Η αμετροέπεια λόγων και έργων υπονόμευσε το «ανθρώπων άρχει» και απογοήτευσε πολλούς που αποστρέφουν οφθαλμόν. Το «ουκ αεί άρχει», αρχίζουν να το ψυχανεμίζονται εξ ου και η ολοένα εντονότερη εκφορά επιθετικού λόγου στελεχών και συνοδοιπόρων. Το «κατά νόμους άρχει» μάλλον δεν τους απασχόλησε. Οι νόμοι ήταν το κέλυφος μέσα στο οποίο θα τύλιγαν τους αντιπάλους. Για τους ίδιους ήταν απλά θεσμικά εμπόδια προς υπερκέραση. Αλλωστε το κληρονομημένο ηθικό πλεονέκτημα για τους «ριζοσπάστες», δεν ορίζεται από νόμους που θέσπισε ένα παρηκμασμένο μικροαστικό πολιτικό σύστημα το οποίο… ούτως ή άλλως θα μετασχημάτιζαν!

Του Γιάννη Σιδέρη

Οι νόμοι ήταν μόνο για τους άλλους. Γι αυτό θα βρεθούν σε δυσχερέστερη θέση από αυτούς. Των άλλων κάποια μεμονωμένα στελέχη καταστρατήγησαν τη λαϊκή εμπιστοσύνη. Οι κατάπτυστες πράξεις τους όμως ήταν προσωπικές, εκτός κεντρικού κυβερνητικού σχεδιασμού. Θα μπορέσουν άραγε να ισχυριστούν το ίδιο και οι νυν, όταν θα έλθει το πλήρωμα του χρόνου και σχηματιστούν καμιά δεκαριά εξεταστικές επιτροπές, όπως δήλωσε στον «24/7» ο Γραμματέας της Κ.Ο. της ΔΗΣΥ Β. Κεγκέρογλου;

Ηδη καταιγιστικά είναι τα 20 ερωτήματα της ΝΔ για το – χαρακτηριζόμενο ως - σκάνδαλο της ΔΕΠΑ και της ευνοϊκής μεταχείρισης της εταιρείας ELFE.

Παράλληλα το ΚΙΝΑΛ σε άτυπη ενημέρωση αναρωτιέται σκωπτικά «που ήταν ο Πρωθυπουργός: Στο σκάνδαλο με τα βοσκοτόπια και την σκανδαλώδη κατάτμηση της εργολαβίας της Ολυμπίας Οδού. Στο σκάνδαλο του Θριάσιου Πεδίου. Στην αμαρτωλή σύμβαση του Ελ. Βενιζέλος, στο σκάνδαλο της ΔΕΠΑ, στην υπόθεση της Τράπεζας Αττικής.

Στις δεκάδες διατάξεις σε νομοσχέδια και τροπολογίες για χαριστικές πράξεις απέναντι σε επιχειρηματίες. Στην υπόθεση του Υπ. Αμυνας για τα όπλα στον Περσικό και τις ομολογημένες σχέσεις με μεσάζοντες. Στην επιμονή να μην ανοίγει ο φάκελος ευθυνών για την περίοδο 2004-2009. Για να φτάσουμε «στην κορύφωση του δράματος» (όπως το χαρακτηρίζει) στο Υπουργικό όπου ακούστηκαν βαρύτατες καταγγελίες από υπουργούς ότι χρηματίζεται η κυβέρνηση από τον κ. Σόρος.

Τα ανωτέρω καταδεικνύουν ότι εισήλθαμε στη διακεκαυμένη ζώνη της πολιτικής ζωής. Θα καθορίσουν μια ζέουσα προεκλογική περίοδο αλλά δεν θα κατασβήσουν με το τέλος της. Τέθηκαν πλέον στον δημόσιο διάλογο, θα τον διαμορφώσουν προεκλογκώς, αν δεν τον καθορίσουν. Επίσης δεν προαλείφεται να κατασβήσουν την επομένη των εκλογών.

Ως υπόθεση εργασίας, ακόμη και αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές, αυτά κάποτε αναπόδραστα θα τεθούν. Όταν δεν έχει περάσει στη λήθη μια καταγγελτική, κουτσομπολίστικη στην ουσία, αοριστία του 2006 για τον Σημίτη, δεν υπάρχει περίπτωση να μην επανέλθουν στη δημόσια σφαίρα, στη Βουλή και - ενδεχομένως - στις αίθουσες ειδικών δικαστηρίων, κατηγορίες οι οποίες διαθέτουν μια κάποια ισχυρότερη τεκμηρίωση.

Παρατήρηση: Ο ΣΥΡΙΖΑ γέρασε πρόωρα. Στα τριάμισι χρόνια του στην εξουσία το αφορεσμένο ΠΑΣΟΚ, ακόμη και ο Ακης, ήταν «παιδιά του λαού», και κατά την αυτάρεσκη ορολογία της εποχής «λαϊκοί αγωνιστές». Μετά ήρθε η πλημμυρίδα των χρημάτων και κάποιοι δεν αντιστάθηκαν. Αλλά ήταν ανήθικες συμπεριφορές κατά μόνας. Δεν είχαν επικύρωση υπουργικών συμβουλίων και δεν ήταν σε γνώση κυβερνητικών οργάνων. Χρησιμοποιούμε το παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ ως μέτρο σύγκρισης, επειδή αυτό κατατρύχεται ακόμη με υποθέσεις ατομικής διαφθοράς κάποιων στελεχών. Όμως ως συλλογική κυβερνητική δράση δεν είχαν καταγγελθεί αυτά που καταγγέλλονται για τον ΣΥΡΙΖΑ σε 3,5 μόλις χρόνια. Αν κυβερνούσε 40 τι θα έκανε;

Υποκειμενική γνώμη: Δεν έγινε διαφθαρμένο ξαφνικά το ηγετικό απαράτ του ΣΥΡΙΖΑ. Απλώς με την αλαζονεία, την έλλειψη πείρας των νεαρών του Μαξίμου και τη βουλιμία της εξουσίας, βιάστηκαν - πιστεύουμε – να δημιουργήσουν μπλοκ εξουσίας που θα εγγυάτο τη μακροημέρευσή τους.

Εργαλεία γι αυτό ήταν η διοχέτευση ροών χρήματος για να δημιουργήσουν φίλιες επιχειρηματικές δυνάμεις, και μέσω αυτών να ελέγξουν άμεσα ή έμμεσα την πληροφόρηση, που θα υποβοηθούσε την πολιτική τους επικυριαρχία. Μόνο που αυτά δεν γίνονται ταχύρυθμα σε τρία χρόνια. Ενδεχομένως ούτε σε 40 πλέον. Και παρότι στη μυθολογία τους έχουν ως παράδειγμα αναφοράς το ΠΑΣΟΚ, και ο Αλέξης τον Αντρέα, ούτε αυτός τα κατάφερε. Οι περιπτώσεις Κοσκωτά και Πόπωτα είναι ενδεικτικές. Αλλωστε η στάση των ΜΜΕ προς το ΠΑΣΟΚ δεν αποδείχθηκε στους ανέμελους καιρούς, αλλά κατά το 89. Τότε που του έμεινε μόνο η Αυριανή.

Απλώς ματαιοπόνησε και εκτέθηκε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για ένα πουκάμισο αδειανό.

ΠΗΓΗ: LIBERAL.GR

Του Γιάννη Σιδέρη

Ο κ. Καμμένος έγραψε «ένας Έλληνας πιλότος». Ο πιλότος επέστρεφε από αναχαίτιση, δηλαδή ήταν εν υπηρεσία, το όνομά του ήταν γνωστό, άρα δεν είναι «ένας». Η οφειλόμενη τιμή σε κάποιον που θυσιάστηκε στο καθήκον, απαιτούσε αναφορά στο όνομά του.

Τα υπόλοιπα, ότι βρίσκεται «στο πάνθεον των ηρώων» και ότι έπεσε υπέρ πίστεως και πατρίδας, είναι ηχηρή αλλά κενή συνθηματολογία. Ειδικά αυτό το «υπέρ πίστεως» ήταν αυθαίρετη ψηφοθηρία του κ. Καμμένου και όχι του υπουργού Άμυνας κοσμικής χώρας.

Το ίδιο αυτό tweet, ως ενέργεια, ήταν απαράδεκτο. Ο θάνατος ενός πιλότου που έπεσε στο καθήκον, επέβαλε πρωτίστως την γνωστοποίηση της απώλειάς του από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας με επίσημη, λιτή και σοβαρή ανακοίνωση. Όχι από τον προσωπικό λογαριασμό του κ. Καμμένου, από τον οποίο ο γιος του (κατά δήλωση δικαιολογίας του υπουργού) ανεβάζει γραβάτες με γεννητικά όργανα.

Σαφώς ο υπουργός Άμυνας δικαιούται να εκφράσει την θλίψη του από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter, αφού όμως υπάρξει η επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου, και μόνο τότε.

Ακόμη χειρότερα, το tweet μάλλον γράφτηκε πριν ενημερωθεί η οικογένειά του. Δημοσιογράφοι που έσπευσαν στο σπίτι του πιλότου έμαθαν ότι η οικογένεια ενημερώθηκε από τους συναδέλφους του πιλότου και όχι από το υπουργείο Άμυνας.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που κάτι το μαθαίνουμε από το twitter και δεν αγγίζει μόνο τον κ. Καμμένο. Το περιστατικό με την υποτιθέμενη πτήση το μάθαμε από non paper του Μαξίμου και από ένα retweet που έκανε ο υπουργός Άμυνας σε tweet συνεργάτιδός του, με την κυρά τη Ρω που «δεν την ενοχλεί κανείς».

Πάντως επί του κ. Καμμένου συνέβησαν και άλλα: δύο έλληνες στρατιωτικοί αιχμαλωτίστηκαν και βρίσκονται όμηροι (κατά τη δική του εκτίμηση) στην Τουρκία, ενώ στον ίδιο οι Τούρκοι δεν επέτρεψαν να πλησιάσει τα Ίμια για την ρίψη στεφάνου.

Δεν λέμε ότι φταίει ο υπουργός γι’ αυτά. Λέμε ότι πλέον – αν του επιτρέπει ο χαρακτήρας του – είναι ανάγκη να αλλάξει την εικόνα του. Να γίνει πιο υπηρεσιακός, πιο τυπικός, πιο θεσμικός. Οι καιροί είναι ανήσυχοι, δεν ξέρουμε στο άμεσο μέλλον τι μπορεί να συμβεί, και δεν μπορεί ο υπουργός Αμυνας τη μια να μιλάει με καφενόβιο τσαμπουκά για τους όποιου εχθρούς και από την άλλη να μη ακολουθεί το πρωτόκολλο που επιβάλλεται στο αξίωμά του.

ΠΗΓΗ: liberal.gr

Με την Αμετροέπεια το Θράσος και την προκλητική Έπαρση που τον διακρίνει, χαρακτήρισε συλλήβδην ως «ετερόκλητο όχλο» τα εκατομμύρια των διαδηλωτών για την Μακεδονία της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης αλλά και ολόκληρου του Πλανήτη – όπου υπάρχουν Έλληνες.

Ο άθλιος επικεφαλής των Εθνομηδενιστών του Μαξίμου, που ο «σοφός λαός» επέλεξε να τον βγάλει απο την Χρεοκοπία, νομίζει πως «ντηλάροντας» το όνομα Μακεδονία με τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς πάτρωνες του, θα διασωθεί πολιτικά.

Το παιδί είναι βαθιά νυχτωμένο, οι μέρες του είναι μετρημένες.

Αφού αποτελεί Συμπαντική Νομοτέλεια, πως μετά την Ύβρι έπεται η Νέμεσις 

Lykavitos.gr  

Δείτε τι γράφει για τον ΑΘΛΙΟ Τσίπρα, σήμερα ο Γιάννης Σιδέρης στο Liberal.gr 

Ετερόκλητοι όχλοι συλλαλητηρίων

Όμως η χθεσινή ομιλία του πρωθυπουργού φαίνεται να δικαιώνει όσους είχαν ισχυριστεί ότι επέσπευσε την δρομολογημένη υπόθεση της Novartis, λόγω συλλαλητηρίων.

Τρομοκρατήθηκε και τρομοκρατήθηκε διττά:

Αφενός υπαρξιακά: Με την είσοδο στα μνημόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ την κραυγή των πλατειών, το πάθος των δρόμων, τα οικειοποιήθηκε ως όχημα για την εξουσία. Θεώρησε όμως πως θα ήταν εσαεί ο αποκλειστικός νομεύς τους ( βλέπετε τον κόσμο να διαδηλώνει; είχε διερωτηθεί ο κ. Τσίπρας σε συνέντευξη) και τρόμαξε όταν είδε ότι ο προνομιακός του χώρος κατελήφθη από «αλλότρια» πλήθη.

Αφετέρου πρακτικά: Με τόσο πλήθος και τόσο πάθος στο δρόμο καθίσταται δύσκολη και απονομιμοποιημένη η όποια εύκολη και ετεροβαρής «λύση» του Σκοπιανού, για να μπορεί να καυχάται ότι έλυσε αυτό που οι άλλοι δεν μπορούσαν για 25 χρόνια.

Έτσι απευθυνόμενος κυρίως στην ηγεσία της ΝΔ, διερωτήθη πομπωδώς: «Μήπως ορισμένοι γνωρίζοντας πολύ καλά τι έρχεται, έσπευσαν να αλλάξουν τις πάγιες θέσεις τους μπας και βρουν κάλυψη στους ετερόκλητους όχλους των συλλαλητηρίων; Να πουλήσουν πατριωτισμό για να διαπραγματευτούν συγκάλυψη;».

Ας του απαντήσουν αυτοί που ρωτήθηκαν.

Εμείς βρεθήκαμε, δημοσιογραφική ανάγκη, στο Αθηναϊκό συλλαλητήριο. Είδαμε ανθρώπους πασών των γεναιών, ήρεμους, χαρούμενους, με μια αθώα (ας την πούμε και «αφελή» αγάπη προς την Πατρίδα, αν υπάρχει αφελής αγάπη προς την πατρίδα) και με γνώση του θέματος «Μακεδονία» που ενδεχομένως να περιορίζεται σε αυτή που αποκόμισαν από το σχολείο.

Ανθρώπους όμως που δεν συντάχτηκαν με τα σποραδικά συνθήματα κάποιων ακραίων «προδότες – αλήτες – πολιτικοί», κάτι που δεν είχαν κάνει οι «αγανακτισμένοι». Που τραγουδούσαν εν χωρώ τα τραγούδια του Μίκη, σε μια ειρηνική συνύπαρξη. Που ανέμιζαν τις γαλανόλευκες με σεβασμό, ως έμβλημα της εθνότητά τους και δεν τη θεωρούσαν «ένα κομμάτι πανί», όπως πολλοί εκ των συντρόφων του ΣΥΡΙΖΑ.

Ήταν οι συμπαθείς πολίτες της διπλανής πόρτας. Δεν άφριζαν, δεν έστησαν κρεμάλες, δεν οργίστηκαν, δεν φώναξαν «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», δεν έδειραν κανέναν Τέλογλου και κανέναν Χατζηδάκη, δεν χαρακτήρισαν καν «προδότες» τον ίδιο τον Πρωθυπουργό και τον ΥΠΕΞ του.

Έχουμε παρακολουθήσει αναρίθμητες συγκεντρώσεις. Αν σε κάποια δεν υπήρχαν όχλοι κ. πρωθυπουργέ, ήταν αυτή!