για να σπρώξει το πρώτο κύμα λαθρομεταναστών να παραβιάσουν τα ελληνικά σύνορα και να δημιουργήσουν μια νέα ανθρωπιστική κρίση στα εσωτερικό της χώρας.

Η επίθεση του όμως αντιμετωπίστηκε στο πεδίο. Και αμέσως μετά, σαν έτοιμος από καιρό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεδίπλωσε το δικό του σχέδιο. Κατέδειξε την “υβριδική απειλή” των “εργαλοποιημένων προσφύγων”, μίλησε με τον πλέον επίσημο τρόπο για “υβριδικό πόλεμο” με “πιόνια” δυστυχισμένους ανθρώπους και κάλεσε την Ευρώπη να υποστηρίξει την Αθήνα
στην φύλαξη όχι μόνο των ελληνικών, αλλά κυρίως την προστασία των ευρωπαϊκών συνόρων.

Η Ευρώπη ανταποκρίθηκε. Η παρουσία των επικεφαλής της Ε.Ε. στον Έβρο, κατέδειξε πως στο εξής τα πάντα μπαίνουν σε άλλη βάση και πλέον όλα μπορούν να αλλάξουν…

Και πράγματι. Βρισκόμαστε στην αρχή ενός μακριού και δύσβατου δρόμου, τόσο σε επιχειρησιακό, όσο και διπλωματικό επίπεδο.

Οι Ελληνικές δυνάμεις σε Έβρο και εκτεταμένη ακτογραμμή, παρά την μεγάλη σωματική και ψυχολογική καταπόνηση πρέπει να αντέξουν. Και έτσι να προσφέρουν την δυνατότητα στην κυβέρνηση να κινηθεί δραστήρια στο διπλωματικό πεδίο. Μπροστά μας υπάρχει η Σύνοδος Κορυφής, η διαπραγμάτευση για νέα συμφωνία Τουρκίας - ΕΕ, η αλλαγή του Δουβλίνο για την πολιτική ασύλου.

Και σε αυτή την μεγάλη εθνική προσπάθεια να καταδειχθεί το αδιαμφισβήτητο δικαίωμα της Ελλάδας να φυλάξει με κάθε τρόπο και μέσα τα σύνορα της και την εθνική της κυριαρχία, πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι η έννοια “προσφυγικό” που κάποιοι λόγω αφέλειας, ιδεοληψίας, ή το χειρότερο, διατεταγμένης αποστολής, χρησιμοποιούν, λειτουργεί ως πέμπτη φάλαγγα και πρέπει να αντιμετωπιστεί όχι μόνο ιδεολογικά, αλλά και νομικά. Γιατί συνιστά μια αξιοσημείωτη εσωτερική απειλή για την κοινωνική συνοχή και την εθνική ομοψυχία.

Σε κάθε περίπτωση η έννοια “προσφυγικό” είναι ασύμβατη έννοια με την έννοια υβριδικός πόλεμος. Και είναι πόλεμος γιατί κάποιοι επιχειρούν να παραβιάσουν την εθνική κυριαρχία. Και είναι υβριδικός γιατί χρησιμοποιούν μη συμβατικά μέσα (ανθρώπινες βόμβες) για να το πράξουν.

*Ο Μάξιμος Σενετάκης είναι βουλευτής Ηρακλείου με τη Νέα Δημοκρατία

Νόμιζε ότι η αντιπαράθεση κυβέρνησης - νησιωτών για την κατασκευή κλειστών κέντρων δημιουργούσε “παράθυρο ευκαιρίας” για την υλοποίηση τού σχεδίου του για αποσταθεροποίηση της Ελλάδας.

Tου Μάξιμου Σενετάκη*

Νόμιζε ότι θα έπιανε στον ύπνο τους …διχασμένους Έλληνες. “Διχασμένοι” για το αν τελικά οι μεταναστευτικές ροές από την Τουρκία είναι προσφυγικό (και άρα ανθρωπιστικό) ζήτημα και όχι λαθρομεταναστευτικό (και άρα ασύμμετρη απειλή) ζήτημα στο πλαίσιο γεωπολιτικών ανακατατάξεων στην ευρύτερη περιοχή.

Αποδείχθηκε ότι ο Σουλτάνος παραπλανήθηκε. Δεν αντιλήφθηκε ότι η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα άλλαξε άρδην μαζί και η ελληνική πολιτική στο μεταναστευτικό. Είτε από υπερβάλλον ζήλο για την υλοποίηση τού σχεδίου του υπερεπέκτασης, είτε από την αλαζονεία μιας αμφιλεγόμενης στρατιωτικής ισχύος, ο Ταγίπ Ερντογάν υποτίμησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Θεώρησε εσφαλμένα ότι όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός αμφισβήτησε την ορολογία “προσφυγικό”, προσθέτοντας τον όρο “μεταναστευτικό”, το έκανε για να ικανοποιήσει ένα μέρος του δεξιού του ακροατηρίου. Και όταν είπε πως η Kυβέρνηση αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό, ως θέμα εθνικής ασφάλειας, πως δεν το εννοούσε ουσιαστικά.

Ίσως το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ήθελε να συγκρουστεί βιαίως με ένα μέρος της κοινής γνώμης που εξακολουθούσε να ακούει με συμπάθεια τη ρητορική της Αριστεράς περί “αλληλεγγύης στους κατατρεγμένους”, να δημιουργούσε μια παραπλανητική εικόνα στην Άγκυρα.

Εικόνα που έγινε ακόμα πιο συγκεχυμένη όταν ο εξαντλητικός διάλογος κυβέρνησης - τοπικής αυτοδιοίκησης για την εξεύρεσης μιας λύσης στη διαχείριση των εγκλωβισμένων στα νησιά λαθρομεταναστών, δημιουργούσε μια αίσθηση κυβερνητικής αδυναμίας και πολιτικού αδιεξόδου.

Και όταν πλέον ο κόμπος έφτασε στο χτένι και προ του πραγματικού αδιεξόδου επιλέχθηκε η αναγκαστική λύση των επιτάξεων και των ΜΑΤ, οι υποκινούμενες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών δημιούργησαν στον Σουλτάνο την βεβαιότητα εθνικού διχασμού που τώρα είχε την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί. Διαψεύστηκε!

Η Αθήνα προετοιμαζόταν κι αυτή από καιρό να αντιμετωπίσει τον υβριδικό πόλεμο που προετοίμαζε ο Ερντογάν. Απλά, για ευνόητους λόγους εθνικής ασφαλείας είχε αποφύγει επισταμένα να το πει δημόσια. Ανέμενε τον Σουλτάνο να κάνει το λάθος και να αποκαλυφθεί στα μάτια μιας καθόλου υποψιασμένης και καθόλα παραπλανημμένης διεθνούς κοινής γνώμης. Και ο Σουλτάνος έκανε το λάθος…!

Το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας (του) φάνηκε ο καταλληλότερος χρόνος για να σπρώξει το πρώτο κύμα λαθρομεταναστών να παραβιάσουν τα ελληνικά σύνορα και να δημιουργήσουν μια νέα ανθρωπιστική κρίση στα εσωτερικό της χώρας.

Η επίθεση του όμως αντιμετωπίστηκε στο πεδίο. Και αμέσως μετά, σαν έτοιμος από καιρό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεδίπλωσε το δικό του σχέδιο. Κατέδειξε την “υβριδική απειλή” των “εργαλοποιημένων προσφύγων”, μίλησε με τον πλέον επίσημο τρόπο για “υβριδικό πόλεμο” με “πιόνια” δυστυχισμένους ανθρώπους και κάλεσε την Ευρώπη να υποστηρίξει την Αθήνα
στην φύλαξη όχι μόνο των ελληνικών, αλλά κυρίως την προστασία των ευρωπαϊκών συνόρων.

Η Ευρώπη ανταποκρίθηκε. Η παρουσία των επικεφαλής της Ε.Ε. στον Έβρο, κατέδειξε πως στο εξής τα πάντα μπαίνουν σε άλλη βάση και πλέον όλα μπορούν να αλλάξουν…

Και πράγματι. Βρισκόμαστε στην αρχή ενός μακριού και δύσβατου δρόμου, τόσο σε επιχειρησιακό, όσο και διπλωματικό επίπεδο.

Οι Ελληνικές δυνάμεις σε Έβρο και εκτεταμένη ακτογραμμή, παρά την μεγάλη σωματική και ψυχολογική καταπόνηση πρέπει να αντέξουν. Και έτσι να προσφέρουν την δυνατότητα στην κυβέρνηση να κινηθεί δραστήρια στο διπλωματικό πεδίο. Μπροστά μας υπάρχει η Σύνοδος Κορυφής, η διαπραγμάτευση για νέα συμφωνία Τουρκίας - ΕΕ, η αλλαγή του Δουβλίνο για την πολιτική ασύλου.

Και σε αυτή την μεγάλη εθνική προσπάθεια να καταδειχθεί το αδιαμφισβήτητο δικαίωμα της Ελλάδας να φυλάξει με κάθε τρόπο και μέσα τα σύνορα της και την εθνική της κυριαρχία, πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι η έννοια “προσφυγικό” που κάποιοι λόγω αφέλειας, ιδεοληψίας, ή το χειρότερο, διατεταγμένης αποστολής, χρησιμοποιούν, λειτουργεί ως πέμπτη φάλαγγα και πρέπει να αντιμετωπιστεί όχι μόνο ιδεολογικά, αλλά και νομικά. Γιατί συνιστά μια αξιοσημείωτη εσωτερική απειλή για την κοινωνική συνοχή και την εθνική ομοψυχία.

Σε κάθε περίπτωση η έννοια “προσφυγικό” είναι ασύμβατη έννοια με την έννοια υβριδικός πόλεμος. Και είναι πόλεμος γιατί κάποιοι επιχειρούν να παραβιάσουν την εθνική κυριαρχία. Και είναι υβριδικός γιατί χρησιμοποιούν μη συμβατικά μέσα (ανθρώπινες βόμβες) για να το πράξουν.

*Ο Μάξιμος Σενετάκης είναι βουλευτής Ηρακλείου με τη Νέα Δημοκρατία

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προέταξε το εθνικό απέναντι στο μικροπολιτικό.

Του Μάξιμου Σενετάκη

Ναι, η υποψηφιότητα της κας Σακελλαροπούλου είναι μια πρωτότυπη υποψηφιότητα.

Πρώτη φορά προτείνεται γυναίκα για Πρόεδρος της Δημοκρατίας!!! Και αυτό σηματοδοτεί και συμβολίζει την μετάβαση μας στη νέα εποχή. Επιτέλους, αρχίζουμε και μοιάζουμε με τους Ευρωπαίους…

Και πάντως πλέον ουδείς μπορεί να επικρίνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι υποτίμησε τις γυναίκες και έβαλε λίγες στην κυβέρνηση του, ότι δεν επέδειξε συνέπεια λόγων και πράξεων. Ε για άλλο ένα θέμα, επέδειξε.

Ναι, η υποψηφιότητα της κας Σακελλαροπούλου είναι μια αξιοκρατική υποψηφιότητα.

Η επιλογή της είναι μια ευκαιρία για να αναστοχαστούμε την έννοια του ελληνικού ονείρου! Υπάρχει τέτοιο; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι θα έπρεπε να υπάρχει. Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσφέρει μια αφορμή για να αρχίσουμε να το δημιουργούμε. Ξεκινώντας από την κορυφή. Τον Πρώτο Πολίτη.

Θα είναι μια γυναίκα μεσοαστικής οικογένειας που σπούδασε, εργάστηκε και έκανε καριέρα στην Ελλάδα, φθάνοντας κάποια στιγμή να διεκδικήσει και να αναλάβει το ύπατο πολιτειακό αξίωμα. Τι καλύτερο παράδειγμα κοινωνικής κινητικότητας από αυτό. Με την επιλογή του ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει και εδώ συνέπεια λόγων και πράξεων. Γιατί έχει μιλήσει για την κοινωνική κινητικότητα πολύ πριν τις εκλογές.

Ναι η υποψηφιότητα της κας Σακελλαροπούλου είναι μια υποψηφιότητα υπερκομματική.

Και ως υπερκομματική, δηλαδή επιλογή μη πολιτικού προσώπου, έγινε και πολιτικά συναινετική. Φαντάζομαι θα υπάρξει και εθνικά ενωτική. Ήταν μια επιλογή που τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα δυσκολεύονταν να καταψηφίσουν. Και η επιτυχία της ευρείας συναίνεσης πιστώνεται για άλλη μια φορά στον Κυριάκο Μητσοτάκη που δείχνει κι εδώ απόλυτη συνέπεια λόγων και πράξεων.

Γιατί δεν αρκείται να μιλά μόνο για συναίνεση την κάνει και πράξη. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή πολιτικού προσώπου θα δικαιολογούσε εύλογες αντιδράσεις και αντιρρήσεις.

Ο Πρωθυπουργός δεν ήθελε να τις προκαλέσει. Αντιθέτως, προέταξε την ανάγκη εθνικής συναίνεσης και συνεννόησης και μετά τον Πρόεδρος της Βουλής και την ψήφο του εκλογέων του εξωτερικού πέτυχε το 3 στα 3!

Η υποψηφιότητα λοιπόν της κας Σακελλαροπούλου είναι όλα τα παραπάνω, δηλαδή πρωτότυπη, αξιοκρατική, υπερκομματική. Δεν είναι όμως προϊόν πολιτικής συναλλαγής!

Είναι αληθές ότι ο Πρωθυπουργός δεχόταν ποικίλες εισηγήσεις. Πόσα και πόσα μεγάλα, βαριά πολιτικά ονόματα είχαν ακουστεί με το επιχείρημα ότι η συγκυρία στα εθνικά επιτάσσει ένα πολιτικό πρόσωπο με βαρύ πολιτικό λόγο και μακρά εμπειρία. Όμως, ο Πρωθυπουργός κοίταξε πιο μακριά από όλους.

Έκρινε και στάθμισε πως προέχει το εθνικό από το μικροπολιτικό. Πως μια υποψηφιότητα με την οποία θα επιτυγχάνονται ευρεία πολιτική συναίνεση είναι εθνικά αναγκαία από μια πρόσκαιρη πολιτική συμμαχία, μικροπολιτικά συμφέρουσα.

Κάπως έτσι ο Πρωθυπουργός απέφυγε να προκαλέσει την αίσθηση μιας πολιτικής συναλλαγής - όπως είχε κάνει ο προκάτοχος του με την υποψηφιότητα σημερινού Προέδρου Προκόπη Παυλόπουλου.

Αλλά αυτή είναι άλλωστε η μεγάλη διαφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Αλέξη Τσίπρα. Ο Πρωθυπουργός θέλει να απευθύνεται απευθείας στην κοινωνία και να την πείθει για την ορθότητα των επιλογών του με γνώμονα τις αρχές και τις αξίες του.

Ενώ ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιούσε κάθε πρόθυμο να συμπράξει μαζί με γνώμονα το πρόσκαιρο πολιτικό όφελος. Αυτή είναι μια τεράστια διαφορά!!! Για αυτό και πράγματι, ουδέποτε ο Αλέξης Τσίπρας θα γίνει Κυριάκος Μητσοτάκης…

Και πως μεσούσης της μάχης η ΝΔ δεν θα κρατά λουλούδια όταν οι άλλοι κρατάνε τσεκούρια.

Του Μάξιμου Σενετάκη*

Όσοι, και δυστυχώς υπάρχουν και στο χώρο μας, επικρίνουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι εγκατέλειψε την αστική του ευγένεια και απάντησε στις διαχρονικά χυδαίες προκλήσεις του Αλέξη Τσίπρα...

Όσοι, και από το χώρο μας δυστυχώς, μας επισημαίνουν τάχα πως δεν υπάρχει οικογενειακή ευθύνη (τώρα το θυμήθηκαν;) και πως όποιος το κάνει δείχνει τάχα τις ακροδεξιές και ναζιστικές καταβολές του…

Όσοι, και από το χώρο μας δυστυχώς, υποστηρίζουν ότι η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να δείξει ότι μπορεί να παλέψει και στη λάσπη αν χρειαστεί, συσπειρώνει τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί οξύνει το πολιτικό κλίμα…

Όλοι αυτοί θα πρέπει να σκεφτούν:

Πρώτον. Η αστική ευγένεια και ο πολιτικός πολιτισμός, δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη. Και όποιος την αμφισβητεί απροκάλυπτα, έρχεται η ώρα που θα λάβει συντριπτικό κτύπημα.

Δεύτερον. Ο τσαμπουκάς, η χυδαιότητα, ο κιτρινισμός δεν είναι τεκμήριο ηθικής της Αριστεράς και της Ακροδεξιάς. Είναι απόδειξη ανικανότητας και ενοχής. Είναι πρόκριμα εκμαυλισμού της κοινωνίας. Είναι το μέσο της απαξίωσης των θεσμών, της καταστρατήγησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της κατάπτωσης του δημοκρατικού πολιτεύματος. Δεν θα το αφήσουμε να συμβεί. Επιτέλους φτάνει. Τώρα θα μπει ένας τέλος στον κατήφορο.

Τρίτον. Η απάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν είναι συμψηφισμός. Είναι αποκάλυψη της υποκρισίας του Αλέξη Τσίπρα που μας το παίζει παιδί του λαού και επαναστάτης κατά των ελίτ. Τώρα μάλιστα που ο πρόεδρος της ΝΔ αποφασίσει να αναδείξει ο ίδιος την πρωθυπουργική υποκρισία, ο κ. Τσίπρας άλλαξε ρόλο. Μετετράπη σε Βασιλάκη Καϊλα, λέγοντας (και πάλι ψευδόμενος) πως ουδέποτε χαρακτήρισε τον πατέρα του Κυριάκου, “αποστάτη”…

Τέταρτον. Η απάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν είναι ρεβανσισμός. Είναι σαφές μήνυμα πως στην μάχη δεν θα πάμε κρατώντας λουλούδια, όταν οι άλλοι κρατάνε τσεκούρια. Αυτά τελειώσανε. Η ανοχή τελείωσε.

10 χρόνια τώρα έχουμε ακούσει τα μύρια όσα: Προσκυνημένοι, γερμανοτσολιάδες, προδότες, κλέφτες. 10 χρόνια μας κουνάνε το δάκτυλο. Μονοπωλούν την βία στον πολιτικό λόγο και εισπράττουν λάφυρα συμπάθειας και εξουσίας. Αποκαλύφθηκαν ποιοι είναι. Αποκαλύφθηκε πως και γιατί σχεδίασαν το αντιμνημονιακό γιουρούσι.

Σήμερα, συνεχίζουν το ίδιο σχέδιο. Την ίδια πρακτική. Ο στόχος αυτή τη φορά δεν είναι να κάνουν ρεσάλτο στην εξουσία. Στόχος τους τώρα να εκφοβίζουν τους πολίτες ότι θα ανατινάξουν τη χώρα, ότι θα βαθύνουν το διχασμό με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ενότητα του λαού.

Δεν θα τους επιτρέψουμε να σπείρουν τον φόβο. Η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται. Δεν εκφοβίζεται.

Η στάση μας είναι στάση αποφασιστικότητας. Δεν θα επιτρέψουμε άλλο τον βίαιο πολιτικό λόγο που καλύπτει τραμπούκους κουκουλοφόρους, κατάδικους και δολοφόνους να τρομοκρατούν τους πολίτες. Θα πάρουν απαντήσεις. Όλες τις απαντήσεις. Είμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε τη νομιμότητα και την ομαλή μετάβαση στην κανονικότητα.

* Ο Μάξιμος Σενετάκης είναι πρώην Βουλευτής ΝΔ Ηρακλείου, ειδικός σύμβουλος του Προέδρου της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη για θέματα ανάπτυξης Κρήτης

Πρόκειται για μια πραγματική αιμορραγία, πρωτόγνωρη για ευρωπαϊκή χώρα.

Του Μάξιμου Σενετάκη*

Μια ανοικτή πληγή που αν δεν την επουλώσουμε άμεσα θα οδηγήσει τη χώρα σε ένα αργό, βασανιστικό θάνατο.

Το λέω αυτό χωρίς καμία δόση υπερβολής. Χωρίς αντιπολιτευτικό οίστρο! Το λέω με πλήρη επίγνωση του αδιεξόδου που μας οδηγεί η συγκεκριμένη κατάσταση.

Διότι… Το θέμα συνδέεται άμεσα, είτε ως αιτία, είτε ως συνέπεια, με μια σειρά από βασικά ζητήματα που μας απασχολούν, όπως:

Η ανάπτυξη, το Ασφαλιστικό, οι επενδύσεις, η εκπαίδευση, η γεωπολιτική θέση της χώρα, το δημογραφικό. Και θέτει μια σειρά κρίσιμα ερωτήματα:

Ερώτημα πρώτο: Ποιος θα σύρει το κάρο της ανάπτυξης;

Μιλάμε για ανάπτυξη. Θέλουμε την ανάπτυξη. Γιατί, ευτυχώς, αντιλαμβανόμαστε πως χωρίς ανάπτυξη δεν έχουμε μέλλον. Ωστόσο, από το να εκφράζουμε απλώς μια εύλογη επιθυμία, μέχρι την πραγματοποίηση της, υπάρχει πολύς δρόμος…

Πως θα έρθει λοιπόν η ανάπτυξη; Με ευχές; Ποιος θα συμβάλει στην ανάπτυξη; Οι μάγοι με τα προεκλογικά δώρα και τις παροχές…;

Για να είμαστε σοβαροί…

Ανάπτυξη χωρίς αύξηση του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει! Τελεία και παύλα. Αντίστροφα, μείωση του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, σημαίνει: μείωση της παραγωγής. Μείωση της κατανάλωσης. Μείωση των οικονομικών επιδόσεων συνολικά.

500.000 υψηλά καταρτισμένοι Έλληνες εγκατέλειψαν την χώρα τα τελευταία χρόνια. Ανάμεσα τους 25άρηδες και 30άρηδες που η ελληνική κοινωνία και πολιτεία πλήρωσε για την εκπαίδευση του πήραν τις βαλίτσες τους κι έφυγαν για το εξωτερικό. Εκεί θα παράξουν. Εκεί θα συμβάλουν στην ανάπτυξη, όχι εδώ. Εκεί θα γεννήσουν τα παιδιά τους. Όχι εδώ. Εκεί θα συνεισφέρουν στο Ασφαλιστικό σύστημα, όχι εδώ.

Μαζί με αυτούς έφυγαν και έμπειροι 40άρηδες, παντρεμένοι με τα παιδιά τους. Εκεί θα δώσουν την εμπειρία και τη γνώση τους. Όχι εδώ. Εκεί θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Όχι εδώ. Εκεί θα εισφέρουν στο Ασφαλιστικό σύστημα, όχι εδώ.

Μαζί με τους ανθρώπους χάνεται και η προοπτική

Και προσέξτε! Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι τίποτα τυχαίοι. Είναι το πιο δυναμικό, το πιο παραγωγικό, το πιο δημιουργικό κομμάτι που διέθετε η ελληνική κοινωνία.

Ειδικά για μια μικρή χώρα, όπως η Ελλάδα το πλήγμα είναι τεράστιο. Εκεί που θα έπρεπε να μπούμε με αξιώσεις στη μάχη της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης. Εκεί που θα έπρεπε να είναι αυτή η ευκαιρία της για να καλύψουμε τη διαφορά και την υστέρηση από τα άλλα βιομηχανικά ανεπτυγμένα κράτη, χάνουμε το ανθρώπινο δυναμικό της.

Και μαζί με το ανθρώπινο δυναμικό μας, χάνουμε και την όποια προοπτική για το μέλλον. Και σε τι μετατρέπεται η χώρα; Σε εντάσεως εργασίας; Πως; Με ποιους; Με τους μετανάστες που μαζεύονται εδώ και θα είναι τα φθηνά εργατικά χέρια; Σε ποιων τις επιχειρήσεις;

Άρα. Στο ερώτημα, ποιος θα σύρει το κάρο της ανάπτυξης η απάντηση είναι “πάντως όχι αυτοί που ήδη έφυγαν…”

Και προκύπτει το δεύτερο ερώτημα: Αυτοί που έμειναν τι θα πρωτοκάνουν; Θα πληρώσουν το κόστος του Ασφαλιστικού ή θα συμβάλουν στην ανάπτυξη;

Κι εδώ η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Οι συντάξεις θα πληρώνονται όχι αν το θέλει ο Τσίπρας ή κάθε Τσίπρας. Οι συντάξεις θα πληρώνονται, αν υπάρχουν στο μέλλον συντάξεις, αν το θέλουν οι εργαζόμενοι. Όσοι εργάζονται ακόμα τελοσπάντων. Όσοι δεν έφυγαν ακόμα. Ή όσους προλάβουμε να αναβάλουν την απόφαση της φυγής τους.

Όμως αυτοί οι εργαζόμενοι στην πλειονότητα τους είναι χαμηλά αμοιβόμενοι. Εισφέρουν λίγα στο σύστημα. Ενώ την ίδια ώρα το σύστημα πιέζεται από ολοένα και περισσότερους που βγαίνουν στην σύνταξη και τους ολοένα λιγότερους που μπαίνουν στην αγορά εργασίας. Άρα τα νούμερα δεν βγαίνουν. Είτε το θέλει ο Τσίπρας, είτε όχι.

Η τομή και η θυσία

Εδώ χρειάζεται μια μεγάλη τομή, για να αποφευχθεί μια μεγάλη θυσία.

Η τομή θα είναι στη δομή του ασφαλιστικού συστήματος. Μέχρι πρόσφατα το ασφαλιστικό μας σύστημα ήταν καθαρά διανεμητικό. Δηλαδή η κάθε γενιά φροντίζει την προηγούμενη. Δηλαδή από την ικανότητα της δικής μας γενιάς σήμερα να πληρώνει, εξαρτώνται οι συντάξεις της προηγούμενης. Αν η δική μας γενιά, ή οι επόμενες δεν μπορούν να πληρώνουν από που θα πληρώνονται οι σημερινές και οι μελλοντικές συντάξεις;

Θα μου πουν οι σημερινοί συνταξιούχοι. “Από τα λεφτά που πληρώναμε τόσα χρόνια σε εισφορές”. Θα τους απαντήσω, χωρίς να μπούμε σε άλλες λεπτομέρειες.

Όχι! Τα λεφτά που πληρώνατε σε εισφορές θα ήταν δικά σας αν το σύστημα μας ήταν κεφαλοποιητικό. (Όπως σταδιακά πάει να γίνει τώρα.) Αν δηλαδή η κάθε γενιά φρόντιζε για τον εαυτό της. Από τη στιγμή που το σύστημα μας ήταν διανεμητικό, τα λεφτά που πληρώνατε ήταν για να πληρώνονται οι συντάξεις των πατεράδων σας.

Αυτό ήταν ένα κοινωνικό συμβολαίο που τηρήθηκε μέχρι πρόσφατα.

Όχι μεγαλύτερη θυσία

Το συμβόλαιο αυτό έληξε. Τώρα υπάρχει αντιστροφή της κατάστασης. Τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους. Σήμερα ο μέσος όρος ηλικίας είναι 43,5 έτη από 30 που ήταν το 1951. Και το ποσοστό άνω των 65 ετών είναι 21% από 7% που ήταν τότε. Και το 2050 θα φτάσει το 30 - 33% και ο συνολικός πληθυσμός θα μειωθεί στα 8,8 εκ. Άρα αυτά που λέει ο Τσίπρας και ο Τσακαλώτος ότι το Ασφαλιστικό θα λυθεί με φυσικό τρόπο είναι αρλούμπες. Δεν θα φεύγουν για τον άλλον ο κόσμο οι άνθρωποι όπως θα τους βόλευε προφανώς. Θα παραμένουν ολοένα και περισσότεροι για μεγαλύτερο διάστημα. Οπότε ποιος θα τους πληρώνει;

Η σημερινή γενιά και η επόμενη δεν μπορεί να τηρήσει τους όρους του παλαιού συμβολαίου. Το συμβόλαιο πρέπει να αλλάξει. Είναι και θέμα διαγενεακής δικαιοσύνης. Πόσες γενιές Ελλήνων θα θυσιαστούν;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το περιέγραψε στη ΔΕΘ. Και έπεσαν να τον φάνε. Ότι δήθεν είναι κοινωνικά ανάλγητος. Ή ότι είναι ακραία νεοφιλελεύθερος. Απλά είναι ρεαλιστής. Απλά λέει την αλήθεια. Δεν είναι ιδεοληπτικός. Δεν είναι ψεύτης!

Ερώτημα τρίτο: Πως θα κλείσει η πληγή του brain drain;

Αν αλλάξουν οι όροι του συμβολαίου, είναι το πρώτο βήμα για να αρχίσει να κλείνει η πληγή. Οι νέοι θα απαλλαχθούν από ένα βάρος που έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν να σηκώσουν. Οι επιχειρήσεις το ίδιο. Τα χρήματα για εισφορές θα δοθούν για επενδύσεις με έμφαση την παραγωγικότητα. Θα αρχίσουμε να αντιστρέφουμε την πορεία.

Και φυσικά επενδύσεις με ένα άλλο μοντέλο εκπαίδευσης. Διότι η εκπαίδευση είναι άμεση συνδεδεμένη με την αγορά εργασίας. Κάτι που σκοπίμως μας υποκρύπτουν οι θιασώτες της συντήρησης και του αναχρονισμού.

Είναι γνωστό και αδιαμφισβήτητο, ότι οι Έλληνες, ως λαός, πιστεύουμε στην Παιδεία. Τα παιδιά μας θέλουμε να μορφώνονται. Εμπεδώσαμε το ρητό: “Μάθε παιδί μου γράμματα”. Ξέρουμε και αναγνωρίζουμε την αξία της μόρφωσης. Αυτό κάποιοι το έκαναν πολιτικό προϊόν. Γέμισαν τη χώρα με πανεπιστήμια και ιδρύματα για να πουλάνε πτυχία (πολλές φορές) χωρίς αντίκρισμα.

Κι ενώ πολλοί Έλληνες βρέθηκαν με πτυχία, οι επιχειρήσεις δεν τους εμπιστεύονται. Γιατί; Διότι όλο το εκπαιδευτικό σύστημα αγνοούσε το ρόλο της αγοράς. Γιατί να σπουδάσει κάποιος αν δεν μπορεί να απορροφηθεί από την αγορά εργασίας. Δηλαδή να είναι χρήσιμος μετά τις σπουδές του. Αυτό εννοούμε.

Όπως και να το κάνουμε η προσφορά και η ζήτηση διαμορφώνουν και την αγορά εργασίας. Αυτό είναι ένα δεύτερο θέμα που πρέπει να δούμε σοβαρά αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα του brain drain.

Η πραγματικότητα πολλές φορές υπερβαίνει τις επιθυμίες μας. Μπορεί λοιπόν να μη μας αρέσει, αλλά γερνάμε, δεν γεννάμε, θέλουμε να φύγουμε από την χώρα”

Αυτό πρέπει να το αλλάξουμε, αλλιώς θα βουλιάξουμε. Οι προβλέψεις είναι εις βάρος μας. Ο δρόμος που πηγαίνουμε οδηγεί σε αδιέξοδο. Αν θέλουμε να υπάρχουμε ως Έθνος και κράτος τα επόμενα χρόνια πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτομάστε διαφορετικά ως πολίτες.

Και ως πολιτικοί, βάζω και τον εαυτό μου ανάμεσα σε αυτούς, να λέμε την αλήθεια ως έχει και ας γινόμαστε καμιά φορά δυσάρεστοι. Διότι χρέος μας δεν είναι λέμε αυτά που θέλουν να ακούν οι πολίτες και να γινόμαστε ευχάριστοι. Αλλά αυτά που πρέπει για να μπορούμε μελλοντικά και εμείς να είμαστε ευχάριστοι και οι πολίτες ευτυχισμένοι.

* Ο Μάξιμος Σενετάκης είναι π. Βουλευτής ΝΔ, ειδικός σύμβουλος του προέδρο της ΝΔ για θέματα ανάπτυξης Κρήτης

Δεν είναι πρώτη φορά που ένα εθνικό ζήτημα εγείρει πολιτικές εξελίξεις. Άλλωστε, διόλου τυχαία, το Σύνταγμα προβλέπει τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, εφόσον η κυβέρνηση επικαλεστεί εθνικό λόγο.

Γράφει ο Μάξιμος Σενετάκης*

Το Σκοπιανό είναι ο …συνήθης ύποπτος. Η σημερινή συγκυρία φαντάζει ως ριμέικ του ίδιου έργου. Ό,τι και να συνέβαινε στα Σκόπια την προηγούμενη εβδομάδα, είναι σαφές ότι το Σκοπιανό θα είναι ο πρωταγωνιστής στην επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση. Η ψηφοφορία στην σκοπιανή Βουλή, απλώς ετεροκαθάρισε το χρόνο των πρόωρων εκλογών και το επικοινωνιακό εύρημα που θα τις σκηνοθετήσει. Πιο συγκεκριμένα…

Αν η συμφωνία Πρεσπών πέθαινε τώρα

Στην περίπτωση που ο Ζόραν Ζάεφ δεν κατάφερνε να βρει τους 80 για να περάσει την συνταγματική αναθεώρηση, ο κ. Τσίπρας θα έχανε το τελευταίο χαρτί που τον διατηρεί για λίγους ακόμα μήνες στην εξουσία. Η συμφωνία των Πρεσπών θα ήταν και τυπικά νεκρή.

Πόσο μάλλον αν ο ομογάλακτος του κ. Τσίπρα εξαναγκαζόταν σε πρόωρες εκλογές και τις έχανε. Σε αυτήν την περίπτωση, η συμφωνία δεν θα χρειαζόταν να κυρωθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο. Και ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα χρειαζόταν σε ΗΠΑ και Γερμανία για να την περάσει.

Χωρίς το χαρτί της στήριξης από τον διεθνή παράγοντα, ο κ. Τσίπρας θα έμενε μόνος του να διαχειριστεί τα υπόλοιπα ζητήματα που βαραίνουν την διακυβέρνηση του. Θα είχε μπροστά του να ψηφίσει προϋπολογισμό με περικοπές στις συντάξεις, με τις τράπεζες σε ελεύθερη πτώση, την οικονομία σε άσχημα χάλια και με τις αγορές να του κουνάνε το μαντήλι από μακριά.

Η παραμονή στην εξουσία θα μετατρέπονταν σε εφιάλτη. Το πολιτικό κόστος θα ήταν δυσθεώρητο και αν η εκλογική αναμέτρηση καθυστερούσε, θα ήταν πολύ πιθανό τα ποσοστά του να έφταναν σε μονοψήφιο αριθμό.

Σε αυτήν την περίπτωση οι πρόωρες εκλογές θα ήταν μονόδρομος. Κάποιοι “φίλοι” του θα του συνιστούσαν να φύγει το συντομότερο. Ώστε να διασώσει ό,τι μπορούσε να διασωθεί. Και το κυριότερο για να παραμείνει ο εναλλακτικός πόλος στην κεντροαριστερά - αντίβαρο στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Το πως θα σκηνοθετούσε τις εκλογές, είναι ένα άλλο θέμα. Αλλά κι εδώ η ηρωική έξοδος φάνταζε μονόδρομος. Με καταγγελίες για το κακό ΔΝΤ που δεν του επέτρεψε να αναστείλει τις περικοπές στις συντάξεις. Με καταγγελίες για “συμφέροντα” που τον πολεμούν. Με σκάνδαλα και ό,τι άλλο διαθέτει η νοσηρή φαντασία των συμβούλων στο Μαξίμου, θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές. Πάντως θα τις οδηγούσε…

Εφόσον η συμφωνία Πρεσπών ζήσει λίγο ακόμα

Τα όργια χρηματισμών και απειλών που έγιναν στα Σκόπια την περασμένη βδομάδα, έδωσαν μερικές ανάσες στην ήδη πεθαμένη συμφωνία και λίγο χρόνο ακόμα στον κ. Τσίπρα. Προφανώς, έχει κάτι ακόμα να ελπίζει. Και σίγουρα κάτι ακόμα να …(ξε)πουλήσει στους ξένους. Μέχρι το Μάρτιο του 2019 που στα Σκόπια η κατάσταση θα έχει υποχρεωτικά ξεκαθαρίσει (βάση του χρονοδιαγράμματος της συμφωνίας), ο κ. Τσίπρας έχει περιθώριο να κάνει τις κινήσεις του.

Έχει περιθώριο να διαχειριστεί την σχέση του με τον Πάνο Καμμένο. Έχει περιθώριο να παίξει την κολοκυθιά με τις συντάξεις. Έχει περιθώριο να επιχειρήσει εκ νέου ανοίγματα στην Κεντροαριστερά.

Ό,τι όμως και να κάνει το επόμενο διάστημα, η ώρα της κρίσης πλησιάζει. Σε κάθε περίπτωση ο Αλέξης Τσίπρας τον πονοκέφαλο που τού προκαλεί το Μακεδονικό δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει με αναλγητικά. Ακόμα κι αν αυτά είναι αμερικανικής ή γερμανικής προέλευσης…

* Ο Μάξιμος Σενετάκης είναι π. βουλευτής ΝΔ Ηρακλείου, ειδικός σύμβουλος του προέδρου της ΝΔ για θέματα ανάπτυξης Κρήτης

Του Μάξιμου Σενετάκη*

Της άφησαν και ένα μαξιλάρι ασφαλείας, περί τα 15 δισ. για να πορευτεί με τον Αλέξη Τσίπραμέχρι τις εκλογές και για την ώρα ξεμπέρδεψαν με τον ελληνικό πονοκέφαλο. Πλέον έχουν να ασχοληθούν με άλλα σοβαρότερα θέματα που κλονίζουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Κριτής οι αγορές

Κάπως έτσι και με το ανάλογο κατευόδιο των Ευρωπαίων αξιωματούχων, η Ελλάδα εγκαταλείπεται στο έλεος των αγορών. Πλέον, οι …σκληροί καπιταλιστές θα κρίνουν αν ελληνική οικονομία πληροί τα κριτήρια δανεισμού. Στις αγορές αναπόκειται ουσιαστικά και η αυστηρή εποπτεία για την τήρηση των συμφωνηθέντων του τρίτου, αχρείαστου, μνημονίου Τσίπρα - Καμμένου. Μια λάθος κίνηση, μια παρεκτροπή, μια …μονομερής ενέργεια και τα επιτόκια των δεκαετών ομολόγων - ένας δείκτης που αποτυπώνει την πιστοληπτική δυνατότητα μιας χώρας - θα εκτοξεύονται.

Χαρακτηριστικό της ελληνικής αδυναμίας να βγει στις αγορές είναι πως την πανηγυρική ημέρα ολοκλήρωσης του προγράμματος, το Ελληνικό Χρηματιστήριο δεν τσίμπησε. Η ελληνική αγορά βολοδέρνει εκεί γύρω στις 700 μονάδες με ασθενικούς τζίρους. Όσο δε, για τις ξένες αγορές, τα ελληνικά δεκαετή ομόλογα διαμορφώθηκαν στο 4,27%. Μέχρι το ελάχιστο 3,5% (το μάξιμουμ για να βγει να δανειστεί κάποιος) υπάρχει ακόμα δρόμος…

Ποιος θα σύρει το κάρο της ανάπτυξης;

Αυτόν τον δρόμο καλείται στο εξής να περιδιαβεί η Ελλάδα, με τον κ. Τσίπρα στο τιμόνι της. Θα τα καταφέρει; Αμφίβολο. Μετά από οκτώ μνημονιακά χρόνια η Ελλάδα είναι μια χώρα πληγωμένη. Με κλονισμένο τον παραγωγικό της ιστό. Με υψηλή ανεργία. Με την υπερφορολόγηση να στραγγαλίζει κάθε οικονομική δραστηριότητα. Με τη γραφειοκρατία να ζει και βασιλεύει. Με τις δικαστικές αρχές να καθυστερούν την απονομή δικαιοσύνη έως τα όρια της αρνησιδικίας. Με το ικανότερο κομμάτι του παραγωγικού της δυναμικού να προσφέρει την προστιθέμενη αξία του σε άλλες οικονομίες.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς. Ποιος θα σύρει το κάρο της ανάπτυξης; Σε ποιο επενδυτικό περιβάλλον θα επενδυθούν 100 και πλέον δισ. για να πάρει μπρος η οικονομία; Χωρίς επενδύσεις (ξένες και εγχώριες) πως θα ενεργοποιηθεί το “ελατήριο” της οικονομίας; Για να δημιουργεί νέος πλούτος και να προκύψουν τα πρωτογενή πλεονάσματα της τάξεως του 3,5% έως το 2022; Με ποιες πολιτικές και κοινωνικές συναινέσεις θα ολοκληρωθούν οι καθοριστικές μεταρρυθμίσεις που απέμειναν; Αυτές οι μεταρρυθμίσεις που δεν διασφαλίζουν απλά τη σταθεροποίηση της οικονομίας. Αλλά που εμπεδώνουν ένα αίσθημα εμπιστοσύνης της οικονομίας στις αγορές. Μεταρρυθμίσεις που εντέλει βελτιώνουν το επενδυτικό κλίμα και προάγουν το επιχειρείν.

Δυστυχώς, μετά από οκτώ χρόνια βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής, το κομμάτι εκείνο του πολιτικού συστήματος που διαχρονικά αντιδρούσε σε κάθε απόπειρα εκσυγχρονισμού της χώρας, παραμένει ενεργό. Και σχετικά βολεμένο εξακολουθεί να αποκρύπτει την αλήθεια. Να επιτείνει την σύγχυση. Να καλλιεργεί μύθους για δήθεν επέλαση του απάνθρωπου νεοφιλελευθερισμού που θα σαρώσει κοινωνικά και εργατικά δικαιώματα.

Αμετανόητος από την Ιθάκη

Και ο Πρωθυπουργός παραμένει εκεί. “Προστάτης” αυτού του κομματιού. Τιμονιέρης. Το διάγγελμα του από την Ιθάκη ήταν το αποκορύφωμα του πολιτικού αμοραλισμού. Την ώρα, υποτίθεται, που θα πανηγυρίζαμε την εθνική επιτυχία του τέλους των Μνημονίων, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να λειτουργήσει ως κυνικός κομματάρχης. Όχι ως εθνικός ηγέτης. Ήταν και πάλι διχαστικός. Επιτέθηκε και πάλι στους πολιτικούς αντιπάλους και στα ΜΜΕ. Απείλησε με διωγμούς. Υπέδειξε στη Δικαιοσύνη να κάνει “ανεξάρτητη” το έργο της. Το κυριότερο εξακολούθησε να δαιμονοποιεί τα μνημόνια. Αλλα φεύ! Τα μνημόνια των άλλων. Όχι το δικό του!

Όμως, όσο και αν ο κ. Τσίπρας παραμένει αμετανόητος, η αλήθεια πλέον αρχίζει να αποκαλύπτεται στους πολίτες. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι πολίτες διαισθάνονται πως τα Μνημόνια ήταν η λύση του ελληνικού προβλήματος. Δεν ήταν τα μνημόνια που δημιούργησαν το πρόβλημα. Το διαρθρωτικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας υπήρχε. Βοηθούσης της διεθνούς κρίσης του 2008 και της ανετοιμότητας των ευρωπαϊκών θεσμών να τη διαχειριστούν, το επιδείνωσαν. Έτσι η κρίση έφερε τα Μνημόνια. Και όχι τα Μνημόνια την κρίση.

Το κόστος από το Μνημόνιο Αντιμνημόνιο

Οι Ευρωπαίοι έχοντας συμφέροντα στην Ελλάδα, ως κράτους-μέλους της Ευρωζώνης έσπευσαν αναγκαστικά σε βοήθεια. Η συμφωνία ήταν απλή. Εμείς θα κάναμε μεταρρυθμίσεις. Εκείνοι θα έδιναν χρήματα με δόσεις. Προφανώς, ήταν μια πρωτόγνωρη κατάσταση για άλλους. Προφανώς και έγιναν λάθη από την πλευρά τους. Με παρονομαστές και εσφαλμένα μείγματα πολιτικής. Όμως, η Ελλάδα θα ξεπερνούσε πιο γρήγορα και σίγουρα πιο ανώδυνα για τους πολίτες τη δύσκολη κατάσταση, αν δεν υπήρχε ο πρωτοφανής διαχωρισμός σε “μνημονιακούς” και “αντιμνημονιακούς”. Μόνο στην Ελλάδα συνέβη αυτός ο διαχωρισμός. Ούτε στην Ιρλανδία. Ούτε στην Πορτογαλία. Ούτε στην Κύπρο. Σε αυτές τις χώρες οι πολιτικές δυνάμεις είχαν το αίσθημα ευθύνης να συναινέσουν στη λύση και να ξεπεράσουν το πρόβλημα.

Εδώ είχαμε τον ΣΥΡΙΖΑ και τις λοιπές αντιμνημονιακές δυνάμεις να λοιδορούν, να απειλούν, να εκβιάζουν, να ψεύδονται. Οι πρόνοιες του Συντάγματος επέτρεψαν στην Πλατεία να μπει τελικά στη Βουλή. Και όλη η προσπάθεια που φαινόταν να ολοκληρώνεται επιτυχώς με τον ιστορικό συμβιβασμό ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, να πηγαίνει στις καλένδες.

Το κόστος του αχρείαστου τρίτου Μνημονίου

Αρκεί μόνον να θυμηθούμε. Το 2014 το ΔΝΤ υπολόγιζε το χρέος για το 2022 στο 110% χωρίς πρόσθετη βοήθεια ή κούρεμα. Σήμερα το ΔΝΤ υπολογίζει το χρέος στο 169% για το 2032 κι ενώ ήδη έχει υπάρξει πρόσθετη βοήθεια. Τότε το ΔΝΤ προέβλεπε ανάπτυξη 2% κατά μέσο όρο. Σήμερα μόλις 1%. Τότε οι δανειστές δεν ζητούσαν μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού και μείωση των συντάξεων. Με τις περικοπές των 3,9 δισ. του πρώτου μνημονίου και των 4,7 δισ. του δεύτερου, ζητούσαν απλώς, στο περιβόητο email Χαρδούβελη να μην υπάρξουν αυξήσεις μέχρι το 2018.

Η περήφανη διαπράγματευση Τσίπρα - Βαρουφάκη το πρώτο εξάμηνο του 2015, άλλαξε τα πάντα. Χρέωσε τη χώρα επιπλέον 86 δισ. (σύμφωνα με τον μετριοπαθή υπολογισμό της Τράπεζας της Ελλάδας) ή με 200 δισ. (σύμφωνα με τον επικεφαλής του ESM Κλάους

Ρέγκλινγκ) και ανάγκασε τους δανειστές να απαιτήσουν επιπλέον περικοπές των συντάξεων 10 δισ.

Για την ζημιά που έκανε στη χώρα ο κ. Τσίπρας δεν έκανε την παραμικρή αυτοκριτική. Στο διάγγελμα του κατηγόρησε και πάλι μόνο τους προηγούμενους. Λες κι ο χρόνος σταμάτησε το 2015. Λες και δεν κυβερνά ήδη τρισήμισυ χρόνια. Και όχι μόνο αυτό. Απαξίωσε και πάλι τα τρισκατάρατα Μνημόνια. Λες και ο ίδιος δεν υπέγραψε το τρίτο και αχρείαστο.

Η πλάνη με την καθαρή έξοδο

Γιατί απαξιώνει τα Μνημόνια; Γιατί επιμένει στη δήθεν καθαρή έξοδο; Γιατί μιλά δήθεν για ανάκτηση εθνικής κυριαρχίας;

Μα για να πείσει ότι διαθέτει την ευελιξία, ώστε να μην θίξει το πελατειακό κράτος, από το οποίο νομίζει ότι αντλεί την πολιτική του δύναμη. Για να πείσει ότι δεν είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που απέμειναν και επιβάλλεται να γίνουν για να προσελκυστούν επενδύσεις. Παραγωγικές επενδύσεις. Όχι αρπακτές των κερδοσκοπικών funds. Για να πείσει ότι μπορεί να κάνει παροχές. Ή τουλάχιστον να υποσχεθεί και πάλι λαγούς με πετραχήλια. Για να μπορεί να κάνει προεκλογική πολιτική παροχών. Για να κοροϊδέψει τους συνταξιούχους ότι δήθεν θα αντισταθεί και μονομερώς δεν θα εφαρμόσει τις περικοπές που ο ίδιος υπέγραψε. Για να ξαναστήσει ένα “αντί” μέτωπο. Και να αναζωπυρώσει την δοκιμασμένη τακτική της πόλωσης και το διχασμού.

Δυστυχώς όμως για τον κ. Τσίπρα οι πολίτες καταλαβαίνουν την παγίδα που για άλλη μια φορά επιχειρεί να στήσει για να υφαρπάξει την ψήφο τους. Αυτή τη φορά οι πολίτες δεν θα εμπλακούν σε διχαστικά διλλήμματα. Θα αναζητήσουν υπεύθυνες προτάσεις από υπεύθυνες πολιτικές ηγεσίες. Στη ζούγκλα των αγορών και στο ασταθές διεθνές περιβάλλον που διαμορφώνεται, δεν υπάρχει η πολυτέλεια για τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Ούτε και χώρος για λαϊκιστές πολιτικούς που μόνο να πολώνουν και να διχάζουν γνωρίζουν.

Έστω και με το μεγάλο κόστος που προκάλεσε η πρώτη φορά Αριστερά, οι συνθήκες ωρίμασαν για να επικρατήσει επιτέλους στην Ελλάδα η κοινή λογική. Η χώρα έχει πλέον την ευκαιρία να γίνει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος που θα αξιοποιεί την ιστορία της, τη γεωγραφία, τον πλούτο της και το εξαιρετικό ανθρώπινο κεφάλαιο της. Μόνη προϋπόθεση για να συμβεί αυτό, είναι η πολιτική απομόνωση της πολιτικής αντίληψης που πρεσβεύουν πολιτικοί όπως ο κ. Τσίπρας. Στην επόμενη μέρα της νέας Ελλάδας ο κ. Τσίπρας και οι όμοιοι του δεν έχουν θέση.

* Ο Μάξιμος Σενετάκης είναι πρώην Βουλευτής ΝΔ Ηρακλείου, ειδικός σύμβουλος του προέδρου της ΝΔ για θέματα ανάπτυξης Κρήτης