Του Τάσου Παπαδόπουλου

Την ίδια ώρα Ομάν και Ιράν συνομιλούν για το καθεστώς των στενών και απ ότι πληροφορούν την διεθνή κοινή γνώμη, οι επαφές αυτές βρίσκονται σε καλό δρόμο. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ΗΠΑ δεν μετέχουν στις συνομιλίες αυτές, και δεν γνωρίζουν το περιεχόμενό τους.

Ταυτόχρονα ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι απαγορεύονται οι πάσης φύσεως συναλλαγές ολόκληρου του πλανήτη με το Ιράν και απειλεί όποιον τις αποτολμήσει με κυρώσεις. Τώρα τι κυρώσεις θα επιβάλλει στην Κίνα ο Τραμπ, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, μιας και ήδη το Πεκίνο, απέρριψε το όρντινο του Αμερικανού Προέδρου.

Την ώρα που το αμερικανικό χρέος έχει ξεπεράσει τα 40 τρις, με ένα μεγάλο πακέτο ομολόγων να έχει στα χέρια της η Κίνα, πόσο και πως μπορεί ο Τραμπ να απειλήσει την χώρα με πληθυσμό 1,4 δις, που κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να αναπτύξει σημαντικά την τεχνολογία της και στον τομέα των Νέων Μέσων και στην αυτοκινητοβιομηχανία.

Αλλά δεν μένει ο Τραμπ στα στενά του Ορμούζ, που με τον αποκλεισμό τους έχουν αναστατώσει ενεργειακά την υφήλιο. Επιτέθηκε και στον Καναδά λέγοντας, ότι απολαμβάνει τα αγαθά μιας 51^ης πολιτείας των ΗΠΑ και παραμένει μια χώρα, που πεισματικά δεν δέχεται να ενσωματωθεί στην Αμερικανική κυριαρχία.

Και πρόσφατα βρήκε μια ασήμαντη  αφορμή για να της επιβάλει νέους βαρύτατους δασμούς, σε μια σειρά προϊόντων. Το γεγονός έχει εξαγριώσει τους πολίτες των ΗΠΑ, που κατοικούν στο βόρειο τμήμα της χώρας, που συνορεύει με τον Καναδά. Όμως ο Τραμπ δεν πτοείται, μιας και την πολιτική την παίζει στα δάχτυλα, όπως στο παρελθόν το real estate.

Ο πληθωρικός σε δηλώσεις κ. Τραμπ δεν καταλαβαίνει Χριστό και μισεί τους Ευρωπαίους, που αντέδρασαν αρνητικά στην πρόθεσή του να αγοράσει την Γροιλανδία. Όλα είναι business κατά τον κ. Τραμπ. Γι αυτό και φρόντισε να τοποθετήσει σε θέσεις πρέσβεων και διεθνών διαπραγματευτών φίλος του πολυεκατομμυριούχους, που δεν σκαμπάζουν τίποτα από διπλωματία και γι αυτό κάνουν γκάφες, την μια μετά την άλλη.

Δεν του αρέσει η Ευρώπη γιατί έχει παράδοση δημοκρατικών καθεστώτων και ακολουθεί διαδικασίες χρονοβόρες μεν, αλλά που λαμβάνουν υπόψη τους λαούς, που εκπροσωπούν. Γι αυτό και προτιμά αυταρχικά καθεστώτα όπως αυτό του Κιμ της Β. Κορέας. Προανήγγειλε μάλιστα και επίσκεψη στην Πιονγκγιάνγκ,η οποία διαψεύστηκε από την αδελφή του κληρονομικού κομμουνιστή ηγέτη της Ασιατικής αυτής χώρας.

Αλλά και περίεργες συναλλαγές έχει με έναν άλλο αυταρχικό ηγέτη, τον Πούτιν. Πρόσφατα είδαμε να πετάει αμερικανικό αεροπλάνο στους αιθέρες της Μόσχας, με επιβάτη τον αρχηγό της CIA παρακαλώ. Για τον σκοπό αυτής της επίσκεψης και για τις επαφές του υψηλόβαθμου αξιωματούχου των ΗΠΑ δεν μάθαμε τίποτα, από τον λαλίστατο κατά τα άλλα Πρόεδρο των ΗΠΑ.

Στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, έφτυσε στα μούτρα όλους τους Ευρωπαίους που πήραν μέρος σε αυτήν, λέγοντας ότι έκανε τον κόπο να μεταβεί τουρκική πρωτεύουσα, για χατίρι του Ερντογάν και μόνον.

Είχε μακρές συνομιλίες με τον σουλτάνο της Άγκυρας στο σεράι του αυταρχικού ηγέτη της Τουρκίας κι από πουθενά δεν ακούστηκε κιχ για τις φυλακίσεις των πολιτικών του αντιπάλων και επικριτών του καθεστώτος, όπως του Οσμάν Καβαλά για την οποία εσχάτως καταδικάστηκε η Τουρκία, από το Διεθνές Δικαστήριο.

Τι να κάνουμε, αυτές είναι οι παρέες του Κ. Τραμπ με αυτούς συναγελάζεται, αυτούς κρίνει ότι είναι οι ομοτράπεζοι του και σε αυτούς θα ήθελε να μοιάσει. Το Κογκρέσο το γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του, και το θεωρεί κάτι σαν βάρος στα σχέδιά του, για τις επεκτάσεις που ονειρεύεται, που συνοδεύονται πάντα από τις σχετικές οικογενειακές business.

Το τερπνόν μετά του ωφελίμου που λένε. Σε αυτό τον τρελό κόσμο που ζούμε, το ερώτημα που τίθεται είναι τι κάνει μια χώρα με έναν όμοιο του Τραμπ στα ανατολικά σύνορα της για να επιβιώσει.

Για να δανειστούμε ένα σύνθημα του ΚΚΕ, θα έλεγε κανείς ενότητα και αγώνας. Για την ώρα ενότητα δεν βλέπουμε μιας και οι πολιτικοί σκυλοκαβγάδες καλά κρατούν. Το ίδιο και ο αγώνας μιας και καμιά τριανταπενταριά χιλιάδες νέοι μας δηλώνουν ψυχικά ασθενείς για να αποφύγουν την στράτευση και περισσότεροι, περίπου 38.000, έχουν καταστεί ανυπότακτοι, μιας και την έχουν κάνει γι άλλες πολιτείες. Και να σκεφθεί κανείς ότι η πατρίδα τους καλεί, για ένα μόλις εννεάμηνο να υπηρετήσουν.

Αυτή είναι η Ελλάδα σήμερα, σε αυτό τον τρελό κόσμο και το τι μέλλει γενέσθαι, αόρατο έως προβληματικό…

Για να θυμίσουμε σε έχουν ξεχάσει, οι πολυκατοικίες αυτές είχαν στεγάσει τους αθλητές στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Μετά από αυτούς εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους και έγιναν βορά κάθε μικροαπατεώνα, που αφού λεηλάτησε τον οικιακό εξοπλισμό που είχαν, αποσπώντας ακόμη και τα πορτοπαράθυρα, τους έβαλε και φωτιά προκειμένου  να χαθούν τα ίχνη του.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Στην Αθήνα και στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής όπως είναι γνωστό, υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στέγης, με τα ενοίκια να έχουν φτάσει στο ταβάνι και πολλούς, ιδίως νέους ανθρώπους, να μην έχουν που την κεφαλήν κλίνη.

Το τεράστιο αυτό συγκρότημα στους Θρακομακεδόνες είναι ιδιοκτησίας κάποιου κρατικού φορέα, που αδιαφορεί όπως συμβαίνει συνήθως, για την τύχη του. Το ερώτημα που τίθεται είναι ένα και απλό. Γιατί το Δημόσιο δεν αξιοποιεί αυτά τα ακίνητα, προκειμένου να δοθούν προς χρήση, σε ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού της χώρας;

Και το κυριότερο, ποιος ήταν ο φορέας που τα εγκατέλειψε στην τύχη τους μετά την ολοκλήρωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004; Και ποια η ευθύνη, πολιτική, αστική και ενδεχομένως ποινική αυτών, που δεν ενήργησαν με την δέουσα επιμέλεια για την αξιοποίησή τους;

Στα ερωτήματα αυτά το ανάλγητο πολιτικό σύστημα δεν έχει να δώσει καμιά απάντηση. Οι ευθύνες ως συνήθως διαχέονται στους φορείς του πολυπλόκαμου Δημοσίου και στο τέλος βγαίνουν όλοι λάδι, μιας και το σύστημα έχει φτιαχτεί έτσι, ούτως ώστε να μην μπορούν να εξατομικευθούν οι όποιες ευθύνες, για την καταστροφή και την απουσία αξιοποίησης, ενός σημαντικού περιουσιακού στοιχείου του κράτους.

Μετά από οκτώ χρόνια από το 2004, το Λονδίνο ανέλαβε την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων. Όλα μα όλα τα ακίνητα που κατασκευάστηκαν, είχαν εκ των προτέρων πουληθεί η εκχωρηθεί για κάποια συγκεκριμένη χρήση.

Από τα στάδια μέχρι τις κατοικίες. Και για όσα δεν υπήρχε ενδιαφέρον για περαιτέρω αξιοποίηση, έγιναν με λυόμενες κατασκευές, προκειμένου να διαλυθούν και να μην επιβαρύνουν τον φορέα που είχε αναλάβει την διεξαγωγή των αγώνων, με πρόσθετες δαπάνες.

Και το κυριότερο την επομένη της διεξαγωγής των Ολυμπιακών, οι Βρετανοί πολίτες πληροφορήθηκαν από τα ΜΜΕ για τον λογαριασμό, δηλ. τα έξοδα και τα έσοδα, που ειρήσθω εν παρόδω δεν χρέωσαν ούτε μία λίρα, στο τελικό αποτέλεσμα, τον φορολογούμενο πολίτη. Γιατί πολύ απλά ο ισολογισμός ήταν μηδενικός.

Στην Ελλάδα, για να θυμηθούμε, πέρασαν παρά τα χρόνια, αλλά ποτέ δεν δημοσιοποιήθηκε κάποιο οικονομικό αποτέλεσμα, που να αφορά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

Ούτε έγινε κάποια εκ των προτέρων μελέτη, για την αξιοποίηση των έργων την επόμενη ημέρα, και τέλος η τότε κυβέρνηση από την ημέρα της ανάληψης των Ολυμπιακών, ουδέν έπραξε για μια τριετία, με αποτέλεσμα να τρέχει και να κάνει απευθείας αναθέσεις, που φούσκωσαν υπέρμετρα τον τελικό λογαριασμό.

Πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι ο επιβαρυντικός για την οικονομία λογαριασμός, ήταν και αυτός που συνέτεινε καθοριστικά στην χρεοκοπία που ακολούθησε το 2010.

Μολονότι τα μαθηματικά είναι αριθμοί, που συνήθως δεν επιδέχονται αμφισβητήσεις, στην Ελλάδα ακόμη και σ’ αυτό το θέμα έχουμε μάθει να θολώνουμε τα νερά, με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανείς να βρει άκρη και τέλος.

Για όλα αυτά οι πολιτικές ευθύνες των προσώπων που κυβέρνησαν τη χώρα από το 1997 που πήραμε τους ΟΑ, μέχρι το 2010, που η οικονομία της χώρας τα τίναξε, είναι τεράστιες, που όμως δεν αποδόθηκαν ποτέ, μιας και όπως μας είπαν παραπλανητικά, ‘λεφτά υπάρχουν’, για να φαν κι οι κότες, θα προσθέταμε, για να ολοκληρωθεί έτσι το σκηνικό της τρέλας.

Μέσα στην πολιτική παραζάλη της εποχής, χάθηκαν και οι ευθύνες και οι υπεύθυνοι. Το πάθος των αρχηγών και αρχηγίσκων ήταν να καταλάβουν την εξουσία, όλα τα άλλα ήταν απλώς … οδοντόκρεμες.

Μ’ αυτά και με τ’ άλλα, των αλόγιστων δανειοδοτήσεων, βρέθηκε η χώρα στο χείλος του γκρεμού και γίναμε περίγελοι όλου του κόσμου.

Το στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα δεν ισχύει για την χώρα, όπου ευδοκιμεί η φαιδρά πορτοκαλέα, μιας και μολονότι έχασαν οι πολίτες το 25% των εισοδημάτων τους, οι τράπεζες μας έβαλαν στη ουρά για 60 ευρώ, και πολλοί συμπολίτες μας έχασαν τα σπίτια τους, εν τούτοις παραμένουμε ρομαντικοί και κάποιοι αιθεροβάμονες, που πιστεύουν ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ  θα εμφανιστεί και πάλι με την ρομφαία του, για να μας σώσει…

Του Τάσου Παπαδόπουλου 

Όλα στο περίπου, όλα στο κουτουρού. Κι όταν έρχεται η καταστροφή, υπό την πίεση των γεγονότων και εκ των υστέρων, σπεύδουν οι κυβερνώντες να νομοθετήσουν, προκειμένου ως κακομαθημένα παιδιά να μας πουν ότι ήταν λάθος οι υπάρχοντες κανόνες και τώρα τους διορθώσουμε.

Μπορεί να αποδίδουν ενέργεια τα φωτοβολταϊκά και οι ανεμογεννήτριες, αλλά κανείς δεν υπολόγισε αν αυτή η ενέργεια μπορεί να καταναλωθεί τις ώρες που παράγεται, ή αν είναι αχρείαστη και ή πετιέται, ή εξάγεται σε γειτονικές χώρες.

Αυτή η απουσία προγραμματισμού παραγωγής και εκμετάλλευσης δείχνει μια κατάσταση Ελ Ντοράντο, όπου κάποιοι επενδύουν εκ του ασφαλούς, μιας και ο κρατικός ΑΔΜΗΕ αναλαμβάνει να διαχειριστεί το παραγόμενο προϊόν.

Κι επειδή όλα αυτά δεν είναι θεωρίες για να γεμίζει κανείς μια κόλλα χαρτιού, η γύμνια του κράτους φάνηκε με την πρόσφατη πυρκαγιά στο Πόρτο Γερμενό και στις γύρω περιοχές.

Όπως έγινε γνωστό τα καλώδια μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας από τις ανεμογεννήτριες προς το δίκτυο του ΑΔΜΗΕ, που περνούσαν πάνω από το δάσος δημιούργησαν το σπινθήρα λόγω του ανέμου, που έκαψε πάνω από 110.000 στρέμματα, μιας αληθινά ξεχωριστού κάλους, πευκόφυτης περιοχής.

Το γιατί τα καλώδια αυτά που διέσχιζαν το δάσος δεν ήταν υπόγεια, ή γιατί δόθηκε η άδεια εγκατάστασης ανεμογεννητριών χωρίς από πριν να εξασφαλισθεί η ασφαλής μεταφορά του ηλεκτρικού φορτίου, δεν μας είπαν.

Τώρα εκ των υστέρων αποφάνθηκαν στο αρμόδιο υπουργείο, ότι είναι παλαιό το νομικό καθεστώς που διέπει την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών, και θα το αλλάξουν.

Το πόσο γρήγορα πάλιωσε το νομικό καθεστώς είναι κάτι που δεν μας εξήγησαν, μιας και εκ των υστέρων επιχειρούν τις διορθώσεις αφού γίνει το κακό.

Το ότι σε μια πόλη των πέντε εκατομμυρίων, που περιστοιχίζεται από δάση κάηκε μέσα σε μια δεκαετία το 42% του πρασίνου, δείχνει ότι τα περί προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος είναι λόγια του αέρα, που στην πράξη δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Οι αποζημιώσεις που εξαγγέλθηκαν δεν λύνουν το πρόβλημα. Που θα ξαναχτίσουν οι άνθρωποι τα σπίτια τους, πάνω στα αποκαΐδια, που άφησε στο πέρασμά της η πύρινη λαίλαπα;

Από την άλλη πλευρά το να κτίζει κανείς μέσα στο δάσος συνεπάγεται και μια σειρά από ευθύνες, με πρώτη από αυτές την ασφάλισή του στην περίπτωση της πυρκαγιάς.

Παράλληλα χρειάζεται να στηθεί ένας μηχανισμός αντιπυρικής προστασίας, όπως γεννήτριες και δεξαμενές νερού, που να μπορούν προστατεύσουν σε κάποιο βαθμό την κατοικία εντός του δάσους.

Η άναρχη ανάπτυξη των ΑΠΕ με ασαφές συχνά νομικό καθεστώς και η αδυναμία του ΑΔΜΗΕ να απορρόφηση την ενέργεια που παράγεται, δείχνει προχειρότητα και επιπολαιότητα, ανάλογη με αυτήν των αυθαιρέτων που νομιμοποιούνται εκ των υστέρων, αντί να προηγηθεί ένας σοβαρός και υπεύθυνος πολεοδομικός σχεδιασμός.

Κι επειδή πρόσφατα βρέθηκα στα Κύθηρα, όπου κάθε χρόνο περνάω λίγες ημέρες των διακοπών μου, έκανα επιτόπιο ρεπορτάζ βλέποντας  τον Δήμαρχο του νησιού Σ. Χαρχαλάκη να σταματάει με καλημερίσει και να μου λέει ότι ανεβαίνει επειγόντως στην Αθήνα, γιατί το κτηματολόγιο εμφανίζει αλλ’ αντ’ άλλων, τις ιδιοκτησίες στην περιοχή.

Και να σκεφθεί κανείς ότι στα Κύθηρα, υπάρχει ο θεσμός της Εγχώριας Περιουσίας με διαχειριστή από το νησί, που προστατεύει μέσω των δημοτικών αρχών την δημόσια περιουσία.

Αυτή και μόνο η εικόνα δείχνει τα έργα και της ημέρες του Ελληνικού Κτηματολογίου, που μοιάζει με το γεφύρι της Άρτας, που ολημερίς το κτίζανε και το βράδυ γκρεμιζόταν. Η γειτονική μας Βουλγαρία απορροφά μεγάλες ποσότητες ενέργειας από την Ελλάδα, εξασφαλίζοντας φθηνό ρεύμα για τους πολίτες της, κάτι που δε κάνουν τα σαΐνια μας στη χώρα μας, μιας και δίνουν άδειες αφειδώς χωρίς να έχουν προμηθευτεί μπαταρίες που θα αποθηκεύουν την ενέργεια της ημέρας από τα φωτοβολταϊκά και θα την παρέχουν το βράδυ στο δίκτυο δηλ. την ώρα της αιχμής της κατανάλωσης.

Το να παράγεται ενέργεια από τις ΑΠΕ είναι ένα θέμα, όμως αυτό δεν πρέπει να γίνεται σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος που οφείλουμε όλοι να προστατεύουμε.

Με αυτή την έννοια η αποτυχία της ανάπτυξης των ΑΠΕ με την αντίστοιχη  προστασία του περιβάλλοντος  είναι δεδομένη. Ζητούμενο παραμένει σε τι περιβάλλον και με ποιές επιπτώσεις, πλημμύρες κλπ,  θα ζήσουν οι κάτοικοι της πρωτεύουσας αυτόν τον χειμώνα…

Χρειάστηκε να μετακινηθούν από τις εστίες τους πάνω από 300.000 πολίτες σε Γαλλία και Ισπανία, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα δηλ. να μην υπάρξουν ανθρώπινες απώλειες. Τα τεχνικά μέσα, που καθημερινά πολλαπλασιάζονται στέκονται αδύναμα να τιθασεύσουν τις πύρινες φλόγες, που ξεπηδούν ξαφνικά και κατακαίνε δάση και κατοικίες.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Πολλά έχουν ακουστεί για τα αίτια που προκαλούν τις πυρκαγιές. Άλλοι μιλούν για ανθρώπινη αμέλεια, άλλοι για εμπρησμούς και άλλοι για ηλεκτροφόρα καλώδια ή για τις ανεμογεννήτριες, που στήνονται στις βουνοκορφές. Βεβαίως σημαντικό ρόλο παίζει και η παρατεταμένη ξηρασία, αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής, που κάποιοι δεν την παραδέχονται ως αιτία του κακού.

Στην πολιτική αντιπαράθεση που διατηρήθηκε σε υψηλούς τόνους ολόκληρο τον Ιούλιο, η τελευταία ντουφεκιά έπεσε από την πλευρά Τσίπρα και είχε στόχο το ΠΑΣΟΚ και τα δανεικά κι αγύριστα, που έχουν λάβει τόσο το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη, όσο και η ΝΔ.

Βεβαίως σε σχετικές ερωτήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ισχυρίζονται ότι έχουν ρυθμίσει τα δάνεια τους προς τις τράπεζες, που συνολικά ξεπερνούν το ένα δις. Όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ, που εγκατέλειψε ο Τσίπρας καταφεύγοντας σε άλλες πολιτείες, δεν είναι άσπιλος και αμόλυντος.

Όπως έγινε γνωστό, με αφορμή την διαμάχη για τα οικονομικά των κομμάτων, επί Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ δανειοδοτήθηκε από τράπεζα με 10 εκατομμύρια  ευρώ, προκειμένου να αποπληρώσει άλλες δανειακές υποχρεώσεις, και έβαλε υποθήκη το κτίριο της Πλ. Κουμουνδούρου, που αποτιμήθηκε προς 2,7 εκατομμύρια ευρώ. Για τα υπόλοιπα 7,3 εκατομμύρια παρέπεμψε την τράπεζα σε προσεχή κρατική επιδότηση δηλ. από τον κρατικό κορβανά.

Όμως γεννάται το ερώτημα ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ των ορφανών του Τσίπρα, πως θα αποπληρώσει το δάνειο, μιας και αν δεν μπει στην επόμενη Βουλή δεν θα έχει να πάρει φράγκο από το κράτος, για να αποπληρώσει το δάνειό του.

Άρα όλα τα κόμματα, που άσκησαν την εξουσία είναι βουτηγμένα ως τον λαιμό στα χρέη, και είναι κατά το κοινώς λεγόμενο χρεοκοπημένα. Στις περίφημες συνταγματικές ρυθμίσεις, που προωθεί η κυβέρνηση θα έπρεπε να προστεθεί και μια ακόμη, αυτή της απαγόρευσης της δανειοδότησης  των κομμάτων από τις τράπεζες και μια δεύτερη των πραγματικών ελέγχων των οικονομικών τους, όπως και αυτών των υποψηφίων βουλευτών.

Να γνωρίζει ο πολίτης που καλείται να ψηφίσει, ποιοι είναι οι χρηματοδότες τόσο των κομμάτων όσο και των υποψηφίων βουλευτών. Καθαρές κουβέντες και καθαρά χαρτιά. Κι όποιος έχει αντίρρηση ή δεν τηρεί κατά γράμμα την συνταγματική επιταγή, να αποκλείεται από την εκλογική διαδικασία.

Αυτή είναι μια θεσμική μεταρρύθμιση, που επιτρέπει την διαφάνεια στα οικονομικά κομμάτων και πολιτικών. Όπως επίσης να ελέγχονται οι πολιτικοί ως προς το ‘πόθεν έσχες’ τους, τόσο κατά την είσοδό τους στα κοινοβουλευτικά έδρανα, όσο και κατ’ έτος μέχρι της εξόδου τους από αυτά.

Γιατί παρατηρείται το φαινόμενο οι άνθρωποι που κατεβαίνουν στην πολιτική για να μας …σώσουν, να αποκτούν τεράστιες περιουσίες κατά την διάρκεια της ή των θητειών τους και να μένουν αναπάντητα τα ερωτήματα, το που και πως κατάφεραν να αυξήσουν σε δυσθεώρητα ύψη, την περιουσία τους.

Με αυτή την έννοια οι προτάσεις Τσίπρα για τη δέσμευση του 80% της τακτικής κρατικής χρηματοδότησης των υπερχρεωμένων κομμάτων για την αποπληρωμή των τραπεζικών τους δανείων και την υποχρεωτική απόδοση του 50% της βουλευτικής αποζημίωσης των βουλευτών, ευρωβουλευτών και λοιπών αιρετών προς το κόμμα με το οποίο εξελέγησαν, αποκλειστικά για τη μείωση των κομματικών οφειλών, είναι προς την σωστή κατεύθυνση.

Όμως δεν μας πληροφορούν εκεί στην Λεωφόρο Αμαλίας, γιατί αυτή η πρόταση δεν κατατέθηκε όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυβέρνηση. Και επίσης το νέο πρόσωπο Τσίπρα, πως χρηματοδοτείται και από ποιους; Η απάντηση από εθελοντές και μέλη του νέου σχήματος δεν πείθουν, μιας και το στήσιμο ενός νέου κομματικού σχηματισμού δεν πραγματοποιείται με πενταροδεκάρες.

Αν θέλουν πραγματικά τα κόμματα διαφάνεια, οφείλουν να δεχθούν τον πραγματικό έλεγχο των ταμείων τους, καθώς και τον αντίστοιχο για τους βουλευτές τους. Όλα τα άλλα είναι λόγια του αέρα, όπως αυτός που ραγίζει τις καρδιές μας, εξακοντίζοντας τα καυτά κουκουνάρια, που καίνε το πράσινο και μαζί τον αέρα που αναπνέουμε…

Τον μήνα με τις πικρές μνήμες των Κυπρίων, μιας και στις 15 Ιουλίου του 1974 η χούντα του Ιωαννίδη, πραγματοποίησε το αποτρόπαιο έγκλημα εναντίον της Κύπρου. Πέντε ημέρες αργότερα, στις 20 Ιουλίου, οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Μεγαλόνησο  καταλαμβάνοντας το 37% του εδάφους της.

Του Τάσου Παπαδόπουλου 

Πριν από λίγες ημέρες η απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για την Κύπρο, Μαρία Άγχελα Ολγκίν Κουεγιάρ εξήγγειλε δέσμη προτάσεων, για επίλυση του κυπριακού, με ασαφείς προσεγγίσεις, στη βάση του μαζί και χώρια.

Από την πλευρά της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έσπευσε να υιοθετήσει την πρωτοβουλία της απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, διορίζοντας από την πλευρά της, τον Ραφαέλε Φίτο, Εκτελεστικό Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ως Ειδικό Εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κύπρο.

Από την εποχή της αγγλοκρατίας μέχρι σήμερα, κι από την ανεξαρτησία του 1960, μέχρι την εισβολή και μετά τα επακόλουθα αυτής, έχουν γίνει πολλές απόπειρες επίλυσης του κυπριακού.

Όλες απέβησαν μάταιες, ακόμη και αυτή της ανεξαρτησίας, που δεν στέριωσε, μιας και τον Δεκέμβρη του 1963 είχαμε την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων, που οδήγησε στην γνωστή ‘πράσινη γραμμή’ διαχωρισμού, μια πρώτη αποσχιστική ενέργεια, που υποκίνησε η Άγκυρα.

Στα σχέδια πρώτο διακρίνουμε αυτό του Βρετανού κυβερνήτη Χάρντινγκ, που παρουσιάστηκε το 1955, αμέσως μετά την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Προέβλεπε αυτοκυβέρνηση εντός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, με σταδιακή μετάβαση σε ένα καθεστώς αυτοδιάθεσης.

Το σχέδιο αυτό, όπως και ένα δεύτερο που ακολούθησε του Μακ Μίλαν το 1958, έβαζε στο παιχνίδι και τους Τ/Κ, μιας και προέβλεπε κοινή διοίκηση από το 82% των Ε/Κ με το 18% των Τ/Κ. Οι προτάσεις αυτές  απορρίφθηκαν και από τις δύο πλευρές. Το αίτημα των Ε/Κ ήταν η ένωση και των Τ/Κ η διχοτόμηση.

Ακολούθησαν οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως δικοινοτικού κράτους με Πρόεδρο Ε/Κ και Αντιπρόεδρο Τ/Κ.

Αμέσως μετά την ανταρσία των Τ/Κ τον Δεκέμβρη του 1963, επενέβη ο λεγόμενος αμερικανικός παράγοντας και δια του πρώην υπουργού Εξωτερικών Ντιν Άτσεσον, το 1964  παρουσίασε σχέδιο που εμπεριείχε την ένωση, με ταυτόχρονη παραχώρηση περιοχής στην Καρπασία, υπό τουρκική κυριαρχία για την δημιουργία στρατιωτικής βάσης.

Το σχέδιο αυτό απορρίφθηκε από τον Μακάριο. Σημαντικό ρόλο σε αυτή την απόρριψη έπαιξε ο Ανδρέας Παπανδρέου, που μετέβη στην Λευκωσία ως απεσταλμένος του τότε πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου, προκειμένου να πειστεί ο Μακάριος να αποδεχθεί την αμερικανική πρόταση.

Το 1968 πραγματοποιήθηκαν οι λεγόμενες ενισχυμένες συνομιλίες των Κληρίδη και Ντενκτάς με την συμμετοχή δύο συνταγματολόγων από την Ελλάδα και την Τουρκία, με σκοπό να επιλυθούν διαφορές ανάμεσα στις δύο κοινότητες με πιο σημαντική αυτή των χωριστών δήμων στις πέντε μεγάλες πόλεις της Κύπρου.

Μολονότι οι συνομιλίες έφτασαν σε κάποιο αίσιο αποτέλεσμα την Άνοιξη του 1974, δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, λόγω του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής που ακολούθησε στις 15 και στις 20 Ιουλίου του 1974.

Με τα νέα δεδομένα επί του εδάφους, που ακολούθησαν και με το 37% της Κύπρου υπό τουρκική κατοχή, τα Ηνωμένα Έθνη επανέφεραν στο τραπέζι τις δύο πλευρές, προκειμένου να βρεθεί μια κάποια λύση του προβλήματος.

Το 1976 είχαμε το λεγόμενο Αγγλοκαναδοαμερικανικό σχέδιο. Αυτό προέβλεπε δικοινοτική ομοσπονδία, που ήδη είχε αποδεχθεί ήδη ο Μακάριος, μετά τα τετελεσμένα της εισβολής και της κατοχής του 37% της Μεγαλονήσου από τα τουρκικά στρατεύματα, με άμεση επιστροφή της Αμμοχώστου στον ΟΗΕ και την επανεγκατάσταση των Ε/Κ, που με την βία εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες, πριν την έναρξη των συνομιλιών.

Το σχέδιο αυτό απορρίφθηκε από τον Πρόεδρο Κυπριανού με αποτέλεσμα να παραμείνει μια πόλη ολόκληρη περίκλειστη και να αφήνεται στην φθορά του χρόνου. Μια συμφωνία γενικόλογη χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα, έγινε το 1977 μεταξύ Κυπριανού και Ντενκτάς.

Ακολούθησε στις 15 Νοεμβρίου 1984 η ανακήρυξη του ψευδοκράτους στον κατεχόμενο βορά, για να φτάσουμε μετά από μια άκαρπη οκταετία στο Σχέδιο Γκάλι το 1992, όπου κι αυτό απορρίφθηκε για διαφορετικούς λόγους κι από τις δύο πλευρές.

Στη συνέχεια το 2002 ξεκίνησε να συντάσσεται το λεγόμενο σχέδιο Ανάν για να καταλήξει στην οριστική του μορφή το 2004, που απέδιδε κατεχόμενα εδάφη, αλλά σε αντάλλαγμα εμπεριείχε όρους  συγκυβέρνησης, που δεν θα ήταν δυνατόν να επαναφέρουν σε μια ομαλή λειτουργία την Κυπριακή Δημοκρατία.

Το σχέδιο εγκρίθηκε από το 65% των Τ/Κ και απορρίφθηκε από το 76% των Ε/Κ.

Τελευταία προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού έγινε από τον ΟΗΕ στο Κραν Μοντανά το 2017. Κι αυτές οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες, μιας και η Τουρκία επέμενε στην διατήρηση των εγγυήσεων, δηλ. της μονομερούς επέμβασης, ενώ οι Ε/Κ δεν συμφώνησαν στο μοντέλο συγκυβέρνησης με τα γνωστά veto του Ομόσπονδου Κράτους.

Κοινή χαρακτηριστικό των περισσοτέρων προτάσεων ήταν αυτό που ευνοούσε τους Τούρκους  και αδικούσε αυτούς που υπέστησαν την βάρβαρη εισβολή του 1974.

Τώρα μένει να δούμε τι γλαύκας θα κομίσει στη Λευκωσία η κα Κουεγιάρ, με δεδομένο ότι ‘το έτσι είναι αν έτσι νομίζεται’ του Λ. Πιραντέλλο δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μια διεθνή συμφωνία. Αν δηλ. το μοντέλο θα ονομαστεί για την Ε/Κ πλευρά ομοσπονδία και για την Τ/Κ συνομοσπονδία…

Παρεμπίπτοντος στο τραπέζι της συνάντησης που έγινε με την βαρύγδουπη ετικέτα 36η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ, προκειμένου  να βρεθούν πιο κοντά οι ηγέτες της συμμαχίας, εκτός από το δίδυμο που αγαπιέται τρελά, συνυπήρχαν και άλλοι 30 πρόεδροι και πρωθυπουργοί, αλλά έπαιζαν σε δεύτερους ή τρίτους ρόλους.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο τα είπε όλα εκτός σκηνής. Μέσα το boss ασχολήθηκε με το παραδάκι. Που μεταφράζεται σε εκατοντάδες δις σε εξοπλισμούς, προκειμένου να εξασφαλίσουν την ασφάλεια τους οι Ευρωπαίοι απέναντι στην λευκή αρκούδα που βρυχάται επιθετικά και τρομάζει τους πουρκουατζήδες.

Όμως το χρήμα χωρίς ανθρώπους δεν εξασφαλίζει τα σύνορα, ούτε την εθνική ασφάλεια κανενός Ευρωπαίου. Μέσα στον πανικό τους οι ‘27’ κάλεσαν σε ενισχύσεις, τους προ δεκαετίας εταίρους που έσπευσαν να την προσφέρουν, επιδιώκοντας μέσω της συμμαχίας των προθύμων να παίξουν ένα κάποιο ηγετικό ρόλο. Εδώ το μαγαζί τους καίγεται, με την επέλαση Φάρατζ, στο μέχρι πότε άραγε, Ηνωμένο κατά τα άλλα Βασίλειο, και αναζητούν αυτοκρατορικά μεγαλεία, που πέρασαν και δεν ξαναγυρίζουν.

Όπως είδαν στο παλάτι του νεοσουλτάνου, μια νέα αυτοκρατορία αναδύεται με την ευλογία Τραμπ, που του αρέσουν και δεν το κρύβει άλλωστε, οι κάθε λογής αυταρχικοί ηγέτες. Το πρότυπο του σκληρού Ερντογάν, που φυλακίζει τους αντιπαλους του, που θα κάνει γιαλαντζί εκλογές με διορισμένη  αντιπολίτευση, είναι μοντέλο άξιο θαυμασμού.

Κι αυτό, γιατί με θλίψη βλέπει ο Τραμπ, όχι το πεπερασμένο της ηλικίας του, αλλά τους άλλους αυταρχικούς ηγέτες, που θαυμάζει, Ερντογάν και Πούτιν, να έχουν αγκαλιάσει δια βίου την καρέκλα της εξουσίας και έχει σκάσει από τη ζήλια του, μιας και οσονούπω κλείνει και την δεύτερη θητεία του και θα πρέπει να απομονωθεί στο Μαραλάγκο για γκολφ.

Όμως πέρα από το κέρδος που δεν είναι ευκαταφρόνητο, μιας και το υπολογίζουν στα δύο δις, υπάρχει και η αγάπη της κάμερας. Ο έρωτας των δηλώσεων και η ικανοποίηση του της ακράτειας ναρκισσισμού που τον διακατέχει.

Οι Ευρωπαίοι από την άλλη πλευρά, για τους οποίους δεν κρύβει την απέχθειά του ο Τραμπ, έφυγαν ευχαριστημένοι από την Άγκυρα, γιατί ο παμπόνηρος Τραμπ, απέφυγε να τους κατσαδιάσει εντός της συνόδου. Το έκανε παρέα με τον Ερντογάν, στο περιστύλιο, που λένε οι πολιτικοί μας.

Μέσα πήρε το παραδάκι και τους αποχαιρέτησε αφήνοντάς τους να νιώθουν ανακούφιση, μιας και δεν άκουσαν κατάμουτρα τα εξ αμάξης. Ευχαριστημένοι είναι λοιπόν οι Ευρωπαίοι, που θα σκάσουν 70 δις εντός του τρέχοντος έτος στην Ουκρανία, σε έναν πόλεμο που διανύει την πέμπτη χρονιά του, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς κι από τις δύο πλευρές και με άγνωστη ημερομηνία τερματισμού του.

Και δεν είναι μόνο ο πόλεμος που τον πληρώνουν αδρά οι Ευρωπαίοι και εισπράττει ο Τραμπ, από τους εξοπλισμούς και την ενέργεια, είναι και η ανοικοδόμηση που θα ακολουθήσει μετά το τέλος του. Όπως έχει ακουστεί το μάρμαρο θα το πληρώσουν οι Ευρωπαίοι, που θα κληθούν να ξαναχτίσουν από κατοικίες μέχρι υποδομές.

Η διαδικασία είναι απλή. Με fast track διαδικασίες, θα εντάξουν χωρίς κριτήρια την Ουκρανία στην Ευρωπαϊκής Ένωσης, και κατόπιν θα την χρηματοδοτήσουν για να αναστηθεί εκ της τέφρας της.

Στη Βρετανία θα έχουμε σύντομα αλλαγή ηγεσίας. Αλλαγή επίσης ενοίκου των Ηλυσίων Πεδίων, θα υπάρξει σε μερικούς μήνες και στη Γαλλία. Σε αναβρασμό βρίσκεται και η  πρώην ανατολική Ευρώπη, όπου οι φιλοευρωπαϊκές και φιλορωσικές ηγεσίες εναλλάσσονται κάθε λίγο και λιγάκι. Είναι λοιπόν απορίας άξιο, πως θα πορευτεί η Ευρώπη, που μοιάζει με ακυβέρνητη πολιτεία, με δεδομένη την ασθενική έως ανύπαρκτη ηγεσία της.

Το κόλπο των μεγάλων, που κάνουν για εξοπλιστικά, διμερείς συμφωνίες, μετά την άρνηση της Ελλάδας να δεχθεί την ένταξη της Τουρκίας στη σύστημα Safe, με πιο πρόσφατο αυτό των Άγγλων με την Τουρκία, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί θέματα ασφάλειας στην Αθήνα.

Αν συνδυαστεί με το δωράκι Τραμπ στον Ερντογάν, μετά από αυτό της Halkbank, που είναι  οι κινητήρες για τα ΚΑΑΝ, που ξέμειναν από μηχανές και μια υπόγεια υπόσχεση του Πλανητάρχη στο σουλτάνο, για παράδοση στη ζούλα των 5-6 αεροσκαφών F-35, που ήταν βαμμένα με τα χρώματα της Τουρκίας  και ξέμειναν στις ΗΠΑ, λόγω της αγοράς των ρωσικών S-400, μαζί με τα Eurofighter των Άγγλων και Καταριανών, δημιουργείται μια αεροπορική δύναμη άξια προσοχής.

Οι καιροί λοιπόν δεν είναι ούτε ούριοι, ούτε ο ουρανός ανέφελος. Χρειάζεται τόσο διπλωματική όσο και αποτρεπτική εγρήγορση. Αξίζει να σημειωθεί τέλος, το νέο στρατηγείο του ΝΑΤΟ που θα στηθεί στα Άδανα και πέρασε κάτω από τα ραντάρ, με ότι αυτό σημαίνει για Κύπρο και Μεσόγειο ευρύτερα.

Γι αυτό καλό είναι όλοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση να δουν τις δυσμενείς αυτές εξελίξεις με την δέουσα προσοχή, και να πάψουν σε αυτά τα σοβαρά θέματα, να παίζουν τις τύχες της χώρας στα ζάρια…

Την ίδια ώρα στον περίγυρό μας, και αφορούν άμεσα την Ελλάδα, συμβαίνουν πολλά και διάφορα, που διαφεύγουν της προσοχής των σύγχρονων Κλουζό, όπως η παρουσία της Κάγια Κάλας, στο σεράι του σουλτάνου της Άγκυρας.

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Από την αμφίεση της, ως μετανοούσα Μαγδαληνή, μέχρι τις κολακείες στον αυταρχικό ηγέτη, που συλλαμβάνει ακόμη και κωμικούς ηθοποιούς, άμα τη επιστροφή τους στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης.

Κατά τα άλλα το συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων διαμαρτύρεται, γιατί μπορεί να χαθούν κάποιες ακριβοπληρωμένες θέσεις εργασίας στην τηλεόραση και δεν παρατηρεί κάποιους από αυτούς, που για λόγους σκοπιμότητας, απλώς ακούνε χωρίς να παρεμβαίνουν για πολύ ώρα, ορισμένους πολιτικάντηδες, που βγάζουν τα λογύδρια τους από του άμβωνος της τηλεόρασης.

Μας έπρηξαν με τα ξυλόλια και ουδείς πήγε πίσω στην πηγή του κακού, που δεν ήταν άλλη από την αμαρτωλή σύμβαση 717 για την σηματοδότηση & ETCS, η οποία ουδέποτε μέχρι την ώρα της τραγωδίας των Τεμπών ολοκληρώθηκε.

Στη σύμβαση αυτή ενεπλάκησαν δύο εταιρείες, η Intracom και η Siemens, που στην πορεία δεν τα βρήκαν μεταξύ τους, με αποτέλεσμα το έργο να μην ολοκληρωθεί εντός της προβλεπόμενης διετίας. Εν μέσω δικαστικών προσφυγών και διεκδικήσεων, η υπόθεση της ηλεκτρονικής σηματοδότησης πήγαινε όλο και πιο πίσω.

Από την άλλη στο θέμα της νεοτρομοκρατίας θα χρειαστεί κανείς να δει τον πολιτικό περίγυρο της εποχής μας. Το ΚΚΕ και οι λοιποί αριστεροί, ο καθένας με τον τρόπο του, επιχειρούν μας πάνε 80 χρόνια πίσω και να αναβιώσουν την εμφυλιοπολεμική περίοδο.

Οι νεόκοποι κομμουνιστές έχασαν την μαμά Σοβιετική Ένωση και κάνουν του κεφαλιού της. Τι κι αν μετά την μεταπολίτευση Καραμανλής , Φλωράκης Κύρκος και λοιποί, που έζησαν τον εμφύλιο σπαραγμό, μίλησαν και έκαναν πράξη την εθνική συμφιλίωση.

Κάποια ντουβάρια δεν άκουσαν και δεν έμαθαν τίποτα. Γι αυτό και αναβιώνουν και στήνουν γιορτές, για την έναρξη του δευτέρου γύρου του εμφυλίου. Και γιορτάζουν στο Λιτόχωρο, όπου την παραμονή των εκλογών της 31ης Μαρτίου του 1946, από τις οποίες απείχαν, επιτέθηκαν στον σταθμό της χωροφυλακής, σκότωσαν 13 ένστολους και πήραν αιχμάλωτους τρεις ακόμη.

Παραποιώντας τα γεγονότα μιλάνε για κορυφαία έκφραση της ταξικής πάλης με τον ΔΣΕ να αναμετριέται με την αστική εξουσία και τους ξένους συμμάχους της. Αποσιωπούν βεβαίως την συμμαχία εκείνων με τους ‘μακεδόνες’ του Τίτο και την συμφωνία των Πρεσπών την ‘ανεξάρτητη’ Μακεδονία του Αιγαίου, του Πιρίν υπό την Γιουγκοσλαβική των Σκοπίων.

Παράλληλα μαζεύουν νέους και τους πάνε να κατασκηνώσουν στο Βίτσι προκειμένου να τους περάσουν τις ‘επαναστατικές’ τους θέσεις. Όλοι αυτοί οι στενόμυαλοι όταν δουν ότι η ‘επανάσταση’ του ΚΚΕ είναι απλώς αέρας κοπανιστός, θα μετακινηθούν προς άλλες κατευθύνσεις.

Αλλά και η λοιπή αριστερά κινείται σε ανάλογους ρυθμούς. Από τις μολότοφ, που ανάλογα με την κατεύθυνσή τους κρίνονται με θετικό ή αρνητικό πρόσημο, μέχρι την Ζωή Κωνσταντοπούλου που το τερμάτισε, αποδίδοντας τους εμπρησμούς της Θεσσαλονίκης σε προβοκάτσια του… Μητσοτάκη.

Αλήθεια η φωνακλού πρόεδρος της Πλεύσης, μήπως έχει να μας πει κάτι για την δις υποψήφια της, που σε ρόλο εμπρήστριας πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, βάζοντας φωτιές. Ήταν κι αυτή μια προβοκατόρικη ενέργεια του Μητσοτάκη;

Έλεος πια με την τρέλα που κυκλοφορεί στην πολιτική ζωή του τόπου.

Και να έρθουμε στα σοβαρά, που αφορούν την χώρα μας και την ασφάλεια της και κατά προέκταση την δική μας.

Η Εσθονή Κάγια Κάλας με την ιδιότητα της αντιπροέδρου και Επιτρόπου επί των Εξωτερικών της ΕΕ, μετέβη στην Άγκυρα, όπου .έπλεξε το εγκώμιο του Ερντογάν, χαρακτηρίζοντας την Τουρκία ως βασικό εταίρο σε θέματα ασφάλειας, μετανάστευσης και ενέργειας, καθώς και υποψήφια προς ένταξη χώρα στην ΕΕ.

Αλήθεια η εν λόγω κυρία, πριν μεταβεί στην τουρκική πρωτεύουσα, δεν διάβασε το πρόσφατο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; Δεν της είπε κανείς για την φυλακισμένη αντιπολίτευση; Δεν πήρε το αφτί της κάτι για δικαστές και δημοσιογράφους, που βρίσκονται στα μπουντρούμια του Ερντογάν;

Δεν γνωρίζει τα κόλπα του σουλτάνου, που δεν αναγνωρίζει την προεδρεύουσα μέχρι χθες Κυπριακή Δημοκρατία; Δεν έχει υπόψη της το casus belli για την άσκηση των δικαιωμάτων της Ελλάδας, που η ίδια η ΕΕ της ζητάει να εφαρμόσει, όπως τα όρια των θαλασσίων ζωνών, που περιγράφονται στον Χάρτη της Σεβίλλης;

Είτε από άγνοια, είτε από σκοπιμότητα, η συμπεριφορά της Κάλας στην Άγκυρα είναι επιεικώς απαράδεκτη. Μπορεί να βλέπει μόνο ως εχθρό την Ρωσία, όμως χρειάζεται να ανοίξει τα μάτια της και να δει την επιθετική και επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Γιατί η εν λόγω κυρία με την συμπεριφορά της, ενεργεί διαλυτικά απέναντι στην ενωμένη Ευρώπη των ‘27’…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Στον ΣΥΡΙΖΑ μαλλιοτραβιούνται, μιας και ο Φάμελλος υποσχέθηκε συντεταγμένη προσχώρηση στην ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα και όχι της αστυνομίας, κάτι που δεν φαίνεται να υλοποιείται, μιας και ο πρώην Πρωθυπουργός, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, δηλώνει ότι δεν δέχεται σύμπραξη με κόμματα. Κι κάνοντας πιο σαφή την θέση του πρόσφατα δήλωσε, ότι δεν συνεργάζεται με κόμματα που έχουν κλείσει τον εκλογικό τους κύκλο.

Κατόπιν τούτου τα ορφανά του Φάμελλου βρίσκονται χωρίς πολιτική στέγη, και όποια προσπάθεια επανεκκίνησης του καταρρέοντος δημοσκοπικά κόμματος τους, μοιάζει με απέλπιδα προσπάθεια χωρίς αντίκρισμα, μιας και οι μέχρι χθες ψηφοφόροι τους έχουν πετάξει μακριά σαν τα αποδημητικά πουλιά.

Για την Νέα Αριστερά ούτε λόγος. Το μαγαζί έχει ήδη διαλυθεί και οι ελάχιστοι εναπομείναντες, επιδιώκουν μάταιες συνεργασίες με Μέρα 25, Πλεύση Ελευθερίας και άλλα αριστερά σχήματα, μπας και πετύχουν όλοι μαζί το 3% συν και κερδίσουν όχι μια θέση στην αθανασία,  αλλά στο προσεχές Κοινοβούλιο.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν στον υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ και στα κομματικά σχήματα, που προέκυψαν πριν και μετά το 2023, στο ΠΑΣΟΚ οι εσωστρέφεια δεν λέει να καταλαγιάσει. Ο Χάρης Δούκας με αφορμή την προσεχή αναρρίχηση στην πρωθυπουργία του  Άντι Μπέρναμ, μετέβη στο Λονδίνο και από εκεί  μας πληροφόρησε, πως μπορεί ένας δήμαρχος να μετακινηθεί στον θώκο της εκτελεστικής εξουσίας.

Δεν το κρύβει ο άνθρωπος. Ο δήμος είναι λίγος για έναν μεγάλο Δουκά. Δεν τον ενδιαφέρουν τα σκουπίδια, δεν ασχολείται με την βρώμικη πόλη του. Σκοπεύει πιο ψηλά. Θέλει να μετακομίσει από την πλατεία Κοτζιά στο Μέγαρο Μαξίμου. Και μάλιστα χωρίς ενδιάμεσο σταθμό. Φυσικά λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο, που δεν είναι άλλος από τον Αλέξη Τσίπρα, που δουλεύει για την πάρτη του και όχι για κάποιον κατ όνομα Δούκα.

Όνειρα θερινής νυκτός τόσο για τον Δούκα όσο και τον Ανδρουλάκη. Με τον τελευταίο να βλέπει την θεαματική πτώση των ποσοστών του, που τον φέρνουν στην καλύτερη περίπτωση στην τρίτη θέση. Παρά τον έλεγχο του κομματικού μηχανισμού, που έχει στα χέρια του, ένα δυσμενές αποτέλεσμα θα σημάνει ταυτόχρονα και την απώλεια της καρέκλας στην Χαριλάου Τρικούπη, που τόσο πόθησε και στο τέλος κατέκτησε.

Στη Νέα Δημοκρατία επιχειρούν να επαναπροσεγγίσουν τον Κώστα Καραμανλή, μετά τις εμφανείς πια κινήσεις Σαμαρά, για την δημιουργία ενός ακόμη δεξιού κόμματος, απέναντι στον Κύριακο Μητσοτάκη.

Είναι σαφές ότι η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στον πολιτική στίβο θα παίξει σημαντικό ρόλο στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση, μιας και θα διεμβολίσει ένα μέρος του κοινού στο οποίο απευθύνεται η Νέα Δημοκρατία,  με πιθανό αποτέλεσμα την στέρηση μιας πιθανής αυτοδυναμίας.

Από την άλλη πλευρά είναι απορίας άξιο, το πως στήνεται για την ώρα το κόμμα Τσίπρα. Όλα τα συλλογικά όργανα είναι διορισμένα από τον ίδιο, και δεν υπάρχει καμιάς μορφής διαδικασία ανάδειξής τους, με εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες.

Τα κόμματα ως γνωστόν στις δημοκρατίες δυτικού τύπου, είναι ενώσεις προσώπων, με κοινό πολιτικό σκοπό και στόχο. Τώρα φαίνεται να γυρίζουμε πίσω στα κόμματα του ενός, που αποφασίζει επί παντός επιστητού και βάζει και την φωτογραφία του στο ψηφοδέλτιο, έτσι για να μην μπερδευτούμε από την πληθώρα των ψηφοδελτίων.

Πάντως την επόμενη μέρα μετά τις εκλογές παραμένει ζητούμενο, αν δηλ. θα δημιουργηθεί ένα αξιόπιστο και βιώσιμο κυβερνητικό σχήμα, που θα οδηγήσει την χώρα σε μια αναπτυξιακή πορεία με ασφάλεια για όλους.

Οι παρούσες συγκυρίες εμφανίζουν μια σειρά από διασκορπισμένα πολιτικά σχήματα, που θα είναι δύσκολο να συνεννοηθούν μεταξύ τους, προκειμένου να σχηματίσουν μια βιώσιμη κυβέρνηση.

Μένει να τους ακούσουμε όλους από τις ντουντούκες των καναλιών και των λοιπών μέσων επικοινωνίας, να διαλαλούν την πραμάτεια τους, προκειμένου να αποφανθεί ο κάθε πολίτης ποιος εξ αυτών διαθέτει τα προσόντα, να εκπροσωπήσει την χώρα στα δημόσια πράγματα…

Ήδη οι πάμπολλες δημοσκοπήσεις τοποθετούν στη δεύτερη θέση νέα κόμματα, γεγονός που φέρνει αναταράξεις σε όσους βρέθηκαν λόγω διασπάσεων από σπόντα, στη δεύτερη θέση.

Του Τάσου Παπαδόπουλου 

Οι εν αναμονή πρωθυπουργοί είναι πλέον πέραν του ενός, μιας και πολλοί διεκδικούν την πρώτη θέση, μολονότι οι δημοσκοπήσεις τους θέλουν να βρίσκονται στα μισά του δρόμου, από το πρώτο κόμμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ που κυβέρνησε για πέντε σχεδόν χρόνια, εξαϋλώνεται δημοσκοπικά άμα τη εμφανίσει του κόμματος Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Βεβαίως στην πορεία του κόμματος της πρώτης φοράς αριστερά, παρουσίασε πολλές και ποικίλες διασπάσεις.

Αρχής γενομένης από αυτήν του 2015 με την αποχώρηση μιας μεγάλης κοινοβουλευτικής ομάδας υπό το Παναγιώτη Λαφαζάνη και αυτές των Γιάνη Βαρουφάκη και Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Ακολούθησε αυτή του 2023 με την ανάδειξη του Σ. Κασσελάκη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή είχε σαν αποτέλεσμα την αποχώρηση ομάδας βουλευτών, που συγκρότησαν τη Νέα Αριστερά. Μετά την αποπομπή Κασσελάκη και την ανάδειξη του Σ. Φάμελλου στην Προεδρία του κόμματος, είχαμε μια ακόμη διάσπαση.

Μια ομάδα βουλευτών αποσκίρτησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και συντάχθηκε σε ένα ακόμη νέο σχηματισμό, υπό τον Κασσελάκη. Με την εξαγγελία νέου κόμματος υπό τον Α. Τσίπρα, η πλειοψηφία των βουλευτών της Νέας Αριστεράς ανεξαρτητοποιήθηκε, προσδοκώντας να στην προσάρτησή της, στην ΕΛ.Α.Σ.

Η Νέα Αριστερά με τους ολίγους εναπομείναντες, επιδιώκει παρά τις διαφωνίες που υπάρχουν, μια συνεργασία με τον Βαρουφάκη, με την ελπίδα να συμβάλλουν στην είσοδο στη Βουλή του Μέρα 25 και να εξασφαλίσουν μια πολυπόθητη βουλευτικά έδρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Φάμελλο, βρίσκεται σε ένα πρωτοφανές αδιέξοδο. Από την μια η πλειοψηφία στην Κεντρική Επιτροπή ψήφισε συνεργασία με τον Τσίπρα, κι από την άλλη οι σκληροί του κόμματος, Πολλάκης, Παππάς, Δούρου, θέτουν εύλογα ερωτήματα, μιας και η απόφαση έχει απέναντί της κλειστές τις πόρτες της ΕΛ.Α.Σ.

Στο κόμμα Τσίπρα έχουν δηλώσει και επιμένουν σε αυτό, ότι δεν δέχονται συνεργασίες με κόμματα κι ας τα αποτελούν πρώην σύντροφοι, και ζητούν όσοι επιθυμούν να παραιτηθούν από βουλευτές και να προσέλθουν, όχι ομαδικά, αλλά κατά μόνας προκειμένου να συζητηθεί η προσχώρησή τους στο νέο σχήμα.

Με αυτή την έννοια η εξουσιοδότηση που έλαβε από την Κ.Ε. ο Σ. Φάμελλος, είναι άνευ αντικειμένου. Όμως υπάρχει και ένα μείζον θέμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Τα ασημικά. Κι αυτά είναι η επιδότηση, το κτήριο τις Κουμουνδούρου και τα ΜΜΕ.

Αν αποχωρήσει η πλειοψηφία, οι εναπομείναντες θα έχουν λεφτά και περιουσία να διαχειριστούν. Κι αυτοί που θα αποχωρήσουν ποια τύχη θα έχουν, μιας και δεν θα επιλεγούν όλοι να περάσουν την πύλη του νεοσύστατου κόμματος. Αυτό σημαίνει τέρμα οι ατέρμονες συλλογικές διαδικασίες και οι ρόλοι αξιωματούχων, μιας και το νέο κόμμα έχει αμιγώς αρχηγική χαρακτηριστικά.

Άγνωστο λοιπόν παραμένει το μέλλον των ορφανών του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο ΠΑΣΟΚ η γκρίνια επανήλθε, λόγω και των δημοσκοπήσεων, που το φέρνουν μεταξύ τρίτης και τέταρτης θέσης. Το μέτωπο μορφοποιήθηκε ανάμεσα στην Άννα Διαμαντοπούλου και τον Δούκα. Σε ρόλο διαιτητή ο Γραμματέας του κόμματος, ενώ ο Ανδρουλάκης παρακολουθεί αμήχανος τα τεκταινόμενα. Ως γνωστόν η φτώχεια φέρνει γκρίνια.

Αλλά και η Νέας Δημοκρατία ζει με την αγωνία του κόμματος Σαμαρά. Τα ΜΜΕ λένε ότι έρχεται, αλλά για την ώρα δεν εμφανίζεται. Αν κρίνει κανείς από τα ονόματα που ακούγονται ότι θα συμπράξουν με το υπό ίδρυση κόμμα Σαμαρά, θα ανακαλύψει πολλά κουσούρια, που συζητούνται ευρέως σε στρατιωτικούς κύκλους.

Στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας υπάρχουν ήδη τρία κόμματα κι απ’ ότι φαίνεται ένα νέο, που έχει μια αρχηγό, έναν εκπρόσωπο και κανένα άλλο στέλεχος. Η ιδιότητα ενός σεβαστού προσώπου, που έχασε το παιδί του με αυτό τον δραματικό τρόπο στην τραγωδία των Τεμπών, δεν σημαίνει γνώση και ικανότητα ανάληψης επιτυχούς πολιτικής δράσης.

Το φαινόμενο της πολυδιάσπασης, καθώς και της δημιουργίας νέων κομμάτων, που υπερκαλύπτουν τα παραδοσιακά είναι φαινόμενο, που το συναντά κανείς σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Γερμανία μέχρι και την Γαλλία.

Αυτό που κάνει εντύπωση στην Ελλάδα, είναι η έκρηξη αρχηγικών κομμάτων, που δεν έχουν καμία σχέση με εσωκομματικές δημοκρατικές διαδικασίες και η ιδεολογία τους είναι σχετική και ανάλογη με τους στόχους του ιδρυτή τους.

Αυτό είναι ένα ακόμη εκφυλιστικό φαινόμενο της δημοκρατίας δυτικού τύπου, του καιρού μας…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Στην πρώτη συζήτηση στη Βουλή, οι αρχηγοί της Αντιπολίτευσης αντί να σχολιάσουν τις προτάσεις, αρκέστηκαν να κατακεραυνώνουν την Κυβέρνηση και να τις απορρίψουν, χωρίς να μπουν στην ουσία τους.

Ανάμεσα σε αυτές είναι και εκείνη, που αφορά το περίφημο άρθρο 86, που αναφέρεται στην δίωξη των υπουργών. Μέχρι χθες η αντιπολίτευση ζητούσε να αλλάξει ή να καταργηθεί, προκειμένου οι εμπλεκόμενοι υπουργοί να παραπέμπονται στον φυσικό τους δικαστή.

Όμως και σε αυτό το θέμα η αντιπολίτευση με μια φωνή, απέφυγε να μπει στην ουσία, μιας και έβαλε στο ίδιο τσουβάλι της απόρριψης, όλες τις κυβερνητικές προτάσεις. Η λογική του Νίκου Ανδρουλάκη, που πιέζεται από τα δύο νέα κόμματα που προέκυψαν τον περασμένο μήνα, ήταν το 180 της αναθεώρησης θα το δώσουμε στη δεύτερη αναθεωρητική Βουλή, που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές.

Ζήσε Μάη να φας τριφύλλι που λένε. Κι αυτό, γιατί στις επόμενες εκλογές θα αλλάξουν οι συσχετισμοί και ίσως να χρειαστούν περισσότερα των δύο κομμάτων για να συμπληρώσουν τους 180 βουλευτές, που χρειάζονται για την αναθεώρηση ενός εκάστου άρθρου.

Οι λεγόμενοι ακτιβιστές, που δεν έχουν τι να πουν επιστράτευσαν μια πιο ριζοσπαστική πρόταση. Να υπάρξει όχι αναθεωρητική Βουλή, αλλά συντακτική συνέλευση. Το πως και για πιο σκοπό δεν μας εξήγησαν. Βεβαίως υπήρξε και μια σχιζοφρενική πρόταση που αφορούσε το εκλέγεσθαι και για δεκαεπτάρηδες.

Ίσως κάποιοι δεν καταλαβαίνουν την διαφορά ανάμεσα στα δεκαπενταμελή των γυμνασίων και λυκείων και των μελών του Κοινοβουλίου, που καλούνται να μελετήσουν τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης και να αποφανθούν θετικά ή αρνητικά.

Αλλά και η κυβέρνηση δεν πάει πίσω στις προτάσεις της, μιας και εισηγείται το δικαίωμα του εκλέγεσθαι να κατέβει, από τα 25 που ισχύει σήμερα, στα 21 έτη. Τώρα το αν μπορεί να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του ένας νέος, που είναι φοιτητής ή δεν έχει βγει στον επαγγελματικό στίβο, είναι κάτι που μόνο ο ‘σοφός’ εισηγητής γνωρίζει.

Βεβαίως στις προτάσεις υπάρχουν και ευχολόγια, όπως αυτά που αφορούν την κατοικία, ή του αποκεντρωτικού συστήματος διοίκησης, που ακούμε εδώ και χρόνια, αλλά δεν βλέπουμε να ισχύει στην πράξη.

Στα κρίσιμα άρθρα προς αναθεώρηση, είναι και το 16, που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η τροποποίηση του είναι αναγκαία, μιας και η χώρα μας είναι η μόνη σχεδόν στον κόσμο, που με ρητή συνταγματική διάταξη, απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Κι αυτή η ρύθμιση απ ότι φαίνεται θα πέσει στον καιάδα. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί φοιτητές, που θέλουν να σπουδάσουν στην Ελλάδα και αρκετοί που πηγαίνουν στο εξωτερικό, δεν θα μπορούν να έρθουν ή να μείνουν στην πατρίδα τους, για να κάνουν τις σπουδές τους. Κάτι που έκανε εδώ και χρόνια η Κύπρος, με αποτέλεσμα να έχει μεγάλα πρόσθετα έσοδα, που συνεισφέρουν στον προϋπολογισμό της Μεγαλονήσου.

Στις άνευ ενδιαφέροντος αλλαγές είναι και αυτή της μιας εξαετούς θητείας  του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αντί να βάλουν θητείες σε όλους τους εκλεγμένους δύο οι τρεις περιορίζουν σε μια  αυτήν του ΠτΔ, που μετά την αναθεώρηση του ΠΑΣΟΚ κατέστη ένας διακοσμητικός θεσμός.

Το ασυμβίβαστο βουλευτή / υπουργού, έτσι όπως προτείνεται, με την προσωρινή αναπλήρωση, περισσότερο μπλέκει παρά διαχωρίζει, ως όφειλε, την σχέση εκτελεστικής με την νομοθετική εξουσία. Στην πράξη κάποιος βουλευτής θα γίνεται υπουργός και θα κερδίζει δημοσιότητα και δυνατότητα κάθε λογής εξυπηρετήσεων και κατόπιν με την προίκα αυτή θα επανέρχεται στα βουλευτικά έδρανα, για να διεκδικήσει την επανεκλογή του.

Η εκλογή των ανώτατων δικαστικών χωρίς την παρέμβαση της κυβέρνησης είναι προς την θετική κατεύθυνση. Το ερώτημα που τίθεται, αφορά την στάση της αντιπολίτευσης, που επιμόνως το ζητούσε και τώρα που της προσφέρεται, κλωτσάει την καρδάρα και δεν το υιοθετεί.

Αλλά και η εκλογή των μελών των Ανεξαρτήτων Αρχών με τον τρόπο που προτείνεται επιτρέπει την ανάδειξή τους, χωρίς τις τρικλοποδιές που βάζει σήμερα η αντιπολίτευση.

Τέλος, η μονιμότητα για ανθρώπους, που θεωρούν ότι υπάρχουν στο δημόσιο για να σιτίζονται από όλους εμάς και η προσφορά τους να είναι μηδενική, κάποτε πρέπει να αντιμετωπιστεί. Υπάρχουν τρόποι αξιολόγησης,  βάση των οποίων θα κρίνονται, χωρίς να υπεισέρχεται η κομματική τους ταυτότητα.

Κάτι που δεν υπάρχει στις προτάσεις, αλλά θα μπορούσε να ρυθμιστεί με απλό νόμο, είναι οι λεγόμενες μονοεδρικές. Αυτές θα απαλλάξουν τους υποψηφίους από την δουλεία τους στους καναλάρχες, που σήμερα ελέγχουν αρκετούς εξ αυτών, μιας και τους έχουν εξασφαλίσει μόνιμο στασίδι στα κανάλια τους, που εκτοξεύει την αναγνωσιμότητα τους.

Το Σύνταγμα και η αναθεώρησή του χρειάζεται μια πιο  εμπεριστατωμένη προσέγγιση…