Συνεχίζεται η διαχρονική πρόκληση των πολυμελών κυβερνήσεων με τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, να σπάει το προηγούμενο ρεκόρ των 53 μελών του Αλέξη Τσίπρα με μια νέα κυβέρνηση 50 προσώπων!!!

Και διαχρονική επιβεβαίωση και δικαίωση επί 150 περίπου χρόνια του Εμμανουήλ Ροΐδης: «Έκαστος υπουργός λαμβάνων την εξουσίαν φροντίζει κατά μεν το πρώτον έτος περί εαυτού, κατά δε το δεύτερον περί της επαρχίας του, και έπειτα, τέλος πάντων, περί του έθνους εν γένει. Ουδόλως λοιπόν πρέπει να δυσανασχετώμεν κατά των ημετέρων πολιτικών, αν δεν προφθάνωσι να πράξωσι το παραμικρόν υπέρ του τόπου, αφού ουδέ τας ιδίας των υποθέσεις αφίνομεν αυτοίς καιρόν να τελειώσωσιν».

Του Δημήτρη Στεργίου

Με τον χθεσινό ανασχηματισμό που ανακοινώθηκε, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της Κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα με 53 μέλη με μια πολυπληθή δική του 58 μελών, παρά τις γνωστές προεκλογικές επαγγελίες για ολιγομελείς κυβερνήσεις!

Διάβασα, για παράδειγμα, ότι το υπουργείο Οικονομικών έχει τέσσερις (άν υπουργό, έναν αναπληρωτή υπουργό και δύο υφυπουργούς), το υπουργείο Ανάπτυξης άλλους τέσσερις, το υπουργείο εξωτερικών άλλους τέσσερις, το υπουργείο Προστασίας του πολίτη τρεις, το υπουργείο Άμυνας δύο, το υπουργείο παιδείας τρεις, το υπουργείο Εργασίας τέσσερις, το υπουργείο Υγείας 3, το υπουργείο περιβάλλοντος άλλους τρεις, το υπουργείο πολιτισμού τρεις, το υπουργείο εσωτερικών τρεις, το υπουργείο Δικαιοσύνης δύο, του υπουργείο Ωυδιακής Διακυβέρνησης τρεις, το υπουργείο Υποδομών δύο, το υπουργείο ναυτιλίας δύο, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης τρεις, το υπουργείο Τουρισμού δύο, το υπουργείο Μεταφορών δύο, το Επικρατείας έναν, ενώ παρά τω πρωθυπουργώ συνωστίζονται άλλοι τέσσερις. Όλοι αυτοί, μαζί με τον πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρο της κυβερνήσεως αριθμούν 58 μέλη, ζωή νά' χουνε!

Αν προσθέσουμε και τους γενικούς γραμματείς, τότε η στρατιά αυτή μεγαλώνει με τη μόνιμη διαπίστωση ότι όσο περισσότερους υπουργούς έχει ένα υπουργείο τόσο πιο πολύ αποτυχημένο είναι!!!

Και το αιώνιο ερώτημα είναι είναι: Μα, όλοι αυτοί οι υπουργοί, οι αναπληρωτές υπουργοί και υφυπουργοί και γενικοί γραμματείς και, φυσικά, χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, που “κοσμούν” όλα τα υπουργεία, περί ποια τόσο πολλά ... τυρβάζονται;

Η ερώτηση αυτή γίνεται εκκωφαντική, αν υπενθυμίσω ότι το Βέλγιο, η Πορτογαλία και η Τσεχία, με τον ίδιο σχεδόν πληθυσμό με την Ελλάδα, έχουν 14, 21 και 15 υπουργούς αντίστοιχα, ενώ άλλες ευρωπαϊκές χώρες με πολλαπλάσιο πληθυσμό έχουν περίπου το ένα τρίτο! Η Γερμανία έχει 16 υπουργούς, η Γαλλία έχει 17 υπουργούς και τρεις υφυπουργούς, η Βρετανία έχει 23 υπουργούς, η Ιταλία έχει 20 υπουργούς, η Πολωνία 25 υπουργούς, η Ρουμανία έχει 24 υπουργούς, η Ολλανδία έχει 24 υπουργούς!

Η διαπίστωση αυτή γίνεται εντονότερα απογοητευτική αν υπενθυμίσω ότι όλοι οι πρωθυπουργοί που σχημάτιζαν τις κυβερνήσεις μετά τη νίκη τους στις εκλογές, ως αντιπολίτευση χαρακτήριζαν ως «εκτρώματα» (Αλέξης Τσίπρας) τις πολυμελείς κυβερνήσεις των άλλων ή υπόσχονταν προεκλογικά ένα ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα. Αμ δε! Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου το 2009 είχε 37 μέλη (μαζί με τον ίδιο), η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά το 2012 είχε ... 42 μέλη (μαζί με τον πρωθυπουργό), η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έφτασε τα ... 53 μέλη και η πρώτη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, με τις γνωστές "αναβαθμίσεις" υφυπουργών σε αναπληρωτές υπουργούς και άλλες προσθήκες , ήταν στα ίδια περίπου επίπεδα!!!

Και η διαπίστωση αυτή γίνεται πιο προκλητική, αν υπενθυμίσω ότι όλα αυτά γίνονται σε μια περίοδο κατά την οποία η οικονομική κρίση, που έχει σαρώσει τα πάντα, θα επέβαλλε συνετότερη διαχείριση των εθνικών πόρων και όχι σπατάλες!

Κι επειδή δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί ότι μία ελληνική κυβέρνηση έχει μεγαλύτερο φόρτο εργασίας και ευθυνών από μια γερμανική, για παράδειγμα, την απάντηση στη διαχρονική αυτή ερώτηση δίνει πριν από 150 περίπου χρόνια ο Εμμανουήλ Ροΐδης!

«Έκαστος υπουργός λαμβάνων την εξουσίαν φροντίζει κατά μεν το πρώτον έτος περί εαυτού, κατά δε το δεύτερον περί της επαρχίας του, και έπειτα, τέλος πάντων, περί του έθνους εν γένει. Ουδόλως λοιπόν πρέπει να δυσανασχετώμεν κατά των ημετέρων πολιτικών, αν δεν προφθάνωσι να πράξωσι το παραμικρόν υπέρ του τόπου, αφού ουδέ τας ιδίας των υποθέσεις αφίνομεν αυτοίς καιρόν να τελειώσωσιν».

Και μετά ζητούν νέες προσλήψεις για να έχει η τάξη 15 μαθητές, ενώ με βάση τον αριθμό των μαθητών και των δασκάλων είναι 1 προς...9!!!

Του Δημήτρη Στεργίου

Η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΔΟΕ), η συνδικαλιστική οργάνωση των δασκάλων, σε συνέντευξη Τύπου κατήγγειλε ότι υπάρχουν 8.065 κενά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση (νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία).

Αλλά, με βάση σχετικά στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) και της μελέτης του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών «Μάρκος Δραγούμης» που καταρτίσθηκε με συντονιστή τον Τάσο Αβραντίνη και δόθηκε στη δημοσιότητα το 2018, η εικόνα και τα οικονομικά της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά και εκπαίδευσης γενικώς στη χώρα μας είναι καταθλιπτικά.

Παραθέτω ενδεικτικά μερικά στοιχεία:

· Σήμερα (σχολικό έτος 2017/2018) οι σχολικές μονάδες στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ανέρχονται συνολικά σε 9.330 ( 5.006 νηπιαγωγεία και 4.324 δημοτικά σχολεία), έναντι 9.402 (5.056 νηπιαγωγεία και 4.346 δημοτικά) το 2016/2017. Δηλαδή, μόνο σε ένα έτος μειώθηκαν κατά 72! Σε σχέση με το 2014 έκλεισαν 144 σχολεία, από τα οποία 50 νηπιαγωγεία!!!

· Οι μαθητές το ίδιο έτος ανέρχονταν σε 737.909 (136.308 στα νηπιαγωγεία και 601.601 στα δημοτικά), έναντι 746.884 (137.470 στα νηπιαγωγεία και 609.414 στα δημοτικά) το 2016/2017, δηλαδή σε ένα σχολικό έτος παρουσίασαν μείωση κατά 8.875 μαθητές και σε σύγκριση με το 2008 κατά … 57.851 μαθητές! Σημειώνω σε σχέση με τη δεκαετία του 1950 μειώθηκαν κατά… 300.000!!!!

· Το 2017/2018 οι δάσκαλοι ανέρχονταν σε 79.181 (13.754 στα νηπιαγωγεία και 65.427 στα δημοτικά), έναντι 77.957 το 2016/2017, δηλαδή παρουσίασαν αύξηση σε ένα χρόνο κατά 1.224 άτομα, μολονότι τα δύο αυτά σχολικά έτη καταγράφονται συνολικά 890 αποχωρήσεις (απολύσεις κλπ). Σε σχέση με τη δεκαετία του 1950 αυξήθηκαν κατά … 60.000! Το 2017, 14.047 εκπαιδευτικοί ή 9,3% ήταν απόντες, δηλαδή αποσπασμένοι σε άλλα γραφεία ή είχαν προβλήματα υγείας κλπ.

· Η δημόσια και ιδιωτική δαπάνη (κεντρική διοίκηση, οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης, διεθνείς πηγές, νοικοκυριά) για την εκπαίδευση στην Ελλάδα ανερχόταν το 2016 σε 9 δισ. ευρώ, από τα οποία 2,5 δισ. ευρώ από τα νοικοκυριά.

· Η μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών για την εκπαίδευση ως ποσοστό της συνολικής δαπάνης στην Ελλάδα είναι η υψηλότερη στην Ευρώπη, με πρώτη την Κύπρο (3,4%). Στην Ελλάδα είναι 3,2% έναντι 1,9% στη Λιθουανία, 1,7% στη Λετονία, 1,4% στην Ισπανία και γύρω στο 1% σε όλες τις άλλες χώρες!

· Το μέσο μέγεθος της τάξης στην Ελλάδα είναι 29 μαθητές για τα νηπιαγωγεία, 135 μαθητές για το δημοτικό, 174 μαθητές για το γυμνάσιο και 187 μαθητές για το λύκειο, έναντι 279 (δημοτικό) και 946 (δευτεροβάθμια εκπαίδευση) στο Ηνωμένο Βασίλειο και 642 (μέσος όρος) στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σημειώνεται ότι το μέγεθος αυτό τάξης έχει μεγάλη οικονομική σημασία. Εκτιμάται ότι μία ελαχιστοποίηση του μέσου κόστους ανά μαθητή αντιστοιχεί σε 400 μαθητές!

Διαβάζω ότι το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης μελετά την κατάργηση σε δύο δόσεις της εισφοράς αλληλεγγύης, με την οποία λεηλατούνται 2.300.000 εργαζόμενοι και συνταξιούχοι με 1.163 δισ. ευρώ ετησίως από το 2011, ενώ με τον Νόμο 4472 του 2017 προβλέπεται η κατάργησή της για το τμήμα εισοδήματος έως το ποσό των 30.000 ευρώ από την 1 Ιανουαρίου 2020.

Του Δημήτρη Στεργίου

Πριν από λίγες ημέρες αποκάλυψα με σχόλιό μου ότι η περιβόητη εισφορά αλληλεγγύης έχει καταργηθεί από την 1 Ιανουαρίου 2020 για ποσό εισοδήματος έως 30.000 ευρώ με νόμο του 2017, αλλά διάβασα πάλι σήμερα σε ρεπορτάζ ότι το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης μελετά... κατάργησή της σε... δύο δόσεις το... 2021 και το 2022! Τι συμβαίνει, επιτέλους; Μπορεί να απαντήσει κάποιος από την κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση ή ειδικός νομικός τι ισχύει σήμερα για το θέμα την εισφορά αυτή που λεηλατεί τα νοικοκυριά με την αφαίμαξή τους κατά 1,163 δισ. ευρώ ετησίως από το 2011; Δηλαδή, παρακρατείται από την 1 Ιανουαρίου του 2020 η εισφορά αυτή από 2.300.000 εργαζόμενους και συνταξιούχους με εισοδήματα άνω των 12.000 ευρώ με συντελεστές που ξεκινούν από 2,2% και φθάνουν κλιμακωτά το 10% για τους έχοντες υψηλά εισοδήματα, κατά παράβαση του Νόμου 4472/2017 (ΦΕΚ Α΄ 74/19-05-2017);

Υπενθυμίζω ότι η Εισφορά Αλληλεγγύης για πρώτη φορά επιβλήθηκε με το άρθρο 29 του νόμου 3986/2011, τάχα ως 'αλληλεγγύη των γενεών", ενώ ήταν ένα χαράτσι στο πλαίσιο του πρώτου μνημονίου, δηλαδή του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012 - 2015, το οποίο εγκρίθηκε με τον Νόμο 3985/2011 (Α' 151), όπως προκύπτει από αιτιολογική έκθεση του νόμου, "για να ανακτήσουμε την αξιοπιστία της χώρας απέναντι στους εταίρους και πιστωτές μας και να επιτευχθούν οι μακροοικονομικοί και δημοσιονομικοί στόχοι". Έτσι, θεσπίστηκαν δύο οικονομικές επιβαρύνσεις , δηλαδή η ειδική εισφορά αλληλεγγύης και το τέλος επιτηδεύματος. Συγκεκριμένα, με το άρθρο 29 του παραπάνω Νόμου επιβλήθηκε ειδική εισφορά αλληλεγγύης στα εισοδήματα άνω των 12.000 ευρώ των φυσικών προσώπων, που προέκυψαν κατά τις διαχειριστικές χρήσεις 2010 έως και 2014. Σημειώνω ότι, σύμφωνα με απόφαση του Νομικού Συμβούλιο του Κράτους, η εισφορά αυτή δεν αποτελεί φόρο.

Αρχικά προβλεπόταν να ισχύσει μέχρι το φορολογικό έτος 2014, ωστόσο ακολούθησαν διάφορο άλλοι Νόμοι με τους τούς οποίους επεκτεινόταν στα επόμενα χρόνια , όπως 4172/2013, 4305/2014, 4387/2016, 4389/2016 και 4472/2017 (ΦΕΚ Α' 74/19-05-2017). Με αυτόν τον Νόμο αντικαταστάθηκαν οι προηγούμενες διατάξεις και ορίσθηκε ότι "επιβάλλεται ειδική εισφορά αλληλεγγύης στα εισοδήματα άνω 30.000 ευρώ των φυσικών προσώπων ή σχολάζουσας κληρονομιάς", καθορίζοντας μάλιστα και τους συντελεστές πάνω από το ποσό αυτό!

Σημειώνω ότι οι διατάξεις του Νόμου αυτού όριζαν ότι αυτή η μορφή εισφοράς αλληλεγγύης θα ετίθετο σε εφαρμογή από 1.1.2020. Ήδη, βρισκόμαστε στα τέλη του Αυγούστου του 2020 κι ακόμα... "κοσκινίζουμε". Τι συμβαίνει; Μήπως ότι πρέπει να συμφωνήσουν οι "θεσμοί", οι οποίοι υποτίθεται δεν υπάρχουν μετά τη λήξη τάχα του τρίτου Μνημονίου στις 18 Αυγούστου του 2018; Αλλά, όλα αυτά δεν ακούγονται ως μια συνεχή... κοροϊδία;

Του Δημήτρη Στεργίου

Πρόκειται, ειδικότερα, για τη διαγωνιστική διαδικασία που προβλέπει την πώληση του 67% του μετοχικού κεφαλαίου της κρατικής εταιρείας "Οργανισμός Λιμένος Αλεξανδρούπολης ", τη διαγωνιστική διαδικασία για τον Οργανισμό Λιμένος Ηγουμενίτσας, που προβλέπει την πώληση τουλάχιστον του 67% του μετοχικού κεφαλαίου του, και τον διαγωνισμό για τον Οργανισμό Λιμένος Καβάλας που προβλέπει την υπο-παραχώρηση του δικαιώματος χρήσης, συντήρησης, λειτουργίας και εκμετάλλευσης ενός σταθμού πολλαπλών χρήσεων σε τμήμα του λιμένα Φίλιππος Β΄.

Και θυμήθηκα με απογοήτευση, αγανάκτηση και απελπισία πολλά φαιδρά και ιλαροτραγικά που παρατηρούνται επί δεκαετίες σε αυτήν την καθημαγμένη οικονομικά, θεσμικά, ηθικά και κοινωνικά χώρα.

Θυμήθηκα ότι από το πρώτο ήδη Μνημόνιο, δηλαδή από το 2010, η τότε κυβέρνηση και οι επόμενες μνημονιακές, είχε υποσχεθεί στην τρόικα ότι θα πραγματοποιούσε ιδιωτικοποιήσεις ποσού ... 50 δισ. ευρώ!

Θυμήθηκα μάλιστα ότι στον κρατικό προϋπολογισμό του 2012 έως και το 2019 προβλέπονταν έσοδα από αποκρατικοποιήσεις ανά ... τρίμηνο, που συνολικά θα ανέρχονταν σε 9,3 δισ. ευρώ, αλλά δεν εισπράχθηκε ούτε ένα ευρώ!

Θυμήθηκα ότι στους κρατικούς προϋπολογισμούς από το 2011 (δηλαδή από το δεύτερο έτος του πρώτου Μνημονίου) και στο αντίστοιχο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιήσεων αναφέρονταν συνεχώς (χωρίς να ιδιωτικοποιηθούν ποτέ και οι τρεις παραπάνω Οργανισμοί Λιμένος Αλεξανδρούπολης, Ηγουμενίτσας και Καβάλας.

Θυμήθηκα ότι για τον Οργανισμό Λιμένος Αλεξανδρούπολης, για τον παραπάνω Οργανισμό Λιμένος Ηγουμενίτσας και τον Οργανισμό Λιμένος Καβάλας αναφερόταν σε όλους τους κρατικούς προϋπολογισμούς μετά το 2001 ότι θα αποκρατικοποιούνταν κατά 100!!

Κι όμως, από τον τελευταίο κρατικό προϋπολογισμό, του 2020, δηλαδή, προκύπτει ότι εξακολουθεί να είναι και οι τρεις αυτοί μεγάλοι λιμένες στο μετοχολόγιο του ελληνικού Δημοσίου κατά 100% (σελίδες 150 και 151)! Θυμήθηκα ακόμη ότι στους ίδιους κρατικούς προϋπολογισμούς αναφερόταν ότι θα αποκρατικοποιούνταν συνεχώς επί ... δέκα χρόνια και άλλοι έξι μεγάλοι λιμένες...

Θυμήθηκα ότι αυτά έβλεπαν οι ελεγκτές της τρόικας κατά την επίσκεψή τους στην Ελλάδα ανά τρίμηνο για έλεγχο και διαπίστωναν ότι δεν είχαν γίνει οι
υπεσχημένες ιδιωτικοποιήσεις και πολλά άλλα προαπαιτούμενα για τις δόσεις.

Έτσι, ζητούσαν τη λήψη ισοδύναμων μέτρων για την κάλυψη των εσόδων από τη μη τήρηση των υπεσχημένων! Αλλά, επειδή δεν διέθεταν την απαιτούμενη τόλμη και ικανότητα, εφάρμοζαν τα πιο εύκολα "ισοδύναμα" μέτρα, δηλαδή περικοπές μισθών και άγριο "κούρεμα" (PSI) της ιδιωτικής περιουσίας...

Παγκόσμιας ιδιαιτερότητας και πρόκλησης η έμπνευση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να αναθέσει σε μιαν Επιτροπή από επιβαρημένους από κυβερνητικές υποχρεώσεις τέσσερις στενούς κομματικούς φίλους και συνεργάτες, η οποία μάλιστα θα λειτουργεί στη... Γραμματεία της Κυβέρνησης, την εκτέλεση και τον συντονισμό της δράσης αξιοποίησης των πόρων από δάνεια και επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς τα παθήματα από την ανεπάρκεια της υψηλότερου κύρους παρόμοιας Επιτροπής του Σχεδίου Μάρσαλ να γίνουν μαθήματα...

Του Δημήτρη Στεργίου

Από την έκθεση Πολ Πόρτερ, αρχηγού της αμερικανικής βοήθειας (Σχέδιο Μάρσαλ)! "Οι πολιτικοί στην Ελλάδα νοιάζονται µόνο για το πώς θα διατηρήσουν τη θέση τους στην εξουσία και όχι για το πώς θα µπορούσαν να συµβάλουν ως πρωτοστάτες στην ανοικοδόµηση της χώρας.

Οι δηµόσιες θέσεις ήταν γεµάτες από δηµοσίους υπαλλήλους αµφιβόλου ικανότητας, οι οποίοι διορίζονταν από την εκάστοτε κυβέρνηση ως ανταµοιβή για την ψήφο τους.

∆εν υφίσταται εδώ κράτος σύµφωνα µε τα δυτικά πρότυπα. Αντ’ αυτού υπάρχει µία χαλαρή ιεραρχία ατοµιστών πολιτικών, µερικών χειρότερων από άλλους, που είναι τόσο απασχοληµένοι µε τον ατοµικό τους αγώνα για εξουσία που δεν έχουν το χρόνο, αν υποθέταµε ότι είχαν την ικανότητα, να αναπτύξουν µια οικονοµική πολιτική»

Με την απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να ορίσει ως μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής και μάλιστα στη... Γραμματεία της κυβέρνησης πέντε άτομα του στενού του φιλικού, κομματικού και πολιτικού περιβάλλοντος, η οποία τάχα θα πρέπει να καταθέσει τα προγράμματα και τα σχέδια στην Κομισιόν το ταχύτερο προκειμένου να μπορέσει η Ελλάδα να αξιοποιήσει τα 72 δισ. ευρώ από δάνεια και επιδοτήσεις του Ταμείου Ανάκαμψης και να εκμεταλλευτεί αυτή τη μεγάλη ευκαιρία με για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχει προκαλέσει και προκαλεί η κρίση του κοροναϊού (και όχι μόνο!) επιβεβαιώνει την 'αιώνια" διαπίστωση ότι το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι οικονομικό, αλλά... κομματικό, πολιτικό. Και θυμήθηκα ότι την ίδια διαπίστωση είχε κάνει και ο τότε αρχηγός της αμερικανικής αποστολής βοήθειας στις αρχές του 1947 Πολ Πόρτερ, όταν εκδηλώνονταν παρόμοιες διαθέσεις για την αξιοποίηση του Σχεδίου Μάρσαλ από μια χώρα που ταλαιπωρούνταν, παρά το γεγονός μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος, τα κόμματα ερίζανε και διαφωνούσαν για τον τρόπο και τους τομείς διάθεσης της αμερικανικής βοήθειας.

Επίσης, επιβεβαιώνει τη διαπίστωση για την εγκληματική σπατάλη περίπου 2 τρισ. ευρώ που εισέρευσαν τη χώρα μετά το 1981 με τη μορφή φόρων, δανείων και κοινοτικών πόρων, χωρίς να υπάρχει ένας στοιχειώδης συντελεστής απόδοσης.

Αναφερόμενος, στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Ταμείο Ανάκαμψης τόνιζε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Όπως ξέρετε είναι ήδη έτοιμο ένα προσχέδιο έκθεσης της Επιτροπής για την Ανασυγκρότηση της Ελληνικής Οικονομίας. Πανεπιστημιακοί, οικονομολόγοι, εντός και εκτός των συνόρων, υπό την προεδρία του νομπελίστα κ. Πισσαρίδη, έχουν υποβάλει ένα ολοκληρωμένο Σχέδιο Ανάκαμψης.

Το προσχέδιό του θα αναρτηθεί στο διαδίκτυο και θα δοθεί σε δημόσια διαβούλευση τη Δευτέρα. Είναι ένα προσχέδιο το οποίο από τη μία εντοπίζει στρεβλώσεις αλλά αναδεικνύει και τα πλεονεκτήματα της χώρας, τις αιχμές της δυναμικής της.

Και υποδεικνύει 15 άξονες για τη μελλοντική ευημερία της πατρίδας μας και όλων των Ελλήνων. Έχει μεγάλη σημασία να προχωρήσουμε στη συγκρότηση ενός ευέλικτου σχήματος το οποίο θα επεξεργάζεται τις προτάσεις της Επιτροπής, εξειδικεύοντάς τες παράλληλα ανά τομέα κυβερνητικής ευθύνης.

Και να εναρμονίζει αυτές τις προτάσεις με τις πολιτικές προτεραιότητες και τον προγραμματισμό μας, απλώνοντάς τες σε οριζόντιο επίπεδο, σε επίπεδο όλων των υπουργείων. Συντονίζοντας ταυτόχρονα όλες αυτές τις δράσεις, αλλά εποπτεύοντας και την πρόοδό τους βάσει συγκεκριμένων χρονοδιαγραμμάτων.

Ύστερα από αυτά τα ηχηρά, περίμενα από τον πρωθυπουργό της χώρας ότι θα ανακοίνωνε τη συγκρότηση ενός ολιγομελούς Ανωτάτου Συμβουλίου Ανασυγκρότησης, το οποίο θα στελεχωνόταν από έμπειρους ειδικούς επιστήμονες από την Τράπεζα της Ελλάδος, από οργανισμούς κύρους και θεσμούς, που θα ασχολούνταν αποκλειστικά με το μείζον αυτό θέμα της καλύτερης αξιοποίησης των 72 δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης.

Αμ δε! Ως συνεπής συνεχιστής μιας "παράδοσης" που έχει ταλαιπωρήσει τη χώρα οικονομικά και κοινωνικά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης με μιαν απόφασή του διέπραξε σωρευτικά πέντε λάθη:

Πρώτον, ανακοίνωσε τη συγκρότηση ενός σχήματος που κάθε άλλο παρά ευέλικτο θα είναι, αφού θα λειτουργεί με τη μορφή μιας, κακόφημης για το "στρίβειν", επιτροπής, από την οποία είναι γεμάτος όλος ο δημόσιος τομέας και την οποία εξαγγέλλει κάθε σχεδόν υπουργός για προβλήματα που δεν θέλει να αντιμετωπίσει, όπως οι δεκάδες επιτροπές για το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα που άρχισαν να συγκροτούνται ήδη από το 1995 και συνεχίζονται αυξανόμενες και πληθυνόμενες, ή για την παιδεία και άλλα. Μόνο στη Βουλή υπάρχουν πάνω από 50 τέτοιες πολυώνυμες επιτροπές!

Δεύτερον, ο πρωθυπουργός συνόδευσε την επιτροπή αυτή και το με το κοσμητικό επίθετο "Εκτελεστική". Υπενθυμίζω ότι με το όνομα αυτή υπάρχει Επιτροπή και στην ... Ευρωζώνη, αλλά και σε όλους τους Δήμους της χώρας, με διαφορετικό σκοπό και ρόλο βεβαίως, βεβαίως.

Η Εκτελεστική Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης προετοιμάζει τις συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου, θέτει σε εφαρμογή τη νομισματική πολιτική της ζώνης του ευρώ σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές και τις αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου και προς τούτο παρέχει τις απαραίτητες οδηγίες προς τις εθνικές κεντρικής τράπεζες της ζώνης του ευρώ, διαχειρίζεται τις καθημερινές εργασίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής τράπεζας (ΕΚΤ)με την υποστήριξη του γενικού διευθυντή Υπηρεσιών, ασκεί ορισμένες αρμοδιότητες που της εκχωρούνται από το Διοικητικό Συμβούλιο, συμπεριλαμβανομένων και αρμοδιοτήτων κανονιστικής φύσεως.

Επίσης, η Εκτελεστική Επιτροπή στους Δήμους είναι συλλογικό, συντονιστικό και εκτελεστικό όργανο και παρακολουθεί την εφαρµογή της δηµοτικής πολιτικής σε όλους τους τοµείς καθώς και την εφαρµογή του επιχειρησιακού σχεδίου, του µεσοχρόνιου, ετήσιου και πενταετούς προγράµµατος δράσης.

Τρίτον, o όρος "εκτελεστικός" σημαίνει "αυτός που εκτελεί εντολές, αποφάσεις, ενώ αυτό που μάς; ενδιαφέρει, ύστερα από την εφιαλτική εμπειρία άλλων πακέτων (Μάρσαλ, Ντελόρ, Μεσογειακά Προγράμματα κλπ) είναι η σωστή, συνετή και αποδοτική διαχείριση, που είναι προσπάθεια καλύτερης οργάνωσης των διαθέσιμων πόρων (οικονομικών πόρων, ανθρώπινου δυναμικού, τεχνολογικών εργαλείων) για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων.

Τέταρτον και, ίσως μεγαλύτερο, λάθος είναι η απόφαση να λειτουργεί η "Εκτελεστική Επιτροπή" στη Γραμματεία της Κυβέρνησης, σαν τα 72 δισ. ευρώ να δόθηκαν στην κυβέρνηση και όχι στην Ελληνική Δημοκρατία!

Πέμπτον, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αν διάβαζε προσεκτικότερα την έκθεση της υπό τον νομπελίτα Πισσαρίδη Επιτροπής Ανασυγκρότησης (να κι άλλη επιτροπή!) της ελληνικής οικονομίας δεν θα έσπευδε να ανακοινώσει αυτό το "ευέλικτο σχήμα" των στενών κομματικών φίλων και συνεργατών, που φαντάζει ... τίποτε μπροστά στις προσπάθειες που πρέπει να καταβληθούν και να προωθηθούν για να αντιμετωπιστούν με τολμηρές μεταρρυθμίσεις οι στρεβλώσεις και μακροοϊκονομικές αγκυλώσεις δεκαετιών που δεν εξασφαλίζουν έναν ικανοποιητικό συντελεστή απόδοσης ή ανάπτυξης των πόρων που εξασφαλίζονται και διατίθενται.

Σπεύδω να διευκρινίσω ότι εκτιμώ όλα τα μέλη της "ισχυρής ομάδας" , της Εκτελεστικής Επιτροπής, αλλά διερωτώμαι, με εξαίρεση τον πρόεδρο του ΣυμβουλίουΟικονομικών Εμπειρογνωμόνων (που είναι ένας κυβερνητικός σημαντικός θεσμός στο υπουργείο Οικονομικών από το 1987 σχεδόν αναξιοποίητος!), Μιχάλη Αργυρού, πώς μπορούν τα άτομα αυτά να εκτελούν εντολές και αποφάσεις, να επεξεργάζονται τις προτάσεις της Επιτροπής Πισσαρίδη, να τις εξειδικεύουν παράλληλα ανά τομέα κυβερνητικής ευθύνης, να εναρμονίζουν αυτές τις προτάσεις με τις πολιτικές προτεραιότητες και τον προγραμματισμό, να τις απλώνουν σε οριζόντιο επίπεδο, σε επίπεδο όλων των υπουργείων, να συντονίζουν ταυτόχρονα όλες αυτές τις δράσεις, να εποπτεύουν και την πρόοδό τους βάσει συγκεκριμένων χρονοδιαγραμμάτων.

Διερωτώμαι. συγκεκριμένα, πώς μπορεί να γίνουν όλα αυτά από το μέλος του "ευέλικτου σχήματος" που ανακοίνωσε, τον υφυπουργό Δημοσιονομικής Πολιτικής Θεόδωρο Σκυλακάκη, τον υφυπουργό Συντονισμού του Κυβερνητικού Έργου Άκη Σκέρτσο, τον γενικό γραμματέα Δημοσίων Επενδύσεων και ΕΣΠΑ Δημήτρη Σκάλκο, τον προϊστάμενο του Οικονομικού του Γραφείου Αλέξη Πατέλη, που από το πρωί έως το βράδυ κατατρίβονται κυρίως με κυβερνητικά και κομματικά θέματα, όπως έχει επισημάνει πριν από 15 δεκαετίες το Εμμανουήλ Ροίδης:

«Κατά τον πολύ Μοντέσκιον (εννοεί τον Μοντεσκιέ) έκαστος υπουργός λαμβάνων την εξουσίαν φροντίζει κατά μεν το πρώτον έτος περί εαυτού, κατά δε το δεύτερον περί της επαρχίας του, και έπειτα, τέλος πάντων, περί του έθνους εν γένει. Ουδόλως λοιπόν πρέπει να δυσανασχετώμεν κατά των ημετέρων πολιτικών, αν δεν προφθάνωσι να πράξωσι το παραμικρόν υπέρ του τόπου, αφού ουδέ τας ιδίας των υποθέσεις αφίνομεν αυτοίς καιρόν να τελειώσωσιν».

Άλλωστε, όλες αυτές οι ευθύνες ενός μέλους ιδιαίτερα αυτής της Εκτελεστικής Επιτροπής απαιτούν τεράστιο χρόνο, τεράστιες γνώσεις, εμπειρία, κατά τόπους επισκέψεις, κατάρτιση προγραμμάτων, σχεδίων, οικονομικών δεικτών, οπότε δεν μπορεί να είναι απλώς διακοσμητικά πρόσωπα!

Σπεύδω πάλι να διευκρινίσω ότι όλα αυτά δεν περιέχουν καμιά αιχμή για την κακή διαχείριση του υψηλού αυτού πακέτου βοήθειας. Η αγωνία μου επικεντρώνεται ξανά στην επαναλαμβανόμενη διαπίστωση της μηδαμινής ή χαμηλής απόδοσης του πακτωλού αυτών πόρων, διότι το θέμα γίνεται πολιτικό - κομματικό, ενώ είναι μόνο οικονομικό, δηλαδή πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο με τις παραδοχές και τις απαιτήσεις των οικονομικών νόμων....

Τα ίδια και με το σχέδιο Μάρσαλ

Επισημαίνω όλα αυτά, διότι τα ίδια περίπου συνέβαιναν και στην αρχή της εφαρμογής του Σχεδίου Μάρσαλ ή του Ευρωπαϊκού Προγράµµατος Ανόρθωσης, όπως αλλιώς ονοµαζόταν, το οποίο απέβλεπε στην αντιµετώπιση των οικονοµικών προβληµάτων των χωρών της Ευρώπης στο σύνολό της και την εγκαθίδρυση της ειρήνης και της σταθερότητας προκειµένου οι ευρωπαϊκές οικονοµίες να είναι σε θέση να λειτουργούν αποτελεσµατικά και παραγωγικά .

Στην Ελλάδα, τότε η κλιµάκωση του εµφυλίου πολέµου και ο συνεχιζόµενος πληθωρισµός καθιστούσαν την προσπάθεια του Σχεδίου Μάρσαλ εξαιρετικά δύσκολη λόγω των σοβαρότατων θεσµικών και δοµικών προβλημάτων που παραμένουν και σήμερα!

Από την αρχή διαπιστώθηκε ότι δεν επαρκούσε µόνο η παροχή της οικονοµικής βοήθειας, αλλά θα έπρεπε να υπάρχει επαυξηµένος έλεγχος όσον αφορά τις πολιτικές που θα έπρεπε να εφαρµόσει η κυβέρνηση για να αξιοποιηθούν αποτελεσµατικά οι πόροι του προγράµµατος, λόγω της γνωστής αναξιοπιστίας των ελληνικών πολιτικών δυνάµεων.

Δηλαδή έπρεπε να εφαρμοστεί ένα µοντέλο µε κυριότερα συστατικά του την έλλειψη κρατικού παρεµβατισµού, τη φιλελεύθερη οικονοµία, τις µεγάλες επιχειρήσεις και ένα αξιόπιστο κράτος.

Η συµφωνία ανάµεσα στην ελληνική και αµερικανική κυβέρνηση που θα επικύρωνε τη συµµετοχή της Ελλάδας σε αυτό το πανευρωπαϊκό πρόγραµµα ανόρθωσης πραγµατοποιήθηκε στις 2 Ιουλίου 1948.

Η ελληνική κυβέρνηση ήταν πολύ θετική στις προοπτικές που ανοίγονταν µε την εφαρµογή του Σχεδίου Μάρσαλ και ήταν απόλυτα σύµφωνη και εναρµονισµένη µε τη φιλοσοφία της εγκαθίδρυσης ισχυρών οικονοµικών συνθηκών ούτως ώστε να επιτευχθεί η ανοικοδόµηση των χωρών της Ευρώπης.

Η ισχύς του Σχεδίου Μάρσαλ προβλεπόταν για τέσσερα χρόνια και προέβλεπε για την Ελλάδα την αποστολή µιας αµερικανικής αποστολής στα πρότυπα της AMAG την οποία ουσιαστικά θα αντικαθιστούσε.

Η φιλοσοφία του Σχεδίου Μάρσαλ έκανε σαφές το ότι ο ρόλος της νέας αποστολής θα ήταν καθαρά οικονοµικός µε αποκλειστικό σκοπό την εφαρµογή των κατάλληλων οικονοµικών πολιτικών που θα επανέφεραν τη χώρα στο δρόµο της ανάπτυξης, σε διάφορα τμήματα, όπως της βιοµηχανίας, των οικονοµικών, του εµπορίου, της εργασίας, της δηµόσιας υγείας, της κυβερνητικής πολιτικής, της κοινωνικής πρόνοιας, της ανοικοδόµησης κτλ.

Αναφέρθηκα στην Επιτροπή που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός, διότι μία παρόμοια σχηματίστηκε τότε υπό τον έμπειρο τεχνοκράτη, πολιτικο, τραπεζίτη, Αλέξανδρο Διομήδη, της οποίας η αρµοδιότητα ήταν να συντονίσει (όπως τώρα και της "ισχυρής ομάδας" Μητσοτάκη!) την εφαρµογή του Σχεδίου Μάρσαλ στην Ελλάδα.

Ωστόσο (και πάλι προειδοποιώ καθώς η ιστορία συνεχώς επαναλαμβάνεται στην Ελλάδα ως τραγωδία ή ιλαροτραγωδία!), λόγω της ανεπάρκειάς της να συντονίσει τις πολυσύνθετες πτυχές του Σχεδίου Μάρσαλ, αντικαταστάθηκε με τη συγκρότηση του Ανώτατου Συµβουλίου Ανασυγκροτήσεως και πάλι υπό την ηγεσία του ∆ιοµήδη και με γενικό γραμματέα τον υψηλού επιστημονικού κύρους καθηγητή Σωτήριο Αγαπητίδη, ούτως ώστε να υπάρχει καλύτερος συντονισµός και αποτελεσµατικότητα στην εφαρµογή του Σχεδίου Μάρσαλ!

Σημειώνεται ότι το τετραετές της πρόγραµµα καθώς και το ετήσιό της πρόγραµµα για το έτος 1948-1949 που προβλεπόταν για την Ελλάδα ήταν συγκροτηµένο και ευέλικτο και έδινε ιδιαίτερη σηµασία στην ανάπτυξη του τοµέα της βιοµηχανίας καθώς και του τοµέα της ενέργειας.

Όλα αυτά προτείνονταν στην ελληνική κυβέρνηση με εκθέσεις και πίνακες! Παρόλα αυτά, υπήρξαν και πολλές αναθεωρήσεις του προγράµµατος, ενώ το
πρόγραµµα ανασυγκρότησης δαπάνησε µόλις το 10% των συνολικών πόρων από αυτούς που προέβλεπε το τετραετές πρόγραµµα, ενώ το βιομηχανικό του ’48-’49 είχε σχεδόν µηδαµινή επιτυχία!

Αντιδράσεις, σπατάλες και απεργίες

Περιττό να αναφερθεί ότι και η έναρξη εφαρμογής του Σχεδίου Μάρσαλ συνοδεύτηκε από κομματικές και πολιτικές αντιδράσεις, πολυήμερες απεργίες των δημόσιων υπαλλήλων που ζητούσαν αύξηση των μισθών κατά 40% (τελικά κατάφεραν να επιτύχουν µία αύξηση της τάξης του 30% περίπου!). Επίσης, και τότε, όπως και συνεχώς τα τελευταία σαράντα χρόνια, παρά τις προειδοποιήσεις της αποστολής προς την ελληνική κυβέρνηση για περιορισµό των κρατικών δαπανών για να εξοικονοµηθούν πόροι για την ανασυγκρότηση, αυτό δεν επιτεύχθηκε ποτέ και συνεπως το έλλειμμα διογκωνόταν συνεχώς! Έτσι, για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων χρησιμοποιούνταν η εύκολη και προσφιλής τακτική αύξησης όλων των φόρων και η επιβολή έκτακτης φορολογίας.

Συµπερασµατικά, µπορούµε να πούµε ότι κατά το πρώτο έτος της εφαρµογής του Σχεδίου Μάρσαλ η κατάσταση που υπήρχε στην Ελλάδα δε µεταβλήθηκε σχεδόν καθόλου.

Η οικονοµική βοήθεια ήταν σαφώς σηµαντική (238,4 εκατοµµύρια δολάρια) αλλά ήταν εµφανές ότι έπρεπε να γίνουν ακόµα πολλές τοµές σε κοινωνικό, πολιτικό, διοικητικό και οργανωτικό επίπεδο για να επιτευχθεί η ανασυγκρότηση, ενώ γενικώς, μολονότι η χώρα μας ήταν μεταξύ των τριών χωρών που ενισχύθηκαν προκλητικά (Ηνωμένο Βασίλειο κλπ), η ανάπτυξη ήταν η μικρότερη! Στην ίδια περίπου τραγική κατάσταση από την άποψη διαρθρωτικών προβλημάτων είναι σήμερα η χώρα μας!

Επίσης, υπενθυμίζω και μία ακόμα κομματική παρέμβαση στην οικονομία η οποία και συνεχίστηκε και όλα τα επόμενα χρόνια έως και σήμερα: Όλα τα έργα αυτά χρηµατοδοτήθηκαν από πόρους του Σχεδίου Μάρσαλ, σταδιακά πέρασαν στα χέρια της ελληνικής διοίκησης και έτσι δημιουργήθηκε το μέγα των δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών κράτος!

Κόλαφος η έκθεση Πολ Πόρτερ, όπως θα ήταν και ... σήμερα!

Υπενθυμίζω ότι πριν από όλα αυτά, μετά τη συµφωνία ανάµεσα στην ελληνική και αµερικανική κυβέρνηση στα πλαίσια του ∆όγµατος Τρούµαν για άµεση παροχή οικονοµικής και στρατιωτικής βοήθειας, τον Ιανουάριο του 1947 κατέφθασε στην Αθήνα η αποστολή του Paul Porter.

Η ενδεκαµελής αυτή αποστολή αφίχθη στην Ελλάδα µε σκοπό να µελετήσει και να εξετάσει τα οικονοµικά προβλήµατα που αντιµετώπιζε η χώρα, τις προοπτικές που υπήρχαν ούτως ώστε να οδηγηθεί ξανά σε αναπτυξιακή τροχιά καθώς και να καθορίσει το µέγεθος της οικονοµικής βοήθειας που θα λαµβανόταν από τις ΗΠΑ.

Η έκθεση -κόλαφος, που δόθηκε στη δηµοσιότητα στις 30 Απριλίου 1947, ήταν ένα κείµενο πολύ σηµαντικό καθώς κατέγραφε λεπτοµερώς τις διαπιστώσεις της αποστολής Porter κατά τη διάρκεια της διαµονής της στην Ελλάδα (Ιανουάριος 1947-Μάρτιος 1947), τις εντυπώσεις της. Η έκθεση περιελάμβανε επίσης και υποδείξεις όσον αφορά τις οικονοµικές πολιτικές που θα έπρεπε να εφαρµόσει η ελληνική κυβέρνηση καθώς και µέτρα που προέβλεπε η αµερικανική βοήθεια σε κρίσιµους τοµείς, όπως ο προϋπολογισµός, οι πιστώσεις, το εµπόριο, οι µισθοί και οι τιµές καθώς και το θέµα της πώλησης χρυσών λιρών. Ένα ακόµα σηµαντικό σηµείο της έκθεσης ήταν το ερωτηµατολόγιο που περιλάµβανε και αποτελούνταν από 30 ερωτήσεις.

Η κεντρική φιλοσοφία της έκθεσης Porter ήταν ότι η οικονοµική βοήθεια που θα προερχόταν από τις ΗΠΑ θα ήταν τόση ώστε να συµβάλει στη σταθεροποίηση της ελληνικής οικονοµίας και να την καταστήσει αυτοσυντηρούµενη σε δυτικά πρότυπα.

Όμως, για να καταστεί αυτοσυντηρούµενη και να µην εξαρτάται µόνο από το πακέτο βοήθειας (όπως συμβαίνει συνεχώς!) θα πρέπει να διαθέτει αξιόπιστο και αποτελεσµατικό πολιτικό σύστηµα, αποτελεσµατικό και σύγχρονο διοικητικό µηχανισµό, ενώ θα πρέπει να υπάρχει κοινωνική ειρήνη.

Όμως, πολύ γρήγορα ο Πόρτερ διαπίστωσε ότι στην Ελλάδα κάτι τέτοιο ήταν ανέφικτο καθώς η χώρα δε διέθετε κανένα από τα παραπάνω στοιχεία. Ήταν κάτι παραπάνω από προφανές ότι η Ελλάδα αποτελούσε µια ειδική περίπτωση όσον αφορά την παροχή βοήθειας λόγω των ριζωµένων συνηθειών και πρακτικών καθώς και λόγω αυτής της έντονης παθογένειας που κυριαρχούσαν στο κοινωνικό, οικονοµικό και πολιτικό σύστηµα.

Έτσι, άσκησε έντονη κριτική στο πολιτικό σύστηµα, στο διοικητικό και στους εκπροσώπους της ελίτ των κοινωνικών τάξεων.

Όσον αφορά την κριτική του στο πολιτικό σύστηµα, το χαρακτήρισε διεφθαρµένο και αυταρχικό. Θεώρησε ότι η κύρια πηγή των προβληµάτων προέκυπτε από την κυβερνητική αστάθεια που επικρατούσε, µε χαρακτηριστικό παράδειγµα την εναλλαγή επτά διαφορετικών κυβερνήσεων από τη λήξη του ∆ευτέρου Παγκοσµίου Πολέµου.

Σύµφωνα µε τον Porter "οι πολιτικοί στην Ελλάδα νοιάζονταν µόνο για το πώς θα διατηρήσουν τη θέση τους στην εξουσία και όχι για το πώς θα µπορούσαν να συµβάλουν ως πρωτοστάτες στην ανοικοδόµηση της χώρας.

Οι δηµόσιες θέσεις ήταν γεµάτες από δηµοσίους υπαλλήλους αµφιβόλου ικανότητας οι οποίοι διορίζονταν από την εκάστοτε κυβέρνηση ως ανταµοιβή
για την ψήφο τους.

∆εν υφίσταται εδώ κράτος σύµφωνα µε τα δυτικά πρότυπα. Αντ’αυτού υπάρχει µια χαλαρή ιεραρχία ατοµιστών πολιτικών, µερικών χειρότερων από άλλους, που είναι τόσο απασχοληµένοι µε τον ατοµικό τους αγώνα για εξουσία που δεν έχουν το χρόνο, αν υποθέταµε ότι είχαν την ικανότητα, να αναπτύξουν µια οικονοµική πολιτική».

Και τονίζει: «Απ’ ό, τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολιτική πρακτική από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος. […] στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομίων μίας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.

Από την κριτική δεν ξέφυγε ούτε η αναχρονιστική διοικητική µηχανή που έθετε και αυτή µε τη σειρά της σοβαρά εµπόδια στην οικονοµική ανοικοδόµηση της χώρας.

Σύµφωνα µε τον Porter ήταν τελείως αναποτελεσµατική και εξαρτηµένη σε πολύ µεγάλο βαθµό από τα πολιτικά κόµµατα. Οι ανεξέλεγκτες προσλήψεις ενός µεγάλου αριθµού υπαλλήλων µε χαµηλής ποιότητας εργασιακά προσόντα σε αντάλλαγµα για την ψήφο τους, η απουσία αξιοκρατικών διαδικασιών και το έντονα γραφειοκρατικό σύστηµα ήταν τα κυριότερα στοιχεία που διαπίστωσε η αποστολή Porter και αφορούσαν τη λειτουργία της δηµόσιας διοίκησης.

Είναι αξιοσηµείωτο πάντως το γεγονός ότι οι αναποτελεσµατικές διοικητικές υπηρεσίες είχαν αντίκτυπο και στην ποιότητα και αξιοπιστία των απαντήσεων του ερωτηµατολογίου καθώς εκτιµήθηκε ότι ήταν ελλιπείς και ανακριβείς.

Έντονη κριτική ασκήθηκε και στην κοινωνική ελίτ και ιδιαίτερα στους επιχειρηµατίες που δραστηριοποιούνταν στο εµπόριο, στη ναυτιλία, στις τράπεζες και στις βιοµηχανίες.

Ο Porter θεώρησε το ιδιωτικό κεφάλαιο παντελώς αδιάφορο όσον αφορά τη συµβολή του στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας και ότι οι σκοποί του και οι πρακτικές του δεν αντιστοιχούσαν σε καµία περίπτωση µε το σχέδιο ανασύνταξης και ανάπτυξης της οικονοµίας.

Ακόμα, ο Porter πίστευε στη δηµιουργία µιας κυβέρνησης που θα µπορούσε να καταπολεµήσει το υπάρχον status quo και θα µπορούσε να αποτάξει συνήθειες και πρακτικές όπως πελατειακές σχέσεις υπουργών µε τους ψηφοφόρους τους.

Παράλληλα, ήταν διατεθειµένος να προχωρήσει και σε µείωση του αριθµού των υπουργείων καθώς έκρινε ότι ο αριθµός τους ήταν υπερβολικός (σήμερα είναι ... υπερβολικότερος!

Επίσης ήταν σαφές ότι για να επιτευχθούν οι στόχοι του προγράµµατος οικονοµικής βοήθειας θα έπρεπε η διοικητική µηχανή του κράτους να απαγκιστρωθεί από τις αναχρονιστικές, πολύπλοκες και αναξιοκρατικές πρακτικές της.

Το σύστηµα έπρεπε να γίνει περισσότερο αξιοκρατικό όσον αφορά την εισαγωγή στο δηµόσιο τοµέα υπαλλήλων που θα είχαν τα κατάλληλα προσόντα για να εργαστούν παραγωγικά σε µία εποχή που η οικονοµία χρειαζόταν παραγωγικούς υπαλλήλους.
Επίσης, τα προσόντα αυτά θα µπορούσαν να ενισχυθούν ακόµα περισσότερο µέσω παρακολούθησης ειδικών προγραµµάτων επιµόρφωσης για καλύτερη αξιοποίηση του υπάρχοντος ανθρωπίνου κεφαλαίου.

Παράλληλα, οι ανεπαρκείς εργαζόµενοι έπρεπε να απολυθούν και οι πιο παραγωγικοί που θα διατηρούσαν τη θέση τους θα λάµβαναν υψηλότερους µισθούς.

Του Δημήτρη Στεργίου

Πρόκειται, ειδικότερα, για τη διαγωνιστική διαδικασία που προβλέπει την πώληση του 67% του μετοχικού κεφαλαίου της κρατικής εταιρείας "Οργανισμός Λιμένος Αλεξανδρούπολης ", τη διαγωνιστική διαδικασία για τον Οργανισμό Λιμένος Ηγουμενίτσας, που προβλέπει την πώληση τουλάχιστον του 67% του μετοχικού κεφαλαίου του, και τον διαγωνισμό για τον Οργανισμό Λιμένος Καβάλας που προβλέπει την υπο-παραχώρηση του δικαιώματος χρήσης, συντήρησης, λειτουργίας και εκμετάλλευσης ενός σταθμού πολλαπλών χρήσεων σε τμήμα του λιμένα Φίλιππος Β΄.

Και θυμήθηκα με απογοήτευση, αγανάκτηση και απελπισία πολλά φαιδρά και ιλαροτραγικά που παρατηρούνται επί δεκαετίες σε αυτήν την καθημαγμένη οικονομικά, θεσμικά, ηθικά και κοινωνικά χώρα.

Θυμήθηκα ότι από το πρώτο ήδη Μνημόνιο, δηλαδή από το 2010, η τότε κυβέρνηση και οι επόμενες μνημονιακές, είχε υποσχεθεί στην τρόικα ότι θα πραγματοποιούσε ιδιωτικοποιήσεις ποσού ... 50 δισ. ευρώ!

Θυμήθηκα μάλιστα ότι στον κρατικό προϋπολογισμό του 2012 έως και το 2019 προβλέπονταν έσοδα από αποκρατικοποιήσεις ανά ... τρίμηνο, που συνολικά θα ανέρχονταν σε 9,3 δισ. ευρώ, αλλά δεν εισπράχθηκε ούτε ένα ευρώ!

Θυμήθηκα ότι στους κρατικούς προϋπολογισμούς από το 2011 (δηλαδή από το δεύτερο έτος του πρώτου Μνημονίου) και στο αντίστοιχο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιήσεων αναφέρονταν συνεχώς (χωρίς να ιδιωτικοποιηθούν ποτέ και οι τρεις παραπάνω Οργανισμοί Λιμένος Αλεξανδρούπολης, Ηγουμενίτσας και Καβάλας.

Θυμήθηκα ότι για τον Οργανισμό Λιμένος Αλεξανδρούπολης, για τον παραπάνω Οργανισμό Λιμένος Ηγουμενίτσας και τον Οργανισμό Λιμένος Καβάλας αναφερόταν σε όλους τους κρατικούς προϋπολογισμούς μετά το 2001 ότι θα αποκρατικοποιούνταν κατά 100!! Κι όμως, από τον τελευταίο κρατικό προϋπολογισμό, του 2020, δηλαδή, προκύπτει ότι εξακολουθεί να είναι και οι τρεις αυτοί μεγάλοι λιμένες στο μετοχολόγιο του ελληνικού Δημοσίου κατά 100% (σελίδες 150 και 151)!

Θυμήθηκα ακόμη ότι στους ίδιους κρατικούς προϋπολογισμούς αναφερόταν ότι θα αποκρατικοποιούνταν συνεχώς επί ... δέκα χρόνια και άλλοι έξι μεγάλοι λιμένες...

Θυμήθηκα ότι αυτά έβλεπαν οι ελεγκτές της τρόικας κατά την επίσκεψή τους στην Ελλάδα ανά τρίμηνο για έλεγχο και διαπίστωναν ότι δεν είχαν γίνει οι υπεσχημένες ιδιωτικοποιήσεις και πολλά άλλα προαπαιτούμενα για τις δόσεις.

Έτσι, ζητούσαν τη λήψη ισοδύναμων μέτρων για την κάλυψη των εσόδων από τη μη τήρηση των υπεσχημένων! Αλλά, επειδή δεν διέθεταν την απαιτούμενη τόλμη και ικανότητα, εφάρμοζαν τα πιο εύκολα "ισοδύναμα" μέτρα, δηλαδή περικοπές μισθών και άγριο "κούρεμα" (PSI) της ιδιωτικής περιουσίας...

Του Δημήτρη Στεργίου

Υπενθυμίζω ότι οι εργασίες του Συνεδρίου αυτού, στο οποίο συμμετείχαν όλες οι τότε ευρωπαϊκές ηγεμονίες με 450 συνολικά αντιπροσώπους, διήρκεσαν ... εννιά μήνες, δηλαδή ξεκίνησαν στις 18 Σεπτεμβρίου του 1814 και έληξαν στις 9 Ιουνίου του 1815.

Απετέλεσε ένα σημαντικό σταθμό στην ιστορία του διεθνούς δικαίου, το οποίο στη συνέχεια καταπατήθηκε από την ίδρυση ενός τάχα υπερκράτους, όπως της Ιεράς Συμμαχίας (τον Σεπτέμβριο του 1815) για παλινόρθωση των παλαιών καθεστώτων και ως μορφή αντιδραστικής δύναμης για κάθε επανάσταση που θα έθιγε τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, της αλήστου μνήμης Κοινωνίας των Εθνών και τον ΟΗΕ, ο οποίος σε καμιά περίπτωση δεν υπεράσπισε το λεγόμενο διεθνές δίκαιο.

Αυτό έγινε και γίνεται διότι το μεν "διεθνές δίκαιο" είναι απλώς ένα κατασκεύασμα των ισχυρών που το "γράφουν στη μπούκα των κανονιών", όπως έλεγε ο αείμνηστος καθηγητής Πολιτειολογίας Δημήτριος Βεζανής, η δε Ιερά Συμμαχία, Κοινωνία των Εθνών, ο ΟΗΕ και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δεν είναι υπερκράτος, διότι κανένα κράτος μέλος και μάλιστα ισχυρό όλων των εποχών, δεν είναι διατεθειμένο να εκχωρήσει σε αυτό το διεθνές κατασκεύασμα εθνική κυριαρχία!

Τότε, στο συνέδριο αυτό που έγινε για τη διαμόρφωση του γεωπολιτικού χάρτη της Ευρώπης κατά τον 19ο αιώνα. συμμετείχαν οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις Αγγλία, Πρωσία, Αυστρία, Ρωσία αλλά και η ηττημένη Γαλλία, που είχαν ως στόχο την εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων τους, αλλά και τις προτεραιότητες που τέθηκαν από τους νικητές των Ναπολεόντειων πολέμων, δηλαδή από τις τέσσερις πρώτες που είχαν και το μεγαλύτερο μέρος των κερδών του τελικού διακανονισμού.

Από το Συνέδριο αυτό άρχισε και η γελοιοποίηση τέτοιων συναντήσεων κορυφής ξεκίνησε που έμεινε στη διπλωματική ιστορία ως "Το Συνέδριο που δεν προχωράει, αλλά χορεύει".

Και πραγματικά χόρεψε στη χειμερινή σχολή ιππασίας και στις αίθουσες υποδοχής του ανακτόρου Σένμπρουν καθώς και σ' όλα τα άλλα ανάκτορα της πόλης που οι μουσικές εκδηλώσεις και οι χοροί διαδέχονταν η μία την άλλη...

Και εκπλήσσεται κανείς που η Νέα Δημοκρατία  δεν έχει κάνει αυτό το μείζον θέμα  προεκλογικό «φλάμπουρο» με συγκεκριμένα στοιχεία. Καθως είναι σίγουρο ότι μετεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το ΠΑΣΟΚ μετά το 1989, επί κυβερνήσεως Μητσοστάκη  (1991-1993),  θα διαλαλεί και θα οδύρεται ότι για την αύξηση του χρέους θα φταίει ο … Κυριάκος και όχι τα … «βερεσέδια» του!

Του Δημήτρη Στεργίου

Η πιθανότητα να επαναληφθεί μετά τις 8 Ιουλίου 2019 η ιστορία του 1991, του 1992 και του1993, ως τραγωδία, είναι μεγάλη, με τη διαφορά ότι ο Μαρξ, στον οποίο ανήκει αυτή η διαπίστωση , δεν είχε προβλέψει πως «πρωταγωνιστές»  της θα ήταν «σύντροφοί» του («σοσιαλιστές», «μαρξιστές») και θύμα … συγγενικά πρόσωπα του ίδιου κόμματος!

Πρόκειται για τα περιβόητα «βερεσέδια», όπως είχε χαρακτηρίσει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης το 1989 τα «κρυφά χρέη» του ΠΑΣΟΚ, τα οποία, μετά τις 8 Ιουλίου 2009, κατά πάσα πιθανότητα θα παραλάβει ο γιός του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως πρωθυπουργός, για να τα αγάγει εκεί όπου είναι θέση τους, δηλαδή στο εφιαλτικό δημόσιο χρέος.

Διότι, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (επί τριάμισι περίπου χρόνια) και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – Διάφοροι (στη συνέχεια) στην προσπάθειά της να ωραιοποιήσει μερικά βασικά οικονομικά μεγέθη και ιδιαίτερα το, κατ΄επίφασιν, «πρωτογενές πλεόνασμα» - τέρας που έχει συμφωνηθεί με τους δανειστές έχει σχεδόν κηρύξει «στάση πληρωμών», πλην εκείνων ή μέρους του που δίνει με τις δόσεις του το ΕΣΜ για την εξόφληση  χρέους της γενικής κυβέρνησης προς ιδιώτες.

Από την άλλη μεριά, περιμένουν  εκατοντάδες χιλιάδες απόμαχοι εργαζόμενοι  να ολοκληρωθεί η διαδικασία συνταξιοδότησής τους, ενώ το εγγυημένο ανεξόφλητο χρέος παραμένει σταθερά πάνω από 10 δις. ευρώ που αντιστοιχεί στο 5,6% του ΑΕΠ.

Όλα αυτά θυμίζουν τακτική ΠΑΣΟΚ επί  κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου (1981-1989) και τη «δημιουργική Λογιστική» Σημίτη (1996-2003).

Αλλά, επειδή ουδέν κρυφόν υπό τον ήλιον της Eurostat, όλα αυτά τα εκκρεμή (ανεξόφλητα, ληξιπρόθεσμα κλπ) και δαπάνες – σπατάλες (αναλήψεις χρεών δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών κλπ) που ενώ δεν επηρεάζουν το έλλειμμα (πρωτογενές αποτέλεσμα!), επιβαρύνουν όμως το χρέος, είναι σίγουρο ότι θα αχθούν σε αύξηση του ήδη σε ιλιγγιώδη επίπεδα –ρεκόρ δημόσιου χρέους.

Και εκπλήσσεται κανείς που η Νέα Δημοκρατία  δεν έχει κάνει το μείζον θέμα αυτό προεκλογικό «φλάμπουρο», καθώς είναι σίγουρο ότι μετεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το ΠΑΣΟΚ μετά το 1989 και ιδιαίτερα επί κυβερνήσεως Μητοστάκη στη συνέχεια (1991-1993), όταν τα «βερεσέδιά» του αύξησαν τρομακτικά το χρέος, θα διαλαλεί και θα οδύρεται ότι για την επερχόμενη αύξηση του χρέους θα φταίει ο … Κυριάκος!!!

Καθώς, λοιπόν, η χώρα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο και  έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση  και του  σημερινού  ολέθριου, με τις γνωστές κομματικές, κύκλου, έκρινα ότι θα έπρεπε να  παραθέσω ένα μικρό χρονικό της δυναμικής του ελληνικού δημόσιου χρέους , τον οποίο  προικοδοτούσαν συνεχώς, κυρίως, τα υψηλά ετήσια δημόσια ελλείμματα, οι αναλήψεις χρεών δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών και τα απίστευτα «βερεσέδια» που δημιουργούσαν όλες οι κυβερνήσεις για να συνεχίζεται η σπατάλη στη διαχείριση του δημόσιου τομέα και που «ξεχνούσαν», όπως καταδεικνύεται από τις εκάστοτε παρεμβάσεις της Eurostat (π.χ. του 2004 και το 2009), να τα εντάξουν  στο δημόσιο χρέος της γενικής κυβέρνησης.

Αυτά τα  «κρυφά»  χρέη, τα οποία είχαν γίνει χιονοστιβάδα κυρίως μετά το 1981, τα εντόπισε για πρώτη φορά το 1989 ο τότε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, τα οποία μάλιστα  χαρακτήρισε ως «βερεσέδια». Σε δήλωσή του στις 21 Φεβρουαρίου του 1989 («Καθημερινή») τόνισε: «Τα βερεσέδια του ΠΑΣΟΚ δεν θα πληρώσει η Νέα Δημοκρατία, διότι δεν μπορεί».

Μάλιστα τότε είχε εκτιμήσει ότι τα «βερεσέδια» αυτά ανέρχονταν σε 3 τρισεκατομμύρια δραχμές ή 8,8 δις. ευρώ. Πράγματι, όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία, τα οποία  περιλαμβάνονται σε όλα τα βιβλία μου,  το ανεξόφλητο ποσό χρεών κυρίων δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών το 1989, μαζί με τις εγγυήσεις και τις καταπτώσεις εγγυήσεων δανείων ξεπερνούσε το ποσό 10,5 δις. ευρώ (αναγωγή των ποσών από δραχμές σε ευρώ) ή  περίπου 26% του αντίστοιχου τότε ΑΕΠ!

Από την πρώτη στιγμή της θητείας του ως πρωθυπουργού,  κύριο μέλημα του  Κωνσταντίνου  Μητσοτάκη ήταν να συγκεντρώσει όλα αυτά τα «βερεσέδια του ΠΑΣΟΚ», όπως τα χαρακτήριζε, και μερικά των κυβερνήσεων Τζαννετάκη και Ζολώτα,  και να τα προσθέσει στο δημόσιο χρέος, όπου ήταν η θέση τους, σύμφωνα και με την Eurostat, η οποία, ας σημειωθεί, είχε «πονηρευτεί» για την τακτική αυτή να μην άγονται τα χρέη αυτά στο δημόσιο χρέος.

Τότε, λοιπόν, με την έκδοση «Δανείων Οικονομικής Εξυγίανσης» μόνο το 1990, 1991 και 1992 ανελήφθησαν «βερεσέδια» ποσού 2, 1 τρις. δραχμών, τα οποία με την κεφαλαιοποίηση τόκων και την προσθήκη κι άλλων «κρυφών» ξεπέρασαν τα  3 τρισεκατομμύρια δραχμές! Η πρώτη αποτύπωση της ανάληψης «κρυφών» χρεών από το κράτος και την προσθήκη τους στο δημόσιο χρέος έγινε στον κρατικό προϋπολογισμό του 1992 από τον τότε υπουργό Οικονομικών Γιάννη Παλαιοκρασσά για τα έτη 1990, 1991 και 1992. (βλέπε πίνακα 1).

Από την ανάληψη κυρίως αυτών των «κρυφών» χρεών το δημόσιο χρέος αυξήθηκε το 1991 κατά 2,6 εκατοστιαίες μονάδες, το 1992 κατά 5,7 εκατοστιαίες μονάδες και το 1993 κατά 22,6 εκατ. μονάδες και σωρευτικά το 1991, το 1992 και το 1993 κατά 30,9 εκατοστιαίες μονάδες, αφού από  80,7% του ΑΕΠ το 1990 διαμορφώθηκε στο 111,6 του 1993, όταν και ανετράπη η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Σημειώνεται ότι τότε η θεαματική αυτή αύξηση του δημόσιου χρέους αποδόθηκε από το ΠΑΣΟΚ στην … κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία μόλις είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας!

Επισημάνσεις Κων. Μητσοτάκη  το 2002

Στο θέμα των «κρυφών» χρεών, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην ομιλία του κατά την παρουσίαση το 2002 στη Στοά του Βιβλίου του βιβλίου μου υπό τον τίτλο «Η Μεγάλη Φούσκα της Οικονομίας, 1981 – 2001», το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαζήση.

Το βιβλίο παρουσίασαν, κατά σειράν, ο τότε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός Γεράσιμος Αρσένης, ο τότε πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος και ο πρώην πρωθυπουργός και επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με συντονιστή τον δημοσιογράφο – βουλευτή τότε της Νέας Δημοκρατίας Πάνο Παναγιωτόπουλο.

Συγκεκριμένα, τότε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είπε για το θέμα αυτό τα εξής:

«Παρουσιαζόμαστε έτοιμοι να λύσουμε όλα τα προβλήματα; Να λύσουμε την κοινωνική ασφάλιση, να λύσουμε το φορολογικό, να λύσουμε το ενιαίο μισθολόγιο; Και να τα λύσουμε πώς και πότε; Την ώρα που η ελληνική οικονομία καταρρέει, την ώρα που έχουμε τρομακτικό πρόβλημα; Δεν ισοσκελίζεται ο προϋπολογισμός μας. Ο προϋπολογισμός μας είναι ψεύτικος. Αυτά ανασύρει από τα αρχεία του ο φίλος μας ο Στεργίου. Θα μπορούσα να σας αναφέρω μια ατέλειωτη σειρά προβλημάτων, τα οποία μένουν άλυτα, χρεών τα οποία σωρεύονται. Το κρυφό χρέος, το κρυφό έλλειμμα, για το οποίο χρόνια μιλούσα, τώρα μόνο γίνεται κατανοητό το πρόβλημα στην Ελλάδα ότι περνούμε ελλείμματα χωρίς να τα περνούμε από τον προϋπολογισμό.

Έκανα μια έρευνα και είδα ότι περίπου το μισό του δημοσίου χρέους δεν έχει περάσει από τον προϋπολογισμό. Γίνεται κρυφός ή καμιά φορά φανερός δανεισμός, πολλές φορές καταπίπτουν εγγυήσεις. Έρχεται μία κυβέρνηση λογική και τα μαζεύει. Αυτό κάναμε ως Νέα Δημοκρατία. Μάζεψα τα ασυμμάζευτα, και τότε λέγανε ότι «πέταξε ο Μητσοτάκης το δημόσιο χρέος τα ύψη»! Επειδή το μάζεψα και το παρουσίασα. Και τώρα τα κρυφά αυτά χρέη θα μαζέψει ξανά η Νέα Δημοκρατία, και κάποιος θα βγει και θα πει ότι η Νέα Δημοκρατία ανέβασε το δημόσιο χρέος. Η Νέα Δημοκρατία απλούστατα θα κάνει και τώρα αυτό που έκανε και τότε. Θα πει ποιο είναι το πραγματικό χρέος και θα κοιτάξει να αναμαζέψει την οικονομία, διότι έτσι όπως πάμε πηγαίνουμε κατά κρημνόν χωρίς καμιά αμφιβολία….»

Σημειώνεται ότι τα «βερεσέδια» αυτά,  προέρχονται κυρίως από δάνεια που καλύφθηκαν κατά 100% ή με μικρότερα ποσοστά με την εγγύηση του Δημοσίου.

Περιττό να σημειωθεί ότι όλες αυτές οι ρυθμίσεις, τις οποίες … «πρόλαβε» η κυβέρνηση Μητσοτάκη,  συνεπάγονταν σημαντική αύξηση του χρέους.

Απογοητευτικές διαπιστώσεις

Από την εξέταση των στοιχείων των παρατιθέμενων πινάκων προκύπτουν οι ακόλουθες διαπιστώσεις , οι οποίες, συνεχίζονται και επί περιόδου … Μνημονίων:

Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της πορείας προς τις εθνικές κάλπες  στις 7 Ιουλίου 2019, όταν ο (υπηρεσιακός τώρα) πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα παραδώσει στον εαυτόν του, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τη Φωφώ Γεννηματά, τον  Γιάνη Βαρουφάκη ή άλλο νέο «σωτήρα» την ενδέκατη «καμένη γη» με  εννιά αρνητικά οικονομικά ρεκόρ, από τα οποία ένα είναι όλων των εποχών, δύο όλης της μνημονιακής περιόδου και δύο απλώς ισοφαρίζουν προηγούμενα.

Του Δημήτρη Στεργίου

Το αρνητικό ρεκόρ όλων των εποχών αφορά  το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, το οποίο, το 2018 (άγνωστο πού θα πάει το 2019!) ξεπέρασε το 180 % του ΑΕΠ (για την ακρίβεια είναι 181,1% του ΑΕΠ). Παρόλα αυτά, τόσο ο κ. Τσίπρας όσο και πολλά στελέχη του  συνασπισμού συνεχώς λένε και κορδακίζονται σε συζητήσεις σε τηλεοπτικούς σταθμούς ότι έσωσαν τη χώρα από την … υπερχρέωση!!!

Επίσης, αρνητικά ρεκόρ της περιόδου Τσίπρα  αφορούν τους  αντικοινωνικούς και αντιλαϊκούς έμμεσους φόρους τόσο ως ποσοστό του  συνόλου των φορολογικών εσόδων όσο και ως τη σχέση τους με τους άμεσους φόρους.

Συγκεκριμένα, οι έμμεσοι φόροι ως ποσοστό του συνόλου των φόρων το 2017 και το 2018 διαμορφώθηκαν το 57% και απλώς ανταγωνίζονται σε «επίδοση»  το αντίστοχο του πρώτου μνημονίου!

Επίσης, η σχέση (φορές) μεταξύ έμμεσων και άμεσων φόρων το 2018 διαμορφώθηκε στο 1,32 (φορές), «επίδοση»  που «ζηλεύει» αντίστοιχες του πρώτου εφιαλτικού μνημονίου.

Τα άλλα, δύο, αρνητικά ρεκόρ όλης της μνημονιακής περιόδου, όπως εμφαίνονται στον παρατιθέμενο πίνακα 4, είναι τα ακόλουθα:

-Συμμετοχή μισθωτών στο συνολικό φόρο (%): Το έτος 2017 (για εισοδήματα που δηλώθηκαν το 2018) η συμμετοχή των μισθωτών στο σύνολο των άμεσων φόρων διαμορφώθηκε  στο 42%, που αποτελεί αρνητικό ρεκόρ όλης της μνημονιακής περιόδου. Το προηγούμενο αρνητικό ρεκόρ  τα πέτυχε πάλι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με  38,8% και 38,6% το 2016 και 2015 αντίστοιχα.

-Επίδραση σπατάλης στο χρέος (εκατοστιαίες μονάδες):  Η σπατάλη (με επίδραση στο χρέος κατά 10 εκατοστιαίες,  με δαπάνες ή ανάληψη υποχρεώσεων (κυρίως  ελλειμματικών δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών, που, ενώ δεν επηρεάζουν  το έλλειμμα,  αυξάνουν όμως το χρέος (τα λεγόμενα «κρυφά» χρέη», όχι μόνο εξανέμισε την ευνοϊκή επίδραση (κατά 4 εκατοστιαίες μονάδες) )του πρωτογενούς «πλεονάσματος», της ευνοϊκής επίδρασης  της αύξησης του ΑΕΠ και των επιτοκίων,  και αύξησε κιόλας  το χρέος κατά 5 και πλέον μονάδες. Έτσι, ενώ κανονικά (χωρίς τη σπατάλη αυτή) το χρέος έπρεπε (με το παραμύθι του «πρωτογενούς πλεονάσματος» κυρίως να μειωνόταν κατά 5 τουλάχιστον μονάδες, αυξήθηκε κατά … πέντε μονάδες (από 176% του ΑΕΠ στο 181% του ΑΕΠ)! Δηλαδή, πήγε χαράμι και το «πρωτογενές πλεόνασμα» και η  αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,5%...

Με πέντε αρνητικά ρεκόρ παράδωσε την ένατη «καμένη γη» και ο Σαμαράς

Αυτά (τα κυριότερα) θα παραδώσει  ο κ. Τσίπρας στις 7 Ιουλίου, ενώ πριν από τέσσερα χρόνια  βροντοφώναζε ότι θα σώσει τον ελληνικό από τα Μνημόνια και άλλα ηχηρά  μεταφυσικά παρόμοια.

Αλλά και κ. Σαμαράς, ο οποίος με τις γνωστές «Ζαππειάδες»  μας έλεγε για το έπος σωτηρίας της χώρας μας, παρέδωσε στον κ. Τσίπρα την ένατη «καμένη γη» με  πέντε αρνητικά οικονομικά ρεκόρ, από τα οποία ένα είναι όλων των εποχών, άλλο ένα όλων των εποχών αν δεν γινόταν το έγκλημα του «κουρέματος»  και τρία όλης της μνημονιακής περιόδου.

Τα ένα+ένα  αρνητικά ρεκόρ όλων των εποχών είναι εκείνο του χρέους σε δις. ευρώ και σε ποσοστά του ΑΕΠ και της  ανεργίας.  Το 2012, το χρέος από 355 δις. ευρώ που ήταν το 2011 διαμορφώθηκε  στα 304 δις. ευρώ εξαιτίας του «κουρέματος», διαφορετικά θα ξεπερνούσε το προηγούμενο αρνητικό ρεκόρ.

Τότε έγινε και το μεγάλο  έγκλημα της εξανέμισης του μεγαλύτερου μέρους του ποσού από το «κούρεμα» της ιδιωτικής περιουσίας.

Τότε, από 137,9 δις. από το γνωστό «κούρεμα» (PSI), την αγριότερη επίθεση κατά της ιδιωτικής περιουσίας και των ασφαλιστικών ταμείων, πήγαν σε μείωση του δημόσιου χρέους μόνο 50 δις ευρώ κι αυτά μόνο για το 2012, αφού στα επόμενα έτη έως και σήμερα το χρέος καλπάζει! Όπως προκύπτει από την έκδοση της Τράπεζας της Ελλάδος «Το Χρονικό της Κρίσης: 2010-2013», το συνολικό καθαρό όφελος (μείωση του χρέους) των 137,9 δις. ευρώ που προέκυψε από το «κούρεμα» μετριάστηκε σημαντικά λόγω:

α) της ανάγκης για ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών με έκδοση νέου χρέους ύψους 41 δις. ευρώ εντός του 2012,

β) του δανεισμού ύψους 11,3 δις. ευρώ για την επαναγορά χρέους το Δεκέμβριο,

γ) του γεγονότος ότι η μείωση της αξίας των ομολόγων που διακρατούσαν τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία ή άλλοι φορείς, ύψους 16,2 δις. ευρώ,  δεν οδήγησε σε μείωση του χρέους, επειδή επρόκειτο για ενδοκυβερνητικό χρέος,

δ) του δανεισμού 4,5 δις. ευρώ για την παροχή ομολόγων του ΕΦΣΕ στα ασφαλιστικά ταμεία ως αντισταθμικού οφέλους έναντι της μείωσης των απαιτήσεων που υπέστησαν,

ε) της ανάγκης δανεισμού 11,9 δισ. ευρώ για την κάλυψη του ελλείμματος του 2012 και

στ) λοιπών υποχρεώσεων του Δημοσίου (π.χ. πληρωμές στον ΕΜΣ, πληρωμές παλαιών οφειλών κλπ) συνολικού ύψους 1,9 δισ. ευρώ.

Το καθαρό αποτέλεσμα όλων αυτών των συναλλαγών ήταν  η μείωση του χρέους  εντός του 2012 μόνο κατά  51,2 δισ. ευρώ. Πράγματι,  το χρέος που το 2011 είχε διαμορφωθεί σε 355,1 δισ. ευρώ το 2011 (από 329,4 δισ. ευρώ το 2010!!!), το 2012 συρρικνώθηκε στα 303,9 δισ. ευρώ, δηλαδή μειώθηκε κατά 51,2 δισ. ευρώ, αλλά την επόμενη χρονιά (2013) αυξήθηκε κατά 16 περίπου δισ. ευρώ, δηλαδή στα 319,2 δισ. ευρώ, παρά τη σημαντική συρρίκνωση των δαπανών εξυπηρέτησης του χρέους σε όλη αυτή την περίοδο.

Το άλλο αρνητικό ρεκόρ όλων των εποχών αφορά την ανεργία, η οποία επί Σαμαρά  διαμορφώθηκε  έως και το  27,4%!

Τα άλλα τρία αρνητικά ρεκόρ όλης της μνημονιακής περιόδου είναι τα ακόλουθα:

-ΑΕΠ κατά κεφαλήν (σε χιλάδες ευρώ): Το 2013 και 2014 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ διαμορφώθηκε στις 16.000 ευρώ και αποτελεί τη μικρότερη επίδοση σε όλη τη μνημονιακή περίοδο.

-Άμεσοι φόροι (% συνόλου): Οι άμεσοι φόροι, ως ποσοστό του συνόλου των φορολογικών εσόδων, των οποίων το μεγαλύτερο βάρος φέρουν τα «υποζύγια» μισθωτοί και συνταξιούχοι,  αντιπροσώπευαν το 2014 το 47% των φορολογικών εσόδων, που αποτελεί αρνητικό ρεκόρ όλης της μνημονιακής περιόδου.

-Συμμετοχή συνταξιούχων στο σύνολο του φόρου (%): Θύματα της περιόδου Σαμαρά είναι οι συνταξιούχοι, οι οποίοι το  2012, 2013 και  2014 συμμετείχαν στη συγκέντρωση άμεσων φόρων  κατά 25,1%, 27%, που παραμένουν  «ακατάρριπτα» ακόμα!

Περιττό να σημειωθεί ότι, όπως προκύπτει από τον πίνακα 1, ο Γιώργος Παπανδρέου  του γνωστού προμνημονιακού συνθήματος «Λεφτά υπάρχουν»,  παρέδωσε την όγδοη «καμένη γη» με όλα σχεδόν τα οικονομικά  μεγέθη να «σπάνε» τα αρνητικά ρεκόρ όλων των εποχών και μάλιστα μέσα σε ένα χρόνο, το 2010!!!

Έτσι, για να ολοκληρώσουμε την εικόνα του εφιάλτη που ταλαιπωρεί τη χώρα κυρίως μετά 1980, με τους συνθηματολόγους πρωθυπουργός και εξουσιομανή κόμματα, υπενθυμίζω τις δέκα προηγούμενες περιπτώσεις «καμένης γης».

Οι δέκα προηγούμενες περιπτώσεις «καμένης γης»

Με παραδόσεις και παραλαβές «καμένης γης» από ένδεκα κυβερνήσεις με τους αντίστοιχους που φέσωσαν έως τώρα τα ελληνικά νοικοκυριά με πάνω από 340 δις. ευρώ ή … 11.401.495.000.000 δραχμές,  ως εξής (από μηδέν που ήταν το χρέος το 1977), παρουσιάζω ένα σύντομο χρονικό εφιαλτικών περιόδων για τη χώρα μας:

-Η «Πρώτη Καμένη Γη» στην οικονομία παρελήφθη από τον Ανδρέα Παπανδρέου και μετά τις εκλογές της 18^ης Οκτωβρίου 1981 ως αποτέλεσμα της πρώτης  μείζονος εγκατάλειψης της δημοσιονομικής σωφροσύνης.

-Η  «Δεύτερη Καμένη Γη» διαπιστώθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1985, λίγο μετά τις γνωστές εκλογές με σύνθημα « Για ακόμα καλύτερες μέρες!», όταν η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε, υπό την πίεση της ΕΟΚ και την ανάγκη λήψης της δεύτερης δόσης του κοινοτικού δανείου, να εξαγγείλει το πιο σκληρό πακέτο μέτρων λιτότητας.

- Η «Τρίτη Καμένη Γη» σηματοδοτήθηκε το 1989 από τη γνωστή πρωθυπουργική ιαχή στο Περιστέρι «Τσοβόλα δώστα  όλα» και χαρακτηρίσθηκε από την περίοδο οικονομικής αστάθειας και λεηλασία της οικονομίας.

- Η «Τέταρτη Καμένη Γη» επιβεβαιώθηκε από τη φοροεισπρακτική καταιγίδα στις 3 Αυγούστου 1992 και την εφαρμογή νέου σταθεροποιητικού προγράμματος, με το οποίο η τότε κυβέρνηση πήρε πίσω και πολλαπλάσια όσα είχαν δώσει η προηγούμενες με το σταγονόμετρο!

- Η «Πέμπτη Καμένη Γη» διαπιστώθηκε από την Eurostat αρχικά το 2003 και το Μάρτιο του 2004 και την αναθεώρηση πολύ προς τα πάνω βασικών μακροοικονομικών μεγεθών και ιδιαίτερα των ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους, τα οποία μεφανιζονταν ωραιοποιημένα με την περιβόητη «Δημιουργική Λογιστική»!

- Η «Έκτη Καμένη Γη»  επισημοποιήθηκε πανηγυρικά με τη φοροεισπρακτική καταιγίδα του Σεπτεμβρίου του 2008, με το ΠΑΣΟΚ να υποστηρίζει ότι  «Λεφτά Υπάρχουν!» και κατακάηκε από τη δεινή διεθνή οικονομική κρίση που σάρωνε τα πάντα στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

-Η  «Έβδομη Καμένη Γη» σηματοδοτήθηκε με την ένταξη της χώρας μας στο Πρώτο επαχθές  Μνημόνιο  το 2010, επειδή το χρέος 129,7% του ΑΕΠ  δεν ήταν … «βιώσιμο» και είναι τώρα (181,1% του ΑΕΠ).

- Η «Όγδοη Καμένη Γη» επισημοποιήθηκε με την υπογραφή το 2012  του «Δεύτερου επαχθούς» Μνημονίου, όταν συνοδεύθηκε από τη μεγαλύτερη λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας με το «κούρεμα» 177 δις. ευρώ, από το οποίο πήγαν σε μείωση του δημόσιου χρέους μόνο 51 δις. ευρώ (τα άλλα τα «έφαγαν» ιθ τράπεζες και οι ζημιογόνες  δημόσιες επιχειρήσεις!!!)

-Η «Ένατη Καμένη Γη» παρελήφθη τον Ιανουάριο του 2015 από τον Αλέξη Τσίπρα, η οποία στη συνέχεια «κατακάηκε» με τους γνωστούς «λεονταρισμούς» και τη βαρουφάκειο «Δημιουργική Ασάφεια»

- Η «Δέκατη Καμένη Γη» παρελήφθη από τον Τσίπρα από τον … εαυτόν του και  προέκυψε με εντυπωσιακά περιπετειώδη τρόπο με την υπογραφή (αντί κατάργησης των προηγούμενων!) τον Αύγουστο του 2015 του Τρίτου επονείδιστου Μνημονίου.

- Η «Ενδέκατη Καμένη Γη» θα παραληφθεί  στις 8 Ιουλίου 2019 πολλά παλιά και νέα αρνητικά οικονομκά ρεκόρ.

Τύφλα νάχει ο  μυθικός Σίσυφος…

Πίνακας 1: Πανοραμική εικόνα του μνημονιακού  εφιάλτη

Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ, Eurostat, Κρατικοί προϋπολογισμοί, Τράπεζα της Ελλάδος, Δημήτρης Στεργίου (Βιβλία)

Πίνακας 2: Παράδοση και παραλαβή «καμένης γης» από τρεις «μνημονιακούς» πρωθυπουργούς

Πίνακας 3: Παράδοση της ένατης «καμένης γης» από τον Σαμαρά με   πέντε  αρνητικά οικονομικά ρεκόρ

 *Χωρίς το «κούρεμα» το χρέος θα διαμορφωνόταν σε επίπεδα πάνω από 355 δις. ευρώ!

Πίνακας 4: Παράδοση  ενδέκατης «καμένης γης» από Τσίπρα  με  εννιά αρνητικά οικονομικά ρεκόρ!

*Για τα εισοδήματα που δηλώθηκαν το 2018

**Πρόκειται για  τον επιστημονικό όρο «προσαρμογή ελλείμματος – χρέους», που περιλαμβάνει δαπάνες ή ανάληψη υποχρεώσεων που, ενώ δεν επηρεάζουν το έλλειμμα, αυξάνουν το χρέος. Επίσης,  περιλαμβάνει και εισπράξεις (π.χ. από αποκρατικοποιήσεις), οι οποίες  δεν επηρεάζουν το έλλειμμα, αλλά μειώνουν το χρέος, γεγονός που σπάνια συμβαίνει στην ελληνική περίπτωση!

24 Μαϊου 1989: Το πολιτικό αίσχος για τη μονιμοποίηση 47.000 συμβασιούχων.

7 Ιουνίου 2019: Η Κομισιόν  εντοπίζει το «πάρτι» συμβασιούχων!

Του Δημήτρη Στεργίου

Στις 7 Ιουνίου 2019 διάβασα ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην τρίτη «μεταμνημονιακή» έκθεση εποπτείας  αναφέρει ότι  η επίμαχη επισήμανσή της  για την υπέρβαση του ορίου των συμβασιούχων δεν έγινε για πρώτη φορά τώρα, μετά τις ευρωεκλογές. Υπήρχε αυτούσια στη σελίδα 80 της 2ης έκθεσης ενισχυμένης εποπτείας, η οποία είχε δοθεί στη δημοσιότητα πριν από τρεις και πλέον μήνες, στις 27 Φεβρουαρίου:

«Ο συνολικός αριθμός των προσωρινά απασχολούμενων αυξήθηκε σημαντικά το 2018. Ενώ αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε προσωρινό προσωπικό που απασχολείται σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου, τα στοιχεία της απογραφής για το 2018 δείχνουν επίσης ότι το προσωρινό προσωπικό των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης (εξαιρουμένων των ΝΠΙΔ), που καλύπτεται από το ανώτατο όριο, υπερέβη το όριο κατά περίπου 1.550 άτομα».

Κι όμως ο υπό προθεσμίαν πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας  με δηλώσεις του προσπάθησε να κάνει-κατά την προσφιλή τακτική του- το μαύρο άσπρο, δαιμονοποιώντας πάλι, ύστερα από τέσσερα χρόνια(!)  τους «συντηρητικούς» κύκλους των Βρυξελλών, κατηγορώντας τον Κυριάκο  Μητσοτάκη ότι θα … εφαρμόσει όσα έχει δεχθεί από τους «συντηρητικούς» κύκλους των Βρυξελλών με υπογραφές Μνημονίων για τη σχέση 1:5 και λεονταρίζοντας ότι εκείνος  εφαρμόζει τη σχέση 1:1.  Διαβάστε και συνειδητοποιήστε σε ποιο πολιτικό και κομματικό τσουνάμι βρίσκεται η χώρα επί, τουλάχιστον, τριάντα χρόνια.

Υποστήριξε, λοιπόν, ο κ. Τσίπρας: «Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών άνοιξε την όρεξη τόσο στο παλιό πολιτικό κατεστημένο στην Ελλάδα όσο και σε ακραίους συντηρητικούς κύκλους στις Βρυξέλλες να αμφισβητήσουν τις πολιτικές μας επιλογές και να φέρουν προσκόμματα στο σχέδιό μας. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να θέσουν ακόμα και ζήτημα απολύσεων συμβασιούχων στον Δημόσιο Τομέα.

Είχαν να εγείρουν ζήτημα απολύσεων στο Δημόσιο από το 2014, τότε που αρμόδιος υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης ήταν ο κ. Μητσοτάκης… Η όρεξη αυτή άνοιξε, διότι, ακόμα και σήμερα, ο κ. Μητσοτάκης επιμένει διαρκώς να μιλά για την ανάγκη επιστροφής στη μια πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις, ενώ ήδη εμείς έχουμε κατακτήσει με σκληρές διαπραγματεύσεις το 1:1».

Κι όμως, πέρα από την τρίτη και τη δεύτερη της 27^ης Φεβρουαρίου 2019, και η πρώτη «μεταμνημονιακή» έκθεση εποπτείας επισημαίνει τα ίδια, διαψεύδοντας τον κ. Τσίπρα ότι  κατόρθωσε να κάνει με … «διαπραγματεύσεις» τη σχέση από 1:5 σε 1:1!!!

Συγκεκριμένα, στην πρώτη αυτή έκθεση , η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα στις 21 Νοεμβρίου 2018, τονιζόταν ότι οι ελληνικές αρχές δεσμεύτηκαν για μείωση του προσωρινού προσωπικού και υπήρχε πίνακας, σύμφωνα με τον οποίο ο αριθμός των συμβασιούχων θα διαμορφωνόταν στις 62.439 πέρυσι (από 59.731 το 2017) και στη συνέχεια θα μειωνόταν στις 54.939 φέτος και την επόμενη τριετία…

Το πολιτικό αίσχος για τη μονιμοποίηση 47.000 εκτάκτων  το 1989

Καλά τα έλεγε ο Μάρξ, αλλά ούτε οι «σύντροφοί του μαρξιστές» της σημερινής κυβέρνησης, ούτε οι προηγούμενοι «αντίπαλοί συντηρητικοί, φιλελεύθεροι» τον άκουγαν! Κι έτσι, η ιστορία αυτή (και με το θέμα των συμβασιούχων και εκτάκτων) επαναλαμβάνεται τη μια ως φάρσα (όπως σήμερα) και την άλλη ως τραγωδία (όπως μετά τις εκάστοτε εκλογές!).

Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Το Μάϊο του 1989, δηλαδή λίγο πριν από τις εκλογές της 18^ηςΙουνίου 1989 (όπως καλή ώρα τώρα), δηλαδή πριν από τριάντα χρόνια ακριβώς, έγινε μια πρωτοφανής πολιτική αγυρτεία για τη μονιμοποίηση των 45.000 εκτάκτων – συμβασιούχων, ρουσφετολογικώς προσληφθέντων για μια συγκεκριμένη, υποτίθεται,  διάρκεια. Τότε, λοιπόν,  το πρόβλημα της μονιμοποίησης των 45.000 ή 47.000 εκτάκτων υπαλλήλων του Δημοσίου μεταβλήθηκε σε πεδίο αντιπαράθεσης με οξείς τόνους.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συναγωνίζονταν σε μια πρωτοφανή πολιτική αγυρτεία και κοντά και ο Συνασπισμός της Αριστεράς με ένα όψιμο λαϊκισμό για την υπεράσπιση εργατικών συμφερόντων, όπως προκύπτει από δημοσίευμα στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (18 Μαϊου 1989).

Τότε,  η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αφού οργίασε επί οκτώ χρόνια με αθρόες ρουσφετολογικές προσλήψεις, ψήφισε τελευταία, το 1987, το Νόμο 1735 , με τον οποίο ήθελε να πείσει ότι οι έκτακτοι σταματούν και ότι στο εξής οι προσλήψεις στο Δημόσιο θα γίνονται, τάχα,  με αξιοκρατικά κριτήρια.

Έτσι, προέκυψε ότι υπήρχαν … 47.000 έκτακτοι - συμβασιούχοι, παίζοντας το προεκλογικό γερό χαρτί, άφησε το θέμα αυτό να «ρυθμισθεί» λίγο πριν από τις εκλογές. Όμως,  η Βουλή έκλεισε αιφνιδιαστικά και έτσι δεν ψηφίσθηκε η σχετική τροπολογία, αφού η ΝΔ  με την αίτηση για ονομαστική ψηφοφορία ματαίωσε το απαράδεκτο φαινόμενο να επικυρώσουν την απόφαση 20 το πολύ βουλευτές.

O τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου βρήκε μια πρώτη ευκαιρία δημοκοπίας υπέρ των εργαζομένων αυτή τη φορά  και ανακοίνωσε  ότι έκτακτοι θα μονιμοποιηθούν με … υπουργικές αποφάσεις. Κι επειδή οι υπουργικές αποφάσεις πρέπει να  επικυρώνονται με νόμο ήταν σα να έλεγε: Δώστε μου την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να μονιμοποιηθείτε! Από την άλλη μεριά. η Νέα Δημοκρατία, ενώ είχε  διακηρύξει ότι δεν θα αναγνωρίσει διορισμούς που έγιναν από την 1.1. 1989, μόλις συνειδητοποίησε ότι θα χάσει ψήφους   από τη μη μονιμοποίηση των 47.000 εκτάκτων- συμβασιούχων χαρακτήρισε «κουρελόχαρτα» τις υπουργικές αποφάσεις, ψελλίζοντας ότι το πρόβλημα θα το αντιμετωπίσει η νέα κυβέρνηση!

Αυτού του πολιτικού αίσχους για τη μονιμοποίηση των  47.000 εκτάκτων – συμβασιούχων  του Δημοσίου, είχε προηγηθεί  ένα άλλο «δούλεμα» από την  τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ!  Τότε, στην υπ΄ αριθμόν 61/19.5.1989 Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου η μονιμοποίηση των εκτάκτων αυτών δικαιολογούνταν ως ακολούθως: «Εύλογα, οι υπάλληλοι κατέχονται από αίσθημα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, η οποία μπορεί να επηρεάσει την υπηρεσιακή απόδοσή τους, καθώς και την αφοσίωσή τους στα καθήκοντά τους»!!! Δούλεμα και μάλιστα με «ψιλό γαζί»…

Επίδομα γάμου σε … χήρους, σε … διαζευγμένους και σε…άγαμους!!!

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν από 24 χρόνια, το προεκλογικό έτος 1989, γίνονταν τέρατα και σημεία για ψηφοθηρικούς λόγους.

Του πολιτικού αυτού αίσχους και της κομματικής αγυρτείας είχε προηγηθεί (όπως τώρα, καλή ώρα!)  καταιγίδα ρουσφετολογικών ποεκλογικών τροπολογιών, τις οποίες ο συνάδελφος Γιώργος Παπαχρήστος είχε την υπομονή να τις  συγκεντρώσει και να τις παρουσιάσει σε μιαν έρευνά του στην εφημερίδα «Νέα» (16 Απριλίου 1989), η οποία αναδημοσιεύθηκε στη συνέχεια και στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (18 Μαϊου 1989). Από την έρευνα του Γιώργου Παπαχρήστου παραθέτουμε μερικά από τα «κατορθώματα» των τότε κυβερνώντων:

• Στις 26 Ιανουαρίου 1989, με τροπολογία του υπουργού Εργασίας Γιώργου Γεννηματά, επιλύονται τα ακόλουθα συγκλονιστικά προβλήματα:  Αυξάνεται κατά ένα μέλος το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΑΕΔ και κατά δύο της Εργατικής Εστίας.
• Με την ίδια τροπολογία επιτρέπεται τα παιδιά των υπαλλήλων του υπουργείου Εργασίας και της Εργατικής Εστίας να πηγαίνουν και αυτά στις κατασκηνώσεις της … Εργατικής Εστίας. Όπου μάλιστα αυτό δεν είναι εύκολο, διατίθενται οι αναγκαίες πιστώσεις για να πηγαίνουν τα παιδιά σε κατασκηνώσεις Δήμων ή ΝΠΔΔ! Η δαπάνη, σύμφωνα με το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, ανερχόταν συνολικά σε 25,3 εκατ. δραχμές.
• Την ίδια ημέρα κατατίθεται τροπολογία την οποία υπογράφουν οι Μένιος Κουτσόγιωργας, Δημήτρης Τσοβόλας, Γιώργος Γεννηματάς και Γιάννης Σκουλαρίκης, η οποία επεκτείνει το επίδομα ανθυγιεινής εργασίας σε … όλους τους δικαιούχους εργαζόμενους στο Δημόσιο και τα ΝΠΔΔ . Πόσο κόστισε αυτή η «απλοχεριά»; Άγνωστον. Ούτε το Γενικό Λογιστήριο μπόρεσε να εκτιμήσει την επιβάρυνση αυτή του κρατικού προϋπολογισμού!
• Στις 30 Ιανουαρίου του 1989, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Στ. Μαρινίδης και Μερ. Κυρατσούς  απεδείκνυαν ότι ανάμεσα στα ενδιαφέροντά τους περιλαμβανόταν και ο μεγάλος (;) φόρτος εργασίας  του προέδρου της Εργατικής Εστίας: Κατέθεσαν τροπολογία με την οποία ζητούσαν  να εκχωρηθούν οι αρμοδιότητες του προέδρου για έγκριση δαπανών της Εστίας έως 150.000 δραχμές στους διευθυντές διότι, όπως σημείωναν, «θα αποδεσμευτεί ο  πρόεδρος από την καθημερινή υπογραφή μεγάλου αριθμού ενταλμάτων και επιταγών που αναφέρονται σε μικροποσά χωρίς ιδιαιτερότητες (π.χ. γαμήλια βοηθήματα, χρηματικά βραβεία κλπ»!!!
• Την ίδια ημέρα ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Κατσιφάρας καταθέτει τροπολογία για την εξίσου συμπαθή τάξη των … θυρωρών!!!. Το κείμενο της τροπολογίας ανέφερε: «Θυρωροί που υπηρετούν σε πολυκατοικίες φυσικών προσώπων ή εταιριών, δεν μπορούν να απολυθούν παρά μόνο με την απόφαση του 501 τοις χιλίοις  των συνιδιοκτητών». Η εισηγητική έκθεση που συνοδεύει την τροπολογία εξηγεί: «Επιδιώκεται η προστασία των ελαχίστων θυρωρών που απέμειναν, ώστε να μη χάσουν την εργασία τους πριν από τη συμπλήρωση του χρόνου συνταξιοδότησής τους»!
• Στις 8 Φεβρουαρίου 1989 οι Μένιος Κουτσόγιωργας και Δημήτρης Τσοβόλας κατέθεσαν τροπολογία για τη σύσταση Κέντρου Έρευνας Θεμάτων Ισότητας.  Είναι η εποχή που το θέμα του διαζυγίου του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου βρισκόταν σε … έξαρση και, άσχετα από τη χρησιμότητα του Κέντρου, η ουσία βρισκόταν στην έκθεση του διευθυντή του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους  Γ. Τσούτσου, ο οποίος σημείωνε ότι η ίδρυση του Κέντρου «θα κοστίσει τουλάχιστον 250 εκατ. δραχμές»!
• Την ίδια ημέρα, 8 Φεβρουαρίου 1989 οι Μένιος Κουτσόγιωργας και Δημήτρης Τσοβόλας, με αφορμή προφανώς την ίδια περίπτωση (διαζύγιο του Ανδρέα Παπανδρέου), συνεχίζουν τη … φεμινιστική πολιτική και καταθέτουν άλλη τροπολογία , η οποία μεριμνούσε  για την επιχορήγηση των γυναικείων οργανώσεων. Κόστος; Μόλις 36,8 εκατ. δραχμών!
• Στις 9 Φεβρουαρίου 1989 κατατίθεται στο νομοσχέδιο περί υπουργείου Τουρισμού τροπολογία – μαμούθ, την οποία υπογράφουν οι Μένιος Κουτσόγιωργας , Δημήτρης Τσοβόλας, Β. Ρώτης και Γ. Πέτσος. Αφορούσε στην πρόσληψη από το υπουργείο Δικαιοσύνης 2.560 δικαστικών επιμελητών, για την αποδέσμευση ισάριθμων αστυνομικών, στο πλαίσιο των μέτρων αντιμετώπισης της τρομοκρατίας μετά τις απανωτές επιθέσεις εις βάρος δικαστικών λειτουργών. Κόστος; 2,5 δις. δραχμές, σύμφωνα με το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους!
• Στις 6 Μαρτίου οι Δημήτρης Τσοβόλας και Γιάννης Ποττάκης συνυπέγραψαν τροπολογία για τη μεταφορά στο Δημόσιο προσωπικού από τους γεωργικούς συνεταιρισμούς, αλλά ήταν τόσο συνοπτική η τροπολογία ώστε οι δύο υπουργοί δεν αναφέρουν ούτε αριθμό «μεταφερομένων»! Αποτέλεσμα ήταν να μη μπορεί το Γενικό Λογιστήριο να καθορίσει το κόστος…
• Στις 27 Μαρτίου 1989 ήρθε η σειρά της βουλευτή Καλλιόπης Μπουρδάρα, η οποία κατέθεσε τροπολογία στις 10:20 το βράδυ και ζητούσε: «Κανένα από τα δύο φύλα δεν επιτρέπεται να αντιπροσωπεύεται στα ψηφοδέλτια με ποσοστό μεγαλύτερο από 65%!»!! Επρόκειτο  για μια … παραλλαγή του  αιτήματος των γυναικείων οργανώσεων περί ποσοστιαίας συμμετοχής γυναικών στα ψηφοδέλτια των κομμάτων  ίσης με το 35%!
• Την ίδια ημέρα, 27 Μαρτίου 1989, κατατίθεται τροπολογία, η οποία υπογράφεται από τους Γ.  Μωραϊτη, Α. Τσοχατζόπουλο και Δ. Τσοβόλα, με την οποία αναπροσαρμοζόταν  το ύψος του επιδόματος επικίνδυνης εργασίας  στους πυροτεχνουργούς και τους «εξουδετερωτές»  εκρηκτικών υλών. Κόστος; 45,6 κατ. δραχμών .
• Στις 31 Μαρτίου 1989 οι Γιώργος Γεννηματάς και Δημήτρης Τσοβόλας (μέσα σε όλα!!!) κατέθεσαν τροπολογία με την οποία το επίδομα γάμου δίδεται από τούδε και στο εξής όχι μόνο στους έγγαμους, αλλά και στους … εν χηρεία ευρισκομένους, στους … διαζευγμένους, αλλά και στους άγαμους γονείς!!!

Και μερικά φαιδρά και ευτράπελα

Σα να μην έφταναν αυτά τα τραγικά και αίσχιστα, είχαμε και τα ευτράπελα στη συνέχεις. Το Σεπτέμβριο του 1989, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκτάκτων του Δημοσίου συνέχισε τον σκληρό αγώνα με κινητοποιήσεις και απεργίες για τη μονιμοποίηση των μελών της. Τότε, το αίτημά της ήταν η μονιμοποίηση των εκτάκτων εργαζομένων στο δημόσιο τομέα έως τις 31 Δεκεμβρίου 1988 και η η παράταση των συμβάσεων έως το Μάρτιο του 1990.

Εκτός από τα δύο αυτά αιτήματα, η Πανελλήνια αυτή Ομοσπονδία συνέχιζε με την προβολή δύο ακόμα αιτημάτων μετά τη μονιμοποίηση τους. Το ένα ήταν … «κατάργηση του θεσμού των εκτάκτων» και το άλλο καθιέρωση της … «αξιοκρατίας, της  διαφάνειας και του στοιχειώδους προγραμματισμού στις προλήψεις του Δημοσίου…». Ε, τι λέτε;  Τρελαίνεστε ή δεν τρελαίνεστε με όλα αυτά;

Και μερικές προκλητικές κομματικές προσλήψεις, όπως οι … σημερινές!

Στις 20 Ιουνίου 1990, ο τότε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελος Μεϊμαράκης κατήγγειλε στη Βουλή μερικές περιπτώσεις διορισμών.

-Στις 11 Μαρτίου 1989 (προεκλογικό έτος) προσλήφθηκαν στο Κέντρο Περίθαλψης Παιδιών Λεχαινών 68 υπάλληλοι χωρίς να υπάρχουν στο Κέντρο … παιδιά και το Μάϊο μετά βίας μάζεψαν … επτά παιδιά!

-Στο Κέντρο Άμεσης Βοήθειας Βέροιας για τέσσερα ασθενοφόρα υπηρετούσαν 14 οδηγοί και προσλήφθηκαν παράνομα άλλοι 11, οι οποίοι μονιμοποιήθηκαν με το Νόμο 1759/89.

-Σε υποκατάστημα ΙΚΑ Βορείου Ελλάδος προσλήφθηκαν πέντε τηλεφωνήτριες χωρίς να υπάρχει … τηλεφωνικό κέντρο!