Τον μήνα με τις πικρές μνήμες των Κυπρίων, μιας και στις 15 Ιουλίου του 1974 η χούντα του Ιωαννίδη, πραγματοποίησε το αποτρόπαιο έγκλημα εναντίον της Κύπρου. Πέντε ημέρες αργότερα, στις 20 Ιουλίου, οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Μεγαλόνησο  καταλαμβάνοντας το 37% του εδάφους της.

Του Τάσου Παπαδόπουλου 

Πριν από λίγες ημέρες η απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για την Κύπρο, Μαρία Άγχελα Ολγκίν Κουεγιάρ εξήγγειλε δέσμη προτάσεων, για επίλυση του κυπριακού, με ασαφείς προσεγγίσεις, στη βάση του μαζί και χώρια.

Από την πλευρά της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έσπευσε να υιοθετήσει την πρωτοβουλία της απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, διορίζοντας από την πλευρά της, τον Ραφαέλε Φίτο, Εκτελεστικό Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ως Ειδικό Εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κύπρο.

Από την εποχή της αγγλοκρατίας μέχρι σήμερα, κι από την ανεξαρτησία του 1960, μέχρι την εισβολή και μετά τα επακόλουθα αυτής, έχουν γίνει πολλές απόπειρες επίλυσης του κυπριακού.

Όλες απέβησαν μάταιες, ακόμη και αυτή της ανεξαρτησίας, που δεν στέριωσε, μιας και τον Δεκέμβρη του 1963 είχαμε την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων, που οδήγησε στην γνωστή ‘πράσινη γραμμή’ διαχωρισμού, μια πρώτη αποσχιστική ενέργεια, που υποκίνησε η Άγκυρα.

Στα σχέδια πρώτο διακρίνουμε αυτό του Βρετανού κυβερνήτη Χάρντινγκ, που παρουσιάστηκε το 1955, αμέσως μετά την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Προέβλεπε αυτοκυβέρνηση εντός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, με σταδιακή μετάβαση σε ένα καθεστώς αυτοδιάθεσης.

Το σχέδιο αυτό, όπως και ένα δεύτερο που ακολούθησε του Μακ Μίλαν το 1958, έβαζε στο παιχνίδι και τους Τ/Κ, μιας και προέβλεπε κοινή διοίκηση από το 82% των Ε/Κ με το 18% των Τ/Κ. Οι προτάσεις αυτές  απορρίφθηκαν και από τις δύο πλευρές. Το αίτημα των Ε/Κ ήταν η ένωση και των Τ/Κ η διχοτόμηση.

Ακολούθησαν οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως δικοινοτικού κράτους με Πρόεδρο Ε/Κ και Αντιπρόεδρο Τ/Κ.

Αμέσως μετά την ανταρσία των Τ/Κ τον Δεκέμβρη του 1963, επενέβη ο λεγόμενος αμερικανικός παράγοντας και δια του πρώην υπουργού Εξωτερικών Ντιν Άτσεσον, το 1964  παρουσίασε σχέδιο που εμπεριείχε την ένωση, με ταυτόχρονη παραχώρηση περιοχής στην Καρπασία, υπό τουρκική κυριαρχία για την δημιουργία στρατιωτικής βάσης.

Το σχέδιο αυτό απορρίφθηκε από τον Μακάριο. Σημαντικό ρόλο σε αυτή την απόρριψη έπαιξε ο Ανδρέας Παπανδρέου, που μετέβη στην Λευκωσία ως απεσταλμένος του τότε πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου, προκειμένου να πειστεί ο Μακάριος να αποδεχθεί την αμερικανική πρόταση.

Το 1968 πραγματοποιήθηκαν οι λεγόμενες ενισχυμένες συνομιλίες των Κληρίδη και Ντενκτάς με την συμμετοχή δύο συνταγματολόγων από την Ελλάδα και την Τουρκία, με σκοπό να επιλυθούν διαφορές ανάμεσα στις δύο κοινότητες με πιο σημαντική αυτή των χωριστών δήμων στις πέντε μεγάλες πόλεις της Κύπρου.

Μολονότι οι συνομιλίες έφτασαν σε κάποιο αίσιο αποτέλεσμα την Άνοιξη του 1974, δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, λόγω του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής που ακολούθησε στις 15 και στις 20 Ιουλίου του 1974.

Με τα νέα δεδομένα επί του εδάφους, που ακολούθησαν και με το 37% της Κύπρου υπό τουρκική κατοχή, τα Ηνωμένα Έθνη επανέφεραν στο τραπέζι τις δύο πλευρές, προκειμένου να βρεθεί μια κάποια λύση του προβλήματος.

Το 1976 είχαμε το λεγόμενο Αγγλοκαναδοαμερικανικό σχέδιο. Αυτό προέβλεπε δικοινοτική ομοσπονδία, που ήδη είχε αποδεχθεί ήδη ο Μακάριος, μετά τα τετελεσμένα της εισβολής και της κατοχής του 37% της Μεγαλονήσου από τα τουρκικά στρατεύματα, με άμεση επιστροφή της Αμμοχώστου στον ΟΗΕ και την επανεγκατάσταση των Ε/Κ, που με την βία εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες, πριν την έναρξη των συνομιλιών.

Το σχέδιο αυτό απορρίφθηκε από τον Πρόεδρο Κυπριανού με αποτέλεσμα να παραμείνει μια πόλη ολόκληρη περίκλειστη και να αφήνεται στην φθορά του χρόνου. Μια συμφωνία γενικόλογη χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα, έγινε το 1977 μεταξύ Κυπριανού και Ντενκτάς.

Ακολούθησε στις 15 Νοεμβρίου 1984 η ανακήρυξη του ψευδοκράτους στον κατεχόμενο βορά, για να φτάσουμε μετά από μια άκαρπη οκταετία στο Σχέδιο Γκάλι το 1992, όπου κι αυτό απορρίφθηκε για διαφορετικούς λόγους κι από τις δύο πλευρές.

Στη συνέχεια το 2002 ξεκίνησε να συντάσσεται το λεγόμενο σχέδιο Ανάν για να καταλήξει στην οριστική του μορφή το 2004, που απέδιδε κατεχόμενα εδάφη, αλλά σε αντάλλαγμα εμπεριείχε όρους  συγκυβέρνησης, που δεν θα ήταν δυνατόν να επαναφέρουν σε μια ομαλή λειτουργία την Κυπριακή Δημοκρατία.

Το σχέδιο εγκρίθηκε από το 65% των Τ/Κ και απορρίφθηκε από το 76% των Ε/Κ.

Τελευταία προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού έγινε από τον ΟΗΕ στο Κραν Μοντανά το 2017. Κι αυτές οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες, μιας και η Τουρκία επέμενε στην διατήρηση των εγγυήσεων, δηλ. της μονομερούς επέμβασης, ενώ οι Ε/Κ δεν συμφώνησαν στο μοντέλο συγκυβέρνησης με τα γνωστά veto του Ομόσπονδου Κράτους.

Κοινή χαρακτηριστικό των περισσοτέρων προτάσεων ήταν αυτό που ευνοούσε τους Τούρκους  και αδικούσε αυτούς που υπέστησαν την βάρβαρη εισβολή του 1974.

Τώρα μένει να δούμε τι γλαύκας θα κομίσει στη Λευκωσία η κα Κουεγιάρ, με δεδομένο ότι ‘το έτσι είναι αν έτσι νομίζεται’ του Λ. Πιραντέλλο δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μια διεθνή συμφωνία. Αν δηλ. το μοντέλο θα ονομαστεί για την Ε/Κ πλευρά ομοσπονδία και για την Τ/Κ συνομοσπονδία…

Παρεμπίπτοντος στο τραπέζι της συνάντησης που έγινε με την βαρύγδουπη ετικέτα 36η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ, προκειμένου  να βρεθούν πιο κοντά οι ηγέτες της συμμαχίας, εκτός από το δίδυμο που αγαπιέται τρελά, συνυπήρχαν και άλλοι 30 πρόεδροι και πρωθυπουργοί, αλλά έπαιζαν σε δεύτερους ή τρίτους ρόλους.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο τα είπε όλα εκτός σκηνής. Μέσα το boss ασχολήθηκε με το παραδάκι. Που μεταφράζεται σε εκατοντάδες δις σε εξοπλισμούς, προκειμένου να εξασφαλίσουν την ασφάλεια τους οι Ευρωπαίοι απέναντι στην λευκή αρκούδα που βρυχάται επιθετικά και τρομάζει τους πουρκουατζήδες.

Όμως το χρήμα χωρίς ανθρώπους δεν εξασφαλίζει τα σύνορα, ούτε την εθνική ασφάλεια κανενός Ευρωπαίου. Μέσα στον πανικό τους οι ‘27’ κάλεσαν σε ενισχύσεις, τους προ δεκαετίας εταίρους που έσπευσαν να την προσφέρουν, επιδιώκοντας μέσω της συμμαχίας των προθύμων να παίξουν ένα κάποιο ηγετικό ρόλο. Εδώ το μαγαζί τους καίγεται, με την επέλαση Φάρατζ, στο μέχρι πότε άραγε, Ηνωμένο κατά τα άλλα Βασίλειο, και αναζητούν αυτοκρατορικά μεγαλεία, που πέρασαν και δεν ξαναγυρίζουν.

Όπως είδαν στο παλάτι του νεοσουλτάνου, μια νέα αυτοκρατορία αναδύεται με την ευλογία Τραμπ, που του αρέσουν και δεν το κρύβει άλλωστε, οι κάθε λογής αυταρχικοί ηγέτες. Το πρότυπο του σκληρού Ερντογάν, που φυλακίζει τους αντιπαλους του, που θα κάνει γιαλαντζί εκλογές με διορισμένη  αντιπολίτευση, είναι μοντέλο άξιο θαυμασμού.

Κι αυτό, γιατί με θλίψη βλέπει ο Τραμπ, όχι το πεπερασμένο της ηλικίας του, αλλά τους άλλους αυταρχικούς ηγέτες, που θαυμάζει, Ερντογάν και Πούτιν, να έχουν αγκαλιάσει δια βίου την καρέκλα της εξουσίας και έχει σκάσει από τη ζήλια του, μιας και οσονούπω κλείνει και την δεύτερη θητεία του και θα πρέπει να απομονωθεί στο Μαραλάγκο για γκολφ.

Όμως πέρα από το κέρδος που δεν είναι ευκαταφρόνητο, μιας και το υπολογίζουν στα δύο δις, υπάρχει και η αγάπη της κάμερας. Ο έρωτας των δηλώσεων και η ικανοποίηση του της ακράτειας ναρκισσισμού που τον διακατέχει.

Οι Ευρωπαίοι από την άλλη πλευρά, για τους οποίους δεν κρύβει την απέχθειά του ο Τραμπ, έφυγαν ευχαριστημένοι από την Άγκυρα, γιατί ο παμπόνηρος Τραμπ, απέφυγε να τους κατσαδιάσει εντός της συνόδου. Το έκανε παρέα με τον Ερντογάν, στο περιστύλιο, που λένε οι πολιτικοί μας.

Μέσα πήρε το παραδάκι και τους αποχαιρέτησε αφήνοντάς τους να νιώθουν ανακούφιση, μιας και δεν άκουσαν κατάμουτρα τα εξ αμάξης. Ευχαριστημένοι είναι λοιπόν οι Ευρωπαίοι, που θα σκάσουν 70 δις εντός του τρέχοντος έτος στην Ουκρανία, σε έναν πόλεμο που διανύει την πέμπτη χρονιά του, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς κι από τις δύο πλευρές και με άγνωστη ημερομηνία τερματισμού του.

Και δεν είναι μόνο ο πόλεμος που τον πληρώνουν αδρά οι Ευρωπαίοι και εισπράττει ο Τραμπ, από τους εξοπλισμούς και την ενέργεια, είναι και η ανοικοδόμηση που θα ακολουθήσει μετά το τέλος του. Όπως έχει ακουστεί το μάρμαρο θα το πληρώσουν οι Ευρωπαίοι, που θα κληθούν να ξαναχτίσουν από κατοικίες μέχρι υποδομές.

Η διαδικασία είναι απλή. Με fast track διαδικασίες, θα εντάξουν χωρίς κριτήρια την Ουκρανία στην Ευρωπαϊκής Ένωσης, και κατόπιν θα την χρηματοδοτήσουν για να αναστηθεί εκ της τέφρας της.

Στη Βρετανία θα έχουμε σύντομα αλλαγή ηγεσίας. Αλλαγή επίσης ενοίκου των Ηλυσίων Πεδίων, θα υπάρξει σε μερικούς μήνες και στη Γαλλία. Σε αναβρασμό βρίσκεται και η  πρώην ανατολική Ευρώπη, όπου οι φιλοευρωπαϊκές και φιλορωσικές ηγεσίες εναλλάσσονται κάθε λίγο και λιγάκι. Είναι λοιπόν απορίας άξιο, πως θα πορευτεί η Ευρώπη, που μοιάζει με ακυβέρνητη πολιτεία, με δεδομένη την ασθενική έως ανύπαρκτη ηγεσία της.

Το κόλπο των μεγάλων, που κάνουν για εξοπλιστικά, διμερείς συμφωνίες, μετά την άρνηση της Ελλάδας να δεχθεί την ένταξη της Τουρκίας στη σύστημα Safe, με πιο πρόσφατο αυτό των Άγγλων με την Τουρκία, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί θέματα ασφάλειας στην Αθήνα.

Αν συνδυαστεί με το δωράκι Τραμπ στον Ερντογάν, μετά από αυτό της Halkbank, που είναι  οι κινητήρες για τα ΚΑΑΝ, που ξέμειναν από μηχανές και μια υπόγεια υπόσχεση του Πλανητάρχη στο σουλτάνο, για παράδοση στη ζούλα των 5-6 αεροσκαφών F-35, που ήταν βαμμένα με τα χρώματα της Τουρκίας  και ξέμειναν στις ΗΠΑ, λόγω της αγοράς των ρωσικών S-400, μαζί με τα Eurofighter των Άγγλων και Καταριανών, δημιουργείται μια αεροπορική δύναμη άξια προσοχής.

Οι καιροί λοιπόν δεν είναι ούτε ούριοι, ούτε ο ουρανός ανέφελος. Χρειάζεται τόσο διπλωματική όσο και αποτρεπτική εγρήγορση. Αξίζει να σημειωθεί τέλος, το νέο στρατηγείο του ΝΑΤΟ που θα στηθεί στα Άδανα και πέρασε κάτω από τα ραντάρ, με ότι αυτό σημαίνει για Κύπρο και Μεσόγειο ευρύτερα.

Γι αυτό καλό είναι όλοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση να δουν τις δυσμενείς αυτές εξελίξεις με την δέουσα προσοχή, και να πάψουν σε αυτά τα σοβαρά θέματα, να παίζουν τις τύχες της χώρας στα ζάρια…

Την ίδια ώρα στον περίγυρό μας, και αφορούν άμεσα την Ελλάδα, συμβαίνουν πολλά και διάφορα, που διαφεύγουν της προσοχής των σύγχρονων Κλουζό, όπως η παρουσία της Κάγια Κάλας, στο σεράι του σουλτάνου της Άγκυρας.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Από την αμφίεση της, ως μετανοούσα Μαγδαληνή, μέχρι τις κολακείες στον αυταρχικό ηγέτη, που συλλαμβάνει ακόμη και κωμικούς ηθοποιούς, άμα τη επιστροφή τους στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης.

Κατά τα άλλα το συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων διαμαρτύρεται, γιατί μπορεί να χαθούν κάποιες ακριβοπληρωμένες θέσεις εργασίας στην τηλεόραση και δεν παρατηρεί κάποιους από αυτούς, που για λόγους σκοπιμότητας, απλώς ακούνε χωρίς να παρεμβαίνουν για πολύ ώρα, ορισμένους πολιτικάντηδες, που βγάζουν τα λογύδρια τους από του άμβωνος της τηλεόρασης.

Μας έπρηξαν με τα ξυλόλια και ουδείς πήγε πίσω στην πηγή του κακού, που δεν ήταν άλλη από την αμαρτωλή σύμβαση 717 για την σηματοδότηση & ETCS, η οποία ουδέποτε μέχρι την ώρα της τραγωδίας των Τεμπών ολοκληρώθηκε.

Στη σύμβαση αυτή ενεπλάκησαν δύο εταιρείες, η Intracom και η Siemens, που στην πορεία δεν τα βρήκαν μεταξύ τους, με αποτέλεσμα το έργο να μην ολοκληρωθεί εντός της προβλεπόμενης διετίας. Εν μέσω δικαστικών προσφυγών και διεκδικήσεων, η υπόθεση της ηλεκτρονικής σηματοδότησης πήγαινε όλο και πιο πίσω.

Από την άλλη στο θέμα της νεοτρομοκρατίας θα χρειαστεί κανείς να δει τον πολιτικό περίγυρο της εποχής μας. Το ΚΚΕ και οι λοιποί αριστεροί, ο καθένας με τον τρόπο του, επιχειρούν μας πάνε 80 χρόνια πίσω και να αναβιώσουν την εμφυλιοπολεμική περίοδο.

Οι νεόκοποι κομμουνιστές έχασαν την μαμά Σοβιετική Ένωση και κάνουν του κεφαλιού της. Τι κι αν μετά την μεταπολίτευση Καραμανλής , Φλωράκης Κύρκος και λοιποί, που έζησαν τον εμφύλιο σπαραγμό, μίλησαν και έκαναν πράξη την εθνική συμφιλίωση.

Κάποια ντουβάρια δεν άκουσαν και δεν έμαθαν τίποτα. Γι αυτό και αναβιώνουν και στήνουν γιορτές, για την έναρξη του δευτέρου γύρου του εμφυλίου. Και γιορτάζουν στο Λιτόχωρο, όπου την παραμονή των εκλογών της 31ης Μαρτίου του 1946, από τις οποίες απείχαν, επιτέθηκαν στον σταθμό της χωροφυλακής, σκότωσαν 13 ένστολους και πήραν αιχμάλωτους τρεις ακόμη.

Παραποιώντας τα γεγονότα μιλάνε για κορυφαία έκφραση της ταξικής πάλης με τον ΔΣΕ να αναμετριέται με την αστική εξουσία και τους ξένους συμμάχους της. Αποσιωπούν βεβαίως την συμμαχία εκείνων με τους ‘μακεδόνες’ του Τίτο και την συμφωνία των Πρεσπών την ‘ανεξάρτητη’ Μακεδονία του Αιγαίου, του Πιρίν υπό την Γιουγκοσλαβική των Σκοπίων.

Παράλληλα μαζεύουν νέους και τους πάνε να κατασκηνώσουν στο Βίτσι προκειμένου να τους περάσουν τις ‘επαναστατικές’ τους θέσεις. Όλοι αυτοί οι στενόμυαλοι όταν δουν ότι η ‘επανάσταση’ του ΚΚΕ είναι απλώς αέρας κοπανιστός, θα μετακινηθούν προς άλλες κατευθύνσεις.

Αλλά και η λοιπή αριστερά κινείται σε ανάλογους ρυθμούς. Από τις μολότοφ, που ανάλογα με την κατεύθυνσή τους κρίνονται με θετικό ή αρνητικό πρόσημο, μέχρι την Ζωή Κωνσταντοπούλου που το τερμάτισε, αποδίδοντας τους εμπρησμούς της Θεσσαλονίκης σε προβοκάτσια του… Μητσοτάκη.

Αλήθεια η φωνακλού πρόεδρος της Πλεύσης, μήπως έχει να μας πει κάτι για την δις υποψήφια της, που σε ρόλο εμπρήστριας πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, βάζοντας φωτιές. Ήταν κι αυτή μια προβοκατόρικη ενέργεια του Μητσοτάκη;

Έλεος πια με την τρέλα που κυκλοφορεί στην πολιτική ζωή του τόπου.

Και να έρθουμε στα σοβαρά, που αφορούν την χώρα μας και την ασφάλεια της και κατά προέκταση την δική μας.

Η Εσθονή Κάγια Κάλας με την ιδιότητα της αντιπροέδρου και Επιτρόπου επί των Εξωτερικών της ΕΕ, μετέβη στην Άγκυρα, όπου .έπλεξε το εγκώμιο του Ερντογάν, χαρακτηρίζοντας την Τουρκία ως βασικό εταίρο σε θέματα ασφάλειας, μετανάστευσης και ενέργειας, καθώς και υποψήφια προς ένταξη χώρα στην ΕΕ.

Αλήθεια η εν λόγω κυρία, πριν μεταβεί στην τουρκική πρωτεύουσα, δεν διάβασε το πρόσφατο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; Δεν της είπε κανείς για την φυλακισμένη αντιπολίτευση; Δεν πήρε το αφτί της κάτι για δικαστές και δημοσιογράφους, που βρίσκονται στα μπουντρούμια του Ερντογάν;

Δεν γνωρίζει τα κόλπα του σουλτάνου, που δεν αναγνωρίζει την προεδρεύουσα μέχρι χθες Κυπριακή Δημοκρατία; Δεν έχει υπόψη της το casus belli για την άσκηση των δικαιωμάτων της Ελλάδας, που η ίδια η ΕΕ της ζητάει να εφαρμόσει, όπως τα όρια των θαλασσίων ζωνών, που περιγράφονται στον Χάρτη της Σεβίλλης;

Είτε από άγνοια, είτε από σκοπιμότητα, η συμπεριφορά της Κάλας στην Άγκυρα είναι επιεικώς απαράδεκτη. Μπορεί να βλέπει μόνο ως εχθρό την Ρωσία, όμως χρειάζεται να ανοίξει τα μάτια της και να δει την επιθετική και επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Γιατί η εν λόγω κυρία με την συμπεριφορά της, ενεργεί διαλυτικά απέναντι στην ενωμένη Ευρώπη των ‘27’…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Στον ΣΥΡΙΖΑ μαλλιοτραβιούνται, μιας και ο Φάμελλος υποσχέθηκε συντεταγμένη προσχώρηση στην ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα και όχι της αστυνομίας, κάτι που δεν φαίνεται να υλοποιείται, μιας και ο πρώην Πρωθυπουργός, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, δηλώνει ότι δεν δέχεται σύμπραξη με κόμματα. Κι κάνοντας πιο σαφή την θέση του πρόσφατα δήλωσε, ότι δεν συνεργάζεται με κόμματα που έχουν κλείσει τον εκλογικό τους κύκλο.

Κατόπιν τούτου τα ορφανά του Φάμελλου βρίσκονται χωρίς πολιτική στέγη, και όποια προσπάθεια επανεκκίνησης του καταρρέοντος δημοσκοπικά κόμματος τους, μοιάζει με απέλπιδα προσπάθεια χωρίς αντίκρισμα, μιας και οι μέχρι χθες ψηφοφόροι τους έχουν πετάξει μακριά σαν τα αποδημητικά πουλιά.

Για την Νέα Αριστερά ούτε λόγος. Το μαγαζί έχει ήδη διαλυθεί και οι ελάχιστοι εναπομείναντες, επιδιώκουν μάταιες συνεργασίες με Μέρα 25, Πλεύση Ελευθερίας και άλλα αριστερά σχήματα, μπας και πετύχουν όλοι μαζί το 3% συν και κερδίσουν όχι μια θέση στην αθανασία,  αλλά στο προσεχές Κοινοβούλιο.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν στον υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ και στα κομματικά σχήματα, που προέκυψαν πριν και μετά το 2023, στο ΠΑΣΟΚ οι εσωστρέφεια δεν λέει να καταλαγιάσει. Ο Χάρης Δούκας με αφορμή την προσεχή αναρρίχηση στην πρωθυπουργία του  Άντι Μπέρναμ, μετέβη στο Λονδίνο και από εκεί  μας πληροφόρησε, πως μπορεί ένας δήμαρχος να μετακινηθεί στον θώκο της εκτελεστικής εξουσίας.

Δεν το κρύβει ο άνθρωπος. Ο δήμος είναι λίγος για έναν μεγάλο Δουκά. Δεν τον ενδιαφέρουν τα σκουπίδια, δεν ασχολείται με την βρώμικη πόλη του. Σκοπεύει πιο ψηλά. Θέλει να μετακομίσει από την πλατεία Κοτζιά στο Μέγαρο Μαξίμου. Και μάλιστα χωρίς ενδιάμεσο σταθμό. Φυσικά λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο, που δεν είναι άλλος από τον Αλέξη Τσίπρα, που δουλεύει για την πάρτη του και όχι για κάποιον κατ όνομα Δούκα.

Όνειρα θερινής νυκτός τόσο για τον Δούκα όσο και τον Ανδρουλάκη. Με τον τελευταίο να βλέπει την θεαματική πτώση των ποσοστών του, που τον φέρνουν στην καλύτερη περίπτωση στην τρίτη θέση. Παρά τον έλεγχο του κομματικού μηχανισμού, που έχει στα χέρια του, ένα δυσμενές αποτέλεσμα θα σημάνει ταυτόχρονα και την απώλεια της καρέκλας στην Χαριλάου Τρικούπη, που τόσο πόθησε και στο τέλος κατέκτησε.

Στη Νέα Δημοκρατία επιχειρούν να επαναπροσεγγίσουν τον Κώστα Καραμανλή, μετά τις εμφανείς πια κινήσεις Σαμαρά, για την δημιουργία ενός ακόμη δεξιού κόμματος, απέναντι στον Κύριακο Μητσοτάκη.

Είναι σαφές ότι η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στον πολιτική στίβο θα παίξει σημαντικό ρόλο στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση, μιας και θα διεμβολίσει ένα μέρος του κοινού στο οποίο απευθύνεται η Νέα Δημοκρατία,  με πιθανό αποτέλεσμα την στέρηση μιας πιθανής αυτοδυναμίας.

Από την άλλη πλευρά είναι απορίας άξιο, το πως στήνεται για την ώρα το κόμμα Τσίπρα. Όλα τα συλλογικά όργανα είναι διορισμένα από τον ίδιο, και δεν υπάρχει καμιάς μορφής διαδικασία ανάδειξής τους, με εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες.

Τα κόμματα ως γνωστόν στις δημοκρατίες δυτικού τύπου, είναι ενώσεις προσώπων, με κοινό πολιτικό σκοπό και στόχο. Τώρα φαίνεται να γυρίζουμε πίσω στα κόμματα του ενός, που αποφασίζει επί παντός επιστητού και βάζει και την φωτογραφία του στο ψηφοδέλτιο, έτσι για να μην μπερδευτούμε από την πληθώρα των ψηφοδελτίων.

Πάντως την επόμενη μέρα μετά τις εκλογές παραμένει ζητούμενο, αν δηλ. θα δημιουργηθεί ένα αξιόπιστο και βιώσιμο κυβερνητικό σχήμα, που θα οδηγήσει την χώρα σε μια αναπτυξιακή πορεία με ασφάλεια για όλους.

Οι παρούσες συγκυρίες εμφανίζουν μια σειρά από διασκορπισμένα πολιτικά σχήματα, που θα είναι δύσκολο να συνεννοηθούν μεταξύ τους, προκειμένου να σχηματίσουν μια βιώσιμη κυβέρνηση.

Μένει να τους ακούσουμε όλους από τις ντουντούκες των καναλιών και των λοιπών μέσων επικοινωνίας, να διαλαλούν την πραμάτεια τους, προκειμένου να αποφανθεί ο κάθε πολίτης ποιος εξ αυτών διαθέτει τα προσόντα, να εκπροσωπήσει την χώρα στα δημόσια πράγματα…

Ήδη οι πάμπολλες δημοσκοπήσεις τοποθετούν στη δεύτερη θέση νέα κόμματα, γεγονός που φέρνει αναταράξεις σε όσους βρέθηκαν λόγω διασπάσεων από σπόντα, στη δεύτερη θέση.

Του Τάσου Παπαδόπουλου 

Οι εν αναμονή πρωθυπουργοί είναι πλέον πέραν του ενός, μιας και πολλοί διεκδικούν την πρώτη θέση, μολονότι οι δημοσκοπήσεις τους θέλουν να βρίσκονται στα μισά του δρόμου, από το πρώτο κόμμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ που κυβέρνησε για πέντε σχεδόν χρόνια, εξαϋλώνεται δημοσκοπικά άμα τη εμφανίσει του κόμματος Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Βεβαίως στην πορεία του κόμματος της πρώτης φοράς αριστερά, παρουσίασε πολλές και ποικίλες διασπάσεις.

Αρχής γενομένης από αυτήν του 2015 με την αποχώρηση μιας μεγάλης κοινοβουλευτικής ομάδας υπό το Παναγιώτη Λαφαζάνη και αυτές των Γιάνη Βαρουφάκη και Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Ακολούθησε αυτή του 2023 με την ανάδειξη του Σ. Κασσελάκη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή είχε σαν αποτέλεσμα την αποχώρηση ομάδας βουλευτών, που συγκρότησαν τη Νέα Αριστερά. Μετά την αποπομπή Κασσελάκη και την ανάδειξη του Σ. Φάμελλου στην Προεδρία του κόμματος, είχαμε μια ακόμη διάσπαση.

Μια ομάδα βουλευτών αποσκίρτησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και συντάχθηκε σε ένα ακόμη νέο σχηματισμό, υπό τον Κασσελάκη. Με την εξαγγελία νέου κόμματος υπό τον Α. Τσίπρα, η πλειοψηφία των βουλευτών της Νέας Αριστεράς ανεξαρτητοποιήθηκε, προσδοκώντας να στην προσάρτησή της, στην ΕΛ.Α.Σ.

Η Νέα Αριστερά με τους ολίγους εναπομείναντες, επιδιώκει παρά τις διαφωνίες που υπάρχουν, μια συνεργασία με τον Βαρουφάκη, με την ελπίδα να συμβάλλουν στην είσοδο στη Βουλή του Μέρα 25 και να εξασφαλίσουν μια πολυπόθητη βουλευτικά έδρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Φάμελλο, βρίσκεται σε ένα πρωτοφανές αδιέξοδο. Από την μια η πλειοψηφία στην Κεντρική Επιτροπή ψήφισε συνεργασία με τον Τσίπρα, κι από την άλλη οι σκληροί του κόμματος, Πολλάκης, Παππάς, Δούρου, θέτουν εύλογα ερωτήματα, μιας και η απόφαση έχει απέναντί της κλειστές τις πόρτες της ΕΛ.Α.Σ.

Στο κόμμα Τσίπρα έχουν δηλώσει και επιμένουν σε αυτό, ότι δεν δέχονται συνεργασίες με κόμματα κι ας τα αποτελούν πρώην σύντροφοι, και ζητούν όσοι επιθυμούν να παραιτηθούν από βουλευτές και να προσέλθουν, όχι ομαδικά, αλλά κατά μόνας προκειμένου να συζητηθεί η προσχώρησή τους στο νέο σχήμα.

Με αυτή την έννοια η εξουσιοδότηση που έλαβε από την Κ.Ε. ο Σ. Φάμελλος, είναι άνευ αντικειμένου. Όμως υπάρχει και ένα μείζον θέμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Τα ασημικά. Κι αυτά είναι η επιδότηση, το κτήριο τις Κουμουνδούρου και τα ΜΜΕ.

Αν αποχωρήσει η πλειοψηφία, οι εναπομείναντες θα έχουν λεφτά και περιουσία να διαχειριστούν. Κι αυτοί που θα αποχωρήσουν ποια τύχη θα έχουν, μιας και δεν θα επιλεγούν όλοι να περάσουν την πύλη του νεοσύστατου κόμματος. Αυτό σημαίνει τέρμα οι ατέρμονες συλλογικές διαδικασίες και οι ρόλοι αξιωματούχων, μιας και το νέο κόμμα έχει αμιγώς αρχηγική χαρακτηριστικά.

Άγνωστο λοιπόν παραμένει το μέλλον των ορφανών του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο ΠΑΣΟΚ η γκρίνια επανήλθε, λόγω και των δημοσκοπήσεων, που το φέρνουν μεταξύ τρίτης και τέταρτης θέσης. Το μέτωπο μορφοποιήθηκε ανάμεσα στην Άννα Διαμαντοπούλου και τον Δούκα. Σε ρόλο διαιτητή ο Γραμματέας του κόμματος, ενώ ο Ανδρουλάκης παρακολουθεί αμήχανος τα τεκταινόμενα. Ως γνωστόν η φτώχεια φέρνει γκρίνια.

Αλλά και η Νέας Δημοκρατία ζει με την αγωνία του κόμματος Σαμαρά. Τα ΜΜΕ λένε ότι έρχεται, αλλά για την ώρα δεν εμφανίζεται. Αν κρίνει κανείς από τα ονόματα που ακούγονται ότι θα συμπράξουν με το υπό ίδρυση κόμμα Σαμαρά, θα ανακαλύψει πολλά κουσούρια, που συζητούνται ευρέως σε στρατιωτικούς κύκλους.

Στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας υπάρχουν ήδη τρία κόμματα κι απ’ ότι φαίνεται ένα νέο, που έχει μια αρχηγό, έναν εκπρόσωπο και κανένα άλλο στέλεχος. Η ιδιότητα ενός σεβαστού προσώπου, που έχασε το παιδί του με αυτό τον δραματικό τρόπο στην τραγωδία των Τεμπών, δεν σημαίνει γνώση και ικανότητα ανάληψης επιτυχούς πολιτικής δράσης.

Το φαινόμενο της πολυδιάσπασης, καθώς και της δημιουργίας νέων κομμάτων, που υπερκαλύπτουν τα παραδοσιακά είναι φαινόμενο, που το συναντά κανείς σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Γερμανία μέχρι και την Γαλλία.

Αυτό που κάνει εντύπωση στην Ελλάδα, είναι η έκρηξη αρχηγικών κομμάτων, που δεν έχουν καμία σχέση με εσωκομματικές δημοκρατικές διαδικασίες και η ιδεολογία τους είναι σχετική και ανάλογη με τους στόχους του ιδρυτή τους.

Αυτό είναι ένα ακόμη εκφυλιστικό φαινόμενο της δημοκρατίας δυτικού τύπου, του καιρού μας…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Στην πρώτη συζήτηση στη Βουλή, οι αρχηγοί της Αντιπολίτευσης αντί να σχολιάσουν τις προτάσεις, αρκέστηκαν να κατακεραυνώνουν την Κυβέρνηση και να τις απορρίψουν, χωρίς να μπουν στην ουσία τους.

Ανάμεσα σε αυτές είναι και εκείνη, που αφορά το περίφημο άρθρο 86, που αναφέρεται στην δίωξη των υπουργών. Μέχρι χθες η αντιπολίτευση ζητούσε να αλλάξει ή να καταργηθεί, προκειμένου οι εμπλεκόμενοι υπουργοί να παραπέμπονται στον φυσικό τους δικαστή.

Όμως και σε αυτό το θέμα η αντιπολίτευση με μια φωνή, απέφυγε να μπει στην ουσία, μιας και έβαλε στο ίδιο τσουβάλι της απόρριψης, όλες τις κυβερνητικές προτάσεις. Η λογική του Νίκου Ανδρουλάκη, που πιέζεται από τα δύο νέα κόμματα που προέκυψαν τον περασμένο μήνα, ήταν το 180 της αναθεώρησης θα το δώσουμε στη δεύτερη αναθεωρητική Βουλή, που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές.

Ζήσε Μάη να φας τριφύλλι που λένε. Κι αυτό, γιατί στις επόμενες εκλογές θα αλλάξουν οι συσχετισμοί και ίσως να χρειαστούν περισσότερα των δύο κομμάτων για να συμπληρώσουν τους 180 βουλευτές, που χρειάζονται για την αναθεώρηση ενός εκάστου άρθρου.

Οι λεγόμενοι ακτιβιστές, που δεν έχουν τι να πουν επιστράτευσαν μια πιο ριζοσπαστική πρόταση. Να υπάρξει όχι αναθεωρητική Βουλή, αλλά συντακτική συνέλευση. Το πως και για πιο σκοπό δεν μας εξήγησαν. Βεβαίως υπήρξε και μια σχιζοφρενική πρόταση που αφορούσε το εκλέγεσθαι και για δεκαεπτάρηδες.

Ίσως κάποιοι δεν καταλαβαίνουν την διαφορά ανάμεσα στα δεκαπενταμελή των γυμνασίων και λυκείων και των μελών του Κοινοβουλίου, που καλούνται να μελετήσουν τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης και να αποφανθούν θετικά ή αρνητικά.

Αλλά και η κυβέρνηση δεν πάει πίσω στις προτάσεις της, μιας και εισηγείται το δικαίωμα του εκλέγεσθαι να κατέβει, από τα 25 που ισχύει σήμερα, στα 21 έτη. Τώρα το αν μπορεί να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του ένας νέος, που είναι φοιτητής ή δεν έχει βγει στον επαγγελματικό στίβο, είναι κάτι που μόνο ο ‘σοφός’ εισηγητής γνωρίζει.

Βεβαίως στις προτάσεις υπάρχουν και ευχολόγια, όπως αυτά που αφορούν την κατοικία, ή του αποκεντρωτικού συστήματος διοίκησης, που ακούμε εδώ και χρόνια, αλλά δεν βλέπουμε να ισχύει στην πράξη.

Στα κρίσιμα άρθρα προς αναθεώρηση, είναι και το 16, που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η τροποποίηση του είναι αναγκαία, μιας και η χώρα μας είναι η μόνη σχεδόν στον κόσμο, που με ρητή συνταγματική διάταξη, απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Κι αυτή η ρύθμιση απ ότι φαίνεται θα πέσει στον καιάδα. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί φοιτητές, που θέλουν να σπουδάσουν στην Ελλάδα και αρκετοί που πηγαίνουν στο εξωτερικό, δεν θα μπορούν να έρθουν ή να μείνουν στην πατρίδα τους, για να κάνουν τις σπουδές τους. Κάτι που έκανε εδώ και χρόνια η Κύπρος, με αποτέλεσμα να έχει μεγάλα πρόσθετα έσοδα, που συνεισφέρουν στον προϋπολογισμό της Μεγαλονήσου.

Στις άνευ ενδιαφέροντος αλλαγές είναι και αυτή της μιας εξαετούς θητείας  του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αντί να βάλουν θητείες σε όλους τους εκλεγμένους δύο οι τρεις περιορίζουν σε μια  αυτήν του ΠτΔ, που μετά την αναθεώρηση του ΠΑΣΟΚ κατέστη ένας διακοσμητικός θεσμός.

Το ασυμβίβαστο βουλευτή / υπουργού, έτσι όπως προτείνεται, με την προσωρινή αναπλήρωση, περισσότερο μπλέκει παρά διαχωρίζει, ως όφειλε, την σχέση εκτελεστικής με την νομοθετική εξουσία. Στην πράξη κάποιος βουλευτής θα γίνεται υπουργός και θα κερδίζει δημοσιότητα και δυνατότητα κάθε λογής εξυπηρετήσεων και κατόπιν με την προίκα αυτή θα επανέρχεται στα βουλευτικά έδρανα, για να διεκδικήσει την επανεκλογή του.

Η εκλογή των ανώτατων δικαστικών χωρίς την παρέμβαση της κυβέρνησης είναι προς την θετική κατεύθυνση. Το ερώτημα που τίθεται, αφορά την στάση της αντιπολίτευσης, που επιμόνως το ζητούσε και τώρα που της προσφέρεται, κλωτσάει την καρδάρα και δεν το υιοθετεί.

Αλλά και η εκλογή των μελών των Ανεξαρτήτων Αρχών με τον τρόπο που προτείνεται επιτρέπει την ανάδειξή τους, χωρίς τις τρικλοποδιές που βάζει σήμερα η αντιπολίτευση.

Τέλος, η μονιμότητα για ανθρώπους, που θεωρούν ότι υπάρχουν στο δημόσιο για να σιτίζονται από όλους εμάς και η προσφορά τους να είναι μηδενική, κάποτε πρέπει να αντιμετωπιστεί. Υπάρχουν τρόποι αξιολόγησης,  βάση των οποίων θα κρίνονται, χωρίς να υπεισέρχεται η κομματική τους ταυτότητα.

Κάτι που δεν υπάρχει στις προτάσεις, αλλά θα μπορούσε να ρυθμιστεί με απλό νόμο, είναι οι λεγόμενες μονοεδρικές. Αυτές θα απαλλάξουν τους υποψηφίους από την δουλεία τους στους καναλάρχες, που σήμερα ελέγχουν αρκετούς εξ αυτών, μιας και τους έχουν εξασφαλίσει μόνιμο στασίδι στα κανάλια τους, που εκτοξεύει την αναγνωσιμότητα τους.

Το Σύνταγμα και η αναθεώρησή του χρειάζεται μια πιο  εμπεριστατωμένη προσέγγιση…

Προκειμένου να δημιουργήσουν την προσωπική τους πελατεία, τρέχουν να εξυπηρετήσουν πρόσωπα που τους υπόσχονται σταυρούς, μιας και πίσω τους στοιχίζονται μερικές δεκάδες ψηφοφόροι.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Όμως για να τα καταφέρουν όλα αυτά, χρειάζονται και ένα άλογο κούρσας και όχι ένα κουτσό, που δεν μπορεί να τρέξει πάνω από εκατό μέτρα. Γι΄ αυτό άλλωστε και συνωστίζονται πίσω λαμπερά ονόματα, είτε γιατί έχουν το άστρο, είτε γιατί η συγκυρία τα ανέδειξε, στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.

Δεν πτοούνται προ ουδενός εμποδίου, προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους. Γίνονται ικέτες ενός προσώπου-αρχηγού, για μια βουλευτική θεσούλα. Και ταυτόχρονα δεν διστάζουν να εγκαταλείψουν το καράβι, όταν οσμίζονται ότι έχει αρχίσει να μπατάρει και πηδάνε πρώτοι, σε μια σωτήρια βάρκα, όπως κάνουν τα ποντίκια.

Αυτή η θλιβερή εικόνα, αντικατοπτρίζει την πολιτική σκηνή των ημερών μας. Κυριαρχεί ένας πανικός όσων έχουν εδώ και τρία χρόνια μια θέση στο ελληνικό Κοινοβούλιο και φαίνονται αποφασισμένοι να κάνουν το παν, για να μην την χάσουν. Τους περιλούζει κρύος ιδρώτας όσο πλησιάζει ο χρόνος της νέας εκλογικής αναμέτρησης και δεν έχουν εξασφαλίσει μια θέση, σε κάποιο ευυπόληπτο ψηφοδέλτιο.

Τουτέστιν σε κάποιο κόμμα, που θα τους ανανεώνει τις ελπίδες της επανεκλογής τους. Στο νέο πολιτικό σκηνικό που δημιουργήθηκε το τελευταίο δεκαπενθήμερο είδαν οι υποψήφιοι να καταρρέουν κόμματα, που μέχρι χθες κόμπαζαν στην αίθουσα του Κοινοβουλίου και βρέθηκαν αίφνης άστεγοι, εγκλωβισμένοι σε ένα κέλυφος χωρίς περιεχόμενο.

Αυτή είναι μια εικόνα ευτελισμού των δημοκρατικών θεσμών, μια εικόνα που αποσύρει μαζικά τους πολίτες από την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος. Η επιστολική ψήφος των αποδήμων που θεσπίστηκε πρόσφατα και για της βουλευτικές εκλογές, δεν φέρνει παράλληλα στις κάλπες και τους εντός των συνόρων πολίτες, που διαπιστώνουν ιδιοις όμμασι, την αναποτελεσματικότητα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.

Κι επειδή δεν έχουν όπλα λύσεων των προβλημάτων στην φαρέτρα τους, επιστρατεύουν τον φανατισμό και τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς, προκειμένου να πείσουν το φιλοθεάμον κοινό, να τους ακολουθήσει. Ακολουθούν κατά γράμμα τα ποδοσφαιρικά πρότυπα, όπως άλλωστε και στις μεταγραφές τους, κηρύττοντας στο πίστευε και μη ερεύνα, που τους εξυπηρετεί, μιας και ουδεμία πρόταση είναι ικανοί να θέσουν στον δημόσιο διάλογο.

Στα νέα αρχηγικά κόμματα, που ήρθαν να προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα συνωστίζονται παλιοί και φέρελπις νέοι, που αναζητούν όχι την δόξα του εκπροσώπου των πολιτών στο Κοινοβούλιο, αλλά μια πολύ καλή αμοιβή, αυτοκίνητο, οδηγό και άλλες ανέσεις που δίνουν μια ζωή χαρισάμενη.

Αν δει κανείς το επάγγελμά πολλών εξ αυτών  και την φορολογική δήλωση, πριν πάρουν την πολυπόθητη έδρα, θα διαπιστώσει του λόγου το ασφαλές, για τον περί ου ο λόγος συνωστισμό. Μολονότι τους πληρώνει το κράτος, δηλ. εμείς για επιστημονικούς συμβούλους, εν τούτοις και οι ομιλίες των περισσοτέρων στην Βουλή, που διαβάζουν από χειρόγραφο, εμπεριέχουν κοινοτυπίες και τσιτάτα άνευ ουσίας.

Αυτός ο Κοινοβουλευτικός κατήφορος είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτος, αν ανατρέξει κανείς στη σύνθεση του Κοινοβουλίου τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης και στην σημερινή κατάντια της.

Τα μονοπρόσωπα νέα κόμματα, που δεν έχουν την κρατική επιχορήγηση, δεν μας λένε ποιος χρηματοδοτεί το ξεκίνημα τους, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται φανερό, ότι σημαντικό ρόλο παίζει ο λεγόμενος ξένος δάκτυλος.

Αυτοί που πατρονάρουν τους νέους σχηματισμούς, υποτίθεται ότι θα φορολογηθούν όπως ισχυρίζονται, για να τους τα πάρει το κράτος και να τα δώσει στους πένητες πολίτες. Όμως ως γνωστόν οι έχοντες έχουν βρει τα παράθυρά τους, μιας και μπορούν να αλλάξουν σημαία στα καράβια τους ή και κατοικία. Είναι σαν τα πουλιά. Μπορούν να πετάνε παντού.

Πάντως αν κρίνει κανείς από τα ΜΜΕ που ελέγχονται από τους λεγόμενους ολιγάρχες, εύκολα μπορεί να συμπεράνει ότι έχουν μπει για τα καλά στο πολιτικό παιχνίδι και ποντάρουν μετά από πολλούς πειραματισμούς, σε δοκιμασμένα άλογα, που μπορούν να πάρουν πάνω τους την κούρσα.

Στις τριάντα προτάσεις για συνταγματικές αλλαγές, δεν είδαμε καμιά από αυτές, που χρειάζονται για να εξυγιανθεί το άρρωστο και εν πολλοίς αναποτελεσματικό πολιτικό σύστημα που ζούμε εδώ και χρόνια.

Τα λέμε και θα τα ξαναλέμε. Θητείες, μονοεδρικές, διαχωρισμός βουλευτικής από την υπουργική ιδιότητα, μικρότερα σχήματα σε Κοινοβούλιο και Υπουργικό Συμβούλιο και ένα επιτέλους αντιγραφειοκρατικό κράτος.

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και η μια προεδρική θητεία δεν προάγουν τους θεσμούς. Αντίθετα είναι ελάσσονες και μικρής αξίας αλλαγές. Η κατηφόρα είναι ανάγκη να ανακοπεί. Πριν να είναι αργά…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Μήπως ήρθε η ώρα να τους θυμίσει η Ελλάδα, με εμφατικό τρόπο πόσο την ενοχλεί η Στρατιά του Αιγαίου και οι συνεχείς ασκήσεις με θέμα την κατάληψη νησιών. Ποια άραγε εννοούν; Μήπως την Μάλτα ή την Σικελία; Και για του λόγου το αληθές, όταν συνεδριάζουν οι επιτελικοί των ασκήσεων στην Τουρκία, έχουν στο φόντο τους, την Λήμνο.

Κατά τα άλλα θέλουν να τους πιστέψουμε ότι δεν κινδυνεύουν τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, από τις ορδές του Αττίλα. Κι όταν μας μιλούν με υπερφίαλο ύφος, για τους βαλλιστικούς τους πυραύλους, που μπορούν να φτάσουν και πέραν της Αθήνας μήπως σε αυτή την περίπτωση, ξεχνούν ότι είμαστε στην ίδια συμμαχία, ή άραγε την θυμούνται μόνο όταν κατηγορούν την Αθήνα για την αμυντική της θωράκιση.

Το θράσος τους δεν περιγράφεται, μιας και όπως αποδείχθηκε πρόσφατα στις πολεμικές επιχειρήσεις στον Κόλπο, η Αθήνα διαθέτει αμυντικά συστήματα, με τα οποία προστάτεψε πέρα από τον Ελλαδικό χώρο, την Κύπρο και την Βουλγαρία, ενώ όπως αποδείχθηκε στο πεδίο, σε ότι αφορά την άμυνα, ο Σουλτάνος ήταν γυμνός.

Εκλιπαρούσε τότε Ισπανούς, Γερμανούς και ΗΠΑ να προστατεύσουν τον εναέριο της χώρο, από τις επιθέσεις των κατά τα άλλα φίλων της στον περσικό κόλπο. Στο πακέτο των εξωφρενικών και συνάμα εκτός τόπου και χρόνου απαιτήσεών της, η Τουρκία βάζει τώρα στο υπό διαμόρφωση νομοσχέδιο της για το Αιγαίο και την επιβουλή σε 152 νησιά και βραχονησίδες. Τόσα τους λείπουν τόσα ζητούν. Την ίδια ώρα αγνοούν, ή κάνουν ότι το αγνοούν, το άρθρο 12 και 15 της Λαζάννης, που ρητά αναφέρει, ότι η Τουρκία παραιτείται από κάθε δικαίωμα και τίτλο σε εδάφη, πέραν των τριών μιλίων από τις ακτές της.

Αν δεν υπήρχε η συνεχείς απειλή, είναι προφανές ότι η Ελλάδα δεν θα είχε κανένα λόγο να εξοπλίσει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Ούτε περισσεύουν τα χρήματα που διατίθενται για τους εξοπλισμούς, ούτε υπάρχει καμία βλέψη από ελληνικής πλευράς προς τις Μικρασιατικές ακτές. Αυτά που λένε τα παπαγαλάκια της τουρκικής προπαγάνδας στα κανάλια τους, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Εξάλλου στην πορεία του χρόνου έχει γίνει φανερό δια γυμνού οφθαλμού, το ποιος τήρησε το γράμμα και το πνεύμα της Συνθήκης και ποιος με βάναυσο τρόπο την καταπάτησε. Από που να αρχίσει κανείς. Από τους Έλληνες της Πόλης, με αφορμή τα 573 χρόνια από την Άλωση, της Ίμβρου και της Τενέδου, ή την λειτουργία του Πατριαρχείου που έχει υποστεί τα πάνδεινα;

Οι Έλληνες που ζούσαν για εκατοντάδες χρόνια στην Κωνσταντινούπολη εξεδιώχθησαν, με βανδαλισμούς σπιτιών και καταστημάτων, από στρατιώτες, που υποδύθηκαν τους αγανακτισμένους πολίτες, τόσο το 1955 όσο και το 1964. Από τους 120.000, που ζούσαν στην Πόλη έχουν απομείνει μόλις 2.000, ως επί το πλείστον υπέργηροι.

Αντίθετα η αμοιβαιότητα, που προέβλεπε η Συνθήκη της Λωζάννης με τους αντίστοιχους μουσουλμάνους της Θράκης, τηρήθηκε χωρίς παρεκκλίσεις από την Ελλάδα. Η φασαρία που κάνουν από την Άγκυρα με τους Μουφτήδες, που θέλουν να εκλέγονται και να μην διορίζονται, είναι άνευ περιεχομένου, μιας και δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες. Και στην Τουρκία άλλωστε, οι αντίστοιχες διαδικασίες γίνονται για την εκλογή τους.

Αλλά εκεί που έδρασαν ως συμμορία βαρβάρων και όχι ως κράτος οι Τούρκοι, έχει να κάνει με στις διώξεις των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου. Στην Ίμβρο ζούσαν 10.000 Έλληνες και 2.000 Τούρκοι.

Το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάννης προέβλεπε καθεστώς αυτονομίας και πλήρη προστασία γλώσσας, θρησκείας και εκπαίδευσης με Έλληνες δασκάλους. Τέλος προέβλεπε η Τοπική Αυτοδιοίκηση να περιέλθει στους Έλληνες κατοίκους.

Οι Τούρκοι δεν επέτρεψαν την εκλογή Ελλήνων τοπικών αρχόντων, και παράλληλα προκειμένου να  καταστρέψουν την οικονομικά τους, τους απαγόρευσαν να εξάγουν από το νησί τα γεωργικά και κτηνοτροφικά τους προϊόντα, καταδικάζοντάς τους έτσι σε οικονομικό μαρασμό.

Και δεν έμειναν σε αυτή την απαράδεκτη ενέργεια. Μετέφεραν στο νησί βαρυποινίτες σε δήθεν ανοιχτές φυλακές. Αποτέλεσμα να κλέβουν τους Έλληνες, να αρπάζουν τις περιουσίες τους και να βιάζουν τις γυναίκες, και τις κόρες τους. Έτσι οδηγήθηκαν αναγκαστικά στο δρόμο της προσφυγιάς και από τους 10.000 που ζούσαν στο νησί το 1923, να απομένουν σήμερα λιγότεροι από πεντακόσιους ανθρώπους.

Κάτι ανάλογο με τις διώξεις συνέβη και στην Τένεδο. Από τους 5.000 Έλληνες και 500 Τούρκους, έχουν απομείνει σήμερα καμιά δεκαριά ψυχές. Όλα αυτά τα εγκλήματα δεν αναδεικνύονται δυστυχώς, όσο θα έπρεπε από Ελληνικής πλευράς και είναι σχεδόν άγνωστα στο ευρύτερο κοινό της χώρας μας. Και δυστυχώς δεν χρησιμοποιούνται κάθε φορά, που η Άγκυρα επιχειρεί να προβάλει αστήριχτα αιτήματα, που αφορούν την διαβίωση των μουσουλμάνων της Θράκης. Απόδειξη, τέσσερεις μουσουλμάνοι από την Θράκη, εκλέγονται σήμερα Βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου.

Αυτή την πραγματικότητα οφείλει να αναδείξει η Ελλάδα και να μην κωφεύει, στις κάθε λογής τουρκικές προκλήσεις. Είναι καιρός και οι νέοι στην Ελλάδα να γνωρίσουν αυτή την ιστορική πραγματικότητα, και η διεθνής κοινή γνώμη να ενημερωθεί. Μιας και η βαρβαρότητα δεν ταιριάζει στην Ευρώπη, των δημοκρατικών αρχών, των αξιών και του πολιτισμού…

Μας είπαν, να δούμε κι αν ισχύει, ότι τα το νέο κόμμα Τσίπρα θα έχει τα χρώματα της Μπαρτσελόνα, το βαθύ μπλε και το μπορντό. Ένας ακόμη παραλληλισμός ποδοσφαίρου και πολιτικής.

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Αν κρίνουμε από τους συνειρμούς και τη χρήση χρωμάτων δημοφιλών ομάδων, η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής είναι πια γεγονός. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι εφοπλιστές αναλαμβάνουν τα ηνία των ομάδων και εν συνεχεία με την δύναμη του χρήματος και του στρατού των οπαδών, επιχειρούν να διεισδύσουν και στον χώρο της πολιτικής.

Από μεταγραφές ποδοσφαιριστών γνωρίζουν. Ανάλογη είναι και η τακτική που ακολουθούν και με τους πολιτικούς. Είναι φανερό ότι ζούμε σε προεκλογική περίοδο, αλλά ταυτόχρονα και μεταγραφική.

Οι μετέχοντες στα υπό διάλυση κόμματα ψάχνουν να βρουν τη νέα φανέλα, που θα φορέσουν. Επαγγελματίες είναι οι άνθρωποι. Όπου προσφέρεται η ευκαιρία για να εισπράξουν τους παχυλούς μισθούς τους και τα εξτραδάκια, τρέχουν να καλύψουν κενές ή υποτιθέμενες κενές θέσεις.

Όταν το χρήμα ρέει άφθονο, οι πρόθυμοι που τρέχουν να το εισπράξουν είναι περισσότεροι των αναμενομένων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός, ότι το πόθεν έσχες των πολιτικών τους εμφανίζει με αρκετές ντουζίνες ακινήτων.

Ποντάρουν οι άνθρωποι σε σίγουρες επενδύσεις. Το λένε και οι σοφοί του εβραϊκού έθνους. Τα ακίνητα είναι μια από τις τρεις κινήσεις διασφάλισης των κερδών, του κάθε έξυπνου επενδυτή.

Κατά τα άλλα, στον προεκλογικό χρόνο που θα διεξέλθουμε, θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά. Από προδότες και προδοσίες μέχρι απατεώνες, διεφθαρμένους και συμμορίες. Όσο πιο πολύ βρίζουν κάποιοι, τόσο και περισσότερο γίνονται αρεστοί στο φιλοθεάμον κοινό.

Γι αυτό και οδηγούν την ένταση στη Βουλή στα άκρα. Ο κόσμος θέλει αίμα και σπέρμα. Και το αίμα δηλ. η οξύτητα, σε όλο της το εύρος θα είναι το όπλο των μονοπρόσωπων κομματικών σχηματισμών, που μιλούν για δημοκρατία και δικαιοσύνη και στο κόμμα τους παρουσιάζουν ένα στυγνό αυταρχικό πρόσωπο, που μεταφράζεται στην αρχή της μιας ή του ενός. Μόνο βούρδουλα δεν βγάζουν για να μαστιγώσουν, τα δόλια τα στελέχη τους.

Η μια όψη του νομίσματος μιλάει για δημοκρατία και η άλλη, αυτή που κρύβεται, σαν την αθέατη πλευρά του φεγγαριού, έχει το φρικτό πρόσωπο του αυταρχισμού. Και για να μην αμφιβάλλει κανείς για τα προσωπικά κόμματα, βάζουν στο ψηφοδέλτια τους και την αφεντομουτσουνάρα του αρχηγού.

Δεν μένει παρά να γυρίσουμε στο σταυρό, αντί της υπογραφής και στη δακτυλοσκόπηση για να φέρουμε την διαδικασία των εκλογών στα παλιά καλά χρόνια. Ήδη πλησιάζουμε στην οπισθοδρόμηση κατά δύο αιώνες, με τα φίλα προσκείμενα σε κάποια μεγάλη δύναμη, κόμματα.

Αν ο θυμός είναι το μόνο κίνητρο, που μας οδηγεί στην κάλπη, τότε να αποβάλουμε ότι λογική έχει απομείνει στο μυαλουδάκι μας, και να πάμε όλοι σύσσωμοι στην γκιλοτίνα.

Πολλές φορές κάποιοι συμπατριώτες μας, θέλησαν να οδηγήσουν την πατρίδα μας στην καταστροφή. Από την δολοφονία του Καποδίστρια, την επιχείρηση κατάληψης της Άγκυρας, τον εμφύλιο του 1946-49 και τέλος το δημοψήφισμα του 2015, που παρά λίγο να οδηγήσει την Ελλάδα στην οικονομική καταστροφή.

Το σημερινό κατακερματισμένο πολιτικά τοπίο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια  στην αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, αν επιβεβαιωθούν οι πολλαπλές δημοσκοπήσεις, μιας και κανείς δεν συνεργάζεται με κανέναν.

Το τι μέλλει γενέσθαι ένας Θεός ξέρει. Η φαγωμάρα γνωστό γνώρισμα των Ελλήνων, αλλά και η γκρίνια συνθέτουν μερικά από τα χαρακτηριστικά της φυλής μας. Αυτά εκμεταλλεύονται οι κάθε λογής λαϊκιστές πολιτικάντηδες και επιχειρούν να αναρριχηθούν στο πολιτικό στερέωμα.

Αν προσθέσουμε την τοξικότητα και την εχθροπάθεια που φτάνουν στις υπερβολές περί εσχάτης προδοσίας, έχουμε μια εικόνα πολεμικής σύρραξης στον πολιτικό στίβο, που ουδόλως εξυπηρετεί το καλώς νοούμενο συμφέρον πολιτών και Πολιτείας, μιας και δεν παράγει πολιτική, που να βελτιώνει την καθημερινότητα των πολιτών.

Για πολλά χρόνια είχαμε τον διαχωρισμό δεξιά, κέντρο, αριστερά. Σήμερα ιδεολογικά αυτές οι διαχωριστικές γραμμές έχουν αμβλυνθεί. Ταυτόχρονα έχουν προκύψει ακροδεξιά και ακροαριστερά κόμματα και σχηματισμοί, ενώ το ζητούμενο της εποχής, που αφορά την καλυτέρευση της ζωής των πολιτών, διαπερνά αυτούς τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς.

Τα αιτήματα των αριστερών κομμάτων δωρεάν υγεία, δωρεάν παιδεία και σύγχρονο κοινωνικό κράτος, ικανοποιούνται από δεξιά κόμματα, αφαιρώντας σημαντικά επιχειρήματα της αριστεράς, που αναζητά νέο ρόλο, αυτόν του ακτιβισμού, στο πολιτικό γίγνεσθαι.

Ο πόλεμος κατά της διαφθοράς απαιτεί ευρύτερη συνοχή ανάμεσα στα κόμματα, μιας και απαιτεί αλλαγές που θίγουν κεκτημένα, ακόμη και εκείνων που εμφανίζονται ως κήρυκες της πάταξης αυτών των φαινομένων.

Το προσωπικό βόλεμα είναι το κυρίαρχο της εποχής μας. Για να δούμε πιο άλλο κακό μας περιμένει…

Κι αυτό, γιατί η Τουρκία θα επιδιώξει να καταλάβει αυθαίρετα τον θαλάσσιο χώρο, ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού, εγκλωβίζοντας όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου κάτω από την άμεση κυριαρχία της Άγκυρας.

Του Τάσου Παπαδόπουλου 

Ένα πρώτο δείγμα αυτής της προκλητικότητας, που δεν συνάδει με κανένα κανόνα διεθνούς δικαίου, έδωσε ήδη η Τουρκία, επιχειρώντας να παρακωλύσει την πόντιση καλωδίων οπτικών ινών, ανάμεσα στην Κω, την Αστυπάλαια και την Ανάφη.

Κάτι ανάλογο είχε κάνει πρόσφατα στην Κάσο, ενώ είναι πια κοινό μυστικό, ότι εμπόδισε πριν από δύο χρόνια την προεργασία πόντισης ηλεκτρικού καλωδίου ανάμεσα στην Κρήτη και την Κύπρο.

Τώρα επιδιώκει να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα, ετοιμάζοντας νόμο με τον οποίο θα διχοτομείται αυθαίρετα το Αιγαίο και θα χρειάζεται η άδεια της Άγκυρας, για κάθε θαλάσσια δραστηριότητα ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού, ενώ τα τουρκικά αλιευτικά θα μπορούν ελεύθερα να ψαρεύουν πέραν των έξι μιλίων των ακτών των νησιών, κάτι που δεν θα μπορούν να κάνουν τα αντίστοιχα ελληνικά.

Αδιαφορώντας για το περιεχόμενο της Συνθήκης της Λωζάννης, που ορίζει ότι πέραν των τριών μιλίων η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα, αυθαίρετα προβάλει αξιώσεις, σε νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, χρησιμοποιώντας ως προηγούμενο αυτό των Ιμίων.

Ως γνωστόν με τις πλάτες των Αμερικανών, που γνώριζαν ότι αυτά ανήκουν στην Ελλάδα, έδωσαν μια δήθεν σολομώντεια λύση, με την συμφωνία όχι στρατοί, όχι πλοία, όχι σημαίες.

Όπως αποκάλυψε ο τότε πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα, η Ουάσιγκτον γνώριζε πολύ καλά ότι τα Ίμια ήταν ελληνικά, όμως επειδή δεν ήθελε να κακοκαρδίσει την Τουρκία, προέκρινε μιαν ενδιάμεση λύση, που όμως άνοιξε την όρεξη της Άγκυρας και έκτοτε πρόσθεσε στο καλάθι των εξωφρενικών απαιτήσεών της, τις λεγόμενες γκρίζες ζώνες.

Το πρόβλημα και το θέμα δεν είναι στην ουσία οι συμμαχίες της Αθήνας. Είναι οι εξοπλισμοί, που καθιστούν την Ελλάδα ισχυρό αντίπαλο και απομακρύνουν την Τουρκία από τον διακαή της πόθο,  μέσω ενός φοβικού συνδρόμου, να οδηγήσει την Αθήνα στην αποδοχή των τετελεσμένων, εξασφαλίζοντας τον έλεγχο του Αιγαίου και της  Α. Μεσογείου.

Κάτι που έχει ήδη κάνει στην Λιβύη και την Συρία. Και είναι ανάλογο με αυτό της Φινλανδίας, απέναντι στην Σοβιετική Ένωση που στην διεθνή καταγραφή έχει ονομαστεί φινλανδοποίηση.

Με αυτή την έννοια η παγίδα του Θουκυδίδη στην οποία αναφέρθηκε ο Πρόεδρος της Κίνας, ήταν μια αντιστοιχία του πολέμου Σπαρτιατών-Αθηναίων, που την παραλλήλισε με αυτήν  της Κίνας με τις ΗΠΑ για την Ταϊβάν.

Η αναφορά στην ιστορία παραπέμπει σε μια ανερχόμενη δύναμη που γίνεται ανταγωνιστική, και δεν το ανέχεται η μέχρι τότε κραταιά υπερδύναμη. Αναλογίες μπορούμε κάλλιστα να δούμε και στις σχέσεις Αθηνών-Άγκυρας.

Η μέχρι χθες χρεοκοπημένη χώρα, εμφανίζεται σήμερα ισχυρή στον αέρα και σύντομα εξ ίσου ισχυρή στη θάλασσα, όπου παίζεται το παιχνίδι, του ποιος κάνει κουμάντο. Αυτό ενοχλεί ιδιαίτερα την Άγκυρα, μιας και η Αθήνα δεν είναι πια του χεριού της και την βάζει στον πειρασμό να ρισκάρει ένα θερμό επεισόδιο, προκειμένου με νέους όρους και όχι αυτούς του διεθνούς δικαίου, να καθίσουν στο τραπέζι, προκειμένου να οριστούν νέα δεδομένα, και κανόνες του γεωπολιτικού παιχνιδιού.

Ένας παράγοντας που έρχεται από το παρελθόν και έχει να κάνει με την κληρονομιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι το πότε χτυπάει η σημερινή Τουρκία και πως εκμεταλλεύεται την εσωτερική αναταραχή του αντιπάλου της.

Θυμίζει την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπου πριν από την Άλωση της Πόλης, υπήρξε ένας σκληρός εμφύλιος πόλεμος, ανάμεσα στους Παλαιολόγους και τους Κατακουζηνούς, με αφορμή την συμφωνηθείσα και ουδέποτε πραγματοποιηθείσα  ένωση των δύο εκκλησιών.

Οι Κατακουζηνοί προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους Παλαιολόγους κάλεσαν τους Οθωμανούς σε βοήθεια. Αυτή την διαμάχη εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι προκειμένου να αποκτήσουν τεχνογνωσία και να εκπορθήσουν  αργότερα την Κωνσταντινούπολη.

Το 1922 δεν ήταν μια καταστροφή που προέκυψε εν αιθρία. Ούτε το 1974 και πολύ περισσότερο το 1996.

Η Μικρασιατική καταστροφή προέκυψε από μιαν έντονη διαμάχη ανάμεσα στους Βενιζελικούς και τους Βασιλικούς, για το πως θα διασφαλιστούν τα κεκτημένα στην Μικρά Ασία. Αποτέλεσμα, να καταστραφεί ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας.

Η κατάληψη του 37% της Κύπρου προέκυψε το 1974 από το άφρων πραξικόπημα του Ιωαννίδη, εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Τέλος το γκριζάρισμα των Ιμίων είχε και μια εσωτερική διάσταση. Η διαπάλη για την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ, που έφερε τον Κ. Σημίτη οριακά στην πρώτη θέση, υπονομεύθηκε εσωτερικά και κάποιοι επιχείρησαν να βάλουν τρικλοποδιές στον νέο πρωθυπουργό, στρατιωτικοποιώντας την διαμάχη, αντί να την κρατήσουν σε χαμηλά επίπεδα με την εμπλοκή μόνο του λιμενικού.

Η Τουρκία βλέποντας σήμερα ότι η πολιτική διαπάλη στην Ελλάδα έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις και εν όψει εκλογών και αβέβαιου αποτελέσματος, προετοιμάζει το έδαφος προκειμένου να ενεργήσει την κατάλληλη στιγμή με γεωπολιτικό επιχείρημα,  που βρίσκεται κοντά στην ρήση, η παγίδα του Θουκυδίδη.

Το θέμα είναι αν θα πέσει η Αθήνα στην παγίδα, που στήνει η Άγκυρα. Αν δηλαδή οι πολυποίκιλες πολιτικές δυνάμεις θα εμείνουν στην τοξικότητα που καλλιεργούν, εδώ και καιρό, ή αν θα ενωθούν, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο επιθετικός ανατολίτης.

Θα συναινέσουν άραγε τα κόμματα σε μια κίνηση, που θα περιλαμβάνει γραμμές βάσης δηλ. κλείσιμο κόλπων, ανακήρυξη ΑΟΖ, καθώς και 12 μίλια σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, ως απάντηση στις  επιθετικές κινήσεις της Άγκυρας;