Του Στράτου Γ. Σιμόπουλου*

Στη κορυφή στο κατάλογο θανάτων σε γηροκομεία, μερικές φορές μάλιστα μέσα σε συνθήκες εγκατάλειψης, χώρες όπως ο Καναδάς, οι ΗΠΑ ,η Γαλλία, η Ολλανδία και το Βέλγιο.

Αντίθετα, εμείς εδώ στην Ελλάδα απ’ ότι γνωρίζω δεν έχουμε κανένα ή ίσως ελάχιστους επίσημα καταγεγραμμένους θανάτους λόγω κορονοϊού στα γηροκομεία.

Πώς μεταφράζω αυτήν τη διαπίστωση; Προφανώς, ως απόδειξη ότι η έννοια της οικογένειας ακόμη υπάρχει στην χώρα μας σε έντονο βαθμό. Λιγότεροι συμπολίτες μας σε σχέση με το μέσο όρο άλλων κρατών βρίσκονται στα γηροκομεία.

Παράλληλα, η συντριπτική πλειοψηφία όσων διαμένουν εκεί δεν είναι «παρκαρισμένοι», αλλά βρίσκεται λόγω χρόνιων νοσημάτων ή αναπηρίας και ταυτόχρονης αδυναμίας των συγγενών να παράσχουν υποστήριξη στο σπίτι.

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα μιας κυρίας στο twitter που ανέφερε ανήμερα το Πάσχα ότι «ετοίμασα το κατσικάκι και θα πάω στο κέντρο αποκατάστασης να φάω πασχαλιάτικα με τη μητέρα μου».

Αυτήν την εκδήλωση ελληνικότητας πρέπει να περιφρουρήσουμε ως «κόρην οφθαλμού». Αυτή μας έβγαλε από την οικονομική κρίση όταν αλληλοστηριχθήκαμε σε συγγενείς.

Αυτή μας έδωσε κουράγιο, όταν μέσα στην κοινωνική αποστασιοποίηση, καταφεύγαμε κυρίως σε συγγενείς, αλλά και φίλους για να ηρεμήσουμε συναισθηματικά.

Κορυφή της ελληνικής οικογένειας είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες που είναι και οι περισσότεροι ευάλωτοι υγειονομικά και ψυχολογικά. Οφείλουμε να είμαστε δίπλα τους.

Η συμμετοχή μας στον αναπτυγμένο δυτικό κόσμο μπορεί να συνδυασθεί και με την αγάπη και τη φροντίδα στη τρίτη ηλικία.

Η Ελλάδα απέδειξε ότι και στον τομέα αυτό μπορεί να πρωτοπορήσει.

*Ο Στράτος Σιμόπουλος είναι Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, πρώην Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Έργων

Του Στράτου Σιμόπουλου

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι «σοβαροί», όπως ο πρώην υπουργός υγείας Ξάνθος, ο οποίος δήλωσε πως και ο ΣΥΡΙΖΑ να επέλεγε συντονιστή για τον κορονοϊό τον Σωτήρη Τσιόδρα θα επέλεγε.

Σε αυτήν την κατηγορία, αν και τα επιχειρήματα τους είναι έωλα, ανήκουν όσοι βρίσκουν την ευκαιρία να μιλήσουν για την ανάγκη περιφρούρησης των δημοσίων αγαθών, για στρατηγική ήττα του νεοφιλελευθερισμού, ακόμη-ακόμη και για το τέλος του καπιταλισμού.

Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που «ανεβάζουν τον πήχυ στην κυβέρνηση». Ακούμε για χρησιμοποίηση του «μαξιλαριού» των 35 δισεκατομμύρια με καταβολή σε όλους τους εργαζομένους του επιδόματος των 800 ευρώ και αποφυγή απολύσεων.

Θεωρούν υψηλό το ποσό των 1800 ευρώ για τις ιδιωτικές κλίνες ανά κρεβάτι στις ΜΕΘ και ζητούν λειτουργία του δημοσίου συστήματος υγείας σε επίπεδο Σουηδίας και Φιλανδίας.

Στην τελευταία κατηγορία κατατάσσω τους πολιτικά γραφικούς Συριζαίους. Κάνουν αντιπολίτευση με αστεία επιχειρήματα, με σκίτσα, βωμολοχία, ατάκες και φυσικά με επιχειρήματα άλλων δεκαετιών αναφερόμενοι στη δημοκρατία, στο ρόλο του στρατού κ.λπ.

Τριχοτομημένη, λοιπόν, η αξιωματική αντιπολίτευση με τον Αλέξη Τσίπρα δημόσια να ανήκει στη πρώτη περίπτωση, αλλά να μην αποδοκιμάζει τους υπέρμαχους της τρίτης.

Έτσι η κυβερνητική λογική η εκπορευόμενη από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με προμετωπίδα τη φράση «να γίνει σωστά η δουλειά» και χρησιμοποιούμε όποιον ξέρει να την κάνει καλύτερα», δεν αντιμετωπίζει μόνο την κρίση, αλλά ταυτόχρονα με την αποδοχή της από την κοινωνία «ζαλίζει» τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ενδιαφέρει αυτό την κοινωνία; Εκ πρώτης όψεως όχι. Αν το σκεφτούμε όμως καλύτερα σίγουρα ναι, εφόσον η έξοδος από την κρίση του κορονοϊού θα απαιτήσει σημαντικές αποφάσεις με επίκεντρο τη στήριξη του ιδιωτικού τομέα (επαγγελματιών, εργαζομένων και επιχειρήσεων) και βαθιές μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο.

Καλύτερα να είναι, λοιπόν, πολιτικά «ζαλισμένος» ο ΣΥΡΙΖΑ, μιας και είναι κάθετα αντίθετος στα παραπάνω.

* Ο Στράτος Σιμόπουλος είναι Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, πρώην Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Έργων. Περισσότερα άρθρα και απόψεις του μπορείτε να διαβάσετε στο site www.efsimopoulos.gr

Στο πλαίσιο αυτό, η πρόσφατη εορτή και πορεία του Πολυτεχνείου ανέδειξε για μία ακόμη φορά αυτή την αντίθεση μεταξύ των δύο πολιτικών σχηματισμών.

Tου Στράτου Γ. Σιμόπουλου*

Το Πολυτεχνείο για την αριστερά ακόμη και σήμερα συμβολίζει τη μάχη για περισσότερη δημοκρατία, άσχετα αν 50 χρόνια μετά η δημοκρατία μας είναι βαθιά και στέρεη. Ειδικά αν στην εξουσία βρίσκεται κεντροδεξιά κυβέρνηση, η οποία εξ’ ορισμού εξυφαίνει σκοτεινά σχέδια εναντίον των λαϊκών κατακτήσεων, τότε το Πολυτεχνείο αποκτά και αντικυβερνητική διάσταση.

Πόσο όμως έχουν απήχηση αυτά τα διλήμματα στην Ελλάδα του 2020, η οποία μάλιστα έχει διέλθει δια «πυρός και σιδήρου» την τελευταία δεκαετία;

Πλέον, ένα πολύ μικρό ακροατήριο διαθέτει ευήκοα ώτα διότι το "ψωμί, παιδεία, ελευθερία" των δεκαετιών του 60 και του 70 για τους περισσότερους Έλληνες σήμερα σημαίνει:

- Περισσότερες και καλύτερα αμειβόμενες δουλειές.

- Πανεπιστήμια που είναι κέντρα παραγωγής γνώσεων και όχι ορμητήρια αντιεξουσιαστών.

- Διεύρυνση της δυνατότητας του πολίτη να έχει περισσότερες επιλογές όταν αναφέρεται στην υγεία, την παιδεία, την πρόνοια, τον πολιτισμό και στα δημόσια αγαθά.

Τις παραπάνω απαιτήσεις ικανοποιεί με την πρότασης της για την αναθεώρηση η Νέα Δημοκρατία (αναθεώρηση των άρθρων για τα δάση, τα Πανεπιστήμια και πολλαπλές επιλογές στα δημόσια αγαθά).

Η αριστερά ακόμη και για προφανή ζητήματα, όπως τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ΔΕΗ ή οι αστικές συγκοινωνίες της Θεσσαλονίκης προτιμά να μην δίνει λύση και να τα καθιστά δήθεν «σύμβολα» στον αγώνα της κατά του κεφαλαίου και των ιδιωτικοποιήσεων.

Την ίδια στιγμή όμως ταλαιπωρεί τους πολίτες και τους κρατά εγκλωβισμένους σε ένα κράτος-πατερούλη.

Η διαδικασία, λοιπόν, αναθεώρησης του Συντάγματος ανέδειξε τις ιδεολογικές διαφορές μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, που όμως δεν είναι καθόλου θεωρητικές, αλλά έχουν άμεσες και μετρήσιμες επιπτώσεις στην ζωή και στο επίπεδο ζωής των πολιτών, καθώς και στην ανάπτυξη αυτού του τόπου.

Το κυρίαρχο ιδεολογικό και πολιτικό διακύβευμα έγκειται, όμως, στην εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ για την θρησκευτική ουδετερότητα με αναθεώρηση του άρθρου 3 παρ.1. Δεν θέλω να ασπασθώ την άποψη ότι η αριστερά παραδοσιακά βρίσκεται απέναντι από την ορθόδοξη εκκλησία διότι η δεύτερη «τόσο με το φιλανθρωπικό της έργο όσο και με το πνευματικό, με την ύπαρξη δηλαδή του παραδείσου και τη μετά θάνατο ζωή αποτρέπει τους πιστούς από το να προχωρήσουν εδώ και τώρα στη λαϊκή επανάσταση».

Με πρόφαση τα ανθρώπινα δικαιώματα, η αριστερά στέκεται «απέναντι» στο κύριο συστατικό στοιχείο της ελληνικής εθνικής ταυτότητας που είναι η ορθοδοξία, και στο άλλο συστατικό στοιχείο, το οποίο είναι η γλώσσα, κάνει εκπτώσεις.

Με ρεαλιστική πολιτική η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη απέκρουσε την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ για τον συνταγματικό ορισμό του Ελληνικού Κράτους ως ουδετερόδοξου.

Η ΝΔ επανέφερε, παράλληλα, σε σωστές βάσεις το μάθημα της ιστορίας στα σχολεία και την αριστεία στους σημαιοφόρους των παρελάσεων.

Τέλος, η ΝΔ ξεδιπλώνει μια διαφορετική πολιτική και στο θέμα αντιμετώπισης του προσφυγικού με περισσότερες περιπολίες στα σύνορα, ταχύτερες διαδικασίες απονομής ασύλου και κλειστά προαναχωρησιακά κέντρα.

Σε λίγες εβδομάδες τα αποτελέσματα και στον τομέα αυτό θα είναι ορατά.

* Ο Στράτος Σιμόπουλος είναι Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, πρώην Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Έργων. Περισσότερα άρθρα και απόψεις του μπορείτε να διαβάσετε στο site www.efsimopoulos.gr