Ακρωνύμια όπως «TACO» – «Trump always chickens out», «FAFO» – «f*** around, find out» και «FOMO» – «fear of missing out», έχουν εμφανιστεί και αντανακλούν όλο και περισσότερο τη συμπεριφορά των ιδιωτών επενδυτών, οι οποίοι αντιδρούν σε μια αδιάκοπη ροή ειδήσεων για να εκμεταλλευτούν τις βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις.

«Η ανοδική και η πτωτική τάση εξακολουθούν να αποτελούν τη βάση, αλλά τα «TACO» και «FAFO» γίνονται μέρος της καθημερινής γλώσσας», δήλωσε η Λέιλ Άκονερ, στρατηγικός αναλυτής παγκόσμιων αγορών στην eToro.

TACO

Τον Απρίλιο του 2025, ο Τραμπ συγκλόνισε τις παγκόσμιες αγορές ανακοινώνοντας εκτεταμένους δασμούς για τους περισσότερους διεθνείς εταίρους, οδηγώντας τις παγκόσμιες αγορές μετοχών και ομολόγων στο κόκκινο.

Καθώς ο Τραμπ άρχισε να διαπραγματεύεται με το Πεκίνο και άλλες πρωτεύουσες, ορισμένοι επενδυτές άρχισαν να στοιχηματίζουν ότι οι φόβοι για τους δασμούς ήταν υπερβολικοί και ότι ο πρόεδρος θα έκανε πίσω ή θα «φοβόταν» για να αποφύγει βαθύτερες οικονομικές επιπτώσεις.

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και οι επακόλουθες αναστολές τους στη Βενεζουέλα και το Ιράν, με απότομες ανατροπές μετά την απειλή χρήσης μέγιστης βίας, έχουν οδηγήσει αυτή τη δυναμική σε νέα άκρα.

Οι επενδυτές δοκιμάζουν όλο και περισσότερο πόση πίεση στην αγορά είναι διατεθειμένη να ανεχθεί η κυβέρνηση.

Ο «δείκτης πίεσης» της Deutsche Bank — ο οποίος συνδυάζει βραχυπρόθεσμες μεταβολές στα ποσοστά αποδοχής, τις προσδοκίες για τον πληθωρισμό, τις μετοχές και τις αποδόσεις των ομολόγων — υποδηλώνει ότι η πίεση στην αγορά ανέβηκε τον Μάρτιο ‌στο υψηλότερο επίπεδό της από την αρχή της δεύτερης θητείας του Τραμπ.

Παρά τους φόβους ⁠για μια παρατεταμένη σύγκρουση στο Ιράν, οι αναλυτές λένε ότι το βασικό σενάριο εξακολουθεί να δείχνει μια σταδιακή αποκλιμάκωση, ακόμη και καθώς οι επενδυτές συνεχίζουν να δοκιμάζουν την αντοχή των υπευθύνων χάραξης πολιτικής στην αστάθεια.

FAFO

Ένα άλλο μοτίβο που κερδίζει έδαφος μεταξύ των ιδιωτών επενδυτών είναι η λεγόμενη συναλλαγή «FAFO», η οποία αντανακλά μια αυξανόμενη προθυμία να απορροφηθεί ο βραχυπρόθεσμος πόνος εν αναμονή ανατροπών στην πολιτική.

Οι επενδυτές τείνουν να αντιδρούν επιθετικά σε γεωπολιτικές αναταράξεις ή κλιμάκωση των πολιτικών, πωλώντας περιουσιακά στοιχεία υψηλού κινδύνου και ωθώντας τις αποδόσεις προς τα πάνω, πριν επανατοποθετηθούν με στόχο τη σταθεροποίηση, μόλις η πίεση στην αγορά φτάσει σε ένα αντιληπτό πολιτικό όριο.

Κατά τη διάρκεια της μεταβλητότητας που συνδέθηκε με τις ενέργειες των ΗΠΑ στο Ιράν, η απόδοση των 30ετών ομολόγων Δημοσίου σημείωσε απότομη άνοδο στις αρχικές φάσεις, σηματοδοτώντας μαζικές πωλήσεις ομολόγων μακράς διάρκειας εν μέσω ανησυχιών για τον πληθωρισμό και τη δημοσιονομική πολιτική.

Καθώς οι εντάσεις υποχώρησαν, οι αποδόσεις υποχώρησαν εν μέρει πριν ανακάμψουν ξανά τις τελευταίες ημέρες σε νέα υψηλά επίπεδα, εν μέσω ενός παγκόσμιου sell-off ομολόγων μακράς διάρκειας, που προκλήθηκε από ανησυχίες για τις πληθωριστικές επιπτώσεις της παρατεταμένης αναταραχής.

Οι επενδυτές θεωρούν όλο και περισσότερο τα μακροπρόθεσμα ομόλογα ως «όριο αντοχής», όπου οι απότομες αυξήσεις των αποδόσεων μπορούν να ασκήσουν πίεση στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να μετριάσουν τη στάση τους.

Σε περίπτωση παρατεταμένων γεωπολιτικών κλυδωνισμών, ειδικά εκείνων που τροφοδοτούν κινδύνους για τον πληθωρισμό και την ανάπτυξη, οι αγορές ενδέχεται να μεταβούν από γρήγορες αναστροφές σε βαθύτερη και πιο μακροχρόνια ανατιμολόγηση, περιορίζοντας την αποτελεσματικότητα των συναλλαγών τύπου FAFO.

FOMO

Μέχρι το 2025, οι ιδιώτες επενδυτές συνέρρεαν στο χρυσό ως ασφαλές περιουσιακό στοιχείο σε αβέβαιες εποχές. Η τιμή αυξήθηκε κατά 66% πέρυσι – η πιο απότομη άνοδος από το 1979 – ωθούμενη από μια τέλεια καταιγίδα πτωτικών επιτοκίων, γεωπολιτικών εστιών έντασης, ισχυρών αγορών από τις κεντρικές τράπεζες και ροών προς προϊόντα που υποστηρίζονται από χρυσό.

Ωστόσο, αφού έφτασε σε ιστορικό υψηλό σχεδόν 5.600 δολαρίων ανά ουγγιά τον Ιανουάριο, ο χρυσός υποχώρησε στα 4.500 δολάρια περίπου, μετά τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από τον Τραμπ και την έναρξη του πολέμου με το Ιράν, καθώς οι επενδυτές στράφηκαν προς το πετρέλαιο.

Ο Τραμπ έφερε επίσης το πετρέλαιο στο προσκήνιο. Η τιμή έχει σχεδόν διπλασιαστεί από τον Ιανουάριο και, με τον πόλεμο στο Ιράν να κλείνει ουσιαστικά τα κρίσιμα Στενά του Ορμούζ, τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης του Brent έφτασαν τα 126 δολάρια το βαρέλι την 1η Μαΐου.

Αυτή η απόκλιση μεταξύ πετρελαίου και χρυσού υπογραμμίζει μια μετατόπιση στη συμπεριφορά των επενδυτών, με τις αγορές να προτιμούν την έκθεση στον τομέα της ενέργειας έναντι των παραδοσιακών αμυντικών περιουσιακών στοιχείων.

Ενώ μια σειρά από τοποθετήσεις στην τιμή του πετρελαίου που πραγματοποιήθηκαν λίγο πριν από σημαντικές ανακοινώσεις σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν και αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων προκάλεσαν ανησυχία στους ρυθμιστές της αγοράς, πολλοί ιδιώτες επενδυτές προσπαθούν να μαντέψουν προς τα πού θα κλίνει η ζυγαριά στη συνέχεια.

NACHO

«Ένα άλλο trend που θα μπορούσε να κερδίζει δημοτικότητα είναι το NACHO («Not A Chance Hormuz Opens»),» δήλωσε ο Πιότρ Μάτις, ανώτερος αναλυτής συναλλάγματος στην In Touch Capital Markets.

Οι διακυμάνσεις σε διάφορες κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων αναφέρονται σε απότομες και μερικές φορές αντιφατικές κινήσεις στις αγορές, καθώς οι επενδυτές αντιδρούν στις μεταβαλλόμενες ειδήσεις. Οι συναλλαγές έχουν παρουσιάσει ανισορροπίες μεταξύ των κατηγοριών περιουσιακών στοιχείων, με εμπορεύματα όπως το πετρέλαιο να επηρεάζονται περισσότερο από συγκεκριμένους παράγοντες προσφοράς και ζήτησης, ενώ οι παραδοσιακές συσχετίσεις μεταξύ άλλων περιουσιακών στοιχείων έχουν γίνει λιγότερο σταθερές.

Η απότομη μεταβολή, σύμφωνα με το Reuters, έγκειται στο πόσο γρήγορα αλλάζει η θέση των επενδυτών. ‌Η ζήτηση για ασφαλή καταφύγια μπορεί να αυξηθεί απότομα λόγω απειλών για δασμούς ή κινδύνων στη Μέση Ανατολή, για να εξασθενήσει στη συνέχεια καθώς οι αγορές μετοχών σταθεροποιούνται. Ωστόσο, ενώ το πετρέλαιο και ο χρυσός μπορούν να αντισταθμίσουν μέρος του ​κινδύνου, οι υψηλότερες τιμές του πετρελαίου ενδέχεται να αρχίσουν να τροφοδοτούν τον πληθωρισμό, ωθώντας ενδεχομένως τις αποδόσεις προς τα πάνω, δήλωσε η Άκονερ.

«Τότε είναι που αρχίζεις να βλέπεις ευρύτερη πίεση σε όλα τα περιουσιακά στοιχεία», προσέθεσε.

Δεν έχουν γίνει γνωστοί οι λόγοι της απόσυρσης, ούτε αν οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμβιβασμό.

Ο Τραμπ, μαζί με δύο από τους γιους του και την οικογενειακή επιχείρησή τους, είχαν καταθέσει αγωγή κατά της IRS τον Ιανουάριο, υποστηρίζοντας ότι η υπηρεσία όφειλε να έχει λάβει περισσότερα μέτρα για να εμποδίσει έναν πρώην εξωτερικό συνεργάτη να διαρρεύσει τις φορολογικές τους δηλώσεις σε μέσα ενημέρωσης κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του προέδρου.

Ο Τραμπ υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρησιμοποιήθηκε ως «όπλο» εναντίον του από πολιτικούς αντιπάλους, και έχει χρησιμοποιήσει το δικαστικό σύστημα για να πάρει εκδίκηση και να διεκδικήσει αποζημιώσεις μετά την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο του 2025.

Η αγωγή αυτή αφορούσε τη διαρροή των φορολογικών δηλώσεών σε μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των New York Times και της ProPublica, το 2019 και το 2020, από τον πρώην συνεργάτη της IRS, Τσαρλς Λίτλτζον. Τα έγγραφα έδειχναν ότι επί πολλά χρόνια ο Τραμπ πλήρωνε ελάχιστο ή καθόλου φόρους, όπως είχαν αναφέρει οι Times το 2020.

Ο Λίτζλτζον κατηγορήθηκε από τους εισαγγελείς το 2023 για τη διαρροή των φορολογικών στοιχείων του Τραμπ και χιλιάδων άλλων εύπορων Αμερικανών, υποκινούμενος από πολιτικούς λόγους. Αργότερα δήλωσε ένοχος και καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε ετών.

Ο Τραμπ κατέθεσε την αγωγή ως απλός πολίτης και όχι υπό την επίσημη ιδιότητά του ως προέδρου.

Η δικαστική διαμάχη κατά της IRS έχει εγείρει πρωτοφανή νομικά ζητήματα, σχετικά με το αν ένας πρόεδρος μπορεί να μηνύσει την ίδια του την κυβέρνηση. Σύμφωνα με το Σύνταγμα των ΗΠΑ, τα ομοσπονδιακά δικαστήρια μπορούν να εκδικάζουν μόνο πραγματικές διαφορές μεταξύ διαδίκων που έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα ως προς το αποτέλεσμα. Η δικαστής του Περιφερειακού Δικαστηρίου των ΗΠΑ στο Μαϊάμι, Κάθλιν Γουίλιαμς Ουίλιαμς η οποία είχε αναλάβει την υπόθεση, ανέφερε τον περασμένο μήνα ότι δεν ήταν σαφές εάν οι δύο πλευρές ήταν «πραγματικά αντίδικες μεταξύ τους». Είχε ορίσει δικάσιμο για τις 27 Μαΐου, προκειμένου να ακούσει τα επιχειρήματά τους και να αποφανθεί εάν θα απέρριπτε την υπόθεση ή όχι.

Σε τηλεφωνική συνέντευξη που παραχώρησε στον γαλλικό τηλεοπτικό σταθμό BFMTV, ο Αμερικανός πρόεδρος υπογράμμισε πως η Τεχεράνη έχει συμφέρον να προχωρήσει σε συμφωνία με την Ουάσιγκτον. «Δεν έχω ιδέα. Αν δεν το κάνουν, θα περάσουν πολύ δύσκολα. Έχουν συμφέρον να καταλήξουν σε συμφωνία» είπε χαρακτηριστικά ο Τραμπ.

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, έχει τονίσει ότι η κυβέρνησή του έλαβε μηνύματα από την κυβέρνηση Τραμπ που υποδηλώνουν προθυμία για νέες συνομιλίες, αλλά προειδοποίησε ότι παραμένει η «δυσπιστία» ως προς τις πραγματικές προθέσεις της Ουάσινγκτον.

Υπενθυμίζεται επίσης ότι η εκεχειρία τέθηκε σε ισχύ στις 8 Απριλίου, αλλά οι συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ δεν κατάφεραν να οδηγήσουν σε μια διαρκή συμφωνία.

Ερωτηθείς από δημοσιογράφους καθώς αναχωρούσε από τον Λευκό Οίκο για το κρίσιμο ταξίδι του στην Κίνα, σε ποιο βαθμό η οικονομική κατάσταση των Αμερικανών τον παρακινεί να κλείσει μια συμφωνία με το Ιράν, ο Αμερικανός πρόεδρος απάντησε: «Ούτε στο ελάχιστο».

«Το μόνο που έχει σημασία όταν μιλάω για το Ιράν είναι ότι δεν μπορούν να αποκτήσουν πυρηνικό όπλο», συνέχισε ο Τραμπ. «Δεν σκέφτομαι την οικονομική κατάσταση των Αμερικανών. Δεν σκέφτομαι κανέναν. Σκέφτομαι ένα πράγμα: δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στο Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο. Αυτό είναι όλο», πρόσθεσε.

Η ανταποκρίτρια του ABC News στον Λευκό Οίκο, Κάρεν Τράβερς, πίεσε τον Τραμπ να διευκρινίσει αν λαμβάνει υπόψη τον οικονομικό αντίκτυπο του πολέμου στους Αμερικανούς. Εκείνος επέμεινε στη θέση του.

«Το σημαντικότερο πράγμα, με μεγάλη διαφορά, είναι ότι το Ιράν δεν μπορεί να αποκτήσει πυρηνικό όπλο», τόνισε ο Τραμπ.

«Τι γίνεται με την πίεση στους Αμερικανούς και τις τιμές αυτή τη στιγμή;» ρώτησε η Τράβερς.

«Κάθε Αμερικανός το καταλαβαίνει», σημείωσε ο Τραμπ. «Καταλαβαίνουν ότι το Ιράν δεν μπορεί να αποκτήσει πυρηνικό όπλο. Αν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικό όπλο, ολόκληρος ο κόσμος θα βρεθεί σε κίνδυνο, επειδή τυχαίνει να είναι τρελοί», πρόσθεσε.

Οι Δημοκρατικοί αντέδρασαν γρήγορα στο σχόλιο του Τραμπ. Ο επικεφαλής της μειοψηφίας στη Γερουσία, Τσακ Σούμερ, αναδημοσίευσε βίντεο με τα σχόλια του Τραμπ στο X και συνόδευσε την ανάρτησή του με τη λεζάντα: «Το ξέρουμε».

Όταν πιέστηκε σχετικά με την προεκλογική του υπόσχεση το 2024 να μειώσει τον πληθωρισμό, υπό το φως της έκθεσης της Τρίτης που έδειξε ότι οι τιμές αυξήθηκαν κατά 3,8% τον Απρίλιο σε σύγκριση με πέρυσι, ο Τραμπ επέμεινε ότι οι πολιτικές του «λειτουργούν απίστευτα καλά».

Πρόσφατη δημοσκόπηση των ABC News/Washington Post/Ipsos διαπίστωσε ότι περίπου τα 2/3 των Αμερικανών -65%- αποδοκιμάζουν τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ χειρίζεται την οικονομία. Περίπου τα 3/4 των Αμερικανών -76%- αποδοκιμάζουν τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται το κόστος ζωής στις ΗΠΑ, και μόλις περίπου το 1/4 -23%- κρίνει τη διαχείρισή του θετικά.

Σχεδόν αντίστοιχο είναι το ποσοστό -72%- όσων αποδοκιμάζουν τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τον πληθωρισμό, ποσοστό αυξημένο από το 65% που τον αποδοκίμαζε τον Φεβρουάριο.

Αρκετοί από τους συμμετέχοντες στη δημοσκόπηση μίλησαν στο ABC News για την οικονομική πίεση που υφίστανται λόγω της εκτόξευσης των τιμών της βενζίνης.

Έως την Τρίτη, η μέση τιμή για ένα γαλόνι βενζίνης στις ΗΠΑ ήταν 4,50 δολάρια, σύμφωνα με στοιχεία της Αμερικανικής Ένωσης Αυτοκινητιστών, αυξημένη περισσότερο από 1,50 δολάριο από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος στα τέλη Φεβρουαρίου.

Ο Τραμπ, ο οποίος τη Δευτέρα έθεσε στο τραπέζι την ιδέα αναστολής του φόρου στη βενζίνη για να προσφέρει κάποια οικονομική ανακούφιση στους Αμερικανούς, επανέλαβε την Τρίτη την πεποίθησή του ότι οι τιμές θα πέσουν ξανά όταν τελειώσει η σύγκρουση.

«Όταν τελειώσει, θα δείτε τεράστια πτώση στην τιμή του πετρελαίου», δήλωσε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους.

Η δημοσιοποίηση αυτής της συνέντευξης έγινε ενώ το Ιράν ανακοίνωσε σήμερα ότι απάντησε στην τελευταία αμερικανική πρόταση, η οποία έχει στόχο να τερματισθεί η σύγκρουση που ξέσπασε στις 28 Φεβρουαρίου από το Ιράν και τις ΗΠΑ. «Έχουν ηττηθεί στο στρατιωτικό επίπεδο, ίσως να μην το αντιλαμβάνονται, όμως πιστεύω ότι το γνωρίζουν», διαβεβαίωσε ο Ντόναλντ Τραμπ τη δημοσιογράφο.

«Αυτό δεν σημαίνει ωστόσο ότι έχουν πει την τελευταία λέξη τους», πρόσθεσε.

Ο Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι ο αμερικανικός στρατός θα μπορούσε «να παραμείνει επιτόπου δύο επιπλέον εβδομάδες και να πλήξει όλους τους στόχους. Είχαμε υπόψη ορισμένους στόχους και έχουμε πλήξει πιθανόν 70% απ’ αυτούς, όμως υπάρχουν και άλλοι που θα μπορούσαμε να πλήξουμε, δεν θα ήταν παρά η τελική πινελιά», δήλωσε.

Ο Αμερικανός πρόεδρος μίλησε εξάλλου για το ΝΑΤΟ, το οποίο συνέκρινε άλλη μια φορά με «χάρτινη τίγρη», διαμαρτυρόμενος ότι οι σύμμαχοί του δεν ήταν «εκεί για να βοηθήσουν».

Σύμφωνα με ανάλυση της The Guardian, ο Αμερικανός πρόεδρος προσέρχεται στη συνάντηση αποδυναμωμένος πολιτικά και διπλωματικά, αναζητώντας επειγόντως μία διεθνή επιτυχία μετά τις εξελίξεις σε Ουκρανία, Μέση Ανατολή και Ταϊβάν.

Το δημοσίευμα περιγράφει τον Τραμπ ως έναν ηγέτη που κινείται χωρίς σταθερή στρατηγική, προκαλώντας αβεβαιότητα και αποσταθεροποίηση στη διεθνή σκηνή. Όπως σημειώνεται, οι χειρισμοί του στη Μέση Ανατολή και ειδικά στο μέτωπο του Ιράν έχουν ενισχύσει τις παγκόσμιες πιέσεις στις τιμές ενέργειας, τροφίμων και φαρμάκων, ενώ έχουν προκαλέσει αντιδράσεις ακόμη και μεταξύ παραδοσιακών συμμάχων των ΗΠΑ.

Δείτε τη συνέχεια στο Lykavitos.gr

«Το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο», εκτιμά η Μίντι Ρομέρο διευθύντρια του Center for Inclusive Democracy στο πανεπιστήμιο της νότιας Καλιφόρνιας. Αυτές οι ενδιάμεσες εκλογές είναι «μια κρίσιμη στιγμή» και για τα δύο κόμματα, προσθέτει.

Για τους Δημοκρατικούς το θέμα δεν είναι απλώς να ανακτήσουν τον έλεγχο του Κογκρέσου: καταγγέλλουν ότι «ο Ντόναλντ Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι αξιωματούχοι αποτελούν υπαρξιακή απειλή για την Αμερική», εξηγεί η πολιτική επιστήμονας στο AFP.

Στην πλευρά των Ρεπουμπλικάνων, ο 79χρονος πρόεδρος θα επιδιώξει να διατηρήσει την πλειοψηφία στο Κογκρέσο προκειμένου να μπορεί να περάσει τη νομοθετική του ατζέντα για το υπόλοιπο της θητείας του.

Σε αντίθετη περίπτωση, όπως επαναλαμβάνει ο ίδιος συνεχώς, οι Δημοκρατικοί θα ξεκινήσουν διαδικασία για την παραπομπή του σχεδόν αμέσως. Ένα Δημοκρατικό Κογκρέσο ενδέχεται επίσης να εμποδίσει την έγκριση του διορισμού αξιωματούχων, να ξεκινήσει έρευνες και να εμποδίσει σοβαρά την εφαρμογή των πολιτικών του.

Οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου αφορούν το σύνολο των 435 εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων και 33 από τις 100 έδρες της Γερουσίας.

Αυτή τη στιγμή οι Ρεπουμπλικάνοι διαθέτουν μικρή πλειοψηφία και στα δύο σώματα και οι Δημοκρατικοί ελπίζουν να ανακτήσουν τον έλεγχο της Βουλής, αν όχι και της Γερουσίας.

Αντιδημοφιλής πρόεδρος

Οι ενδιάμεσες εκλογές συνήθως δεν είναι ευνοϊκές για το κόμμα που κέρδισε τον Λευκό Οίκο πριν δύο χρόνια. Και έξι μήνες πριν την εκλογική αναμέτρηση οι προοπτικές για τους Ρεπουμπλικάνους μοιάζουν να είναι δυσμενείς, με ολοένα και περισσότερες δημοσκοπήσεις να δείχνουν ποσοστό ρεκόρ δυσαρέσκειας έναντι του Τραμπ.

«Ο πρόεδρος είναι αρκετά αντιδημοφιλής και αυτό συνήθως αποτελεί μια αρκετά ισχυρή ένδειξη για το πώς θα τα πάει το προεδρικό κόμμα στις ενδιάμεσες εκλογές», σημειώνει η Τζούλια Αζάρι, καθηγήτρια πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο Marquette.

Πολλοί Αμερικανοί εκτιμούν ότι ο Ρεπουμπλικάνος δισεκατομμυριούχος δεν κατάφερε να βελτιώσει την οικονομική τους κατάσταση, παρόλο που εξελέγη εν μέρει με βάση αυτή την υπόσχεση. Παράλληλα ο πόλεμος που ξεκίνησε εναντίον του Ιράν αποδείχθηκε ευρέως αντιδημοφιλής, όπως και η αύξηση των τιμών της βενζίνης που προκάλεσε.

Μετά την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο οι Δημοκρατικοί κατηγορούν τακτικά τον Τραμπ για αυταρχικές τάσεις, ενώ μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης επικρίνει και τη σκληρή αντιμεταναστευτική του πολιτική, επισημαίνει η Αζάρι.

Από την άλλη πλευρά, οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν ακριβώς μεγάλο ενθουσιασμό για την αντιπολίτευση.

«Οι Αμερικανοί είναι δυσαρεστημένοι με τη συνολική κατεύθυνση (της χώρας) όπως και με τα δύο κόμματα», σημειώνει η Αζάρι.

«Ωστόσο, κάποιος πρέπει να κερδίσει» τον Νοέμβριο, και «θα μπορούσαμε να δούμε ανθρώπους δυσαρεστημένους με τους Δημοκρατικούς, αλλά που εξακολουθούν να ψηφίζουν προς αυτή την κατεύθυνση», προσθέτει η πολιτική επιστήμονας.

«Εκλογικό χάος»

Μεταξύ των βασικών ζητημάτων της προεκλογικής εκστρατείας είναι οι προσπάθειες τόσο των Ρεπουμπλικανών, υπό την ώθηση του Τραμπ, όσο και των Δημοκρατικών, σε απάντηση, να αναδιαμορφώσουν τις εκλογικές περιφέρειες προκειμένου να ευνοηθούν.

Το 2025 ο Αμερικανός πρόεδρος ζήτησε από πολλές πολιτείες επικεφαλής των οποίων είναι Ρεπουμπλικάνοι να τροποποιήσουν τις εκλογικές περιφέρειες προκειμένου να αποδυναμώσουν την ψήφο των Δημοκρατικών με την ελπίδα να κερδίσουν επιπλέον έδρες στο Κογκρέσο.

Η πρακτική αυτή, που δεν είναι νέα, πέτυχε κυρίως στο Τέξας και τη Βόρεια Καρολίνα.

Οι Δημοκρατικοί απάντησαν αλλάζοντας τις εκλογικές περιφέρειες σε πολιτείες όπως η Καλιφόρνια και η Βιρτζίνια.

Εξάλλου η απόφαση που έλαβε αυτή την εβδομάδα το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ να περιοριστεί η ανακατανομή των περιφερειών που ευνοεί τις μειονότητες αναδιαμορφώνει ακόμη περισσότερο το πολιτικό τοπίο.

Αρκετοί Ρεπουμπλικάνοι κυβερνήτες σε νότιες πολιτείες, όπως στη Λουιζιάνα και την Αλαμπάμα, έχουν ήδη ανακοινώσει την πρόθεσή τους να αναδιαμορφώσουν τις περιφέρειές τους για να μειώσουν τις έδρες των Δημοκρατικών.

Οι επιπτώσεις όλων αυτών των αλλαγών μένει να φανεί, αλλά αποτελεί μέρος του ανησυχητικού «εκλογικού χάους», σύμφωνα με την Αζάρι.

Για την Μίντι Ρομέρο, η αβεβαιότητα που επικρατεί έξι μήνες πριν από τις εκλογές μπορεί να συγκριθεί με «μια κινούμενη σκακιέρα, στο πίσω μέρος ενός φορτηγού, σε έναν ανώμαλο επαρχιακό δρόμο».

Η συχνότητα των συνόδων του ΝΑΤΟ έχει ποικίλλει στα 77 χρόνια ιστορίας της Συμμαχίας, ωστόσο οι ηγέτες της συναντώνται κάθε καλοκαίρι από το 2021 και πρόκειται να συγκεντρωθούν φέτος στην τουρκική πρωτεύουσα, Άγκυρα, στις 7 και 8 Ιουλίου. Ωστόσο, ορισμένα μέλη πιέζουν για επιβράδυνση του ρυθμού, δήλωσαν στο Reuters ένας ανώτερος Ευρωπαίος αξιωματούχος και πέντε διπλωμάτες από χώρες – μέλη του ΝΑΤΟ.

Διπλωμάτης ανέφερε ότι η σύνοδος του 2027, που θα φιλοξενηθεί στην Αλβανία, πιθανότατα θα πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο, ενώ το ΝΑΤΟ εξετάζει το ενδεχόμενο να μην πραγματοποιήσει καθόλου σύνοδο το 2028, έτος των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ και τελευταίο πλήρες ημερολογιακό έτος του Τραμπ στην εξουσία.

Άλλη πηγή ανέφερε ότι ορισμένες χώρες προωθούν την ιδέα διεξαγωγής συνόδων κάθε δύο χρόνια, προσθέτοντας ότι δεν έχει ληφθεί ακόμη καμία απόφαση και ότι τον τελικό λόγο θα έχει ο γενικός γραμματέας, Μαρκ Ρούτε.

Οι πηγές μίλησαν υπό τον όρο της ανωνυμίας, καθώς πρόκειται για εσωτερικές διαβουλεύσεις του ΝΑΤΟ.

Απαντώντας σε σχετικό ερώτημα του Reuters, αξιωματούχος του ΝΑΤΟ δήλωσε: «Το ΝΑΤΟ θα συνεχίσει να πραγματοποιεί τακτικές συναντήσεις αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, ενώ μεταξύ των συνόδων οι σύμμαχοι θα συνεχίσουν να διαβουλεύονται, να σχεδιάζουν και να λαμβάνουν αποφάσεις για την κοινή μας ασφάλεια.»

Δύο από τις πηγές ανέφεραν τον Τραμπ ως παράγοντα, αλλά αρκετές τόνισαν ότι υπάρχουν και ευρύτερες αιτίες.

Ορισμένοι διπλωμάτες και αναλυτές υποστηρίζουν εδώ και καιρό ότι οι ετήσιες σύνοδοι δημιουργούν πίεση για εντυπωσιακά αποτελέσματα, αποσπώντας την προσοχή από τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. «Καλύτερα λιγότερες σύνοδοι παρά κακές σύνοδοι», δήλωσε ένας διπλωμάτης. «Έχουμε ούτως ή άλλως πολλή δουλειά να κάνουμε και ξέρουμε τι πρέπει να γίνει.»

Άλλος ανέφερε ότι η ποιότητα των συζητήσεων και των αποφάσεων είναι το πραγματικό μέτρο της ισχύος της συμμαχίας.

Η Φίλις Μπέρι, ανώτερη συνεργάτις του Atlantic Council, έγραψε: «Η μείωση των υψηλού προφίλ συνόδων θα επέτρεπε στο ΝΑΤΟ να συνεχίσει το έργο του και να μειώσει τη δραματικότητα που έχει χαρακτηρίσει πολλές πρόσφατες διατλαντικές συναντήσεις.»

Σε άρθρο που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα σε think tank, σημείωσε ότι το ΝΑΤΟ πραγματοποίησε μόλις 8 συνόδους κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Περιέγραψε τις τρεις πρώτες συνόδους του Τραμπ στην πρώτη του θητεία ως «συγκρουσιακές εκδηλώσεις, κυριαρχούμενες από τα παράπονά του για τις χαμηλές αμυντικές δαπάνες των συμμάχων».

Η περσινή σύνοδος στη Χάγη επηρεάστηκε επίσης σε μεγάλο βαθμό από την απαίτηση του Τραμπ να αυξήσουν τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ σημαντικά τις αμυντικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ — στόχο που αποδέχθηκαν συμφωνώντας να δαπανούν 3,5% για βασική άμυνα και 1,5% για ευρύτερες επενδύσεις σχετικές με την ασφάλεια. Το γεγονός και μόνο ότι ολοκληρώθηκε χωρίς μεγάλες εντάσεις θεωρήθηκε επιτυχία.

Αφού οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ αρνήθηκαν να του παράσχουν την υποστήριξη που ζητούσε στον πόλεμο με το Ιράν -τον οποίο είχε ξεκινήσει χωρίς να τους συμβουλευτεί ή να τους ενημερώσει- ο Τραμπ αμφισβήτησε ανοιχτά κατά πόσο οι ΗΠΑ θα πρέπει να τηρήσουν το σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας του ΝΑΤΟ και δήλωσε ότι εξετάζει το ενδεχόμενο αποχώρησης από τη συμμαχία.

Μήνες νωρίτερα, είχε επίσης εκφράσει αξιώσεις για τη Γροιλανδία, αυτόνομη περιοχή που ανήκει στο επίσης μέλος του ΝΑΤΟ, τη Δανία.

Στον δεύτερο γύρο συνομιλιών μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν αναφέρθηκαν και πηγές του Πακιστάν, οι οποίες έκαναν λόγο για θετικές προσπάθειες διαμεσολάβησης με την Τεχεράνη, ανανεώνοντας την πιθανότητα περαιτέρω ειρηνευτικών συνομιλιών εντός των επόμενων «36 έως 72 ωρών».

Ερωτηθείς από την εφημερίδα The Post σχετικά με αυτή την πιθανή σημαντική εξέλιξη, ο Trump απάντησε μέσω γραπτού μηνύματος: «Είναι πιθανό! Πρόεδρος DJT.».

Υπενθυμίζεται ότι χθες ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε ότι θα παρατείνει την τρέχουσα εκεχειρία με το Ιράν έως ότου καταθέσει «μια ενοποιημένη πρόταση».

«Έχω… δώσει εντολή στο Στρατό μας να συνεχίσει τον αποκλεισμό και, από κάθε άλλη άποψη, να παραμείνει έτοιμος και ικανός, και ως εκ τούτου θα παρατείνω την εκεχειρία μέχρι τη στιγμή που θα υποβληθεί η πρότασή τους και θα ολοκληρωθούν οι συζητήσεις, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο», είχε αναφέρει σε ανάρτησή του στο Truth Social.

Στις ώρες που ακολούθησαν, το Ισλαμαμπάντ συνέχισε να αξιοποιεί τα διπλωματικά του κανάλια με το Ιράν, και η χρονική περίοδος βασίστηκε σε μια αξιολόγηση αυτής της εργασίας, ανέφερε πακιστανική πηγή.

«Η εκεχειρία διατηρείται παρά την εντεινόμενη ρητορική, υποδηλώνοντας θετικές προθέσεις και από τις δύο πλευρές», ανέφερε η πηγή. «Δεν υπάρχει στρατιωτική κλιμάκωση από καμία πλευρά», πρόσθεσε, σημειώνοντας πως «το Πακιστάν παραμένει ο βασικός μεσολαβητής».

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου 

Επίσης το καθεστώς αυτό προσωρινά δεν θα έχει όσο εμπλουτισμένο ουράνιο θέλει, θα διαθέτει όμως κινεζική πυρηνική στήριξη. Όσο για τον ιρανικό λαό θα έχει υποστεί μια συντριπτική ήττα και το μένος του κατά της Δύσης θα αυξηθεί.

Από την άλλη πλευρά, ο εκ των «νικητών» του πολέμου, μεγάλος «dealer» της Ουάσιγκτον, θα έχει πλήξει σοβαρά την Ατλαντική Συμμαχία, θα έχει υπερχρεώσει την Αμερική και οι δήθεν προστασίες του στα αραβικά Εμιράτα και αλλού θα αποτελούν ανέκδοτο. Παγκοσμίως η Αμερική θα θεωρείται μια ανεύθυνη χώρα, ο λαός της οποίας ψηφίζει και ηγέτες της πλάκας. Αν δε στην πορεία πάρει τα πάνω του και το μουσουλμανικό στοιχείο στις ΗΠΑ και την Ευρώπη ,η κατάσταση θα αποκτήσει μια κρίσιμη διάσταση για τις κοινωνικές και πολιτικές ισορροπίες στον δυτικό κόσμο.

Μήπως όμως τελικά αυτός ήταν από την πρώτη θητεία του στην προεδρία των ΗΠΑ, ο κύριος στόχος του Ντόναλντ Τραμπ; Στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης του με την Κίνα, η οποία για την ώρα δεν λέει κουβέντα, μήπως ο Τραμπ θέλει να κάνει δώρο στον Πούτιν μια διαλυμένη Ατλαντική Συμμαχία για να απομακρύνει τη Ρωσία από τη Συμμαχία των BRIC’s;

Το σενάριο αυτό δεν είναι αποκλειστικής εμπνεύσεως του Τραμπ. Έχει έλθει στο προσκήνιο στο τέλος της δεκαετίας του 1990, όταν επί προεδρίας Μπιλ Κλίντον, κάποιοι σύμβουλοί του, βλέποντας την πιθανή διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την πρώην κομμουνιστική Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, δεν απέκλεισαν μια ισχυροποίηση της Γερμανίας και πλησίασμα της τελευταίας με τη Ρωσία, εις βάρος της Αμερικής. Εκείνα τα χρόνια, τις ίδιες περίπου σκέψεις, αλλά από διαφορετική  οπτική γωνία έκανε και το τότε ανερχόμενο αστέρι της Ρωσίας, ο Βλαδίμηρος Πούτιν, ο οποίος όμως φοβόταν ότι η Γερμανία θα ήταν στην ουσία αμερικάνικος Δούρειος Ίππος για τη νέα «ρωσική αυτοκρατορία» που «οραματιζόταν».

Στη βάση αυτή της συλλογιστικής, ο Πούτιν ανέθεσε στις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες να προσεταιριστούν στις ΗΠΑ επιχειρηματίες και πολιτικούς, πρόθυμους να ακολουθήσουν αντιευρωπαϊκές κατευθύνσεις, ενισχύοντας κυρίως εθνικιστικά κινήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Ντόναλντ Τραμπ, για τον οποίον η σοβιετική KGB είχε έναν πλήρη φάκελο από το 1987 όταν για πρώτη φορά είχε προσκληθεί στη Μόσχα του Γκορμπατσώφ, αποτελούσε ιδανική περίπτωση. Δικαιολογείται έτσι το μεγάλο δώρο που ο Τραμπ προσφέρει στον Πούτιν ξεκινώντας τον πόλεμο του στο Ιράν και όχι μόνον

Ο πόλεμος αυτός, ο οποίος για την ώρα μόνο ζημιές προκαλείς την παγκόσμια οικονομία και ειδικά στην Ευρώπη και αρκετές φτωχές χώρες, αποτελεί άλλοθι  για να παρατήσει η Αμερική την Ουκρανία στο έλεος της Ρωσίας, εκβιάζοντας παράλληλα και μια αποδυναμωμένη Ευρώπη.

Με αφετηρία εξάλλου τον πόλεμο αυτό, ο Τραμπ δρομολογεί την κατάργηση του ΝΑΤΟ και την πιθανή διάλυση της Ατλαντικής Συμμαχίας. Μη μου πείτε ότι τα δώρα δεν είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του Πούτιν. Με τον τελευταίο εξάλλου ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει να μοιραστεί και την Αρκτική γι’ αυτό και απειλεί με προσάρτηση τη Γροιλανδία και με απίθανους δασμούς τη Δανία.

Πιστεύει ο Αμερικανός πρόεδρος ότι με όλα αυτά θα απομακρύνει τη Ρωσία από την Κίνα, αγνοώντας ότι η τελευταία ελέγχει ήδη το 60% των ρωσικών ενεργειακών πηγών, με συμβόλαια ενοικίασης 99 ετών.

Κατά συνέπεια, μια ρωσική απομάκρυνση από την Κίνα είναι προβληματική,  όχι όμως και  η αποστασιοποίηση της Ευρώπης, που συμφέρει και την Κίνα βέβαια, Αυτό σημαίνει ότι ο Αμερικανός πρόεδρος στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει την Κίνα, ξεκινά με αυτογκόλ, το οποίο θα μπορούσε να έχει υψηλό κόστος γι’ αυτόν και τις περί MAGA θεωρίες του.

Κατά τα λοιπά, με τον πόλεμό του κατά του Ιράν, ναι μεν η διεθνής οικονομία και η Ευρωπαϊκή Ένωση δέχονται ισχυρά πλήγματα, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τις φιλικές του κερδοσκοπικές εταιρίες, οι οποίες ήδη μετρούν κάποια εκατομμύρια  δολάρια κέρδη.

Όσο για τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, δεν θα ήθελε να τελειώσει κανένας πόλεμος, γιατί τότε θα ξεκινήσουν γι’ αυτόν αρκετά δυσάρεστες περιπέτειες με τη δικαιοσύνη της χώρας του.