Του Τάσου Παπαδόπουλου

Στην πρώτη συζήτηση στη Βουλή, οι αρχηγοί της Αντιπολίτευσης αντί να σχολιάσουν τις προτάσεις, αρκέστηκαν να κατακεραυνώνουν την Κυβέρνηση και να τις απορρίψουν, χωρίς να μπουν στην ουσία τους.

Ανάμεσα σε αυτές είναι και εκείνη, που αφορά το περίφημο άρθρο 86, που αναφέρεται στην δίωξη των υπουργών. Μέχρι χθες η αντιπολίτευση ζητούσε να αλλάξει ή να καταργηθεί, προκειμένου οι εμπλεκόμενοι υπουργοί να παραπέμπονται στον φυσικό τους δικαστή.

Όμως και σε αυτό το θέμα η αντιπολίτευση με μια φωνή, απέφυγε να μπει στην ουσία, μιας και έβαλε στο ίδιο τσουβάλι της απόρριψης, όλες τις κυβερνητικές προτάσεις. Η λογική του Νίκου Ανδρουλάκη, που πιέζεται από τα δύο νέα κόμματα που προέκυψαν τον περασμένο μήνα, ήταν το 180 της αναθεώρησης θα το δώσουμε στη δεύτερη αναθεωρητική Βουλή, που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές.

Ζήσε Μάη να φας τριφύλλι που λένε. Κι αυτό, γιατί στις επόμενες εκλογές θα αλλάξουν οι συσχετισμοί και ίσως να χρειαστούν περισσότερα των δύο κομμάτων για να συμπληρώσουν τους 180 βουλευτές, που χρειάζονται για την αναθεώρηση ενός εκάστου άρθρου.

Οι λεγόμενοι ακτιβιστές, που δεν έχουν τι να πουν επιστράτευσαν μια πιο ριζοσπαστική πρόταση. Να υπάρξει όχι αναθεωρητική Βουλή, αλλά συντακτική συνέλευση. Το πως και για πιο σκοπό δεν μας εξήγησαν. Βεβαίως υπήρξε και μια σχιζοφρενική πρόταση που αφορούσε το εκλέγεσθαι και για δεκαεπτάρηδες.

Ίσως κάποιοι δεν καταλαβαίνουν την διαφορά ανάμεσα στα δεκαπενταμελή των γυμνασίων και λυκείων και των μελών του Κοινοβουλίου, που καλούνται να μελετήσουν τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης και να αποφανθούν θετικά ή αρνητικά.

Αλλά και η κυβέρνηση δεν πάει πίσω στις προτάσεις της, μιας και εισηγείται το δικαίωμα του εκλέγεσθαι να κατέβει, από τα 25 που ισχύει σήμερα, στα 21 έτη. Τώρα το αν μπορεί να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του ένας νέος, που είναι φοιτητής ή δεν έχει βγει στον επαγγελματικό στίβο, είναι κάτι που μόνο ο ‘σοφός’ εισηγητής γνωρίζει.

Βεβαίως στις προτάσεις υπάρχουν και ευχολόγια, όπως αυτά που αφορούν την κατοικία, ή του αποκεντρωτικού συστήματος διοίκησης, που ακούμε εδώ και χρόνια, αλλά δεν βλέπουμε να ισχύει στην πράξη.

Στα κρίσιμα άρθρα προς αναθεώρηση, είναι και το 16, που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η τροποποίηση του είναι αναγκαία, μιας και η χώρα μας είναι η μόνη σχεδόν στον κόσμο, που με ρητή συνταγματική διάταξη, απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Κι αυτή η ρύθμιση απ ότι φαίνεται θα πέσει στον καιάδα. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί φοιτητές, που θέλουν να σπουδάσουν στην Ελλάδα και αρκετοί που πηγαίνουν στο εξωτερικό, δεν θα μπορούν να έρθουν ή να μείνουν στην πατρίδα τους, για να κάνουν τις σπουδές τους. Κάτι που έκανε εδώ και χρόνια η Κύπρος, με αποτέλεσμα να έχει μεγάλα πρόσθετα έσοδα, που συνεισφέρουν στον προϋπολογισμό της Μεγαλονήσου.

Στις άνευ ενδιαφέροντος αλλαγές είναι και αυτή της μιας εξαετούς θητείας  του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αντί να βάλουν θητείες σε όλους τους εκλεγμένους δύο οι τρεις περιορίζουν σε μια  αυτήν του ΠτΔ, που μετά την αναθεώρηση του ΠΑΣΟΚ κατέστη ένας διακοσμητικός θεσμός.

Το ασυμβίβαστο βουλευτή / υπουργού, έτσι όπως προτείνεται, με την προσωρινή αναπλήρωση, περισσότερο μπλέκει παρά διαχωρίζει, ως όφειλε, την σχέση εκτελεστικής με την νομοθετική εξουσία. Στην πράξη κάποιος βουλευτής θα γίνεται υπουργός και θα κερδίζει δημοσιότητα και δυνατότητα κάθε λογής εξυπηρετήσεων και κατόπιν με την προίκα αυτή θα επανέρχεται στα βουλευτικά έδρανα, για να διεκδικήσει την επανεκλογή του.

Η εκλογή των ανώτατων δικαστικών χωρίς την παρέμβαση της κυβέρνησης είναι προς την θετική κατεύθυνση. Το ερώτημα που τίθεται, αφορά την στάση της αντιπολίτευσης, που επιμόνως το ζητούσε και τώρα που της προσφέρεται, κλωτσάει την καρδάρα και δεν το υιοθετεί.

Αλλά και η εκλογή των μελών των Ανεξαρτήτων Αρχών με τον τρόπο που προτείνεται επιτρέπει την ανάδειξή τους, χωρίς τις τρικλοποδιές που βάζει σήμερα η αντιπολίτευση.

Τέλος, η μονιμότητα για ανθρώπους, που θεωρούν ότι υπάρχουν στο δημόσιο για να σιτίζονται από όλους εμάς και η προσφορά τους να είναι μηδενική, κάποτε πρέπει να αντιμετωπιστεί. Υπάρχουν τρόποι αξιολόγησης,  βάση των οποίων θα κρίνονται, χωρίς να υπεισέρχεται η κομματική τους ταυτότητα.

Κάτι που δεν υπάρχει στις προτάσεις, αλλά θα μπορούσε να ρυθμιστεί με απλό νόμο, είναι οι λεγόμενες μονοεδρικές. Αυτές θα απαλλάξουν τους υποψηφίους από την δουλεία τους στους καναλάρχες, που σήμερα ελέγχουν αρκετούς εξ αυτών, μιας και τους έχουν εξασφαλίσει μόνιμο στασίδι στα κανάλια τους, που εκτοξεύει την αναγνωσιμότητα τους.

Το Σύνταγμα και η αναθεώρησή του χρειάζεται μια πιο  εμπεριστατωμένη προσέγγιση…

Προκειμένου να δημιουργήσουν την προσωπική τους πελατεία, τρέχουν να εξυπηρετήσουν πρόσωπα που τους υπόσχονται σταυρούς, μιας και πίσω τους στοιχίζονται μερικές δεκάδες ψηφοφόροι.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Όμως για να τα καταφέρουν όλα αυτά, χρειάζονται και ένα άλογο κούρσας και όχι ένα κουτσό, που δεν μπορεί να τρέξει πάνω από εκατό μέτρα. Γι΄ αυτό άλλωστε και συνωστίζονται πίσω λαμπερά ονόματα, είτε γιατί έχουν το άστρο, είτε γιατί η συγκυρία τα ανέδειξε, στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.

Δεν πτοούνται προ ουδενός εμποδίου, προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους. Γίνονται ικέτες ενός προσώπου-αρχηγού, για μια βουλευτική θεσούλα. Και ταυτόχρονα δεν διστάζουν να εγκαταλείψουν το καράβι, όταν οσμίζονται ότι έχει αρχίσει να μπατάρει και πηδάνε πρώτοι, σε μια σωτήρια βάρκα, όπως κάνουν τα ποντίκια.

Αυτή η θλιβερή εικόνα, αντικατοπτρίζει την πολιτική σκηνή των ημερών μας. Κυριαρχεί ένας πανικός όσων έχουν εδώ και τρία χρόνια μια θέση στο ελληνικό Κοινοβούλιο και φαίνονται αποφασισμένοι να κάνουν το παν, για να μην την χάσουν. Τους περιλούζει κρύος ιδρώτας όσο πλησιάζει ο χρόνος της νέας εκλογικής αναμέτρησης και δεν έχουν εξασφαλίσει μια θέση, σε κάποιο ευυπόληπτο ψηφοδέλτιο.

Τουτέστιν σε κάποιο κόμμα, που θα τους ανανεώνει τις ελπίδες της επανεκλογής τους. Στο νέο πολιτικό σκηνικό που δημιουργήθηκε το τελευταίο δεκαπενθήμερο είδαν οι υποψήφιοι να καταρρέουν κόμματα, που μέχρι χθες κόμπαζαν στην αίθουσα του Κοινοβουλίου και βρέθηκαν αίφνης άστεγοι, εγκλωβισμένοι σε ένα κέλυφος χωρίς περιεχόμενο.

Αυτή είναι μια εικόνα ευτελισμού των δημοκρατικών θεσμών, μια εικόνα που αποσύρει μαζικά τους πολίτες από την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος. Η επιστολική ψήφος των αποδήμων που θεσπίστηκε πρόσφατα και για της βουλευτικές εκλογές, δεν φέρνει παράλληλα στις κάλπες και τους εντός των συνόρων πολίτες, που διαπιστώνουν ιδιοις όμμασι, την αναποτελεσματικότητα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.

Κι επειδή δεν έχουν όπλα λύσεων των προβλημάτων στην φαρέτρα τους, επιστρατεύουν τον φανατισμό και τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς, προκειμένου να πείσουν το φιλοθεάμον κοινό, να τους ακολουθήσει. Ακολουθούν κατά γράμμα τα ποδοσφαιρικά πρότυπα, όπως άλλωστε και στις μεταγραφές τους, κηρύττοντας στο πίστευε και μη ερεύνα, που τους εξυπηρετεί, μιας και ουδεμία πρόταση είναι ικανοί να θέσουν στον δημόσιο διάλογο.

Στα νέα αρχηγικά κόμματα, που ήρθαν να προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα συνωστίζονται παλιοί και φέρελπις νέοι, που αναζητούν όχι την δόξα του εκπροσώπου των πολιτών στο Κοινοβούλιο, αλλά μια πολύ καλή αμοιβή, αυτοκίνητο, οδηγό και άλλες ανέσεις που δίνουν μια ζωή χαρισάμενη.

Αν δει κανείς το επάγγελμά πολλών εξ αυτών  και την φορολογική δήλωση, πριν πάρουν την πολυπόθητη έδρα, θα διαπιστώσει του λόγου το ασφαλές, για τον περί ου ο λόγος συνωστισμό. Μολονότι τους πληρώνει το κράτος, δηλ. εμείς για επιστημονικούς συμβούλους, εν τούτοις και οι ομιλίες των περισσοτέρων στην Βουλή, που διαβάζουν από χειρόγραφο, εμπεριέχουν κοινοτυπίες και τσιτάτα άνευ ουσίας.

Αυτός ο Κοινοβουλευτικός κατήφορος είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτος, αν ανατρέξει κανείς στη σύνθεση του Κοινοβουλίου τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης και στην σημερινή κατάντια της.

Τα μονοπρόσωπα νέα κόμματα, που δεν έχουν την κρατική επιχορήγηση, δεν μας λένε ποιος χρηματοδοτεί το ξεκίνημα τους, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται φανερό, ότι σημαντικό ρόλο παίζει ο λεγόμενος ξένος δάκτυλος.

Αυτοί που πατρονάρουν τους νέους σχηματισμούς, υποτίθεται ότι θα φορολογηθούν όπως ισχυρίζονται, για να τους τα πάρει το κράτος και να τα δώσει στους πένητες πολίτες. Όμως ως γνωστόν οι έχοντες έχουν βρει τα παράθυρά τους, μιας και μπορούν να αλλάξουν σημαία στα καράβια τους ή και κατοικία. Είναι σαν τα πουλιά. Μπορούν να πετάνε παντού.

Πάντως αν κρίνει κανείς από τα ΜΜΕ που ελέγχονται από τους λεγόμενους ολιγάρχες, εύκολα μπορεί να συμπεράνει ότι έχουν μπει για τα καλά στο πολιτικό παιχνίδι και ποντάρουν μετά από πολλούς πειραματισμούς, σε δοκιμασμένα άλογα, που μπορούν να πάρουν πάνω τους την κούρσα.

Στις τριάντα προτάσεις για συνταγματικές αλλαγές, δεν είδαμε καμιά από αυτές, που χρειάζονται για να εξυγιανθεί το άρρωστο και εν πολλοίς αναποτελεσματικό πολιτικό σύστημα που ζούμε εδώ και χρόνια.

Τα λέμε και θα τα ξαναλέμε. Θητείες, μονοεδρικές, διαχωρισμός βουλευτικής από την υπουργική ιδιότητα, μικρότερα σχήματα σε Κοινοβούλιο και Υπουργικό Συμβούλιο και ένα επιτέλους αντιγραφειοκρατικό κράτος.

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και η μια προεδρική θητεία δεν προάγουν τους θεσμούς. Αντίθετα είναι ελάσσονες και μικρής αξίας αλλαγές. Η κατηφόρα είναι ανάγκη να ανακοπεί. Πριν να είναι αργά…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Μήπως ήρθε η ώρα να τους θυμίσει η Ελλάδα, με εμφατικό τρόπο πόσο την ενοχλεί η Στρατιά του Αιγαίου και οι συνεχείς ασκήσεις με θέμα την κατάληψη νησιών. Ποια άραγε εννοούν; Μήπως την Μάλτα ή την Σικελία; Και για του λόγου το αληθές, όταν συνεδριάζουν οι επιτελικοί των ασκήσεων στην Τουρκία, έχουν στο φόντο τους, την Λήμνο.

Κατά τα άλλα θέλουν να τους πιστέψουμε ότι δεν κινδυνεύουν τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, από τις ορδές του Αττίλα. Κι όταν μας μιλούν με υπερφίαλο ύφος, για τους βαλλιστικούς τους πυραύλους, που μπορούν να φτάσουν και πέραν της Αθήνας μήπως σε αυτή την περίπτωση, ξεχνούν ότι είμαστε στην ίδια συμμαχία, ή άραγε την θυμούνται μόνο όταν κατηγορούν την Αθήνα για την αμυντική της θωράκιση.

Το θράσος τους δεν περιγράφεται, μιας και όπως αποδείχθηκε πρόσφατα στις πολεμικές επιχειρήσεις στον Κόλπο, η Αθήνα διαθέτει αμυντικά συστήματα, με τα οποία προστάτεψε πέρα από τον Ελλαδικό χώρο, την Κύπρο και την Βουλγαρία, ενώ όπως αποδείχθηκε στο πεδίο, σε ότι αφορά την άμυνα, ο Σουλτάνος ήταν γυμνός.

Εκλιπαρούσε τότε Ισπανούς, Γερμανούς και ΗΠΑ να προστατεύσουν τον εναέριο της χώρο, από τις επιθέσεις των κατά τα άλλα φίλων της στον περσικό κόλπο. Στο πακέτο των εξωφρενικών και συνάμα εκτός τόπου και χρόνου απαιτήσεών της, η Τουρκία βάζει τώρα στο υπό διαμόρφωση νομοσχέδιο της για το Αιγαίο και την επιβουλή σε 152 νησιά και βραχονησίδες. Τόσα τους λείπουν τόσα ζητούν. Την ίδια ώρα αγνοούν, ή κάνουν ότι το αγνοούν, το άρθρο 12 και 15 της Λαζάννης, που ρητά αναφέρει, ότι η Τουρκία παραιτείται από κάθε δικαίωμα και τίτλο σε εδάφη, πέραν των τριών μιλίων από τις ακτές της.

Αν δεν υπήρχε η συνεχείς απειλή, είναι προφανές ότι η Ελλάδα δεν θα είχε κανένα λόγο να εξοπλίσει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Ούτε περισσεύουν τα χρήματα που διατίθενται για τους εξοπλισμούς, ούτε υπάρχει καμία βλέψη από ελληνικής πλευράς προς τις Μικρασιατικές ακτές. Αυτά που λένε τα παπαγαλάκια της τουρκικής προπαγάνδας στα κανάλια τους, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Εξάλλου στην πορεία του χρόνου έχει γίνει φανερό δια γυμνού οφθαλμού, το ποιος τήρησε το γράμμα και το πνεύμα της Συνθήκης και ποιος με βάναυσο τρόπο την καταπάτησε. Από που να αρχίσει κανείς. Από τους Έλληνες της Πόλης, με αφορμή τα 573 χρόνια από την Άλωση, της Ίμβρου και της Τενέδου, ή την λειτουργία του Πατριαρχείου που έχει υποστεί τα πάνδεινα;

Οι Έλληνες που ζούσαν για εκατοντάδες χρόνια στην Κωνσταντινούπολη εξεδιώχθησαν, με βανδαλισμούς σπιτιών και καταστημάτων, από στρατιώτες, που υποδύθηκαν τους αγανακτισμένους πολίτες, τόσο το 1955 όσο και το 1964. Από τους 120.000, που ζούσαν στην Πόλη έχουν απομείνει μόλις 2.000, ως επί το πλείστον υπέργηροι.

Αντίθετα η αμοιβαιότητα, που προέβλεπε η Συνθήκη της Λωζάννης με τους αντίστοιχους μουσουλμάνους της Θράκης, τηρήθηκε χωρίς παρεκκλίσεις από την Ελλάδα. Η φασαρία που κάνουν από την Άγκυρα με τους Μουφτήδες, που θέλουν να εκλέγονται και να μην διορίζονται, είναι άνευ περιεχομένου, μιας και δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες. Και στην Τουρκία άλλωστε, οι αντίστοιχες διαδικασίες γίνονται για την εκλογή τους.

Αλλά εκεί που έδρασαν ως συμμορία βαρβάρων και όχι ως κράτος οι Τούρκοι, έχει να κάνει με στις διώξεις των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου. Στην Ίμβρο ζούσαν 10.000 Έλληνες και 2.000 Τούρκοι.

Το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάννης προέβλεπε καθεστώς αυτονομίας και πλήρη προστασία γλώσσας, θρησκείας και εκπαίδευσης με Έλληνες δασκάλους. Τέλος προέβλεπε η Τοπική Αυτοδιοίκηση να περιέλθει στους Έλληνες κατοίκους.

Οι Τούρκοι δεν επέτρεψαν την εκλογή Ελλήνων τοπικών αρχόντων, και παράλληλα προκειμένου να  καταστρέψουν την οικονομικά τους, τους απαγόρευσαν να εξάγουν από το νησί τα γεωργικά και κτηνοτροφικά τους προϊόντα, καταδικάζοντάς τους έτσι σε οικονομικό μαρασμό.

Και δεν έμειναν σε αυτή την απαράδεκτη ενέργεια. Μετέφεραν στο νησί βαρυποινίτες σε δήθεν ανοιχτές φυλακές. Αποτέλεσμα να κλέβουν τους Έλληνες, να αρπάζουν τις περιουσίες τους και να βιάζουν τις γυναίκες, και τις κόρες τους. Έτσι οδηγήθηκαν αναγκαστικά στο δρόμο της προσφυγιάς και από τους 10.000 που ζούσαν στο νησί το 1923, να απομένουν σήμερα λιγότεροι από πεντακόσιους ανθρώπους.

Κάτι ανάλογο με τις διώξεις συνέβη και στην Τένεδο. Από τους 5.000 Έλληνες και 500 Τούρκους, έχουν απομείνει σήμερα καμιά δεκαριά ψυχές. Όλα αυτά τα εγκλήματα δεν αναδεικνύονται δυστυχώς, όσο θα έπρεπε από Ελληνικής πλευράς και είναι σχεδόν άγνωστα στο ευρύτερο κοινό της χώρας μας. Και δυστυχώς δεν χρησιμοποιούνται κάθε φορά, που η Άγκυρα επιχειρεί να προβάλει αστήριχτα αιτήματα, που αφορούν την διαβίωση των μουσουλμάνων της Θράκης. Απόδειξη, τέσσερεις μουσουλμάνοι από την Θράκη, εκλέγονται σήμερα Βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου.

Αυτή την πραγματικότητα οφείλει να αναδείξει η Ελλάδα και να μην κωφεύει, στις κάθε λογής τουρκικές προκλήσεις. Είναι καιρός και οι νέοι στην Ελλάδα να γνωρίσουν αυτή την ιστορική πραγματικότητα, και η διεθνής κοινή γνώμη να ενημερωθεί. Μιας και η βαρβαρότητα δεν ταιριάζει στην Ευρώπη, των δημοκρατικών αρχών, των αξιών και του πολιτισμού…

Μας είπαν, να δούμε κι αν ισχύει, ότι τα το νέο κόμμα Τσίπρα θα έχει τα χρώματα της Μπαρτσελόνα, το βαθύ μπλε και το μπορντό. Ένας ακόμη παραλληλισμός ποδοσφαίρου και πολιτικής.

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Αν κρίνουμε από τους συνειρμούς και τη χρήση χρωμάτων δημοφιλών ομάδων, η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής είναι πια γεγονός. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι εφοπλιστές αναλαμβάνουν τα ηνία των ομάδων και εν συνεχεία με την δύναμη του χρήματος και του στρατού των οπαδών, επιχειρούν να διεισδύσουν και στον χώρο της πολιτικής.

Από μεταγραφές ποδοσφαιριστών γνωρίζουν. Ανάλογη είναι και η τακτική που ακολουθούν και με τους πολιτικούς. Είναι φανερό ότι ζούμε σε προεκλογική περίοδο, αλλά ταυτόχρονα και μεταγραφική.

Οι μετέχοντες στα υπό διάλυση κόμματα ψάχνουν να βρουν τη νέα φανέλα, που θα φορέσουν. Επαγγελματίες είναι οι άνθρωποι. Όπου προσφέρεται η ευκαιρία για να εισπράξουν τους παχυλούς μισθούς τους και τα εξτραδάκια, τρέχουν να καλύψουν κενές ή υποτιθέμενες κενές θέσεις.

Όταν το χρήμα ρέει άφθονο, οι πρόθυμοι που τρέχουν να το εισπράξουν είναι περισσότεροι των αναμενομένων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός, ότι το πόθεν έσχες των πολιτικών τους εμφανίζει με αρκετές ντουζίνες ακινήτων.

Ποντάρουν οι άνθρωποι σε σίγουρες επενδύσεις. Το λένε και οι σοφοί του εβραϊκού έθνους. Τα ακίνητα είναι μια από τις τρεις κινήσεις διασφάλισης των κερδών, του κάθε έξυπνου επενδυτή.

Κατά τα άλλα, στον προεκλογικό χρόνο που θα διεξέλθουμε, θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά. Από προδότες και προδοσίες μέχρι απατεώνες, διεφθαρμένους και συμμορίες. Όσο πιο πολύ βρίζουν κάποιοι, τόσο και περισσότερο γίνονται αρεστοί στο φιλοθεάμον κοινό.

Γι αυτό και οδηγούν την ένταση στη Βουλή στα άκρα. Ο κόσμος θέλει αίμα και σπέρμα. Και το αίμα δηλ. η οξύτητα, σε όλο της το εύρος θα είναι το όπλο των μονοπρόσωπων κομματικών σχηματισμών, που μιλούν για δημοκρατία και δικαιοσύνη και στο κόμμα τους παρουσιάζουν ένα στυγνό αυταρχικό πρόσωπο, που μεταφράζεται στην αρχή της μιας ή του ενός. Μόνο βούρδουλα δεν βγάζουν για να μαστιγώσουν, τα δόλια τα στελέχη τους.

Η μια όψη του νομίσματος μιλάει για δημοκρατία και η άλλη, αυτή που κρύβεται, σαν την αθέατη πλευρά του φεγγαριού, έχει το φρικτό πρόσωπο του αυταρχισμού. Και για να μην αμφιβάλλει κανείς για τα προσωπικά κόμματα, βάζουν στο ψηφοδέλτια τους και την αφεντομουτσουνάρα του αρχηγού.

Δεν μένει παρά να γυρίσουμε στο σταυρό, αντί της υπογραφής και στη δακτυλοσκόπηση για να φέρουμε την διαδικασία των εκλογών στα παλιά καλά χρόνια. Ήδη πλησιάζουμε στην οπισθοδρόμηση κατά δύο αιώνες, με τα φίλα προσκείμενα σε κάποια μεγάλη δύναμη, κόμματα.

Αν ο θυμός είναι το μόνο κίνητρο, που μας οδηγεί στην κάλπη, τότε να αποβάλουμε ότι λογική έχει απομείνει στο μυαλουδάκι μας, και να πάμε όλοι σύσσωμοι στην γκιλοτίνα.

Πολλές φορές κάποιοι συμπατριώτες μας, θέλησαν να οδηγήσουν την πατρίδα μας στην καταστροφή. Από την δολοφονία του Καποδίστρια, την επιχείρηση κατάληψης της Άγκυρας, τον εμφύλιο του 1946-49 και τέλος το δημοψήφισμα του 2015, που παρά λίγο να οδηγήσει την Ελλάδα στην οικονομική καταστροφή.

Το σημερινό κατακερματισμένο πολιτικά τοπίο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια  στην αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, αν επιβεβαιωθούν οι πολλαπλές δημοσκοπήσεις, μιας και κανείς δεν συνεργάζεται με κανέναν.

Το τι μέλλει γενέσθαι ένας Θεός ξέρει. Η φαγωμάρα γνωστό γνώρισμα των Ελλήνων, αλλά και η γκρίνια συνθέτουν μερικά από τα χαρακτηριστικά της φυλής μας. Αυτά εκμεταλλεύονται οι κάθε λογής λαϊκιστές πολιτικάντηδες και επιχειρούν να αναρριχηθούν στο πολιτικό στερέωμα.

Αν προσθέσουμε την τοξικότητα και την εχθροπάθεια που φτάνουν στις υπερβολές περί εσχάτης προδοσίας, έχουμε μια εικόνα πολεμικής σύρραξης στον πολιτικό στίβο, που ουδόλως εξυπηρετεί το καλώς νοούμενο συμφέρον πολιτών και Πολιτείας, μιας και δεν παράγει πολιτική, που να βελτιώνει την καθημερινότητα των πολιτών.

Για πολλά χρόνια είχαμε τον διαχωρισμό δεξιά, κέντρο, αριστερά. Σήμερα ιδεολογικά αυτές οι διαχωριστικές γραμμές έχουν αμβλυνθεί. Ταυτόχρονα έχουν προκύψει ακροδεξιά και ακροαριστερά κόμματα και σχηματισμοί, ενώ το ζητούμενο της εποχής, που αφορά την καλυτέρευση της ζωής των πολιτών, διαπερνά αυτούς τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς.

Τα αιτήματα των αριστερών κομμάτων δωρεάν υγεία, δωρεάν παιδεία και σύγχρονο κοινωνικό κράτος, ικανοποιούνται από δεξιά κόμματα, αφαιρώντας σημαντικά επιχειρήματα της αριστεράς, που αναζητά νέο ρόλο, αυτόν του ακτιβισμού, στο πολιτικό γίγνεσθαι.

Ο πόλεμος κατά της διαφθοράς απαιτεί ευρύτερη συνοχή ανάμεσα στα κόμματα, μιας και απαιτεί αλλαγές που θίγουν κεκτημένα, ακόμη και εκείνων που εμφανίζονται ως κήρυκες της πάταξης αυτών των φαινομένων.

Το προσωπικό βόλεμα είναι το κυρίαρχο της εποχής μας. Για να δούμε πιο άλλο κακό μας περιμένει…

Κι αυτό, γιατί η Τουρκία θα επιδιώξει να καταλάβει αυθαίρετα τον θαλάσσιο χώρο, ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού, εγκλωβίζοντας όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου κάτω από την άμεση κυριαρχία της Άγκυρας.

Του Τάσου Παπαδόπουλου 

Ένα πρώτο δείγμα αυτής της προκλητικότητας, που δεν συνάδει με κανένα κανόνα διεθνούς δικαίου, έδωσε ήδη η Τουρκία, επιχειρώντας να παρακωλύσει την πόντιση καλωδίων οπτικών ινών, ανάμεσα στην Κω, την Αστυπάλαια και την Ανάφη.

Κάτι ανάλογο είχε κάνει πρόσφατα στην Κάσο, ενώ είναι πια κοινό μυστικό, ότι εμπόδισε πριν από δύο χρόνια την προεργασία πόντισης ηλεκτρικού καλωδίου ανάμεσα στην Κρήτη και την Κύπρο.

Τώρα επιδιώκει να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα, ετοιμάζοντας νόμο με τον οποίο θα διχοτομείται αυθαίρετα το Αιγαίο και θα χρειάζεται η άδεια της Άγκυρας, για κάθε θαλάσσια δραστηριότητα ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού, ενώ τα τουρκικά αλιευτικά θα μπορούν ελεύθερα να ψαρεύουν πέραν των έξι μιλίων των ακτών των νησιών, κάτι που δεν θα μπορούν να κάνουν τα αντίστοιχα ελληνικά.

Αδιαφορώντας για το περιεχόμενο της Συνθήκης της Λωζάννης, που ορίζει ότι πέραν των τριών μιλίων η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα, αυθαίρετα προβάλει αξιώσεις, σε νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, χρησιμοποιώντας ως προηγούμενο αυτό των Ιμίων.

Ως γνωστόν με τις πλάτες των Αμερικανών, που γνώριζαν ότι αυτά ανήκουν στην Ελλάδα, έδωσαν μια δήθεν σολομώντεια λύση, με την συμφωνία όχι στρατοί, όχι πλοία, όχι σημαίες.

Όπως αποκάλυψε ο τότε πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα, η Ουάσιγκτον γνώριζε πολύ καλά ότι τα Ίμια ήταν ελληνικά, όμως επειδή δεν ήθελε να κακοκαρδίσει την Τουρκία, προέκρινε μιαν ενδιάμεση λύση, που όμως άνοιξε την όρεξη της Άγκυρας και έκτοτε πρόσθεσε στο καλάθι των εξωφρενικών απαιτήσεών της, τις λεγόμενες γκρίζες ζώνες.

Το πρόβλημα και το θέμα δεν είναι στην ουσία οι συμμαχίες της Αθήνας. Είναι οι εξοπλισμοί, που καθιστούν την Ελλάδα ισχυρό αντίπαλο και απομακρύνουν την Τουρκία από τον διακαή της πόθο,  μέσω ενός φοβικού συνδρόμου, να οδηγήσει την Αθήνα στην αποδοχή των τετελεσμένων, εξασφαλίζοντας τον έλεγχο του Αιγαίου και της  Α. Μεσογείου.

Κάτι που έχει ήδη κάνει στην Λιβύη και την Συρία. Και είναι ανάλογο με αυτό της Φινλανδίας, απέναντι στην Σοβιετική Ένωση που στην διεθνή καταγραφή έχει ονομαστεί φινλανδοποίηση.

Με αυτή την έννοια η παγίδα του Θουκυδίδη στην οποία αναφέρθηκε ο Πρόεδρος της Κίνας, ήταν μια αντιστοιχία του πολέμου Σπαρτιατών-Αθηναίων, που την παραλλήλισε με αυτήν  της Κίνας με τις ΗΠΑ για την Ταϊβάν.

Η αναφορά στην ιστορία παραπέμπει σε μια ανερχόμενη δύναμη που γίνεται ανταγωνιστική, και δεν το ανέχεται η μέχρι τότε κραταιά υπερδύναμη. Αναλογίες μπορούμε κάλλιστα να δούμε και στις σχέσεις Αθηνών-Άγκυρας.

Η μέχρι χθες χρεοκοπημένη χώρα, εμφανίζεται σήμερα ισχυρή στον αέρα και σύντομα εξ ίσου ισχυρή στη θάλασσα, όπου παίζεται το παιχνίδι, του ποιος κάνει κουμάντο. Αυτό ενοχλεί ιδιαίτερα την Άγκυρα, μιας και η Αθήνα δεν είναι πια του χεριού της και την βάζει στον πειρασμό να ρισκάρει ένα θερμό επεισόδιο, προκειμένου με νέους όρους και όχι αυτούς του διεθνούς δικαίου, να καθίσουν στο τραπέζι, προκειμένου να οριστούν νέα δεδομένα, και κανόνες του γεωπολιτικού παιχνιδιού.

Ένας παράγοντας που έρχεται από το παρελθόν και έχει να κάνει με την κληρονομιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι το πότε χτυπάει η σημερινή Τουρκία και πως εκμεταλλεύεται την εσωτερική αναταραχή του αντιπάλου της.

Θυμίζει την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπου πριν από την Άλωση της Πόλης, υπήρξε ένας σκληρός εμφύλιος πόλεμος, ανάμεσα στους Παλαιολόγους και τους Κατακουζηνούς, με αφορμή την συμφωνηθείσα και ουδέποτε πραγματοποιηθείσα  ένωση των δύο εκκλησιών.

Οι Κατακουζηνοί προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους Παλαιολόγους κάλεσαν τους Οθωμανούς σε βοήθεια. Αυτή την διαμάχη εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι προκειμένου να αποκτήσουν τεχνογνωσία και να εκπορθήσουν  αργότερα την Κωνσταντινούπολη.

Το 1922 δεν ήταν μια καταστροφή που προέκυψε εν αιθρία. Ούτε το 1974 και πολύ περισσότερο το 1996.

Η Μικρασιατική καταστροφή προέκυψε από μιαν έντονη διαμάχη ανάμεσα στους Βενιζελικούς και τους Βασιλικούς, για το πως θα διασφαλιστούν τα κεκτημένα στην Μικρά Ασία. Αποτέλεσμα, να καταστραφεί ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας.

Η κατάληψη του 37% της Κύπρου προέκυψε το 1974 από το άφρων πραξικόπημα του Ιωαννίδη, εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Τέλος το γκριζάρισμα των Ιμίων είχε και μια εσωτερική διάσταση. Η διαπάλη για την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ, που έφερε τον Κ. Σημίτη οριακά στην πρώτη θέση, υπονομεύθηκε εσωτερικά και κάποιοι επιχείρησαν να βάλουν τρικλοποδιές στον νέο πρωθυπουργό, στρατιωτικοποιώντας την διαμάχη, αντί να την κρατήσουν σε χαμηλά επίπεδα με την εμπλοκή μόνο του λιμενικού.

Η Τουρκία βλέποντας σήμερα ότι η πολιτική διαπάλη στην Ελλάδα έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις και εν όψει εκλογών και αβέβαιου αποτελέσματος, προετοιμάζει το έδαφος προκειμένου να ενεργήσει την κατάλληλη στιγμή με γεωπολιτικό επιχείρημα,  που βρίσκεται κοντά στην ρήση, η παγίδα του Θουκυδίδη.

Το θέμα είναι αν θα πέσει η Αθήνα στην παγίδα, που στήνει η Άγκυρα. Αν δηλαδή οι πολυποίκιλες πολιτικές δυνάμεις θα εμείνουν στην τοξικότητα που καλλιεργούν, εδώ και καιρό, ή αν θα ενωθούν, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο επιθετικός ανατολίτης.

Θα συναινέσουν άραγε τα κόμματα σε μια κίνηση, που θα περιλαμβάνει γραμμές βάσης δηλ. κλείσιμο κόλπων, ανακήρυξη ΑΟΖ, καθώς και 12 μίλια σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, ως απάντηση στις  επιθετικές κινήσεις της Άγκυρας;

Κι αυτό γιατί είδε όλες οι επενδύσεις της σε επιθετικά όπλα να αχρηστεύονται, μιας και τα αντίμετρα τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά της Αθήνας, εκμηδένισαν την επιθετική της διάταξη, που της έδινε προβάδισμα, και προκαλούσε φόβο.

Του Τάσου Παπαδόπουλου 

Με αφορμή και τον πόλεμο στον Κόλπο και τις επιθέσεις που δέχτηκε στο έδαφός της η Τουρκία, έγινε φανερή την αδυναμία της, να προστατεύσει τα σύνορά της. Χρειάστηκε να επιστρατευτουν αμυντικά οπλικά συστήματα από χώρες του ΝΑΤΟ, για να αναχαιτισθούν οι βαλλιστικοί πύραυλοι, που εκτοξεύθηκαν από το κατά τα άλλα φίλιο Ιράν.

Ξεκρέμαστος με αυτή την έννοια έμεινε ‘ο επιτήδειος ουδέτερος’, που θέλει να τα έχει καλά και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ. Το πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν, απέδειξε ότι ο νταής της περιοχής μας, η Τουρκία, είναι γυμνός. Διαθέτει μόνο επιθετικά όπλα και στερείται αμυντικών.

Η αγορά των ρωσικών S-400 την περιέπλεξε σε μια αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, που είχε σαν αποτέλεσμα να βρεθεί εκτός διαδικασίας προμήθειας των 100 αεροσκαφών πέμπτης γενιάς, των F-25 και να στερηθεί η αεροπορία της από σύγχρονα μαχητικά.

Ο ρόλος του ενδιάμεσου, που θέλησε να παίξει ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία δεν της βγήκε, όπως επίσης και ο αντίστοιχος που επιδίωξε, στον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν. Αποτέλεσμα, η Άγκυρα να βρίσκεται σήμερα απομονωμένη. Αλλά και η απέλπιδα προσπάθειά της να προσεγγίσει την Ε.Ε., μέσω του αμυντικού προγράμματος SAVE, ουδέν απέδωσε.

Βλέποντας την Ελλάδα να έχει καλές σχέσεις με Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ και Παρίσι, νιώθει ότι έχασε το παιχνίδι του μπαμπούλα, που έπαιζε τα τελευταία χρόνια. Η επιχείρηση Φινλανδοποίησης της Ελλάδας απέτυχε, μιας και η ισορροπία δυνάμεων έχει ανατραπεί και η Τουρκία, που εσχάτως θυμάται όλο και πιο συχνά ότι είμαστε μέλη, του υπό διάλυση ΝΑΤΟ, δεν αποδίδει και ο τσαμπουκάς που παρελθόντος δεν περνάει.

Στην απελπισία τους, τα δεκανίκια του Ερντογάν, που το παίζουν σκληροί, όπως ο ακροδεξιός Μπαχτσελί, έρχονται να προτείνουν έξοδο από το ΝΑΤΟ, και πρόσδεση σε Ρωσία και Κίνα.

Άλλα φερέφωνα, από τον κατευθυνόμενο Τύπο αυτά, μιλούν για προετοιμασίες της Ελλάδας για  πόλεμο με την Τουρκία. Προς επίρρωση των λεγομένων τους, επικαλούνται την στρατηγική συνεργασία Ελλάδος-Ισραήλ. Βάζοντας στο κάδρο και την Κύπρο φτιάχνουν την περικύκλωση τους, για να στηρίξουν το σενάριό τους.

Όμως η Ελλάδα, που έσπευσε στην Κύπρο και αποδέχθηκε παράλληλο το αίτημα της Βουλγαρίας στη διάρκεια των εχθροπραξιών στο Ιράν, ανέπτυξε αμυντικά οπλικά συστήματα, που δεν είχαν επιθετική διάταξη. Γι αυτό εξάλλου έσπευσαν στην Μεγαλόνησο και οι Γάλλοι, οι Ιταλοί και οι Ισπανοί.

Αλλά και η μετακίνηση συστοιχιών από την ηπειρωτική Ελλάδα στην Κάρπαθο, δημιούργησε ένα τείχος προστασίας τόσο του ελλαδικού χώρου. όσο και της Σούδας. Προς τι λοιπόν οι όποιες ανησυχίες της Άγκυρας;

Το γεγονός ότι δεν μπορεί να εκβιάζει και να απαιτεί να αποδεχθεί η Ελλάδα, τις εκτός κανόνων Διεθνούς Δικαίου διεκδικήσεις της, σε κυρίαρχο έδαφος γειτονικής χώρας, καθώς και σε αέρα και θάλασσα, είναι κάτι που δεν μπορεί να το χωνέψει η Άγκυρα, και γι αυτό καθημερινά αξιωματούχοι της και ΜΜΕ κάνουν επιθετικές δηλώσεις για τις ελληνικές πρωτοβουλίες, δείχνοντας το πόσο τους έχει ενοχλήσει η Αθήνα, τόσο στο στρατιωτικό, όσο και στο διπλωματικό επίπεδο.

Σε αυτό τον ορυμαγδό των επιθετικών δηλώσεων δεν καταφέρνουν να κρύψουν, τόσο τους στόχους τους, όσο και το ρόλο που έχουν επιλέξει για το κατεχόμενο, εδώ και 52 χρόνια βόρειο τμήμα της Κύπρου.

Την αποκαλούν προκεχωρημένο φυλάκιο της Τουρκίας, γεγονός που επιβεβαιώνει τις πραγματικές βλέψεις τους, που δεν έχουν σχέση με την προστασία των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι έχουν αποδεκατιστεί από τις ορδές των εποίκων και την παρουσία 40.000 στρατιωτών.

Με αυτά τα δεδομένα, και εν όψει των επερχόμενων εκλογών, είναι καιρός τα κόμματα της αντιπολίτευσης να πάρουν θέση για τις συμμαχίες της Ελλάδας, τόσο με την Γαλλία, όσο και με το Ισραήλ.

Η άποψη να μην εξοπλιστεί η χώρα μας και να το ρισκάρουμε, που εξέφρασε στέλεχος της αντιπολίτευσης, όταν αυτή βρέθηκε στην εξουσία, θα πρέπει χωρίς μισόλογα να αποδοκιμαστεί.

Αν σε αυτό τον ταραγμένο κόσμο, με τις χθεσινές συμμαχίες να αναιρούνται και με νέες να προκύπτουν, θα κοιμάται κανείς ήσυχος στη χώρα, αν παρέμενε η Ελλάδα στην αδράνεια του παρελθόντος, και σε αδυναμία αντιμετώπισης οιουδήποτε κινδύνου; Καλό είναι δηλώσουν ευθέως τις θέσεις τους, για να γνωρίζουμε εν όψει εκλογών, ποιος και τι πιστεύει…

Αποτέλεσμα να μην στραφούν οι έρευνες προς αυτούς, που είχαν αθέμιτες συναλλαγές με τη Novartis, που θα επέφεραν οικονομικά αποτελέσματα για το δημόσιο.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Αντίθετα αυτό συνέβη στις ΗΠΑ, που η έρευνα εκεί απέδωσε μια αποζημίωση εξακοσίων και πλέον εκατομμυρίων δολαρίων, μέσω ενός εξωδικαστικού συμβιβασμού. Ανάλογο σκηνικό διαφαίνεται να δημιουργείται με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Το σκάνδαλο αφορά τον ‘φραπέ’ και τους κάθε λογής φραπέδες, που εισέπραξαν χρήματα για ανύπαρκτα βοσκοτόπια ή καλλιεργήσιμες εκτάσεις στο … αεροδρόμιο Ελευσίνας.

Σε αυτό το κόλπο γκρόσο, εμπλέκονται κάποιοι αγρότες και μη, κτηνοτρόφοι με ανύπαρκτα κοπάδια, και βεβαίως γραφεία, που «ανακάλυπταν» βοσκοτόπια στη Θράκη για λογαριασμό κτηνοτρόφων στην Κρήτη. Ξαφνικά ξεχάσαμε αυτούς που χρησιμοποίησαν την λεγόμενη τεχνική λύση, για να πλουτίσουν αθέμιτα οι ίδιοι, και κάποιοι ολίγον ή καθόλου αγρότες και κτηνοτρόφοι.

Τα φώτα της δημοσιότητας  έπεσαν στους ‘13’, που εγκαλούνται και απ΄ όσα ακούσαμε από την συζήτηση στη Βουλή, αφορούσαν αιτήματα κτηνοτρόφων, που ζητούσαν πολιτική παρέμβαση, προκειμένου να ξεπεράσουν ελαττώματα στις υποβληθείσες αιτήσεις τους, για παροχή επιδοτήσεων.

Το αίτημα της εισαγγελικής αρχής για άρση ασυλίας των βουλευτών, που οι εγκαλούμενοι το αποδέχθηκαν και απ’ ότι είδαμε υπερψηφίστηκε από το σύνολο σχεδόν των βουλευτών, οδηγεί το όλο θέμα στην απρόσκοπτη συνέχιση της δικαστικής διερεύνησης.

Κι επειδή σε μια δημοκρατική κοινωνία ισχύει, το ‘μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφί  μύθον ακούσεις’, καλό και χρήσιμο είναι, οι τελάληδες της αναγγελίας καταδικαστικών αποφάσεων, να περιμένουν να αποφανθεί η δικαιοσύνη.

Κι αυτό, γιατί στις ημέρες μας βλέπουμε πολλούς να αμφισβητούν εκ των προτέρων την δικαιοσύνη, και να την επικαλούνται όταν μια απόφαση τους βολεύει και να την επικρίνουν, όταν η δικαστική απόφαση δεν είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους.

Στην εποχή της ατάκας, που χρησιμοποιείται για τα δέκα δευτερόλεπτα δημοσιότητας της τηλεόρασης, ή για μια ανάρτηση στο tik tok, ο πολιτικός λόγος πέρα από τις κραυγές, εμφανίζεται να είναι κενός περιεχομένου.

Γεγονός που το βλέπουν οι παροικούντες στην Αθήνα, στις πολλαπλές δημοσκοπήσεις, που έχουν κολλήσει σε χαμηλά ποσοστά αποδοχής, μιας και δεν λέει να σηκώσει κεφάλι κανείς, στα ποσοστά του, που θα προσεγγίσουν αυτά της Νέας Δημοκρατίας, παρά τις διαρκείς σκληρές κριτικές που εκτοξεύουν.

Η πολυκερματισμένη αντιπολίτευση δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί στις μέρες μας, ότι η κυβέρνηση έχει τα ΜΜΕ δικά της, μιας και τα μισά κανάλια, άμεσα ή έμμεσα, σφυροκοπούν την κυβέρνηση από το πρωί ως το βράδυ.

Εξάλλου οι ισχυροί των Μέσων Ενημέρωσης, δεν είναι δεδομένοι και όταν τα συμφέροντα τους το απαιτούν, στρίβουν το καράβι προς άλλη κατεύθυνση, όπως αλλάζουν σημαία στα καράβια τους.

Σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον της γενικής αμφισβήτησης, εκτός από τα ουρλιαχτά και τις ύβρεις, δεν ακούγονται προτάσεις και ιδέες, ικανές να πείσουν τους πολίτες ότι υπάρχουν εναλλακτικές, ικανές να αλλάξουν την ζωή των πολιτών προς το καλύτερο.

Οι κριτικές του τύπου, οι παροχές που εξήγγειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι ούτε ένα κουλούρι την ημέρα, ή αυτές που υποστηρίζουν ότι έπρεπε να δοθεί ολόκληρο τα πλεόνασμα, αγνοώντας τις συμβατικές υποχρεώσεις της χώρας, δείχνουν επιπολαιότητα και ανοησία.

Εξάλλου το γεγονός ότι αυτά που δόθηκαν ως παροχές αφορούν πλεονάσματα του πρώτου τριμήνου του έτους, δεν αποτελούν ασφαλή πλεονάσματα, μιας και ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει στην ενέργεια, στο εννεάμηνο που ακολουθεί, λόγω της κρίσης και των απρόβλεπτων γεγονότων στην Μέση Ανατολή.

Σε ότι αφορά την μεσολάβηση των γραφείων πολιτικών σε αιτήματα ψηφοφόρων, αν αυτοί δεν παρεμβαίνουν προκειμένου να  παρακαμφθεί η νόμιμη διαδικασία, που είναι ποινικά κολάσιμη, δεν διαπράττουν αδίκημα, μιας και ακολουθούν μια διαχρονική παθογένεια του δημόσιου βίου.

Η θεραπεία της χρειάζεται γενναίες θεσμικές παρεμβάσεις, που οι βολεμένοι πολιτικοί στο σύνολό τους, δεν έχουν καμιά διάθεση να κάνουν. Οι δύο ή τρεις θητείες σε κάθε εκλεγμένο αξίωμα, ο βουλευτής να μην γίνεται υπουργός, οι μονοεδρικές περιφέρειες και η μείωση των εδρών στις 200 αντί των τριακοσίων, είναι ένα καλό φάρμακο, για να αποκτήσουμε κράτος, που θα σέβεται και θα υπηρετεί τον πολίτη.

Έτσι ο βουλευτής θα περιοριστεί στο νομοθετικό του έργο και δεν θα μετέχει της εκτελεστικής εξουσίας. Θα φροντίζει επίσης να προωθεί τα θέματα που απασχολούν την τοπική του κοινωνία που εκπροσωπεί, και φυσικά με ερωτήσεις να ελέγχει την εκτελεστική εξουσία.

Οι υπουργοί θα είναι ειδικοί ανά τομέα και ικανοί να λειτουργήσουν ως managers, που θα υλοποιούν το κυβερνητικό πρόγραμμα. Και βεβαίως θα είναι το ένα τρίτο από τους υπάρχοντες.

Και βεβαίως κάποτε να φτιαχτεί ένα κράτος στην υπηρεσία του πολίτη και όχι στην υπηρεσία όσων το απομυζούν, χωρίς να προσφέρουν το παραμικρό. Αυτή η μετάβαση από το κράτος του ρουσφετιού στο κράτος της εξυπηρέτησης του πολίτη, είναι υποχρέωση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του, που ουδέν πράττει προς αυτή την κατεύθυνση.

Αυτές οι συνάξεις των προθύμων, που ξεκίνησαν για τον πόλεμο στην Ουκρανία, που καλά κρατεί για πέμπτο χρόνο και έγινε πια ρουτίνα, που δεν απασχολεί ούτε καν τα ΜΜΕ, έχουν τώρα αλλάξει ρότα και ασχολούνται με την αστυνόμευση των στενών του Ορμούζ, μετά την επίτευξη μιας κάποιας εκεχειρίας.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Στην ομάδα των προθύμων, πέραν των Άγγλων που την χρησιμοποιούν για να επαναπροσεγγίσουν την Ευρώπη, από την οποία αποχώρησαν εδώ και αρκετά χρόνια, προστρέχουν και οι λοιποί βόρειοι Νορβηγοί, Ισλανδοί και Τούρκοι.

Αλλά και μακρινές χώρες, που είπαν όχι στον πόλεμο του Τραμπ με το Ιράν, όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία, που παρίστανται σε αυτή την σύναξη, που έχει για την ώρα άτυπη μορφή, αλλά απ’ ότι φαίνεται θα επιχειρήσει να αποτελέσει το αντί ΝΑΤΟ, το νέο αμυντικό σχήμα, που ονειρεύονται κάποιοι Ευρωπαίοι για να απαντήσουν στις επιθετικές κινήσεις που κάνει εναντίον τους, ο πλανητάρχης.

Για να φτιαχτεί πάντως ένας νέος αμυντικός φορέας της Ευρώπης με την Αμερική εκτός νυμφώνος, μοιάζει κομμάτι δύσκολο, μιας και χρειάζεται εκτός από έναν πακτωλό χρημάτων και ανθρώπους, με ειδική εκπαίδευση τόσο επαγγελματίες όσο και στρατεύσιμους.

Κάτι που δεν φαίνεται να το θέλουν οι κοινωνίες των ευρωπαίων, που έχουν μάθει στην καλοπέραση και στην ευζωία. Άντε να πείσουν τους κακομαθημένους νεαρούς της Ευρώπης οι κυβερνήσεις, ότι πρέπει να στρατευθούν για την πατρίδα.

Η μακρόχρονη ειρήνη και η ευημερία, έχει κάνει τους ανθρώπους μαλθακούς, που δεν ενδιαφέρονται για αξίες, για τις οποίες έδωσαν την ζωή τους παλαιότερες γενιές. Σε όλο αυτόν τον κακό χαμό στην περιοχή μας, βλέπουμε τους κάποιους παίκτες να επιδιώκουν να προωθήσουν τα συμφέροντα τους, με επί μέρους τακτικές κινήσεις.

Το Ηνωμένο Βασίλειο επιδιώκει να επανέλθει στην τροχιά της Γηραιάς Ηπείρου, δια της πλαγίας οδού και μέσω νέας συμφωνίας τελωνειακής σύνδεσης, η Τουρκία με τα επιθετικά όπλα που διαθέτει, να πουλήσει εξοπλισμό στους κουτόφραγκους και ο Καναδάς ως σημαιοφόρος της αντί Τραμπ εκστρατείας, να κάνει συμφωνίες με τους ‘27’, που θα τον αποδεσμεύσουν από το άρμα της Ουάσιγκτον, με το οποίο για πολλά χρόνια ήταν προσδεδεμένος.

Στην όλη ανακατωσούρα να και ο Πούτιν, που εξασφάλισε ελέω Τραμπ για ένα μήνα ελεύθερη ‘ναυσιπλοΐα’ για το πετρέλαιο του, που ήταν μέχρι χθες απαγορευμένο, στις αγορές ανατολής και δύσης. Ο τσάρος του Κρεμλίνου παρουσιάζεται κι αυτός τώρα ως εγγυητής της διεθνούς νομιμότητας, επιδιώκοντας ανεπιτυχώς να παίξει ρόλο μεσολαβητή.

Τους μνηστήρες Πούτιν, Ερντογάν και σεΐχηδες του Κόλπου, τους έκανε πέρα ο Τραμπ και αντ’ αυτών έδωσε το δαχτυλίδι στον αρχηγό στρατού του Πακιστάν, που συμβαίνει να είναι και ο ισχυρός άνδρας της μουσουλμανικής αυτής χώρας, που έστησε τον χορό της διαμεσολάβησης και των απευθείας εν τέλει διαπραγματεύσεων Ουάσιγκτον-Τεχεράνης.

Στην Ελλάδα ζούμε στον κόσμο μας, ο καθένας λέει το κοντό του και το μακρύ του, θεωρώντας ότι αυτά πουλάνε στο εγχώριο κοινό. Ακούγονται κραυγές του τύπου μακριά από το Ισραήλ, ή ότι η Τεχεράνη είναι αθώα του αίματος που ρέει στην περιοχή.

Στην πολιτική δεν υπάρχουν ούτε συναισθήματα ούτε φιλίες. Όλα καθορίζονται από τα αμοιβαία συμφέροντα. Και όσοι ασκούνται ή βολοδέρνουν για το παχυλό μεροκάματο με την πολιτική, οφείλουν να γνωρίζουν ότι με βάσει τους κανόνες αυτούς, καθορίζονται οι εκάστοτε συμμαχίες.

Αν πάει κανείς με τον σταυρό στο χέρι ή με την αγιαστούρα, κινδυνεύει να υποστεί θανάσιμα πλήγματα. Με αυτή την έννοια οφείλουν να πορεύονται όσοι συμμετέχουν ποικιλοτρόπως στην άσκηση της εξουσίας και όχι με ευχολόγια και ηθικολογίες, που μπορεί να αποβούν μοιραία για την πατρίδα μας.

Αυτό που λέει ο λαός εδώ και πολλά χρόνια που συνοψίζεται στη φράση ‘ο εχθρός τους εχθρού μου είναι φίλος μου’ ίσως να μην λέει τίποτα σε κάποιους, όμως αποτελεί μιαν πρόσθετη ασπίδα σε οποιονδήποτε επιβουλέα της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μας.

Με αυτά τα δεδομένα οφείλουμε να πορευόμαστε. Πολλοί εξ ημών θα ήθελαν να ζουν σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο. Όμως η πραγματικότητα οφείλει να μας προσγειώσει και να δούμε όλοι όσοι μπορούμε φυσικά τα πράγματα με την σοβαρότητα που τους αξίζει και να πάψουμε να θεωρούμε εαυτούς παντογνώστες και ικανούς να ισορροπήσουν σε έναν ανισόρροπο κόσμο που ζούμε.

Γιατί ‘οι καιροί ου μενετοί’…

Του Τάσου Παπαδόπουλου 

Από κοντά και η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών, όπου όπως φαίνεται, με την έναρξη της δίκης, να μπήκε το νερό στο αυλάκι. Βεβαίως η αναμενόμενη μακροχρόνια διαδικασία θα αποτελεί μια φωτιά που θα σιγοκαίει, μιας και οι γνωστοί ταραξίες θα επιδιώξουν να εκμεταλλευτούν πολιτικά, τα στοιχεία που θα προκύψουν στην πορεία της διαδικασίας.

Ως επιχείρηση αντιπερισπασμού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη περί διαχωρισμού της εκτελεστικής με την νομοθετική εξουσία. Με βάση αυτή την πρόταση οι υπουργοί δεν θα μπορούν να είναι βουλευτές. Όμως το περιεχόμενο της πρότασης, υπονομεύει το σκοπό που επιδιώκει, δηλ. να περιορίσει το ρουσφέτι, που είδαμε να κυριαρχεί στα βουλευτικά και υπουργικά γραφεία, με αφορμή τις επιδοτήσεις αγροτών μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Κι αυτό, γιατί η αναπλήρωση του βουλευτή, που αναλαμβάνει υπουργικά καθήκοντα, πολλαπλασιάζει την ρουσφετολογία, αντί να την περιορίζει. Ο υπουργός δεν μπορεί να επανέρχεται στα βουλευτικά του καθήκοντα και θα πρέπει να αποκλείεται η συμμετοχή του στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Αυτός είναι ο καθαρός διαχωρισμός νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας. Βεβαίως  υπάρχουν στις δημοκρατικές χώρες πολλές παραλλαγές, που αφορούν το ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού. Όμως για την ελληνική πραγματικότητα και την ελληνική παθογένεια, θα πρέπει ο βουλευτής που γίνεται υπουργός, να παραιτείται από το αξίωμά του και να μην έχει δικαίωμα υποβολής υποψηφιότητας στις επόμενες εκλογές.

Αλλά αυτό το μέτρο δεν είναι αρκετό για τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού συστήματος, που σε μεγάλο βαθμό έχει απαξιωθεί από τους πολίτες, με αποτέλεσμα πάνω από δύο εκατομμύρια να μην προσέρχονται στις κάλπες.

Χρειάζεται να συνδυαστεί με την μείωση του αριθμού των βουλευτών στους διακόσιους, την καθιέρωση 3 ή 4 θητειών και την θέσπιση μονοεδρικών περιφερειών. Αυτό σημαίνει ότι ο υποψήφιος θα έχει προσωπική επαφή με την περιοχή που θα εκπροσωπεί, και δεν θα εξαρτάται ούτε από αδιαφανείς χρηματοδοτήσεις, ούτε από τους καναλάρχες, που προωθούν ανάλογα με τα συμφέροντά τους υποψηφίους.

Θα μπορεί για παράδειγμα, να είναι ένας από κάθε κόμμα υποψήφιος για δύο-τρεις  δήμους της Αττικής. Έτσι θα υποχρεωθούν τα κόμματα να επιλέξουν τους καλύτερους, μιας και αυτοί θα προτιμηθούν ασχέτως του κόμματος, που τους στηρίζει. Τα προσωπικά κόμματα θα αναγκαστούν ή να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν με δημοκρατικές διαδικασίες, ή αν παραμείνουν ως αρχηγικά με υποψηφίους φίλους και συγγενείς, να κινδυνεύουν να αφανιστούν.

Με αυτή την διαδικασία ο βουλευτής και με επιλογή του από δημοκρατικές εσωκομματικές διαδικασίες, θα αποκτήσει αυτοτελή δύναμη και θα πάψει να είναι ένας απλός χειροκροτητής, που ψηφίζει ότι του σερβίρει το λεγόμενο επιτελικό κράτος, που αποδείχθηκε δυσκίνητο και υπέρβαρο σε υπουργούς και αναποτελεσματικό σε ότι αφορά την πρόληψη καταστροφών, όπως αυτή στα Τέμπη, ή στον ΟΠΕΚΕΠΕ και παράλληλα ύποπτο  για αναίτιες παρακολουθήσεις.

Μολονότι ο αριθμός των μετακλητών υπαλλήλων, που υπηρετούν στα γραφεία υπουργών αναπληρωτών και υφυπουργών αλλά και κομμάτων, έχει αυξηθεί υπέρμετρα, εν τούτοις τα νομοσχέδια δεν ετοιμάζονται όπως μέχρι πρόσφατα από τα επιτελεία τους, άλλα τα αναθέτουν σε μεγάλα δικηγορικά γραφεία, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο δημόσιος τομέας υπηρεσιακοί παράγοντες και επιστημονικοί συνεργάτες, ουδέν πράττουν ως όφειλαν, σε επιτελικό επίπεδο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διεκδικώντας μια τρίτη θητεία, οφείλει να δει κατάματα την στρεβλή λειτουργία της δημόσιας ζωής και του δημοκρατικού πολιτεύματος, και να προτείνει όχι ανεπαρκή ημίμετρα, όπως αυτό του μερικού διαχωρισμού εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, αλλά ολοκληρωμένες προτάσεις ικανές να αναβαθμίσουν την λειτουργία τόσο της νομοθετικής όσο και της εκτελεστικής εξουσίας.

Όσο για την αντιπολίτευση έχουν ένα μόνιμο μοτίβο αυτό της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Οι προτάσεις είναι ανύπαρκτες όπως και τα προγράμματα τους, που θα αρχίζουν από ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες θέσεις για την καθημερινότητα των πολιτών, και φτάνουν στα θέματα που αφορούν την στάση της χώρας στα μεγάλα προβλήματα, με τους πολέμους που κυριαρχούν στην γειτονιά μας.

Αξίζει να επισημανθεί ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης μίλησε για τον πλήρη διαχωρισμό υπουργικής και βουλευτικής ιδιότητας και για πέντε θητείες βουλευτών εντός του κομματικού του περίγυρου.

Όμως σε αυτό το θέμα, όσοι θεωρούν ότι θέλουν να διορθώσουν τις ατέλειες του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, οφείλουν να συνεισφέρουν με προτάσεις, όχι ωφελιμιστικές για τους ίδιους και τους περί αυτών, αλλά θέσεις ικανές να επαναφέρουν τους πολίτες στις κάλπες, και να τους κάνουν συμμέτοχους στα κοινά, μιας και σήμερα τα κόμματα περιβάλλονται από πρόσωπα που αποσκοπούν στο ίδιον όφελος, και όχι στην προσφορά προς την πατρίδα τους και τους πολίτες…

Καλή Ανάσταση!

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Έχουμε επίσης την επίθεση του Σερίφη στην Ευρώπη με στόχο Στάρμερ και Μακρόν, καθώς και την συνειδητοποίηση της Γηραιάς Αλβιόνος, ότι η κηδεμονία της Ουάσιγκτον ήρθε η ώρα να πάρει τέλος.

Στα μικρά δικά μας, οι τραμπουκισμοί σε βάρος δικαστικών λειτουργών, δεν έχουν αρχή και τέλος. Ήδη μια δίκη για το θέμα των ταινιών που καταγράφουν την πορεία της εμπορικής αμαξοστοιχίας, που συγκρούστηκε με το επιβατικό τρένο στο δυστύχημα των Τεμπών, διεκόπη από την Πρόεδρο της έδρας, που δεν άντεξε το μπούλινγκ της Πασιονάριας με την ρομφαία, που νομίζει ότι μπορεί να αποφασίζει για λογαριασμό των δικαστών.

Αλλά και στην κύρια δίκη για τα Τέμπη, είδαμε μίαν αρχηγό να τραμπουκίζει μια αστυνομικό υπάλληλο, που έκανε ευσυνειδήτως την δουλειά της, επιχειρώντας με πολλούς και ποικίλους τρόπους να εμποδίσει την ομαλή διεξαγωγή της όλης διαδικασίας.

Σε αυτό το ζοφερό κλίμα, εκτός και εντός, ήρθε να δέσει το γλυκό, που αποδεικνύεται ιδιαίτερα πικρό, η δεύτερη κίνηση της Ευρωπαίας εισαγγελέως, που ζητά να ερευνηθεί δικαστικά μια πλειάδα νυν και τέως υπουργών, υφυπουργών και βουλευτών,  που βρέθηκαν από την σχετική έρευνα να παρεμβαίνουν, για την παροχή επιδοτήσεων, σε πρόσωπα που δεν πληρούσαν τα κριτήρια, προκειμένου να εισπράξουν το ζεστό χρήμα.

Και απ’ ότι ακούγεται έπεται συνέχεια, μιας και έχει ελεγχθεί μόνο το οικονομικό έτος 2021. Απομένουν αντίστοιχοι έλεγχοι για τα έτη 2022-2024. Άρα δεν έχουμε να κάνουμε με ένα αυτοτελές επεισόδιο, αλλά με ένα σίριαλ που θα έχει ακόμη πολλές  συνέχειες.

Στο θέμα αυτό η κυβέρνηση, παρά την φαινομενική της ψυχραιμία, εμφανίζεται στρυμωγμένη, μιας και θα αναγκαστεί να ψηφίσει την άρση της ασυλίας όλων των εμπλεκομένων προσώπων. Ήδη φάνηκε το πρώτο αποτέλεσμα με τις απομακρύνσεις των εμπλεκομένων υπουργών, που ήδη αντικαταστάθηκαν  με άλλα πρόσωπα.

Και να φτάσουμε στα νεότευκτα κόμματα, αυτό της Μαρία Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα. Και τα δύο έκαναν την εμφάνιση τους, σχεδόν ταυτόχρονα. Το πρώτο με το περιστέρι που σπάει τα ‘δεσμά’ του βγαίνοντας από την κλεψύδρα για να πετάξει στον ουρανό με έναν κλάδο ελαίας στο στόμα του, και το δεύτερο να μας δίνει ραντεβού τον Σεπτέμβρη, μήνα ορόσημο λόγω και της ΔΕΘ, για την επίσημη εξαγγελία του.

Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο υπό εκκόλαψη κομμάτων, ο αρχηγικός τους χαρακτήρας. Και μάλιστα ο Αλέξης Τσίπρας, για να μην έχουν αμφιβολίες οι σύντροφοί του, που θα σπεύσουν να τον ακολουθήσουν, δήλωσε απερίφραστα ότι όσοι πιστοί προσέλθετε, αλλά ως στρατιώτες και όχι ως αξιωματούχοι.

Η Μαρία Καρυστιανού με το πρωταπριλιάτικο ελακτήριο λάκτισμά της, δεν κατάφερε ούτε την ιστοσελίδα της να δημιουργήσει, και το κυριότερο δεν είπε κουβέντα τόσο για τους σοφούς της, όσο και για το πρόγραμμά της, που για την ώρα εκφράζεται μονολεκτικά με την λέξη δικαιοσύνη.

Κατά συνέπεια ουδέν νεότερο προέκυψε από το μέτωπο της Καρυστιανού, εκτός από το όνομα του εγχειρήματός της, που φέρει τον τίτλο ‘Ξεκίνημα’.

Όσο για τον Τσίπρα, μας πληροφόρησε από την εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, ότι ήταν λάθος του που δεν έκλεισε τις τράπεζες την επομένη των εκλογών. Φαίνεται ότι ξέχασε το προεκλογικό του σποτάκι, που πληροφορούσε τους ψηφοφόρους, ότι στις 16 Ιανουαρίου 2015 όλα θα είναι ίδια και φυσιολογικά καθώς οι τράπεζες θα ανοίξουν κανονικά, στις οκτώ το πρωί.

Τι να πούμε τι. Το asset του, ο Γιάνης Βαρουφάκης την ίδια ώρα σχεδίαζε το παράλληλο νόμισμα, το IOU, τον προθάλαμο της εγκατάλειψης του ευρώ και της μετάβασης σε εθνικό νόμισμα. Αλήθεια ο κύριος, που πήγαινε στο Eurogoup με τα λαχουρέ πουκάμισα και την δημιουργική του ασάφεια, που έγραψε και σε βιβλίο, δεν ήταν υπουργός Οικονομικών του Αλέξη Τσίπρα;

Βλέπουμε λοιπόν να ετοιμάζονται να κατέβουν στον πολιτικό στίβο δύο νέοι μονοπρόσωποι πολιτικοί σχηματισμοί. Ο ένας της Καρυστιανού χωρίς πρόγραμμα και χωρίς ονοματεπώνυμο των σοφών που το στελεχώνουν, και ο άλλος του Τσίπρα με ασαφές ιδεολογικό περιεχόμενο, που αρχίζει από την σοσιαλδημοκρατία, διαπερνά την πολιτική οικολογία και καταλήγει στην ριζοσπαστική αριστερά.

Όλα έχει ο μπαξές που λένε. Με ολίγη από αριστερά, την σοσιαλδημοκρατία, διαπερνά την οικολογία, χρειάζονται και οι γλάστρες, φτάνει στην παλιά του τέχνη κόσκινο, την ριζοσπαστική αριστερά.

Στο θολό πολιτικό τοπίο όλοι χωράνε. Παλιοί, νέοι, παλιοί που εμφανίζονται ως νέοι και πάει λέγοντας. Αυτό που δεν βλέπουμε πέρα από τα συνθήματα και τις διαπιστώσεις περί ακρίβειας και άλλα τινά της τρέχουσας επικαιρότητας, ουδέν για τις λύσεις έχουν να προσθέσουν.

Η Καρυστιανού απευθύνεται στο θυμικό των ψηφοφόρων, που την ταυτίζουν με την μαχητική μάνα των Τεμπών. Ο Τσίπρας πουλάει το πρωθυπουργικό του παρελθόν πακέτο, με την εμπειρία που αποκόμισε στα τεσσεράμισι χρόνια, που είχε εγκατασταθεί στο Μέγαρο Μαξίμου.

Στο υπό διαμόρφωση προεκλογικό τοπίο μπορεί να υπάρχουν περισσότερες επιλογές για τους ψηφοφόρους, όμως δεν υπάρχει το καινούργιο, που πολλοί περιμένουν ως μεσία. Άρα αντίπαλος του Μητσοτάκη, με όλη την φθορά που συνεπάγεται η επταετής άσκηση της εξουσίας δεν φαίνεται στον ορίζοντα, κάτι που όλα δείχνουν, ότι οι πολίτες θα κληθούν να ψηφίσουν πρόσωπα και όχι κόμματα και προγράμματα.

Τζίφος λοιπόν παρά την φασαρία, και την όλη σκόνη που σηκώθηκε. Όσο για την καθημερινότητα των πολιτών; Αυτήν θα την επικαλούνται οι διαγκωνιζόμενοι, χωρίς όμως να έχουν να προσφέρουν εφαρμόσιμες λύσεις. Κατά τα άλλα άρμεγε και κούρευε…