Αποτέλεσμα να μην στραφούν οι έρευνες προς αυτούς, που είχαν αθέμιτες συναλλαγές με τη Novartis, που θα επέφεραν οικονομικά αποτελέσματα για το δημόσιο.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Αντίθετα αυτό συνέβη στις ΗΠΑ, που η έρευνα εκεί απέδωσε μια αποζημίωση εξακοσίων και πλέον εκατομμυρίων δολαρίων, μέσω ενός εξωδικαστικού συμβιβασμού. Ανάλογο σκηνικό διαφαίνεται να δημιουργείται με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Το σκάνδαλο αφορά τον ‘φραπέ’ και τους κάθε λογής φραπέδες, που εισέπραξαν χρήματα για ανύπαρκτα βοσκοτόπια ή καλλιεργήσιμες εκτάσεις στο … αεροδρόμιο Ελευσίνας.

Σε αυτό το κόλπο γκρόσο, εμπλέκονται κάποιοι αγρότες και μη, κτηνοτρόφοι με ανύπαρκτα κοπάδια, και βεβαίως γραφεία, που «ανακάλυπταν» βοσκοτόπια στη Θράκη για λογαριασμό κτηνοτρόφων στην Κρήτη. Ξαφνικά ξεχάσαμε αυτούς που χρησιμοποίησαν την λεγόμενη τεχνική λύση, για να πλουτίσουν αθέμιτα οι ίδιοι, και κάποιοι ολίγον ή καθόλου αγρότες και κτηνοτρόφοι.

Τα φώτα της δημοσιότητας  έπεσαν στους ‘13’, που εγκαλούνται και απ΄ όσα ακούσαμε από την συζήτηση στη Βουλή, αφορούσαν αιτήματα κτηνοτρόφων, που ζητούσαν πολιτική παρέμβαση, προκειμένου να ξεπεράσουν ελαττώματα στις υποβληθείσες αιτήσεις τους, για παροχή επιδοτήσεων.

Το αίτημα της εισαγγελικής αρχής για άρση ασυλίας των βουλευτών, που οι εγκαλούμενοι το αποδέχθηκαν και απ’ ότι είδαμε υπερψηφίστηκε από το σύνολο σχεδόν των βουλευτών, οδηγεί το όλο θέμα στην απρόσκοπτη συνέχιση της δικαστικής διερεύνησης.

Κι επειδή σε μια δημοκρατική κοινωνία ισχύει, το ‘μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφί  μύθον ακούσεις’, καλό και χρήσιμο είναι, οι τελάληδες της αναγγελίας καταδικαστικών αποφάσεων, να περιμένουν να αποφανθεί η δικαιοσύνη.

Κι αυτό, γιατί στις ημέρες μας βλέπουμε πολλούς να αμφισβητούν εκ των προτέρων την δικαιοσύνη, και να την επικαλούνται όταν μια απόφαση τους βολεύει και να την επικρίνουν, όταν η δικαστική απόφαση δεν είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους.

Στην εποχή της ατάκας, που χρησιμοποιείται για τα δέκα δευτερόλεπτα δημοσιότητας της τηλεόρασης, ή για μια ανάρτηση στο tik tok, ο πολιτικός λόγος πέρα από τις κραυγές, εμφανίζεται να είναι κενός περιεχομένου.

Γεγονός που το βλέπουν οι παροικούντες στην Αθήνα, στις πολλαπλές δημοσκοπήσεις, που έχουν κολλήσει σε χαμηλά ποσοστά αποδοχής, μιας και δεν λέει να σηκώσει κεφάλι κανείς, στα ποσοστά του, που θα προσεγγίσουν αυτά της Νέας Δημοκρατίας, παρά τις διαρκείς σκληρές κριτικές που εκτοξεύουν.

Η πολυκερματισμένη αντιπολίτευση δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί στις μέρες μας, ότι η κυβέρνηση έχει τα ΜΜΕ δικά της, μιας και τα μισά κανάλια, άμεσα ή έμμεσα, σφυροκοπούν την κυβέρνηση από το πρωί ως το βράδυ.

Εξάλλου οι ισχυροί των Μέσων Ενημέρωσης, δεν είναι δεδομένοι και όταν τα συμφέροντα τους το απαιτούν, στρίβουν το καράβι προς άλλη κατεύθυνση, όπως αλλάζουν σημαία στα καράβια τους.

Σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον της γενικής αμφισβήτησης, εκτός από τα ουρλιαχτά και τις ύβρεις, δεν ακούγονται προτάσεις και ιδέες, ικανές να πείσουν τους πολίτες ότι υπάρχουν εναλλακτικές, ικανές να αλλάξουν την ζωή των πολιτών προς το καλύτερο.

Οι κριτικές του τύπου, οι παροχές που εξήγγειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι ούτε ένα κουλούρι την ημέρα, ή αυτές που υποστηρίζουν ότι έπρεπε να δοθεί ολόκληρο τα πλεόνασμα, αγνοώντας τις συμβατικές υποχρεώσεις της χώρας, δείχνουν επιπολαιότητα και ανοησία.

Εξάλλου το γεγονός ότι αυτά που δόθηκαν ως παροχές αφορούν πλεονάσματα του πρώτου τριμήνου του έτους, δεν αποτελούν ασφαλή πλεονάσματα, μιας και ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει στην ενέργεια, στο εννεάμηνο που ακολουθεί, λόγω της κρίσης και των απρόβλεπτων γεγονότων στην Μέση Ανατολή.

Σε ότι αφορά την μεσολάβηση των γραφείων πολιτικών σε αιτήματα ψηφοφόρων, αν αυτοί δεν παρεμβαίνουν προκειμένου να  παρακαμφθεί η νόμιμη διαδικασία, που είναι ποινικά κολάσιμη, δεν διαπράττουν αδίκημα, μιας και ακολουθούν μια διαχρονική παθογένεια του δημόσιου βίου.

Η θεραπεία της χρειάζεται γενναίες θεσμικές παρεμβάσεις, που οι βολεμένοι πολιτικοί στο σύνολό τους, δεν έχουν καμιά διάθεση να κάνουν. Οι δύο ή τρεις θητείες σε κάθε εκλεγμένο αξίωμα, ο βουλευτής να μην γίνεται υπουργός, οι μονοεδρικές περιφέρειες και η μείωση των εδρών στις 200 αντί των τριακοσίων, είναι ένα καλό φάρμακο, για να αποκτήσουμε κράτος, που θα σέβεται και θα υπηρετεί τον πολίτη.

Έτσι ο βουλευτής θα περιοριστεί στο νομοθετικό του έργο και δεν θα μετέχει της εκτελεστικής εξουσίας. Θα φροντίζει επίσης να προωθεί τα θέματα που απασχολούν την τοπική του κοινωνία που εκπροσωπεί, και φυσικά με ερωτήσεις να ελέγχει την εκτελεστική εξουσία.

Οι υπουργοί θα είναι ειδικοί ανά τομέα και ικανοί να λειτουργήσουν ως managers, που θα υλοποιούν το κυβερνητικό πρόγραμμα. Και βεβαίως θα είναι το ένα τρίτο από τους υπάρχοντες.

Και βεβαίως κάποτε να φτιαχτεί ένα κράτος στην υπηρεσία του πολίτη και όχι στην υπηρεσία όσων το απομυζούν, χωρίς να προσφέρουν το παραμικρό. Αυτή η μετάβαση από το κράτος του ρουσφετιού στο κράτος της εξυπηρέτησης του πολίτη, είναι υποχρέωση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του, που ουδέν πράττει προς αυτή την κατεύθυνση.

Αυτές οι συνάξεις των προθύμων, που ξεκίνησαν για τον πόλεμο στην Ουκρανία, που καλά κρατεί για πέμπτο χρόνο και έγινε πια ρουτίνα, που δεν απασχολεί ούτε καν τα ΜΜΕ, έχουν τώρα αλλάξει ρότα και ασχολούνται με την αστυνόμευση των στενών του Ορμούζ, μετά την επίτευξη μιας κάποιας εκεχειρίας.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Στην ομάδα των προθύμων, πέραν των Άγγλων που την χρησιμοποιούν για να επαναπροσεγγίσουν την Ευρώπη, από την οποία αποχώρησαν εδώ και αρκετά χρόνια, προστρέχουν και οι λοιποί βόρειοι Νορβηγοί, Ισλανδοί και Τούρκοι.

Αλλά και μακρινές χώρες, που είπαν όχι στον πόλεμο του Τραμπ με το Ιράν, όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία, που παρίστανται σε αυτή την σύναξη, που έχει για την ώρα άτυπη μορφή, αλλά απ’ ότι φαίνεται θα επιχειρήσει να αποτελέσει το αντί ΝΑΤΟ, το νέο αμυντικό σχήμα, που ονειρεύονται κάποιοι Ευρωπαίοι για να απαντήσουν στις επιθετικές κινήσεις που κάνει εναντίον τους, ο πλανητάρχης.

Για να φτιαχτεί πάντως ένας νέος αμυντικός φορέας της Ευρώπης με την Αμερική εκτός νυμφώνος, μοιάζει κομμάτι δύσκολο, μιας και χρειάζεται εκτός από έναν πακτωλό χρημάτων και ανθρώπους, με ειδική εκπαίδευση τόσο επαγγελματίες όσο και στρατεύσιμους.

Κάτι που δεν φαίνεται να το θέλουν οι κοινωνίες των ευρωπαίων, που έχουν μάθει στην καλοπέραση και στην ευζωία. Άντε να πείσουν τους κακομαθημένους νεαρούς της Ευρώπης οι κυβερνήσεις, ότι πρέπει να στρατευθούν για την πατρίδα.

Η μακρόχρονη ειρήνη και η ευημερία, έχει κάνει τους ανθρώπους μαλθακούς, που δεν ενδιαφέρονται για αξίες, για τις οποίες έδωσαν την ζωή τους παλαιότερες γενιές. Σε όλο αυτόν τον κακό χαμό στην περιοχή μας, βλέπουμε τους κάποιους παίκτες να επιδιώκουν να προωθήσουν τα συμφέροντα τους, με επί μέρους τακτικές κινήσεις.

Το Ηνωμένο Βασίλειο επιδιώκει να επανέλθει στην τροχιά της Γηραιάς Ηπείρου, δια της πλαγίας οδού και μέσω νέας συμφωνίας τελωνειακής σύνδεσης, η Τουρκία με τα επιθετικά όπλα που διαθέτει, να πουλήσει εξοπλισμό στους κουτόφραγκους και ο Καναδάς ως σημαιοφόρος της αντί Τραμπ εκστρατείας, να κάνει συμφωνίες με τους ‘27’, που θα τον αποδεσμεύσουν από το άρμα της Ουάσιγκτον, με το οποίο για πολλά χρόνια ήταν προσδεδεμένος.

Στην όλη ανακατωσούρα να και ο Πούτιν, που εξασφάλισε ελέω Τραμπ για ένα μήνα ελεύθερη ‘ναυσιπλοΐα’ για το πετρέλαιο του, που ήταν μέχρι χθες απαγορευμένο, στις αγορές ανατολής και δύσης. Ο τσάρος του Κρεμλίνου παρουσιάζεται κι αυτός τώρα ως εγγυητής της διεθνούς νομιμότητας, επιδιώκοντας ανεπιτυχώς να παίξει ρόλο μεσολαβητή.

Τους μνηστήρες Πούτιν, Ερντογάν και σεΐχηδες του Κόλπου, τους έκανε πέρα ο Τραμπ και αντ’ αυτών έδωσε το δαχτυλίδι στον αρχηγό στρατού του Πακιστάν, που συμβαίνει να είναι και ο ισχυρός άνδρας της μουσουλμανικής αυτής χώρας, που έστησε τον χορό της διαμεσολάβησης και των απευθείας εν τέλει διαπραγματεύσεων Ουάσιγκτον-Τεχεράνης.

Στην Ελλάδα ζούμε στον κόσμο μας, ο καθένας λέει το κοντό του και το μακρύ του, θεωρώντας ότι αυτά πουλάνε στο εγχώριο κοινό. Ακούγονται κραυγές του τύπου μακριά από το Ισραήλ, ή ότι η Τεχεράνη είναι αθώα του αίματος που ρέει στην περιοχή.

Στην πολιτική δεν υπάρχουν ούτε συναισθήματα ούτε φιλίες. Όλα καθορίζονται από τα αμοιβαία συμφέροντα. Και όσοι ασκούνται ή βολοδέρνουν για το παχυλό μεροκάματο με την πολιτική, οφείλουν να γνωρίζουν ότι με βάσει τους κανόνες αυτούς, καθορίζονται οι εκάστοτε συμμαχίες.

Αν πάει κανείς με τον σταυρό στο χέρι ή με την αγιαστούρα, κινδυνεύει να υποστεί θανάσιμα πλήγματα. Με αυτή την έννοια οφείλουν να πορεύονται όσοι συμμετέχουν ποικιλοτρόπως στην άσκηση της εξουσίας και όχι με ευχολόγια και ηθικολογίες, που μπορεί να αποβούν μοιραία για την πατρίδα μας.

Αυτό που λέει ο λαός εδώ και πολλά χρόνια που συνοψίζεται στη φράση ‘ο εχθρός τους εχθρού μου είναι φίλος μου’ ίσως να μην λέει τίποτα σε κάποιους, όμως αποτελεί μιαν πρόσθετη ασπίδα σε οποιονδήποτε επιβουλέα της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μας.

Με αυτά τα δεδομένα οφείλουμε να πορευόμαστε. Πολλοί εξ ημών θα ήθελαν να ζουν σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο. Όμως η πραγματικότητα οφείλει να μας προσγειώσει και να δούμε όλοι όσοι μπορούμε φυσικά τα πράγματα με την σοβαρότητα που τους αξίζει και να πάψουμε να θεωρούμε εαυτούς παντογνώστες και ικανούς να ισορροπήσουν σε έναν ανισόρροπο κόσμο που ζούμε.

Γιατί ‘οι καιροί ου μενετοί’…

Του Τάσου Παπαδόπουλου 

Από κοντά και η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών, όπου όπως φαίνεται, με την έναρξη της δίκης, να μπήκε το νερό στο αυλάκι. Βεβαίως η αναμενόμενη μακροχρόνια διαδικασία θα αποτελεί μια φωτιά που θα σιγοκαίει, μιας και οι γνωστοί ταραξίες θα επιδιώξουν να εκμεταλλευτούν πολιτικά, τα στοιχεία που θα προκύψουν στην πορεία της διαδικασίας.

Ως επιχείρηση αντιπερισπασμού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη περί διαχωρισμού της εκτελεστικής με την νομοθετική εξουσία. Με βάση αυτή την πρόταση οι υπουργοί δεν θα μπορούν να είναι βουλευτές. Όμως το περιεχόμενο της πρότασης, υπονομεύει το σκοπό που επιδιώκει, δηλ. να περιορίσει το ρουσφέτι, που είδαμε να κυριαρχεί στα βουλευτικά και υπουργικά γραφεία, με αφορμή τις επιδοτήσεις αγροτών μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Κι αυτό, γιατί η αναπλήρωση του βουλευτή, που αναλαμβάνει υπουργικά καθήκοντα, πολλαπλασιάζει την ρουσφετολογία, αντί να την περιορίζει. Ο υπουργός δεν μπορεί να επανέρχεται στα βουλευτικά του καθήκοντα και θα πρέπει να αποκλείεται η συμμετοχή του στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Αυτός είναι ο καθαρός διαχωρισμός νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας. Βεβαίως  υπάρχουν στις δημοκρατικές χώρες πολλές παραλλαγές, που αφορούν το ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού. Όμως για την ελληνική πραγματικότητα και την ελληνική παθογένεια, θα πρέπει ο βουλευτής που γίνεται υπουργός, να παραιτείται από το αξίωμά του και να μην έχει δικαίωμα υποβολής υποψηφιότητας στις επόμενες εκλογές.

Αλλά αυτό το μέτρο δεν είναι αρκετό για τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού συστήματος, που σε μεγάλο βαθμό έχει απαξιωθεί από τους πολίτες, με αποτέλεσμα πάνω από δύο εκατομμύρια να μην προσέρχονται στις κάλπες.

Χρειάζεται να συνδυαστεί με την μείωση του αριθμού των βουλευτών στους διακόσιους, την καθιέρωση 3 ή 4 θητειών και την θέσπιση μονοεδρικών περιφερειών. Αυτό σημαίνει ότι ο υποψήφιος θα έχει προσωπική επαφή με την περιοχή που θα εκπροσωπεί, και δεν θα εξαρτάται ούτε από αδιαφανείς χρηματοδοτήσεις, ούτε από τους καναλάρχες, που προωθούν ανάλογα με τα συμφέροντά τους υποψηφίους.

Θα μπορεί για παράδειγμα, να είναι ένας από κάθε κόμμα υποψήφιος για δύο-τρεις  δήμους της Αττικής. Έτσι θα υποχρεωθούν τα κόμματα να επιλέξουν τους καλύτερους, μιας και αυτοί θα προτιμηθούν ασχέτως του κόμματος, που τους στηρίζει. Τα προσωπικά κόμματα θα αναγκαστούν ή να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν με δημοκρατικές διαδικασίες, ή αν παραμείνουν ως αρχηγικά με υποψηφίους φίλους και συγγενείς, να κινδυνεύουν να αφανιστούν.

Με αυτή την διαδικασία ο βουλευτής και με επιλογή του από δημοκρατικές εσωκομματικές διαδικασίες, θα αποκτήσει αυτοτελή δύναμη και θα πάψει να είναι ένας απλός χειροκροτητής, που ψηφίζει ότι του σερβίρει το λεγόμενο επιτελικό κράτος, που αποδείχθηκε δυσκίνητο και υπέρβαρο σε υπουργούς και αναποτελεσματικό σε ότι αφορά την πρόληψη καταστροφών, όπως αυτή στα Τέμπη, ή στον ΟΠΕΚΕΠΕ και παράλληλα ύποπτο  για αναίτιες παρακολουθήσεις.

Μολονότι ο αριθμός των μετακλητών υπαλλήλων, που υπηρετούν στα γραφεία υπουργών αναπληρωτών και υφυπουργών αλλά και κομμάτων, έχει αυξηθεί υπέρμετρα, εν τούτοις τα νομοσχέδια δεν ετοιμάζονται όπως μέχρι πρόσφατα από τα επιτελεία τους, άλλα τα αναθέτουν σε μεγάλα δικηγορικά γραφεία, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο δημόσιος τομέας υπηρεσιακοί παράγοντες και επιστημονικοί συνεργάτες, ουδέν πράττουν ως όφειλαν, σε επιτελικό επίπεδο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διεκδικώντας μια τρίτη θητεία, οφείλει να δει κατάματα την στρεβλή λειτουργία της δημόσιας ζωής και του δημοκρατικού πολιτεύματος, και να προτείνει όχι ανεπαρκή ημίμετρα, όπως αυτό του μερικού διαχωρισμού εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, αλλά ολοκληρωμένες προτάσεις ικανές να αναβαθμίσουν την λειτουργία τόσο της νομοθετικής όσο και της εκτελεστικής εξουσίας.

Όσο για την αντιπολίτευση έχουν ένα μόνιμο μοτίβο αυτό της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Οι προτάσεις είναι ανύπαρκτες όπως και τα προγράμματα τους, που θα αρχίζουν από ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες θέσεις για την καθημερινότητα των πολιτών, και φτάνουν στα θέματα που αφορούν την στάση της χώρας στα μεγάλα προβλήματα, με τους πολέμους που κυριαρχούν στην γειτονιά μας.

Αξίζει να επισημανθεί ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης μίλησε για τον πλήρη διαχωρισμό υπουργικής και βουλευτικής ιδιότητας και για πέντε θητείες βουλευτών εντός του κομματικού του περίγυρου.

Όμως σε αυτό το θέμα, όσοι θεωρούν ότι θέλουν να διορθώσουν τις ατέλειες του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, οφείλουν να συνεισφέρουν με προτάσεις, όχι ωφελιμιστικές για τους ίδιους και τους περί αυτών, αλλά θέσεις ικανές να επαναφέρουν τους πολίτες στις κάλπες, και να τους κάνουν συμμέτοχους στα κοινά, μιας και σήμερα τα κόμματα περιβάλλονται από πρόσωπα που αποσκοπούν στο ίδιον όφελος, και όχι στην προσφορά προς την πατρίδα τους και τους πολίτες…

Καλή Ανάσταση!

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Έχουμε επίσης την επίθεση του Σερίφη στην Ευρώπη με στόχο Στάρμερ και Μακρόν, καθώς και την συνειδητοποίηση της Γηραιάς Αλβιόνος, ότι η κηδεμονία της Ουάσιγκτον ήρθε η ώρα να πάρει τέλος.

Στα μικρά δικά μας, οι τραμπουκισμοί σε βάρος δικαστικών λειτουργών, δεν έχουν αρχή και τέλος. Ήδη μια δίκη για το θέμα των ταινιών που καταγράφουν την πορεία της εμπορικής αμαξοστοιχίας, που συγκρούστηκε με το επιβατικό τρένο στο δυστύχημα των Τεμπών, διεκόπη από την Πρόεδρο της έδρας, που δεν άντεξε το μπούλινγκ της Πασιονάριας με την ρομφαία, που νομίζει ότι μπορεί να αποφασίζει για λογαριασμό των δικαστών.

Αλλά και στην κύρια δίκη για τα Τέμπη, είδαμε μίαν αρχηγό να τραμπουκίζει μια αστυνομικό υπάλληλο, που έκανε ευσυνειδήτως την δουλειά της, επιχειρώντας με πολλούς και ποικίλους τρόπους να εμποδίσει την ομαλή διεξαγωγή της όλης διαδικασίας.

Σε αυτό το ζοφερό κλίμα, εκτός και εντός, ήρθε να δέσει το γλυκό, που αποδεικνύεται ιδιαίτερα πικρό, η δεύτερη κίνηση της Ευρωπαίας εισαγγελέως, που ζητά να ερευνηθεί δικαστικά μια πλειάδα νυν και τέως υπουργών, υφυπουργών και βουλευτών,  που βρέθηκαν από την σχετική έρευνα να παρεμβαίνουν, για την παροχή επιδοτήσεων, σε πρόσωπα που δεν πληρούσαν τα κριτήρια, προκειμένου να εισπράξουν το ζεστό χρήμα.

Και απ’ ότι ακούγεται έπεται συνέχεια, μιας και έχει ελεγχθεί μόνο το οικονομικό έτος 2021. Απομένουν αντίστοιχοι έλεγχοι για τα έτη 2022-2024. Άρα δεν έχουμε να κάνουμε με ένα αυτοτελές επεισόδιο, αλλά με ένα σίριαλ που θα έχει ακόμη πολλές  συνέχειες.

Στο θέμα αυτό η κυβέρνηση, παρά την φαινομενική της ψυχραιμία, εμφανίζεται στρυμωγμένη, μιας και θα αναγκαστεί να ψηφίσει την άρση της ασυλίας όλων των εμπλεκομένων προσώπων. Ήδη φάνηκε το πρώτο αποτέλεσμα με τις απομακρύνσεις των εμπλεκομένων υπουργών, που ήδη αντικαταστάθηκαν  με άλλα πρόσωπα.

Και να φτάσουμε στα νεότευκτα κόμματα, αυτό της Μαρία Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα. Και τα δύο έκαναν την εμφάνιση τους, σχεδόν ταυτόχρονα. Το πρώτο με το περιστέρι που σπάει τα ‘δεσμά’ του βγαίνοντας από την κλεψύδρα για να πετάξει στον ουρανό με έναν κλάδο ελαίας στο στόμα του, και το δεύτερο να μας δίνει ραντεβού τον Σεπτέμβρη, μήνα ορόσημο λόγω και της ΔΕΘ, για την επίσημη εξαγγελία του.

Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο υπό εκκόλαψη κομμάτων, ο αρχηγικός τους χαρακτήρας. Και μάλιστα ο Αλέξης Τσίπρας, για να μην έχουν αμφιβολίες οι σύντροφοί του, που θα σπεύσουν να τον ακολουθήσουν, δήλωσε απερίφραστα ότι όσοι πιστοί προσέλθετε, αλλά ως στρατιώτες και όχι ως αξιωματούχοι.

Η Μαρία Καρυστιανού με το πρωταπριλιάτικο ελακτήριο λάκτισμά της, δεν κατάφερε ούτε την ιστοσελίδα της να δημιουργήσει, και το κυριότερο δεν είπε κουβέντα τόσο για τους σοφούς της, όσο και για το πρόγραμμά της, που για την ώρα εκφράζεται μονολεκτικά με την λέξη δικαιοσύνη.

Κατά συνέπεια ουδέν νεότερο προέκυψε από το μέτωπο της Καρυστιανού, εκτός από το όνομα του εγχειρήματός της, που φέρει τον τίτλο ‘Ξεκίνημα’.

Όσο για τον Τσίπρα, μας πληροφόρησε από την εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, ότι ήταν λάθος του που δεν έκλεισε τις τράπεζες την επομένη των εκλογών. Φαίνεται ότι ξέχασε το προεκλογικό του σποτάκι, που πληροφορούσε τους ψηφοφόρους, ότι στις 16 Ιανουαρίου 2015 όλα θα είναι ίδια και φυσιολογικά καθώς οι τράπεζες θα ανοίξουν κανονικά, στις οκτώ το πρωί.

Τι να πούμε τι. Το asset του, ο Γιάνης Βαρουφάκης την ίδια ώρα σχεδίαζε το παράλληλο νόμισμα, το IOU, τον προθάλαμο της εγκατάλειψης του ευρώ και της μετάβασης σε εθνικό νόμισμα. Αλήθεια ο κύριος, που πήγαινε στο Eurogoup με τα λαχουρέ πουκάμισα και την δημιουργική του ασάφεια, που έγραψε και σε βιβλίο, δεν ήταν υπουργός Οικονομικών του Αλέξη Τσίπρα;

Βλέπουμε λοιπόν να ετοιμάζονται να κατέβουν στον πολιτικό στίβο δύο νέοι μονοπρόσωποι πολιτικοί σχηματισμοί. Ο ένας της Καρυστιανού χωρίς πρόγραμμα και χωρίς ονοματεπώνυμο των σοφών που το στελεχώνουν, και ο άλλος του Τσίπρα με ασαφές ιδεολογικό περιεχόμενο, που αρχίζει από την σοσιαλδημοκρατία, διαπερνά την πολιτική οικολογία και καταλήγει στην ριζοσπαστική αριστερά.

Όλα έχει ο μπαξές που λένε. Με ολίγη από αριστερά, την σοσιαλδημοκρατία, διαπερνά την οικολογία, χρειάζονται και οι γλάστρες, φτάνει στην παλιά του τέχνη κόσκινο, την ριζοσπαστική αριστερά.

Στο θολό πολιτικό τοπίο όλοι χωράνε. Παλιοί, νέοι, παλιοί που εμφανίζονται ως νέοι και πάει λέγοντας. Αυτό που δεν βλέπουμε πέρα από τα συνθήματα και τις διαπιστώσεις περί ακρίβειας και άλλα τινά της τρέχουσας επικαιρότητας, ουδέν για τις λύσεις έχουν να προσθέσουν.

Η Καρυστιανού απευθύνεται στο θυμικό των ψηφοφόρων, που την ταυτίζουν με την μαχητική μάνα των Τεμπών. Ο Τσίπρας πουλάει το πρωθυπουργικό του παρελθόν πακέτο, με την εμπειρία που αποκόμισε στα τεσσεράμισι χρόνια, που είχε εγκατασταθεί στο Μέγαρο Μαξίμου.

Στο υπό διαμόρφωση προεκλογικό τοπίο μπορεί να υπάρχουν περισσότερες επιλογές για τους ψηφοφόρους, όμως δεν υπάρχει το καινούργιο, που πολλοί περιμένουν ως μεσία. Άρα αντίπαλος του Μητσοτάκη, με όλη την φθορά που συνεπάγεται η επταετής άσκηση της εξουσίας δεν φαίνεται στον ορίζοντα, κάτι που όλα δείχνουν, ότι οι πολίτες θα κληθούν να ψηφίσουν πρόσωπα και όχι κόμματα και προγράμματα.

Τζίφος λοιπόν παρά την φασαρία, και την όλη σκόνη που σηκώθηκε. Όσο για την καθημερινότητα των πολιτών; Αυτήν θα την επικαλούνται οι διαγκωνιζόμενοι, χωρίς όμως να έχουν να προσφέρουν εφαρμόσιμες λύσεις. Κατά τα άλλα άρμεγε και κούρευε…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Τζόγος έχει γίνει στις μέρες μας και ο πόλεμος. Όμως, κατά το πρότυπο Πούτιν, ο μέγας σερίφης τον ονόμασε ειδική στρατιωτική επιχείρηση. Έτσι την σκαπουλάρει και παρακάμπτει το Κογκρέσο, του οποίου την έγκριση όφειλε να πάρει για την κήρυξη πολέμου.

Παίζουν με τις λέξεις οι ισχυροί του πλανήτη. Εξάλλου δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Συνομιλούν μόνο με την ιστορία. Γι αυτό και ο Πούτιν μετά από τέσσερα και πλέον χρόνια πολέμου εξακολουθεί να ονομάζει την εισβολή του στην Ουκρανία, ειδική στρατιωτική επιχείρηση.

Όσο για τον ΟΗΕ, αυτόν κατάφεραν να ξεδοντιάσουν με τα veto τους, τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και να τον μετατρέψουν σε ένα πανάκριβο όργανο, που ουδέν πράττει επί της ουσίας. Κατά καιρούς μόνο εκδίδει ψηφίσματα, που οι αναφερόμενοι σε αυτά, τα γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, στην ενδοχώρα έχουμε συνέδρια κομμάτων της αντιπολίτευσης και πολλές κουβέντες κενές περιεχομένου. Το κυριότερο είναι, ότι οι μικροί γίνονται μικρότεροι με τις διασπάσεις τους, κι όπως όλα δείχνουν, στο τέλος θα διασπαστούν και με τον…εαυτό τους.

Συνέδρια βεβαίως δεν κάνουν οι προσωπικές κομματικές εταιρίες, που ένας είναι ο αρχηγός και πίσω οι ακόλουθοι του. Τέτοιες καρικατούρες υπάρχουν τόσο στα δεξιά, όσο και στα αριστερά της ΝΔ. Από την στιγμή που επιβιώνουν την ύπαρξη τους δημοσκοπήσεις δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν.

Οι παρατρεχάμενοι ποτέ δεν θα λείψουν, ως συμπληρώματα του λαμπερού αστέρα, που κατακεραυνώνει αντιπάλους, κάτι που κάνει ο κάθε απατεώνας, που πασπαλίζει μιαν αλήθεια με μπόλικο ψέμα. Κολπάκια που τα γνωρίζουν πολύ καλά όλοι οι παπατζήδες. Ποντάρουν στους αφελείς, που δίνουν τα χρυσαφικά τους στον κάθε απατεώνα, που τους πείθει με το κόλπο της διαρροής του ηλεκτρικού ρεύματος.

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, οι εκ δεξιών ή εξ αριστερών αντιπολιτευόμενοι, παίζουν με τις ατάκες, που πλασάρουν στα διψασμένα για κουτσομπολιό κανάλια, αλλά και αμάσητες στις κάθε λογής και μορφής πλατφόρμες, που η σαχλαμάρα αποτελεί την βασική τροφή τους.

Όμως για να μην βλέπει κανείς μονομερώς τα τεκταινόμενα, θα πρέπει αφού επισημάνουμε τις δεξιοτεχνικές κινήσεις της κυβέρνησης, τόσο στην εξωτερική πολιτική, όσο και στην ασφάλεια της χώρας, που οι μικρόψυχοι της αντιπολίτευσης δεν είδαν και δεν άκουσαν.

Θα είναι χρήσιμο να δούμε και τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό μέτωπο. Από το σκάνδαλο των υποκλοπών, έως και αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ουδείς μας πληροφόρησε γιατί κρίθηκε σκόπιμο να γίνει παρακολούθηση υπουργών ανώτατων στρατιωτικών, μιας και τα πρόσωπα αυτά ήταν επιλογές του ίδιου του πρωθυπουργού.

Αλλά και στο έτερον σκάνδαλο, αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ πως και γιατί για αρκετά χρόνια κάποιοι αετονύχηδες υπεξαιρούσαν χρήματα, από τους πραγματικούς αγρότες, προκειμένου να γίνουν Πόρσε, για πρόσωπα, που ήταν άμεσα συνδεδεμένα με την κυβέρνηση.

Αλλά και στο τρίτο θέμα αυτό της τραγωδίας των Τεμπών, η κυβέρνηση ελέγχεται για μια σειρά λαθών και το κυριότερο της κακής διαχείρισης ενός θέματος, για το οποίο έχει ευαισθητοποιηθεί και προστρέξει ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης.

Γιατί δεν κατάφερε να απομονώσει τους κάθε λογής σπεκουλαδόρους και όσους χρησιμοποιούν το δράμα που ζουν οι συγγενείς των ανθρώπων που χάθηκαν, για πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη.

Στο πολυπληθές κυβερνητικό σχήμα, συναντά κανείς κάθε λογής φρούτα. Από τους πολύ καλούς αποτελεσματικούς και καταρτισμένους για το αντικείμενό τους, μέχρι τους εξαφανισμένους, που διάγουν στο κυβερνητικό σχήμα ως λάθρα βιώσαντες. Ο συρφετός που απαρτίζει το υπουργικό συμβούλιο, εμποδίζει τους έχοντες την ευθύνη, να ξεχωρίσουν την ήρα από το στάχυ.

Το να ζητήσει κάποιος πολίτης σοβαρότητα, αλλά και υπευθυνότητα, από το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, είναι απλώς ένα ευχολόγιο, που ουδείς εκ των υπευθύνων θα λάβει υπόψη του.

Το να αλλάξουν κάποια πράγματα, προκειμένου να περιοριστούν τα εκφυλιστικά αυτά φαινόμενα που πλήττουν καίρια τους θεσμούς, είναι το ουσιαστικότερο, όπως περιορισμός παντού. Από τα πρόσωπα του υπουργικού συμβουλίου, μέχρι τις θητείες, όλων όσων εκλέγονται. Από τον δήμαρχο και τον περιφερειάρχη, μέχρι τον βουλευτή και τον υπουργό.

Θεσμικά και ουσίας είναι τα προβλήματα και όχι αν θα κάνει μια επταετή θητεία ο ΠτΔ. Αν δεν λυθούν αυτά, η δημοκρατία δυτικού τύπου, που θεωρείται ως η πιο εξελιγμένη, θα διολισθαίνει και θα εκφυλίζεται στην πορεία του χρόνου.

Κι αυτό θα σημάνει σε σύντομο χρόνο, την κατάλυση των δημοκρατικών κοινωνιών, όπως τις βιώνουμε. Γιατί και στις αυταρχικές χώρες γίνονται εκλογές. Το θέμα είναι με ποιους όρους συγκροτούνται τα κοινοβούλια και ποιος ο ρόλος της αντιπολίτευσης. Και αυτά δεν είναι ψιλά γράμματα…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Παρ όλο που οι ελληνικές φρεγάτες και οι λοιπές συμμαχικές δυνάμεις από τις ευρωπαϊκές χώρες καλύπτουν ολόκληρη την Κύπρο, εν τούτοις η Άγκυρα έστειλε 6 πολεμικά αεροπλάνα F-16 στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου, σε μια επίδειξη ισχύος, που όμως ουδέν προσφέρει, μιας και τα αεροπλάνα της δεν αναγνωρίζονται από τα αντιτορπιλικά. Αυτό σημαίνει ότι δεν προσφέρουν καμιά βοήθεια, σε τυχόν νέες επιθέσεις από τη Χεζμπολάχ ή το Ιράν.

Και ενώ το θέρετρο του πολέμου καλά κρατεί, οι επιπτώσεις του διαφαίνονται ζοφερές για την παγκόσμια κοινότητα. Μπορεί για την ώρα το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται στις τιμές του πετρελαίου, που έχουν υπερβεί τα εκατό δολάρια, όμως διαφαίνονται στον ορίζοντα, μια σειρά πολλαπλών επιπτώσεων, που αναμένεται να πλήξουν, τόσο τις όμορες με το Ιράν χώρες, όσο και τις ευρωπαϊκές στο σύνολό τους.

Από που να αρχίσει κανείς και που να τελειώσει. Από τις αεροπορικές συγκοινωνίες, που για την ώρα δεν πετάνε προς την Μέση Ανατολή και τη Νοτιοανατολική Ασία, μέχρι τις τιμές των ναύλων, που αναμένεται να αυξηθούν κατακόρυφα.

Η τουριστική βιομηχανία όπως όλα δείχνουν θα πληγεί καίρια, με ότι αυτό σημαίνει, για πολλούς προορισμούς, που μεγάλο μέρος των εσόδων τους, προέρχεται από τους επισκέπτες, που καταφθάνουν στην χώρα τους.

Τα αποτελέσματα είναι επίσης να πληγεί ολόκληρος ο κλάδος της εφοδιαστικής αλυσίδας, που αρχίζει από τα ξενοδοχεία και φτάνει ως τα καταστήματα εστίασης. Οι χώρες του κόλπου για παράδειγμα, που είχαν αναπτύξει μία αξιόλογη οικονομική δραστηριότητα λόγω του τουρισμού, αναμένεται να βρεθούν σε μια πρωτόγνωρη οικονομική ένδεια, μιας και πέρα από την ελεύθερη διακίνηση των τάνκερ, οι υποδομές τους θα έχουν υποστεί μεγάλες ζημιές.

Αλλά και η Ευρώπη θα βρεθεί σε μια ύφεση, που έρχεται να προστεθεί στο κόστος, που έχει υποστεί, από την οικονομική στήριξη, του πολέμου στην Ουκρανία.

Υπάρχει όμως και ένα πρόσθετο πρόβλημα, που αναμένεται να αντιμετωπίσει η Ε.Ε. και είναι αυτό των προσφυγικών ροών, από το Ιράν, μιας και οποιαδήποτε εξέλιξη του πολέμου θα οδηγήσει σε φυγή από μια χώρα, που το αύριο της θα μοιάζει εφιαλτικό.

Ήδη η Ευρώπη δέχεται πιέσεις μεταναστευτικών ροών από την Αφρική μέσω Ελλάδας, Ιταλίας και Ισπανίας. Αν προστεθούν και νέες από την περιοχή της Μεσοποταμίας, τότε θα υπάρξει πλήρης αδυναμία αντιμετώπισης και εν τέλει απορρόφησης μιας πληθώρας ανθρώπων, που θα αναζητούν στην Ευρώπη την ασφάλεια και θα ζητούν οικονομική βοήθεια προκειμένου να επιβιώσουν.

Τα αποθέματα πετρελαίου, που επιστράτευσαν οι ΗΠΑ και ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες θα εξαντληθούν σύντομα. Το γεγονός ότι δεν διέρχονται 130 πλοία ημερησίως από τα στενά του Ορμούζ, σημαίνει μια απώλεια μεταφοράς ενέργειας, που δύσκολα μπορεί να αντικατασταθεί από άλλες πηγές.

Σε αυτό το χάος που αναμένεται να δημιουργηθεί μετά από λίγες εβδομάδες πολέμου, οι τιμές του αργού θα εκτοξευθούν σε δυσθεώρητα ύψη. Το κλειδί του πολέμου βρίσκεται στον έλεγχο των στενών, που για την ώρα τα ελέγχουν οι σκληροί του Ιράν, πράγμα που σημαίνει, ότι η ασφαλής ναυσιπλοΐα, θα έχει για άγνωστο χρονικό ορίζοντα ναρκοθετηθεί.

Πολλές φορές έχει επισημανθεί από τον υπογράφοντα, ότι εύκολα αρχίζει κανείς έναν πόλεμο. Δύσκολά όμως τον τελειώνει. Επιπροσθέτως η δυσκολία επιτείνεται, όταν ο επιτιθέμενος δεν έχει συγκεκριμένους στόχους και δεν έχει προβλέψει όλα τα σενάρια της έκβασής του, προκειμένου να τα αντιμετωπίσει αναλόγως της εξέλιξής του.

Πριν από αρκετά χρόνια μιλώντας με έναν εύπορο ιρανό, που η ασχολία του είχε σχέση με τα πετρέλαια, στο ερώτημα τι θα κάνετε αν σας επιτεθεί το Ισραήλ, συνεπικουρούμενο από της ΗΠΑ, απάντησε με νόημα, μιλάς για μια τεράστια χώρα με πάνω από ενενήντα εκατομμύρια πληθυσμό και μακραίωνη ιστορία, που και μπορεί και θέλει να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε απειλή.

Οι καταστροφές, που έχουν επιφέρει οι ιρανοί στις αραβικές χώρες, που έχουν υποσχεθεί στον Τραμπ επενδύσεις στις ΗΠΑ πάνω από τέσσερα δισ, αποτελούν το σημαντικότερο μοχλό πίεσης προς την Ουάσιγκτον, προκειμένου να δει η υπερδύναμη το κόστος, που συνεπάγεται η εκστρατεία αυτή και για την μεγαλύτερη πολεμική μηχανή του πλανήτη.

Ανατροπή καθεστώτος για την ώρα δεν φαίνεται, ούτε να υπάρξει κάποιος εκ των συνομιλητής με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει πεδίο διαπραγματεύσεων των εμπολέμων. Αλλά και οι μεσολαβητές Ομάν και Τουρκία έχουν καεί, μιας και έχουν δεχθεί κι αυτές τους βαλλιστικούς πυραύλους του Ιράν.

Οπότε η μεγάλη οικονομική και προσφυγική κρίση βρίσκεται προ των πυλών, με πρώτη περιοχή που αναμένεται να πληγεί την Ευρώπη. Εδώ λένε θεοσεβούμενοι αλλά και άθεοι, ο Θεός να βάλει το χέρι του, μπας και συνετίσει τους τρελούς του κόσμου, που έχουν στα χέρια τους τα θανατηφόρα πυρά και τα χρησιμοποιούν χωρίς σύνεση και φειδώ…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Το ρέμα θα είναι μια αλλαγή του καθεστώτος, με αβέβαιο μέλλον αν κρίνει κανείς από τα αντίστοιχα πολεμικά εγχειρήματα στην περιοχή του παρελθόντος.

Στον Κόλπο βλέπουμε μια τρίτη πολεμική επιχείρηση. Η πρώτη του πατέρα Μπους το 2001 δημιούργησε τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Η δεύτερη του υιού Μπους, έφτιαξε τον ISIS. Τώρα η τρίτη υπό τον Τραμπ ποια άραγε τερατογένεση θα κυοφορήσει;

Κι αυτό, γιατί η δήλωση του πλανητάρχη, ότι αυτός θα ορίσει τη νέα ηγεσία του Ιράν, ζητώντας ταυτόχρονα την άνευ όρων παράδοση, τι άραγε σημαίνει, και πως μπορεί να ερμηνευθεί από τους άμεσα ενδιαφερόμενους;

Πέρα όμως από τους εμπλεκόμενους σε αυτόν τον πόλεμο, για όσους ζουν στην περιφέρειά του δημιουργούνται νέες προκλήσεις και αντίστοιχες ευκαιρίες, που χρειάζεται διορατικότητα και δράση προκειμένου αυτές να μην πάνε χαμένες.

Στην προκειμένη περίπτωση η άμεση αποστολή φρεγατών και F-16 στην Κύπρο, καθώς και η τοποθέτηση συστοιχίας αντιπυραυλικών συστημάτων Patriot στην Κάρπαθο, αποτέλεσαν κινήσεις ύψιστης στρατηγικής σημασίας, που αφενός κάλυψαν πλήρως, τόσο την Κυπριακή Δημοκρατία όσο και την Κρήτη, που δυνητικά θα μπορούσαν να είναι οι στόχοι των μουλάδων του Ιράν και των αντιπροσώπων τους, στο Λίβανο.

Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι την Αθήνα ακολούθησαν, η Γαλλία με αντιτορπιλικά και το αεροπλανοφόρο Σαρλ Ντε Γκωλ, η Ισπανία με το αντιτορπιλικό Χριστόφορος Κολόμβος, η Ιταλία, η Ολλανδία και η Γερμανία.

Το Ηνωμένο Βασίλειο, του οποίου οι βάσεις στην Κύπρο υπήρξαν ο στόχος, θα στείλει το Ντράγκον τους, μιας και για την ώρα το αντιτορπιλικό αυτό, βρίσκεται σε ναύσταθμο και ετοιμάζεται  για τον απόπλου του σε μια εβδομάδα. Ζήσε Μάη, που λένε, να φας τριφύλλι.

Αυτή η ευρωπαϊκή κινητοποίηση, έστω και μεμονωμένων κρατών της Ευρώπης, έφερε στο προσκήνιο την Κυπριακή Δημοκρατία, που η Τουρκία επιμένει να μην αναγνωρίζει, που συμβαίνει αυτή την περίοδο να προεδρεύει της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι αντιδράσεις της Άγκυρας, τόσο για την παρουσία αντιπυραυλικού συστήματος στην Κάρπαθο, όσο και αντιτορπιλικών και πολεμικών αεροσκαφών στην Κύπρο, πέρασε κάτω από τον πήχη, δίνοντας μια θαυμάσια ευκαιρία στην Αθήνα να μιλήσει για πλήρη αντιπυραυλική κάλυψη σε ολόκληρη την Μεγαλόνησο, άρα και των κατεχομένων εδαφών, βάζοντας την Τουρκία σε θέση ματ, στην σκακιέρα των αναθεωρητικών φιλοδοξιών της.

Αν αυτή η κίνηση της Αθήνας έχει συνέχεια, τότε η Άγκυρα θα υποστεί μια σοβαρή ήττα επί του πεδίου. Η Ελλάδα οφείλει να τονίζει προς κάθε κατεύθυνση τον αμυντικό χαρακτήρα των οπλικών συστημάτων που έχει αναπτύξει, προκειμένου να στριμώξει την Τουρκία, που αντιδρά ως μη όφειλε, μιας και δεν απειλείται, εκτός αν ενοχλείται επειδή έχει επιθετικό σχεδιασμό σε βάρος της γειτονικής της χώρας.

Με αυτή την έννοια είναι έωλες οι επικλήσεις της, ως συμμάχου χώρας στο ΝΑΤΟ. Αν αυτό ισχύει, τότε δεν θα έπρεπε να ενοχλείται από την αμυντική ανάπτυξη των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το γεγονός ότι και η Βουλγαρία ζήτησε από την Ελλάδα αντιβαλλιστική προστασία, η οποία και της παρασχέθηκε με την τοποθέτηση Patriot στον Έβρο, καθώς και ανάλογη αεροπορική κάλυψη από αεροδρόμιο της Βόρειας Ελλάδας, αποτελεί μιαν ακόμη ένδειξη της αξιοπιστίας, που έχει πετύχει η χώρα μας στην περιοχή των Βαλκανίων.

Όμως πέρα από τα όσα αφορούν τα ελληνοτουρκικά, υπάρχει και ένα ευρύτερο θέμα που αφορά την επόμενη μέρα του πολέμου στο Ιράν. Γιατί οι επιπτώσεις δεν αφορούν μόνο την Τεχεράνη, αλλά και τις χώρες που βρίσκονται δυτικά της φτάνοντας ακόμη και στις ευρωπαϊκές.

Το πρώτο και κυρίαρχο θέμα αφορά τις οικονομικές επιπτώσεις. Μια αύξηση τιμών του αργού και των μεταφορικών του, συνεπάγεται και αλυσιδωτή αύξηση των τιμών των αγαθών πρώτης ανάγκης, που σημαίνει περαιτέρω αύξηση και του πληθωρισμού.

Ως εφιάλτης αναδεικνύεται επίσης το μεταναστευτικό το οποίο οι ευρωπαίοι το αντιμετώπισαν μέχρι τώρα χαλαρά, βλέποντας κοντόφθαλμα τις αθρόες ροές τους, που εισβάλλουν κυριολεκτικά από την Ασία στην Ευρώπη, επιδιώκοντας μέσω του θρησκευτικού τους φανατισμού, να επιβάλουν τον τρόπο ζωής τους στην Ευρώπη.

Ένα άλλο πλήγμα αναμένεται να υπάρξει στον τουρισμό μιας και η αναστάτωση στην κίνηση ανθρώπων και αγαθών, περιορίζει αυτόματα την τουριστική κίνηση και το εμπόριο.

Είναι λοιπόν το αύριο πιο δύσκολο για όλους τους πολίτες, τόσο της Ελλάδας όσο και του συνόλου της Ευρώπης, που οφείλει να ξυπνήσει από τον λήθαργο της και να πάρει δραστικά μέτρα πέρα από την άμυνα και την εξωτερική πολιτική, που μοιάζουν αμελητέες για τις  Βρυξέλλες και στα θέματα της οικονομίας και της καθημερινότητας των πολιτών.

Η απαξίωση του ΟΗΕ από τον πλανητάρχη, που έστειλε την σύζυγό του να προεδρεύσει του Συμβουλίου Ασφαλείας, την ώρα που μαίνεται ο πόλεμος στον Κόλπο, αγνοώντας παράλληλα για μια ακόμη φορά την Ευρωπαϊκή Ένωση στην πολεμική επιχείρηση στο Ιράν, καθώς και οι εκβιασμοί γύρω από τους δασμούς προς τους συμμάχους του, συνιστούν μια πρωτοφανή πράξη των ΗΠΑ, στην ιστορία του Δυτικού Κόσμου.

Γι αυτό και τόσο η Ελλάδα, που κινείται επιτυχώς για την ώρα επί ξυρού ακμής, όσο και η Ευρώπη, οφείλουν να αναθεωρήσουν στόχους και συμπεριφορές απέναντι στους πρώην φίλους τους και να φροντίσουν τα του οίκου τους με την δέουσα προσοχή, αν θέλουν να μείνει όρθιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα…

Το είδος του κτυπήματος για την ώρα είναι βομβαρδισμοί, χωρίς να αποκλείονται και χερσαίες επιχειρήσεις. Δεν στοχεύουν μόνο τις πυρηνικές εγκαταστάσεις και τις βάσεις βαλλιστικών πυραύλων που απειλούν το Ισραήλ αλλά και περιοχές κοντά στα γραφεία του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη.

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Το πως αρχίζει ένα πόλεμος είναι γνωστό. Άγνωστο είναι το πως τελειώνει. Για περίπατο προς το Κίεβο ξεκίνησε ο Πούτιν πριν τέσσερα χρόνια και του προέκυψε ένας πόλεμος αιματηρότατος, που συμπλήρωσε ήδη τέσσερα χρόνια, με αμέτρητες απώλειες και από τις δύο πλευρές.

Από την εγκαθίδρυση την επιχείρηση ενός καθεστώτος τύπου Λευκορωσίας, αναμένεται να προκύψει, όταν υπάρξει συμφωνία για ειρήνη, ένας ακρωτηριασμός της Ουκρανίας το οποίο θα έχει απολέσει το 20% του εδάφους του, και ένα Κίεβο για δεκαετίες εχθρικό προς την Μόσχα.

Αν συνυπολογίσει κανείς πέραν των ανθρωπίνων ζωών, που χάθηκαν σε αυτό τον πόλεμο για τους Ρώσους, τις οικονομικές απώλειες και τις κατεστραμμένες περιοχές, τόσο εντός του εδάφους της Ρωσίας όσο και σε αυτές που έχει καταλάβει, γίνεται φανερό ότι η εκστρατεία θα αποβεί πολλαπλά επιζήμια.

Βεβαίως ο πρώην πράκτορας της KGB, ουδόλως ενδιαφέρεται για τις ανθρώπινες απώλειες, μιας και είναι ένας άνθρωπος που έχει γαντζωθεί στην εξουσία και δεν πρόκειται να μετακινηθεί από αυτήν, παρά μόνον την ώρα που θα τον καλέσει ο Κύριος κοντά του, όπου εκεί, μιας και το παίζει θρησκευόμενος, θα απολογηθεί για τα ανομήματά του.

Μπορεί η πληγή του πολέμου στην Ουκρανία να είναι ακόμη ανοιχτή, όμως ουδείς γνωρίζει την ώρα που στήνονται ‘Συμβούλια ειρήνης’ για την Γάζα, αν το Μεσανατολικό έκλεισε ή θα φουντώσει ξανά μέσω της πολεμικής δραστηριότητας των ΗΠΑ στο Ιράν.

Αντί λοιπόν ο Τραμπ να επαίρεται, ότι σταμάτησε οκτώ πολέμους μπορεί όπως όλα δείχνουν, να δούμε να ανοίγουν νέα μέτωπα και  μια ακόμη πληγή ορθάνοιχτη στην περιοχή μας.

Η δύναμη του ισχυρού εμφανίζεται να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις μέρες μας. Γι αυτό και χρειάζεται μαεστρία και πολιτική διορατικότητα, για να επιβιώσουν σε αυτή την εποχή μικρές χώρες, όπως η Ελλάδα.

Η πολυτέλεια των εσωτερικών διενέξεων δεν επιτρέπεται, μιας και όποιοι την προκαλούν, παίζουν με την φωτιά. Καλό είναι να ενσκήψει η πολιτική τάξη με την δέουσα προσοχή στα προβλήματα της εποχής, αντί να αναλώνεται με τους σκυλοκαβγάδες, που ουδένα ωφελούν εκτός εκείνων που επιβουλεύονται την ακεραιότητα της χώρας.

Δυστυχώς μικροί και ασήμαντοι στις μέρες μας, συγκροτούν προσωποπαγή κόμματα, που το μόνο που γνωρίζουν είναι να κάνουν διαχωρισμούς και να προκαλούν εχθροπάθεια, που εξυπηρετεί μόνο τα ιδιωτικά τους συμφέροντα και όχι αυτά που αφορούν την ευημερία των πολιτών και την προάσπιση της κυριαρχίας της χώρας.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, δεν συνειδητοποιούν τα μείζονα προβλήματα που περικυκλώνουν την περιοχή μας και δεν φροντίζουν να τα παρακολουθούν και να συμμετέχουν στην προσπάθεια αντιμετώπισης τους.

Κάποιοι από αυτούς μάλιστα, φροντίζουν με κάθε ευκαιρία να μεταφέρουν την εσωτερική αντιπαλότητα στο ευρωκοινοβούλιο, δυσφημίζοντας την Ελλάδα, δείχνοντας ότι τους ενδιαφέρει περισσότερο να πλήξουν την κυβέρνηση μέσω Βρυξελλών, αδιαφορώντας αν ταυτόχρονα πλήττουν και την Ελλάδα.

Το πάθος τους ξεπερνά τα όρια της καλώς νοούμενης πολιτικής αντιπαράθεσης και αγγίζει τα όρια της φονικής σύγκρουσης, λες και οι πολιτικοί δεν είναι αντίπαλοι, αλλά εχθροί. Αναβιώνουν από τον καναπέ τους, τα πολυτελή γραφεία τους και τους παχυλούς μισθούς τους ένα ανεπίτρεπτο εμφυλιοπολεμικό κλίμα.

Σε καιρούς δίσεκτους, η ενότητα είναι η μόνη δύναμη επιβίωσης για χώρες, που έχουν να αντιμετωπίσουν αναθεωρητικές δυνάμεις εξ ανατολών, που επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Ας μην ξεχνάμε τι έγινε το 1964 στην Κωνσταντινούπολη σε βάρος των ομογενών μας της Πόλης, τι έγινε το 1974 στην Κύπρο και τι το 1996 στα Ίμια.

Η ενότητα και η ομοψυχία σε στιγμές όπως αυτή,  που διέρχεται η Ελλάδα, σε ένα ασταθές περιβάλλον, επιβάλει μιαν δεξιοτεχνική πολιτική προσέγγιση απαλλαγμένη από τα πάθη, την εχθροπάθεια και τον διχασμό.

Γιατί πάνω από τα προσωπικά και τα κάθε λογής ατομικά οφέλη, είναι η κοινή πατρίδα που ζούμε και την οποία οφείλουμε όλοι να προστατεύουμε, είτε υπηρετούμε δημόσιο αξίωμα ή θέση, είτε ασχολούμεθα με στο ιδιωτικό τομέα.

Ο φθόνος που τον βλέπουμε στα ανώτερα κλιμάκια της πολιτικής ζωής, θυμίζει αυταρχικές εξουσίες του παρελθόντος, όπου οι αδελφοκτονιες έδιναν και έπαιρναν, στην τυραννική Οθωμανική Αυτοκρατορία, προκειμένου να μην υπάρξει άλλος διεκδικητής της εξουσίας.

Υποτίθεται ότι στις δημοκρατίες δυτικού τύπου, η εναλλαγή στην εξουσία γίνεται αναίμακτα, μιας και οι πολίτες σε τακτά χρονικά διαστήματα επιλέγουν, ποιος ή ποιοι θα τους κυβερνήσουν.

Αντί συχνά να επικαλούμαστε το ένδοξο παρελθόν μας, ας φροντίσουμε το σήμερα, αποφεύγοντας τις τρικλοποδιές στο παιχνίδι της εξουσίας, τηρώντας όρους και κανόνες και ταυτόχρονα αποδοκιμάζοντας όσους προσφεύγουν σε πισώπλατες μαχαιριές. Καιρός να ωριμάσουμε…

Τα κανάλια και οι εφημερίδες εμπλουτίζουν την ύλη τους με την διεξαγωγή μιας δημοσκόπησης. Τα κανάλια συμβαίνει να  αξιοποιούν τις δημοσκοπήσεις, πέρα από την βασική παρουσίασή τους, στις ποικιλώνυμες εκπομπές, όπου πολιτικοί και δημοσιογράφοι προβαίνουν, σε βαθυστόχαστες αναλύσεις.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Οι δημοσκόποι έβαλαν στο ερωτηματολόγιο και ερωτήσεις για υπό εκκόλαψη κόμματα, πράγμα που είναι και παραπλανητικό για τον ερωτώμενο, αλλά και εν μέρει αντιδεοντολογικό.

Χρησιμοποίησαν έναν πλάγιο τρόπο, μιας και τα υπό ίδρυση κόμματα για την ώρα αποτελούν προθέσεις, και δεν έχουν επισήμως εξαγγελθεί. Έχουν έναν αρχηγό, αλλά αγνωστα είναι τα πρόσωπα που θα τα στελεχώσουν, και το κυριότερο άγνωστο το πρόγραμμά τους.

Δεν απαντούν πολύ απλά στα κρίσιμα προβλήματα, που αντιμετωπίζει η κοινωνία σήμερα. Από την παιδεία, την υγεία και την οικονομία, μέχρι τις διεθνείς σχέσεις της χώρας, και κυρίως με τους φίλους και τους εχθρούς.

Για τα μονοπρόσωπα αυτά κόμματα ποια θα μπορούσε άραγε να είναι η απάντηση; Όποια κι αν είναι δεν έχει καμιά αξία. Όταν αυτά θα μορφοποιηθούν, τότε θα αξίζει τον κόπο να μετρηθούν. Τότε θα έχει αξία, να τους δοθεί η δυνατότητα να παρουσιάσουν το πρόγραμμά τους και τα στελέχη τους στην κοινή γνώμη.

Άλλα μονοπρόσωπα κόμματα,  ήδη κοσμούν το πάνθεον του ελληνικού κοινοβουλίου. Από την δεξιότερη πτέρυγα της ΝΔ συναντάμε τον υπερφίαλο Κ. Βελλόπουλο, που έχει ένα ταλέντο να μπερδεύει την αλήθεια με το ψέμα με αριστοτεχνικό τρόπο.

Στον ίδιο χώρο μπορεί άνετα να καταταγεί και ο ορθόδοξος λόγος ο  Δ. Νατσιός που πρόσφατα δήλωσε ότι οι θέσεις του ταυτίζονται με το υπό εκκόλαψη κόμμα, της τέως προέδρου του συλλόγου των θυμάτων των Τεμπών την οποία και κάλεσε σε συμπόρευση.

Ακάθεκτη και με λόγο που θυμίζει πολυβόλο επελαύνει και Αφροδίτη  Λατινοπούλου, που κονταρομαχεί με τους άλλους δύο, μιας και όλοι ψαρεύουν στα ίδια θολά νερά της ακροδεξιάς και συμβαίνει να θαυμάζουν, τον Τραμπ, τον Πούτιν και την Λεπέν.

Αλλά και στον αριστερό χώρο, η ποικιλομορφία και πολυχρωμία των κομμάτων, με πολλά εξ αυτών να έχουν την μορφή της  μονοπρόσωπης εταιρίας, δεν έχει αρχή και τέλος. Κάποια βιώνουν την παρακμή τους. Άλλα βρίσκονται εντός του κοινοβουλίου, αλλά στα πρόθυρα, άλλα εντός και εκτός και κάποια σταθερά εκτός.

Από τις πολλαπλές διασπάσεις του πάλαι ποτέ κυβερνητικού σχήματος των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχουν προκύψει πολλά κόμματα, που ουδείς γνωρίζει, που συμφωνούν και που διαφωνούν μεταξύ τους, με τις φαντασιώσεις μιας κάποιας επανασυγκόλλησης,  να μοιάζει με όνειρο θερινής νυκτός.

Έχουμε και λέμε. Στα μονοπρόσωπα κόμματα συγκαταλέγονται αυτό της Ζωής Κωνσταντοπούλου, που κινδυνεύει να απολέσει με μια νέα έξοδο την αναγνώριση της, ως προέδρου κόμματος στη Βουλή. Το κόμμα Κασσελάκη, που έστριψε όχι δια του αρραβώνος, αλλά διά της αλλαγής ονόματος, το τιμόνι δεξιότερα.

Υπάρχει βεβαίως και ο νέος ΣΥΡΙΖΑ απογυμνωμένος με τους πρώτους εξοδούχους της παρούσας Βουλής, αυτούς που έφτιαξαν τη Νέα Αριστερά. Στους δύο αυτούς σχηματισμούς οι αρχηγοί τους παλεύουν με τους εντός των τειχών δαίμονες, τον Π. Πολλάκη από την μια, και ο Γ. Σακκελαρίδη από την άλλη, και ταυτόχρονα αναζητούν σωσίβιο σωτηρίας με συνεργασίες ελπίζοντας στην σωτηρία όχι της ψυχής τους, αλλά των εδρών που ήδη κατέχουν.

Τη συγκολλητική ουσία της εξουσίας αναζητεί Ο Α. Τσίπρας στην Ιθάκη του έχοντας βάλει τους παλιούς συντρόφους του στον εξώστη, δηλ. στο μπαλαούρο. Η αδημονία της τεκνοποιίας του νέου κόμματος θα αργήσει, απ’ ότι φαίνεται.

Φίλοι του Τσίπρα διατείνονται, ότι ο μέγας τιμονιέρης, που περιοδεύει με το βιβλίο του ανά χείρας, περιμένει να σκάσει μύτη η Καρυστιανού και να ακολουθήσει εκείνος, όπως οι πρωταγωνιστές που βγαίνουν τελευταίοι στη σκηνή, για να εισπράξουν το μεγαλύτερο χειροκρότημα.

Στους πρώτους απολεσθέντες, του πάλαι ποτέ κραταιού Τσίπρα περιλαμβάνεται και το δίδυμο Λαφαζάνη – Στρατούλη, που μπορεί να μην έγινε ευρέως γνωστό το γεγονός, ότι πήραν διαζύγιο, με τον δεύτερο να κρατάει το κόμμα και τον πρώτο να στήνει ένα νέο κομματικό σχηματισμό.

Στο  παζλ των κομματικών σχηματισμών περιλαμβάνονται διάφορα αριστερίστικα γκρουπούσκουλα, με γνωστότερο τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που κερδίζει σταθερά στο 1% του εκλογικού σώματος, άλλα έχει αναλάβει εργολαβικά την στήριξη των λαθραίως εισερχομένων μεταναστών, τους οποίους καλεί με το γνωστό welcome να πλαισιώσουν τις δυνάμεις του.

Βεβαίως υπάρχει και το ΠΑΣΟΚ, που δεν φαίνεται να ανακάμπτει και θα αγωνιστεί όπως όλα δείχνουν, να διατηρηθεί στη δεύτερη θέση, πολύ μακράν της πρώτης που διατηρεί με μεγάλη διαφορά η ΝΔ.

Για το ΚΚΕ τι να πει κανείς. Ζει στον περασμένο αιώνα, πιστό στον Λένιν και τον Στάλιν. Οι θέσεις του θυμίζουν μαυσωλείο και είναι για το μουσείο, ως μια θεωρία που απέτυχε παταγωδώς στην πράξη.

Κατά τα άλλα, ζούμε την παρακμή του Ελληνικού Κοινοβουλίου, όπου οι ύβρεις και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί κυριαρχούν. Όμως ας μην ανησυχούν οι λάτρεις του μπάχαλου και του χάους, το επόμενο κοινοβούλιο που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές, θα είναι κατά τι χειρότερο … Βοήθεια  μας λοιπόν…

Και εξηγούμαι. Οι ομιλίες εν πολλοίς ανεύθυνες. Οι αντιπολιτευόμενοι, πριν αλέκτορα φωνήσαι, έβγαζαν τα αυθαίρετα συμπεράσματά τους, για τις ευθύνες του Λιμενικού, αγνοώντας τα πραγματικά γεγονότα και με περισπούδαστο ύφος, με στεντόρεια φωνή εισαγγελέα από έδρας, καταλόγιζαν ευθύνες γενικώς και αορίστως στην κυβέρνηση.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή είπε ότι θα γίνει διοικητικός (ΕΔΕ) και δικαστικός έλεγχος, που σημαίνει ότι δεν απεφάνθη επί παντός επιστητού. Αντίθετα σύσσωμη σχεδόν η αντιπολίτευση κατηγόρησε το Λιμενικό και ευθέως την κυβέρνηση, ως υπεύθυνους για το δυστύχημα της Χίου.

Όλοι έγιναν ειδικοί και αποφάνθηκαν ότι η σύγκρουση δεν προήλθε στα πλάγια του σκάφους του Λιμενικού, αλλά ότι το δουλεμπορικό εμβολίστηκε από την πλώρη του Λιμενικού.

Προς επιβεβαίωση των ισχυρισμών αυτών, επιστρατεύθηκε και «έρευνα» επί τόπου, που διεξήγαγαν δύο στελέχη της Νέας Αριστεράς, που κατέφθασαν σε χρόνο μηδέν στη Χίο, προκειμένου να ‘ανακρίνουν’ στο κρεβάτι του πόνου του νοσοκομείου τους διασωθέντες.

Τα μηδενικού αποτυπώματος δημοσκοπικά στελέχη του κόμματος αυτού, άδραξαν την ευκαιρία προκειμένου να κάνουν αισθητή την πολιτική παρουσία τους, και ανέλαβαν τον ρόλο του αυτοσχέδιου ανακριτή, τα οποία και παρουσίασαν στα ΜΜΕ.

Τι να πούμε τι, γι αυτήν την ακατάσχετη πολυλογία, που  αποδεικνύεται κενή περιεχομένου. Την ίδια ώρα, όπως καταγγέλθηκε, κάποιες ΜΚΟ, από αυτές που γνωρίζουν τις κινήσεις των λαθροδιακινητών, πριν από τις λιμενικές αρχές, έσπευσαν όπως καταγγέλλεται, να ‘καθοδηγήσουν’ τους νοσηλευόμενους στο νοσοκομείο της Χίου, για το πως πρέπει να απαντήσουν στις αρχές, για τις συνθήκες του δυστυχήματος.

Παράλληλα το βράδυ που συνέβη το γεγονός δηλ. μετά τις 9 μ.μ. στην αίθουσα της Βουλής, οι αντιπολιτευόμενοι διερρήγνυαν τα ιμάτια τους, για την απουσία του υπουργού Ναυτιλίας από την αίθουσα, προκειμένου να τους ενημερώσει για το συμβάν.

Όμως την ίδια ώρα στο υπουργείο Ναυτιλίας υπήρχε έντονη δραστηριότητα, για τον συντονισμό της δράσης βατραχανθρώπων, θαλάσσιων και εναέριων μέσων, προκειμένου να διασώσουν τους τριάντα και πλέον ανθρώπους, που βρέθηκαν να παλεύουν με τα κύματα, χωρίς σωσίβια, ενάμιση μίλι μακριά από την ακτή της Χίου.

Η εικόνα που παρουσίασαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στη Βουλή ήταν αποκαρδιωτική και δείχνει αφενός την τραγικότητα στην οποία έχει περιέλθει, η πολυκερματισμένη αντιπολίτευση, μιας και το μόνο που τους ενδιαφέρει, δεν είναι να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση, αλλά να κατηγορήσουν ακρίτως τους πάντες και πρωτίστως το Λιμενικό Σώμα, που νυχθημερόν προσπαθεί, κάτω από αντίξοες συνθήκες, να προστατεύσει τα σύνορα της χώρας μας.

Κι όλα αυτά όταν σε πρόσφατη δημοσκόπηση, το ογδόντα και πλέον της εκατόν των ερωτηθέντων, έβαλε ως πρώτο θέμα που απασχολεί τους πολίτες, την παράνομη μετανάστευση. Οι άνθρωποι αυτοί δεν βλέπουν τι συμβαίνει στο Ηνωμένο Βασίλειο, που η αθρόα  εισροή μεταναστών έχει σαν αποτέλεσμα την επικείμενη άνοδο του ακροδεξιού Φάρατζ στην εξουσία, υπερπηδώντας για πρώτη φορά Εργατικούς και Συντηρητικούς.

Όταν η λόγω μεταναστευτικού, η ακροδεξιά σε Γαλλία και Γερμανία βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας, κι όταν η μέχρι χθες φιλήσυχη Σουηδία αναγκάστηκε να καλέσει τον στρατό, για να επιβάλλει την τάξη από την βία, που έχει πρωταγωνιστές παράνομους μετανάστες.

Στη χώρα μας το πάθος και οι διχαστικός λόγος, ετερόκλιτων προσώπων, θολώνει το μυαλό τους. Επιχειρούν να επιβιώσουν μετακινούμενοι από κόμμα σε κόμμα, ή καταφεύγουν στην απελπισία τους σε σημαίες ευκαιρίας.

Η Βουλή έχει μετατραπεί σε δικαστική αίθουσα. Από την μια πλευρά οι παθιασμένοι εισαγγελείς,  κι από την άλλη συλλήβδην οι κατηγορούμενοι. Απουσιάζει ο νηφάλιος λόγος, που με επιχειρήματα ασκεί κριτική στις πράξεις και τις παραλείψεις της κυβέρνησης, καθώς και οι προτάσεις ή το κυριότερο τα προγράμματα, που αντιπαρατίθενται σε αυτά, που επιχειρεί να εφαρμόσει το κόμμα της εξουσίας.

Αντ’ αυτού ακούγονται ύβρεις και κουβέντες καφενόβιων, που όλα τα γνωρίζουν και ζητούν να ασκήσουν την εξουσία για μια ημέρα, προκειμένου να φέρουν τον παράδεισο επί της ελληνικής γης.

Εύκολες λύσεις σε μια χώρα, που εδώ και διακόσια χρόνια δεν έχει φτιάξει κτηματολόγιο, χρήσεις γης, βιομηχανικές ζώνες, δασικούς χάρτες και πολλά άλλα. Και γι αυτή την αναρχία, όλα τα κόμματα που άσκησαν την εξουσία έχουν ευθύνες.

Από αυτή όμως την Βουλή, όπου απουσιάζει ο ορθός λόγος δεν μπορεί κανείς να περιμένει κάτι καλύτερο, παρά μόνο κραυγές και ψίθυρους…