Το έργο, προϋπολογισμού 23,56 εκατ. ευρώ, περιλαμβάνει την κατασκευή δύο κολυμβητικών δεξαμενών (μίας κλειστής και μίας ανοιχτής), που θα στεγάσουν τα τμήματα υγρού στίβου των «ερυθρόλευκων», τόσο για τους αγώνες, όσο και για προπονήσεις, ενώ παράλληλα θα αποσυμφορήσουν το εδώ και χρόνια υπερκορεσμένο Εθνικό Κολυμβητήριο Πειραιά «Πέτρος Καπαγέρωφ».

Η σχετική ανάρτηση της αντιπεριφερειάρχη Πειραιά, Σταυρούλας Αντωνάκου: «Εγκρίθηκε ομόφωνα χθες, απ’την Περιφερειακή Επιτροπή, η εισήγηση της διοίκησης της Περιφέρειας Αττικής και του Περιφερειάρχη Νίκου Χαρδαλιά, η Προγραμματική σύμβαση για την κατασκευή του Υδάτινου Πάρκου του ΟΣΦΠ, στον περιβάλλοντα χώρο του ΣΕΦ! Συγκεκριμένα υπερψηφίστηκε το θέμα "Έγκρισης σύναψης και όρων του σχεδίου της Προγραμματικής Σύμβασης μεταξύ της Περιφέρειας Αττικής, του Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία «Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας» (Σ.Ε.Φ.) και του ερασιτεχνικού αθλητικού σωματείου με την επωνυμία «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ» (Ο.Σ.Φ.Π.) για το έργο με τίτλο: «ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΔΑΤΙΝΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΧΩΡΩΝ ΠΡΑΣΙΝΟΥ» προϋπολογισμού € 23.560.000,00 (συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ) και ορισμός μελών Περιφερειακού Συμβουλίου για τη συμμετοχή τους στην Κοινή Επιτροπή Παρακολούθησης της Προγραμματικής Σύμβασης". Ακολουθεί η έγκριση απ’το Ελεγκτικό Συνέδριο των όρων της σύμβασης και οι υπογραφές μεταξύ των συμβαλλομένων μερών!»

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, η συμφωνία αφορά τη στεγασμένη σάλα μαζί με το σύνολο των στεγασμένων συνοδών χώρων, τους χώρους στάθμευσης και μέρος του περιβάλλοντος χώρου που συνδέει τις ανωτέρω εγκαταστάσεις, χωρίς καμία αλλαγή στους όρους χρήσης που προβλέπει η κείμενη νομοθεσία. Αξίζει να σημειωθεί, όπως σημειώνεται ότι  στην εν λόγω συμφωνία, δεν περιλαμβάνεται η μετατροπή του ΣΕΦ από γήπεδο στίβου σε γήπεδο μπάσκετ, η οποία θα επιβαρύνει αποκλειστικά την πλευρά της ΚΑΕ Ολυμπιακός που έχει εκπονήσει ολοκληρωμένη μελέτη για τον σκοπό αυτό.

Η συμφωνία, η οποία έρχεται σε συνέχεια του μοντέλου που εφαρμόστηκε με την παραχώρηση του ΟΑΚΑ στην ΚΑΕ Παναθηναϊκός, εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική αναδιοργάνωσης και αξιοποίησης της αθλητικής περιουσίας του Δημοσίου.

Ακολουθεί η επίσημη ανακοίνωση: 

Η Κυβέρνηση ανακοινώνει την επί της αρχής συμφωνία για την παραχώρηση κατά χρήση, διαχείριση και εκμετάλλευση του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας (ΣΕΦ) στην ΚΑΕ Ολυμπιακός για χρονικό διάστημα σαράντα εννέα (49) ετών.

Η συμφωνία αφορά τη στεγασμένη σάλα μαζί με το σύνολο των στεγασμένων συνοδών χώρων, τους χώρους στάθμευσης και μέρος του περιβάλλοντος χώρου που συνδέει τις ανωτέρω εγκαταστάσεις, χωρίς καμία αλλαγή στους όρους χρήσης που προβλέπει η κείμενη νομοθεσία. Το Ελληνικό Δημόσιο θα μεριμνήσει για τη διενέργεια εργασιών ενεργειακής αναβάθμισης και αναγκαίων συντηρήσεων του κτιρίου.

Στη συμφωνία του Ελληνικού Δημόσιου με την ΚΑΕ Ολυμπιακός, η οποία θα συμμορφώνεται με το ενωσιακό δίκαιο περί κρατικών ενισχύσεων, δεν περιλαμβάνεται η μετατροπή του γηπέδου από γήπεδο στίβου σε γήπεδο μπάσκετ, η οποία θα επιβαρύνει αποκλειστικά την πλευρά της ΚΑΕ Ολυμπιακός που έχει εκπονήσει ολοκληρωμένη μελέτη για τον σκοπό αυτό.

Στο πρότυπο της αντίστοιχης συμφωνίας με την ΚΑΕ Παναθηναϊκός:

- Η ΚΑΕ Ολυμπιακός θα αποδίδει στο ΣΕΦ ποσοστό τριάντα τοις εκατό (30%) επί των καθαρών εσόδων που προκύπτουν από τη μίσθωση και την εν γένει εμπορική εκμετάλλευση των παραχωρούμενων κτιρίων, εγκαταστάσεων και υπαίθριων χώρων.

- Η ΚΑΕ Ολυμπιακός δεσμεύεται στην πραγματοποίηση ελάχιστων υποχρεωτικών επενδύσεων.

- Η παραχώρηση δεν καταλαμβάνει τη διενέργεια στο ΣΕΦ παγκόσμιων, ευρωπαϊκών αγώνων ή πρωταθλημάτων και αγώνων εθνικών ομάδων, καθώς και πέντε (5) πολιτιστικών εκδηλώσεων κατ’ έτος.

- Η ΚΑΕ Ολυμπιακός υποχρεούται στην τακτική και έκτακτη συντήρηση των παραχωρούμενων κτιρίων, εγκαταστάσεων και υπαίθριων χώρων, καθώς και στην αποκατάσταση των πάσης φύσεως φθορών και ζημιών τους.

- Η ΚΑΕ Ολυμπιακός υπέχει αποκλειστική αστική και ποινική ευθύνη από υπαίτιες πράξεις και παραλείψεις που προέρχονται από όργανά της, κατά τη διάρκεια χρήσης, διαχείρισης και εκμετάλλευσης των παραχωρούμενων κτιρίων, εγκαταστάσεων και υπαίθριων χώρων.

- Δεν θίγονται, καθ’ οιονδήποτε τρόπον, η εργασιακή κατάσταση και το μισθολογικό καθεστώς του πάσης φύσεως τακτικού και έκτακτου προσωπικού του ΣΕΦ.

Πολλοί νέοι μάγειρες που δουλεύουν 60 ώρες την εβδομάδα βγάζουν μόλις 1.800 ευρώ τον μήνα, στην καλύτερη περίπτωση, ενώ μερικοί από αυτούς την καλοκαιρινή περίοδο βρίσκονται πάνω απ’ τη φωτιά κάθε μέρα για δύο μήνες, χωρίς διάλειμμα. Σημειώνεται ότι ο κατώτατος μισθός στην Ιταλία είναι περίπου 1.150 ευρώ τον μήνα, ενώ ο μέσος μισθός είναι 2.500 ευρώ τον μήνα. Και κάπως έτσι, πολλοί μεταναστεύουν.

Αλλά ο αριθμός των νεαρών Ιταλών που φεύγουν για να αναζητήσουν εργασία σε ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες αυξάνεται σταθερά εδώ και δεκαετίες – αν και η τάση διακόπηκε για λίγο από την πανδημία COVID-19. Η μετανάστευση και το χαμηλό ποσοστό γεννήσεων συνέβαλαν σε μια αυξανόμενη δημογραφική κρίση: ο πληθυσμός των 59 εκατομμυρίων της Ιταλίας συρρικνώνεται. Μεγάλο μέρος της μετανάστευσης προήλθε από τα νησιά της Σικελίας και της Σαρδηνίας, καθώς και από τον οικονομικά υπανάπτυκτο νότο της Ιταλίας – το «mezzogiorno».

Πάντως, η σημερινή εκροή Ιταλών σεφ, λόγω δύσκολων συνθηκών στην πατρίδα τους, δεν είναι νέο φαινόμενο. Οι Ιταλοί άρχισαν να συστήνουν την πίτσα και τα ζυμαρικά στον κόσμο κατά τη διάρκεια της μαζικής μετανάστευσης στα τέλη του 19ου αιώνα. Η δημοτικότητα της ιταλικής κουζίνας στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες αυξήθηκε καθώς έφτασαν περισσότεροι μετανάστες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όλο αυτό, λοιπόν, φαίνεται ότι θα συνεχιστεί και ότι οι σεφ από την Ιταλία θα συνεχίσουν να αναζητούν τις τύχες τους εκτός της πατρίδας τους.

Και ενώ ο χώρος εργασίας της μπορεί να είναι μικρός – και η δουλειά της άκρως απαιτητική – όταν βρίσκει λίγο χρόνο, ανεβαίνει στο κατάστρωμα και… μαγεύεται αντικρίζοντας τα γαλαζοπράσινα νερά και τον ήλιο. Η Ντβόρνικ λατρεύει τη μαγειρική, τα ταξίδια, την περιπέτεια και κυρίως, τη δουλειά της.

«Είναι πραγματικά διασκεδαστικό», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Πρόκειται για μια σπουδαία καριέρα», προσθέτει. Ασχολήθηκε με το yachting, αμέσως μόλις, αποφοίτησε από το κολέγιο με πτυχίο θεάτρου και ζωγραφικής το 2015. «Απλώς έψαχνα για μια περιπέτεια, κάτι διαφορετικό να κάνω – ειδικά για εκείνο το καλοκαίρι που αποφοίτησα – και αυθόρμητα έκανα αίτηση για δουλειά», αποκαλύπτει η ίδια μιλώντας στο CNN.

Σε εκείνο το πρώτο σκάφος, η Ντβόρνικ δούλευε κυρίως ως skipper. Αλλά όταν δεν σκούπιζε το κατάστρωμα ή βοηθούσε στις λειτουργίες του σκάφους, βρισκόταν στο μαγειρείο δουλεύοντας ως βοηθός σεφ. Το σκάφος ήταν ένα ξύλινο ιστιοφόρο που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1870 και η μικροσκοπική γαλέρα είχε μόνο μια ξυλόσομπα. Αλλά η Ντβόρνικ παρατήρησε ότι, για τον σεφ του σκάφους, αυτοί οι περιορισμοί ήταν απλώς ευκαιρίες για δημιουργικότητα.

Κατά τη διάρκεια εκείνου του καλοκαιριού, η Ντβόρνικ ερωτεύτηκε τη ζωή πάνω στα γιοτ. Όταν έληξε το συμβόλαιό της, έκανε αίτηση να εργαστεί σε άλλο ιστιοφόρο εξερευνώντας τη βιομηχανία του γιοτ – της κίνησε το ενδιαφέρον η υπόσχεση καλής αμοιβής και η ευκαιρία να δει τον κόσμο.

«Μου άρεσε η ιστιοπλοΐα και ήθελα να έχω περισσότερες ευκαιρίες για ταξίδια, ενώ μπορώ να βάλω περισσότερα χρήματα σε αποταμιεύσεις», λέει. Ωστόσο, η Ντβόρνικ δεν ήταν σίγουρη αν θα την προσλάμβαναν σε γιοτ – είχε μηδενική εμπειρία σε τέτοια σκάφη. Της άρεσε επίσης η ιδέα να εργαστεί ως σεφ, αλλά δεν είχε επίσημη εκπαίδευση, ούτε κάποια προϋπηρεσία.

Παρόλα αυτά, την προσέλαβαν και όσο περισσότερο δούλευε στη βιομηχανία του yachting, τόσο έχτιζε την φήμη της. «Έτσι, οι καπετάνιοι ή το πλήρωμα θα με συνιστούσαν σε πελάτες, οι πελάτες θα με συνιστούσαν στους φίλους τους. Με προσέλαβαν αμέσως ως σεφ σε έναν υπερπολυτελές γιοτ», εξομολογείται.

Το βάπτισμα του πυρός

Η Ντβόρνικ προγραμμάτισε γεύματα όσο μπορούσε ποντάροντας ωστόσο, και στον αυθορμητισμό και τη δημιουργικότητά της. Στηρίχθηκε και στο πτυχίο της στο θέατρο, υποδυόμενη «τον χαρακτήρα του σεφ» όταν χρειαζόταν. Η Ντβόρνικ λέει ότι ακόμη και σήμερα, η υποκριτική της εκπαίδευση είναι το «μεγαλύτερο πλεονέκτημά της» – και αστειεύεται. Έκτοτε, η νεαρή έχει εκπαιδευτεί πάνω στην τέχνη της μαγειρικής. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Αρχιμαγείρων Ashburton του Ηνωμένου Βασιλείου και στη Σχολή Αρχιμαγείρων του George Brown College στο Τορόντο του Καναδά.

Δεν έχει δουλέψει ποτέ σε εστιατόριο, αλλά έχει μαγειρέψει στη στεριά – σε πολλά ιδιωτικά κτήματα, συμπεριλαμβανομένων των αγροκτημάτων βοοειδών του Ουαϊόμινγκ. Έχει επίσης προσφερθεί εθελοντικά σε έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό ψυχικής υγείας που ονομάζεται Ίδρυμα Jae.

Πιο πρόσφατα στράφηκε στην ιδιωτική αεροπορία. Η προετοιμασία γευμάτων σε ιδιωτικά τζετ ισοδυναμεί με έναν ακόμη μικρότερο χώρο και ένα ακόμα πιο συμπιεσμένο περιβάλλον – συχνά οι πελάτες της βρίσκονται στον αέρα μόνο για δύο ώρες, αλλά θέλουν να δειπνήσουν με στυλ για όλη τη διάρκεια.

«Οι αλλεργίες είναι το πιο σημαντικό πράγμα, φυσικά, και μετά θα ακολουθούσαν διατροφικοί περιορισμοί ή ορισμένες δίαιτες», τονίζει. «Έχω φιλοξενήσει τους περισσότερους τύπους δίαιτας – κέτο, παλαιό, χωρίς γλουτένη, χωρίς γαλακτοκομικά».

Η Ντβόρνικ φρόντιζε επίσης τα κατοικίδια και τα παιδιά των πελατών, ορισμένοι από τους οποίους τρώνε την ίδια υψηλή κουζίνα με τους γονείς – ιδιοκτήτες τους. Κάθε επισκέπτης του γιοτ είναι διαφορετικός και η Ντβόρνικ γίνεται ικανή να προσαρμόζει όχι μόνο τη μαγειρική της, αλλά και το στυλ εργασίας της και τη συμπεριφορά της στο πλοίο.

«Θα υπάρχουν μερικοί πελάτες σε ένα γιοτ που αλληλεπιδρούν με το πλήρωμα όλη την ώρα, και είναι πολύ χαλαροί και δεν τους νοιάζει αν το τραπέζι έχει διακοσμητικά, και ίσως έρθουν στο μαγειρείο και κάνουν παρέα. Μιλάμε συνέχεια», αναφέρει η Ντβόρνικ. «Αλλά μερικές φορές έχετε άτομα που είναι πιο σοβαρά και απόμακρα», αποκαλύπτει.

Οι πελάτες της Ντβόρνικ είναι άτομα εξαιρετικά υψηλής καθαρής αξίας όπως «καινοτόμοι στην τεχνολογία, πρώην πολιτικοί των ΗΠΑ, ιδιοκτήτες επαγγελματικών αθλητικών ομάδων, ιδιοκτήτες γνωστών εμπορικών σημάτων lifestyle και επιχειρηματίες της Μέσης Ανατολής».

«Είμαι τόσο ευγνώμων για την καριέρα μου και που μπόρεσα να κάνω καριέρα χάρη στην αγάπη μου για τα ταξίδια και τη μαγειρική», δηλώνει. «Υπήρξε πολύ σκληρή δουλειά αλλά και η εκμάθηση νέων δεξιοτήτων και η παρακολούθηση των γαστρονομικών τάσεων και του τι συμβαίνει στον κόσμο των τροφίμων. Είναι μια πραγματικά υπέροχη δουλειά», καταλήγει.