Δεν είναι πρώτη φορά που εμποδίζονται να μιλήσουν διανοούμενοι σε γαλλικά πανεπιστήμια. Εξάλλου, το ίδιο συμβαίνει στα περισσότερα αμερικανικά και βρετανικά, όπου οργανωμένες αριστερές ομάδες λειτουργούν ως καθημερινοί λογοκριτές και ευκαιριακοί τρομοκράτες.

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο κι όποιος έχει περάσει από πανεπιστήμια μπορεί να αφηγηθεί ιστορίες αυταρχισμού, βίας, ενιαίας σκέψης, οστρακισμού διαφωνούντων, καχεκτικής ή απούσας ανταλλαγής ιδεών, έγνοιας και καθαρής ανοησίας.

Το 2015, μετά την επίθεση στο chaurlie Hebdo στο Παρίσι, άκουσα με τα αυτιά μου στο πανεπιστήμιο Μπέρμπεκ του Λονδίνου πως, εκτός του το περιοδικό άξιζε την τύχη του, όποιος δήλωνε Je suis Charlie δεν θα έπρεπε να έχει θέση στο αμφιθέατρο: έγραψα στη διοίκηση η οποία «αναγνώρισε» ότι, πράγματι, είχα «αγεφύρωτες διαφορές» με τον εν λόγω καθηγητή. Κοντολογίς, ήμουν δύστροπη.

Τις ίδιες εκείνες μέρες στο πανεπιστήμιο του Ρέντιγκ μιλούσε, ως προσκεκλημένος στο πλαίσιο της εβδομάδας «Ανακαλύψτε το Ισλάμ», ο Abu Usamah at- Thahabi, ο οποίος αφού εξήγησε στους φοιτητές τη Σαρία τους προέτρεψε να «σκοτώσουν τους γκέι». Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα επακολουθούσε αν ένας ακροδεξιός χριστιανός ξεστόμιζε «σκοτώστε τους γκέι».

Εν πάση περιπτώσει, όχι μόνο ο Abu Usamah at- Thahabi είχε επιτυχία, αλλά η Ένωση Μουσουλμάνων του πανεπιστημίου προχώρησε στον διορισμό ιερωμένου, ονόματι Javed Kachhalia, ο οποίος συμβουλεύει τους μουσουλμάνους φοιτητές πώς να λύνουν τα προβλήματά τους βάσει της Σαρία και φροντίζει ώστε να τιμωρούνται ενδεχόμενα επεισόδια «ισλαμοφοβίας» στον χώρο του πανεπιστημίου.

Η ομιλία της Σιλβιάν Αγκασενκί ακυρώθηκε λοιπόν εξαιτίας απειλών ότι οι ενώσεις ομοφυλοφίλων και διεμφυλικών θα επετίθοντο βιαίως: η πανεπιστημιακή διοίκηση δεν μπορούσε να εγγυηθεί την ασφάλεια της προσκεκλημένης και του κοινού.

Ποιο είναι το πρόβλημα με την Αγκασενκί: έχει εκφραστεί εναντίον της απόκτησης τέκνων μέσω παρένθετης μητέρας και υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, αμφισβητώντας ότι «το δικαίωμα στη μητρότητα/ πατρότητα» αποτελεί αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα.

Σημειωτέον ότι, αν και δεν θα έπρεπε να έχει σημασία, η Αγκασενκί είναι από τους πρωτοπόρους της ισότητας ανδρών- γυναικών και του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων. Η αντίρρησή της στην τεχνολογική αναπαραγωγή στηρίζεται στο επιχείρημα της εμπορευματοποίησης του ανθρώπινου σώματος και των παιδιών.

Όσο για τον Μοχαμέτ Σιφαονί, εμποδίστηκε να μιλήσει στη Σορβόνη διότι οι αριστερές και οι ισλαμιστικές φοιτητικές οργανώσεις απείλησαν ότι θα τα κάνουν λίμπα και έβγαλαν ανακοίνωση ότι θα αποτρέψουν «με κάθε μέσο» τα πανεπιστήμια από το να γίνουν «εργαστήρια κατασταλτικής πολιτικής και ισλαμοφοβίας». Ο αλγερινής καταγωγής Μοχαμέτ Σιφαονί έχει τοποθετηθεί εναντίον του εξισλαμισμού και υπέρ της κοσμικής δημοκρατίας.

Κάπως έτσι, αν και σε διαφορετικό κοινωνικό συγκείμενο, ήταν το ακαδημαϊκό άσυλο από τη δεκαετία του 1960- 70. Η κατάσταση επιδεινώνεται επειδή έχει κωδικοποιηθεί ολοκληρωτικά: εκτός του δεν υπάρχουν ρωγμές για να περάσει μια διαφορετική γνώμη, η οπτική του κόσμου έχει συρρικνωθεί στα ζητήματα του φύλου, της ταυτότητας και των πολλαπλών διαχωρισμών.

Αυτοί οι διαχωρισμοί απορρέουν από μορφές συμπεριφοράς που χαρακτηρίζονται σεξιστικές, ομοφοβικές, μισογυνικές, ρατσιστικές, τρανσφοβικές και τα τοιαύτα. Στη μια πλευρά τοποθετείται ο θύτης και στην άλλη το θύμα: στις περισσότερες περιπτώσεις, αμφότεροι συνιστούν φαντασιακές οντότητες.

Ο αυταρχισμός που προκύπτει είναι απείρως χειρότερος από τον παλιό διότι ο παλιός- πειθαρχία, κύρος του καθηγητή, στοιχειώδεις αξίες ευπρέπειας- εξασφάλιζε τρόπον τινά την κοινωνική σταθερότητα, ενώ αυτός την υπονομεύει.

Την ποικιλομορφία των ιδεών έχει αντικαταστήσει μια ποικιλομορφία τεχνητών ταυτοτήτων: η εξερεύνηση της «ταυτότητας» καταλήγει στην αποθέωση του ναρκισσισμού και του κομφορμισμού, ο οποίος διαχέεται σε όλο τον ακαδημαϊκό χώρο.

Στο πανεπιστήμιο Άμχερστ της Μασαχουσέτης είκοσι υπάλληλοι επιτηρούν τη γλώσσα που χρησιμοποιούν 1800 φοιτητές οι οποίοι οφείλουν να σέβονται ένα γλωσσικό κώδικα ο οποίος αποκλείει ορισμένες λέξεις και εκφράσεις, ενώ επιβάλλει νεολογισμούς από τις gender studies.

Οι grievance studies έίναι το καινούργιο φρούτο που ασχολείται με τους θύτες και τα θύματα στο παρόν και στο παρελθόν.

Με αυτή τη λογική, στο πανεπιστήμιο Όμπερλιν του Οχάιο, φοιτητές ζήτησαν να καλυφθεί τοιχογραφία με έναν μαύρο σαξοφωνίστα (σαν τον Τζον Κολτρέιν, ας πούμε): η εικόνα, την οποία είχαν φιλοτεχνήσει στον χώρο της καντίνας φοιτητές του μουσικού τμήματος, θεωρήθηκε «στερεοτυπική» και ενδεικτική της ιδιοποίησης του πολιτισμού των Αφροαμερικανών εκ μέρους των λευκών.

Είναι γνωστό ότι στα περισσότερα ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστήμια οι καθηγητές που δεν θεωρούνται «αριστεροί» υφίστανται εκφοβισμό (και παρ' όλα αυτά, η περίπτωση του Νικόλα Χρηστάκη στο Γέιλ με εντυπωσίασε).

Ωστόσο, προσωπικότητες της αριστεράς, όπως ο Φρανσουά Ολάντ, δεν έχουν καλύτερη τύχη: ποτέ δεν είσαι επαρκώς αριστερός.

Τον περασμένο Νοέμβριο, φοιτητές στο πανεπιστήμιο της Λιλ, έσχισαν αντίτυπα του τελευταίου του βιβλίου και η ομιλία του ακυρώθηκε. Ως αποτέλεσμα του γενικού κλίματος, οι περισσότεροι καθηγητές αυτολογοκρίνονται ή κολακεύουν τις ριζοσπαστικές ομάδες για να αποφύγουν βιαιοπραγίες: η βία εμφανίζεται ως αυτοάμυνα έναντι της δήθεν λεκτικής βίας που ασκούν όσοι δεν είναι ριζοσπάστες.

Στο ιδεολογικό κοκτέιλ προστίθενται η κατάργηση της ασυμμετρίας μεταξύ καθηγητών και φοιτητών (τουτέστιν κατάρρευση της έννοιας της διδασκαλίας), ακτιβιστική καταδήλωση διαφοράς και ταυτότητας, υπερευαισθησία ως προς τη «διαφορετικότητα» και την ταυτότητα, αυταρχική παραπομπή της συμπεριφοράς στους νόμους (πολλαπλασιάζονται οι μηνύσεις κατά υποτιθέμενων σεξιστών, ομοφοβικών, ισλαμοφοβικών), δυσανεξία στη διαφωνία, εκμετάλλευση των ηλεκτρονικών δικτύων για character assasinations, για ξεμαλλιάσματα και λιντσαρίσματα.

Πολλοί Ευρωπαίοι πιστεύουν ότι αυτός ο ασφυκτικός περιορισμός της ελευθερίας του λόγου έχει εισαχθεί από τα αμερικανικά πανεπιστήμια: θα επανέλθω σε αυτό. Είτε πρόκειται για εισαγόμενο, είτε για εγχώριο προϊόν, καταδεικνύει παρηκμασμένο πολιτισμό εύθραυστων και επιθετικών θυμάτων, όχι αξιοπρεπών ατόμων και πολιτών. (Θα επανέλθω και σε αυτό).

Εξάλλου, η λογική της είναι ‘’ worse is better’’: η επιδείνωση των συνθηκών ευνοεί τάχα τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό

Της Σώτης Τριανταφύλλου*

Οι παρεμβάσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στα ευρωπαίκά όργανα δείχνουν ξανά και ξανά την ανοσία που περνιέται για αγάπη προς τον πλησίον.

Αν και για να αναχαιτιστεί η άκρα δεξιά χρειάζεται έλεγχος και εξορθολογισμός όλων των ζητημάτων που σχετίζονται με τις επιλεγόμενες εισροές (είμαστε πρωταθλητές στους αφηρημένους, ουδέτερους, όρους), ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στη φτηνή ρητορική της καρδιάς: ‘’Αυτός είναι ο κόσμος μας, σήμερα. Φλεγόμενος και διχασμένος.

Και από μία πλευρά του, απελπισμένοι, καταδιωγμένοι, περιδεείς άνθρωποι με τις οικογένειες τους βουτάνε στη θάλασσα για να γλιτώσουν από τη φωτά’’ – για ποια φωτά μιλάμε ακριβώς;

Φαίνεται ότι δεν έχουμε κατανοήσει ότι, στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, ο πόλεμος και η ειρήνη ήταν και είναι σχετικές έννοιες και ότι, παραλλήλως, εκτυλίσσονται τεράστια γεωπολιτικά παιχνίδια εναντίον της Ευρώπης: η τουρκική πολιτική είναι το πιο τετριμμένο παράδειγμα.

Αντί η αριστερά να εργάζεται στην κατεύθυνση της ειρήνευσης των χώρων που εξάγουν μετανάστες, της ανοικοδόμησης και της ανάπτυξης τους, εκμεταλλεύεται τις ‘’εισροές’’ για να κάνει επίδειξη καλοσύνης. Εξάλλου, η λογική της είναι ‘’ worse is better’’: η επιδείνωση των συνθηκών ευνοεί τάχα τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Στο μεταξύ, οι δικές μας ‘’εισροές’’ και ‘’εκροές’’ τραυματισμένων και καθυστερημένων χωρών, μέσω των οποίων προωθείται το σχέδιο του εξισλαμισμού: όχι, δεν πρόκειται για ‘’συνωμοσία’’.

Πρόκειται για σχέδιο το οποίο έχει ήδη διαβρώσει τη Δύση ευνοώντας την ανάδειξη αχρείων στις ηγεσίες και οξύνοντας τις κοινωνικές τριβές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατακεραυνώνει όποιον επικαλείται τον ‘’ευρωπαϊκό τρόπο ζωής’’. Αναρωτιέμαι: δεν αναγνωρίζει ότι υπάρχει ευρωπαϊκός τόπος ζωής;

Πιστεύει ότι όλοι οι τρόποι ζωής είναι ίδιοι ή ίσοι σε αξία; Είναι ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής ίσος σε αξία με εκείνον των Μασάι που επί αιώνες βοσκούν πρόβατα αγναντεύοντας τον ορίζοντα στη σαβάνα; Ή φρονεί ότι ο ευρωπαϊκός τρόπος δεν αξίζει να προστατευτεί;

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ καταλήγουν ότι, είτε ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής  υπάρχει, είτε δεν υπάρχει, είτε αρέσει, είτε δεν αρέσει, οι μουσουλμάνοι δεν το επηρεάζουν καθόλου. Είναι δυνατόν να μην ξέρουν ότι οι ισλαμικοί θύλακες έχουν υποβαθμίσει συνοικίες, σχολεία, πόλεις ολόκληρες, διαρρηγνύοντας την κοινωνική συνοχή; (Όχι ότι η αριστερά ενδιαφέρεται για την κοινωνική συνοχή. Το προαναφερθέν ‘’worse is better’’).

Ο τριτόκοσμος είναι μια θηριώδης αριστερή απάτη που επέβαλε στην Ευρώπη το ολέθριο αμερικανικό σύστημα της πολυπολιτισμικότητας- αλλά, οι ΗΠΑ έχουν διαφορετική κοινωνική σύνθεση, διαφορετικές προτεραιότητες (είναι επιτρεπτό οτιδήποτε συμφέρει ή δεν βλάπτει τις μεγάλες επιχειρήσεις) και περίσσεια χώρου.

Ναι μεν λοιπόν, Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι, αλλά, όταν ξεπεράστηκε, δήθεν από μόνη της’’, η πολιτική του χωνευτηρίου, η ευρωπαϊκή αριστερά χειροκρότησε σιωπηρά το πρότυπο του αμερικανικού κοινοτισμού: πολλές ‘’κουλτούρες’’, πολλά γκέτο.

Ορθώς σήμερα η ευρωπαϊκή επιτροπή επισημαίνει, αν και καθυστερημένα (κυρίως εξαιτίας της αριστερής πίεσης) ότι τίθενται σοβαρά ζητήματα ασφάλειας, εργασίας, πολιτισμού, εκπαίδευσης και κοινωνικής γαλήνης εξαιτίας της υπερβολικά ορατής παρουσίας μεγάλου αριθμού μουσουλμάνων οι οποίοι αρνούνται να αφομοιωθούν.

Και πώς να μην αρνούνται εφόσον δεν τους το ζητάμε; Και εφόσον δεν εφαρμόζεται πρόγραμμα αφομοίωσης διότι θεωρείται, τάχα, ‘’υπερβολικά βίαιο’’;

Για να διαστρέψει το ευρωπαϊκό επιχείρημα, ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες για ξενοφοβία και μισαλλοδοξία, προπαγανδίζοντας ότι πρόκειται για εχθρότητα εναντίον των ‘’αλλοθρήσκων’’, ‘’κουρελιάρηδων, άκληρων και ανέστιων ξένων’’: αλλά η καταγγελία χρειάζεται reality check. Καταρχάς, ο ΣΥΡΙΖΑ φέρθηκε υποκριτικά: την τελευταία τετραετία οι συνθήκες στα κέντρα κράτησης επιδεινώθηκαν.

Ακινητοποιηθήκαμε εντελώς ως προς την υποδοχή και ένταξη αλλοδαπών.  Όσο για την ευρωπαϊκή πολιτική, όπως είναι φυσικό, έχει στόχο την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και του δημοκρατικού τρόπου ζωής που αποτελεί ιστορική επιτυχία των Ευρωπαίων- αυτά τα δικαιώματα δεν τα αναγνωρίζουν οι πληθυσμοί θεοκρατικών και δικτατορικών καθεστώτων, οι οποίοι, σε μεγάλο ποσοστό, είναι απρόθυμοι να τα αποδεχθούν και να συμμορφωθούν αναλόγως.

Το να μην βλέπουμε την διαβρωτική επιρροή του ισλάμ στην Ευρώπη συνιστά αλλόκοτη έλλειψη ενημέρωσης και ευρωπαϊκής εμπειρίας, συν εκείνο το είδος της υστερικής τύφλωσης που δημιουργεί καταστροφές.

Οι αλλοδαποί αποτελούν το κοινό της αριστεράς από τότε που ξέχασε την εργατική τάξη και μετατοπίστηκε σε κοινωνικές ομάδες στους κροσσούς της κοινωνίας. Το να μη βλέπουμε ότι η Ευρώπη χρειάζεται προστασία όχι από τις ‘’κουλτούρες’’ ξένων λαών αλλά από τη βαρβαρότητα και τον σκοταδισμό σημαίνει ότι είτε δεν έχουμε ιδέα τι είναι ευρωπαϊκές αξίες, είτε ότι έχουμε ιδέα αλλά θέλουμε να τις υπονομεύσουμε.

Αυτή η ημιπαράφρων αριστερά τροφοδότησε όσους καταγγέλλει ως ‘’λαϊκιστές, ακροδεξιούς, φασίστες που τσαλαπατούν τη νομιμότητα, τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και τη δημοκρατία’’ και επιδείνωσε τον διχασμό και τη ξενοφοβία.

Προφανώς οι ορισμοί μας για τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και τη δημοκρατία διαφέρουν: αναρωτιέμαι αν τα εκλιπόντα ιστορικά στελέχη της ελληνικής αριστεράς, από τον Λεωνίδα Κύρκο μέχρι τον Χαρίλαο Φλωράκη, θα υιοθετούσε θέσεις αντίθετες στην ‘’πρόοδο’’ (όπως την αντιλαμβάνονταν), στο κοσμικό κράτος, την ισότητα ανδρών- γυναικών, στον ηγεμονικό ρόλο της εργατικής τάξης έναντι του ευτελούς και ευμετάβλητου λούμπεν προλεταριάτου και τα λοιπά και τα λοιπά.

Οι ακόμη παλαιότεροι, οι θεωρητικοί της σοσιαλιστικής επανάστασης  (και του αναρχισμού εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ αγκαλιάζει τους αναρχοφασίστες), ήταν ξεκάθαροι- αν και, πράγματι, αναφέρονταν σε διαφορετική εποχή.

Μια από τις αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως , παρότι δηλώνει αφοσίωση στις μαρξιστικές θέσεις, λειτουργεί με συνθήματα (Refugees welcome, tourists go home), όχι με θέσεις.

Η αριστερά δεν δικαιούται να μας κάνει μαθήματα δημοκρατικής ηθικής: εκμεταλλεύεται τη δημοκρατία για να προωθήσει ένα πρόγραμμα αριστερού ολοκληρωτισμού.

Στο μεταξύ, συμπεριφέρεται στους επίδοξους πελάτες της με χριστιανική καλοσύνη, με την ευσπλαχνία φιλόπτωχου Αδελφότητας. Κι αντί να προστατεύει τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής- και να τον διαδίδει στους αραβομουσουλμάνους- τον δυσφημεί και τον υποσκάπτει.

*Iστορικός, συγγραφέας και αρθρογράφος στα ‘’Νέα’’ και στην ‘’Athens Voice’’, βραβευμένη με το κρατικό βραβείο λογοτεχνίας

Ο Χακίμ Ελ Καουρί, που το 2016  είχε κάνει έκκληση, μαζί με άλλους σαράντα μουσουλμάνους εναντίον του ισλαμικού φονταμελισμού, επανήλθε με ένα βιβλίο που έχει τίτλο «Ισλάμ, μια γαλλική θρησκεία».

Της Σώτης Τριανταφύλλου*

Ο Ελ Καουρί, προσπαθώντας να μας ανοίξει τα μάτια που κρατάμε πεισματικά κλειστά, αναλύει το πώς και το γιατί στη Γαλλία πληθαίνονται οι υπερευσεβείς μουσουλμάνοι ενώ οι γαλλικές κυβερνήσεις τους παρατηρούν με αμηχανία ή δεν τους παρατηρούν καθόλου.

Ο Εμμανουέλ Μακρόν σχεδιάζει «διάρθρωση του Ισλάμ: τι σημαίνει διάρθρωση»; Περιμένουμε να μας εξηγήσει.

Το πολιτικό λεξιλόγιο, μια συλλογή από ευφημισμούς – όπως λόγου χάρη, ο όρος «ριζοσπαστικό Ισλάμ»- καταδεικνύουν ανημπορία, δειλία, ανικανότητα να περιγράψουμε τα φαινόμενα. Το πρόβλημα έχει προχωρήσει ilesttroptard.

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έρευνατου Ινστιτούτου Montaigne, οι μουσουλμάνοι που πηγαίνουν στα τζαμιά, τρώνε χαλάλ, προσεύχονται καθημερινά, τοποθετούν τον ισλαμικό νόμο πάνω από τον νόμο του κράτους υπολογίζονται γύρω στα 3.500.000 (έναντι 1.650.000 πιστών Καθολικών, ο φανατισμός των οποίων είναι διαφορετικής τάξεως). Ο πληθυσμός αυτός διεκδικεί την αντικατάσταση του γαλλικού νόμου από Σαρία.

Αλλά, όπως σημειώνει ο Ελ Καουρί, το 80% των εν γένει μουσουλμάνων (8.600.000) εγείρουν απαιτήσεις στην καθημερινότητα: λόγου χάρη ζητούν να χαλάλ τα σχολικά γεύματα, κάτι που παραβιάζει τους κανονισμούς για τη σφαγή των ζώων στη Γαλλία. (Τα περισσότερα σχολεία αποφάσισαν να κάνουν τις σχολικές καντίνες χορτοφαγικές στρίβειν δια του αρραβώνος).

Συγκριτικά με άλλες διεκδικήσεις, το χαλάλ είναι λεπτομέρεια αλλά υπογραμμίζει ότι το Ισλάμ δεν είναι θρησκεία, είναι ιδεολογία, τρόπος ζωής, πολιτικό πρόγραμμα.

Υπό αυτή την έννοια, η απόρριψη του δεν αποτελεί συμπεριφορά μη ανεκτικότητας («μισαλλοδοξίας», όπως λένε, πομπωδώς, οι ορθώς σκεπτόμενοι) αλλά πολιτική αντίθεση, αντιπολίτευση σε ένα διεθνές, σαρωτικό, υπερσυντηρητικό κίνημα.

Ως  ιδεολογία γνωρίζει συντριπτική επιτυχία και έχει αναδειχθεί σε ένα είδος ταμπού: όπως παλιότερα, ο χαρακτηρισμός «αντικομουνιστής» είχε αρνητικές συνηχήσεις (τουλάχιστον για την ευρύτερη αριστερά), έτσι οι πολέμιοι του Ισλάμθεωρούνται σήμερα μια σύγχρονη εκδοχή του φασίστα, ενώ αλήθεια είναι το αντίστροφο.

Κατά κάποιον τρόπο, ο ισλαμοφασισμός νομιμοποιείται, ενώ οποιαδήποτε εχθρότητα απέναντι του καταγγέλλεται ως κολασίμπ.

Η ισλαμοαριστερά- ένα μεγάλο μέρος της διεθνούςαριστεράς- αρνείται να δει πώς η κακοήθης ευσέβεια  αμφισβητεί τα στατιστικά στοιχεία περί εξισλαμισμού υποβιβάζει τη σπουδαιότητα της ένταξης, η οποία είναι, ούτως ή άλλως, σχετική η ΜενέλΙμπτισέμ, που πήρε μέρος στο «TheVoice», στα κοινωνικά δίκτυα κατηγορεί το γαλλικό κράτος ότι συνωμοτεί εναντίον των μουσουλμάνων: «Τρομοκρατική είναι η Γαλλία» γράφει, «όχι οι ισλαμιστές».

Έτσι, η μουσουλμανική ταυτότητα εκθειάζεται και το περιεχόμενο των ανθρωπίνων δικαιωμάτωνστρεβλώνεται (η αριστερά και οι νεοφεμινίστριες αξιώνουν «το δικαίωμα των γυναικών στην μπούρκα»).

Όσο για τις γνωστές ευαισθησίες σχετικά με τον σεξισμό, την ομοφοβία, τον ρατσισμό, δεν κινητοποιούνται σε ό,τι αφορά τους μουσουλμάνους. Οι μουσουλμάνοι έχουν «δικαίωμα» στο ρατσιστικό μίσος και στη μισογυνία: ο νόμος και οι ηθικές αξίες που ισχύουν για τους υπολοίπους και αλύονται.

Οι οργανώσεις μεταναστών που προσπαθούν να συμφιλιώσουν τους μουσουλμάνους με τους Γάλλους (το σύνθημα είναι, ευλόγως, «ας ζήσουμε μαζί») δεν έχουν καμία επιρροή. Οι μουσουλμάνοι ακολουθούν τους ιμάμηδες και τους ισλαμολόγους τους ινστρούχτορες: ο Ταρίκ Ραμαντάν (της γνωστής οικογενείας των Αδελφών Μουσουλμάνων) έχει, μαθαίνω 2.000.000 followersστο Facebook, και ο σαλαφιστής Μοχάμεντ Φρανσουά (Γάλλος που ασπάστηκε το Ισλάμ το 1989) έχει 780.000.

Τέτοιες σκοτεινές προσωπικότητες, με περίπλοκα διεθνή δίκτυα, έχουν πείσειτους περισσότερους μουσουλμάνους ότι είναι ιστορικά θύματα των «λευκών», ότι πρέπει να είναι υπερήφανοι για την πίστη και την ταυτότητα τους κι ότι οι φίλοι τους είναι οι σταλινικοί και οι altermondialistes–οι οποίοι ωστόσο, τους χρησιμοποιούν για τους δικούς τους σκοπούς.

Το όνειρο είναι παλιό, η στρατηγική επίσης, όταν δεν υπάρχει καταπιεσμένο κοινωνικό στρώμα, απλώς το κατασκευάζεις. Και στη συνέχεια, μέσω αυτού διαβρώνεις το σύστημα προκειμένου να το κατεδαφίσεις και να χτίσεις την ιδανική αυταρχική κοινωνία. Η κοινωνική συνοχή ενδιαφέρει μόνο τους συντηρητικούς και τους μεταρρυθμιστές, όσους δηλαδή επιθυμούν την επιβίωση της δεδομένης κοινωνίας με ή χωρίς τροποποιήσεις.

Η ισλαμική ιδεολογία κερδίζει έδαφος (και εδάφη: μεταφορικά και κυριολεκτικά) προβάλλοντας μια σειρά χαρακτηριστικά που συγκινούν ανώριμους και αμόρφωτους πληθυσμούς, κυρίως νέους: εξέγερση και ανυπακοή (εναντίον του γαλλικού κράτους, του Κατεστημένου, των γαλλικών αξιών τις οποίες εξάλλου ελάχιστα γνωρίζουν), πολιτικό όραμα (την ισλαμική κοινωνία, τον εξισλαμισμένο κόσμο), ελευθερία στην άσκηση βίας (απελευθέρωση των ενστίκτων, καθαγιασμός του μίσους), κοινή επιθετικό-αμυντική ταυτότητα και αδελφότητα.

Το Ισλάμ προωθεί μια μορφή ανδρικής συνενοχής στη δημιουργία ενός καθεστώτος όπου οι άνδρες αδελφοί θα περιφρουρούν ώστε να τηρείται πιστά. Κι όπως κάθε δικαιολογία, το Ισλάμ διαθέτει και συγκροτεί πάνθεον, ήρωες, μάρτυρες καθώς και το αντίθετο τους, αποστάτες, προδότες, ξεπουλημένους (στον εσωτερικό κύκλο), κάλπικους συμμάχους, συνωμότες και εχθρούς (στον εξωτερικό κύκλο). Όλα είναι βολικά και τελειώνουν στον Παράδεισο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το 30-35 % του γαλλικού πληθυσμού – το επίσημο ποσοστό των μουσουλμάνων στη Γαλλία- δεν έχει δυ6ναμική ένταξης. Έχει. Απλώς, το γαλλικό μοντέλο ένταξης αναδεικνύει περισσότερο τις παταγώδεις αποτυχίες απ’ όσο τις σιωπηλές επιτυχίες.

Αλλά οι αποτυχίες πρέπει να ληφθούν υπόψη: σε μια χώρα όπου ακόμα και τα χριστιανικά σύμβολα (εικόνες, φάτνες, σταυροί) απουσιάζουν (απαγορεύονται στα δημόσια κτίρια) η μουσουλμανική παρουσία είναι κραυγαλέα. Οι μουσουλμάνοι βγάζουν τη θρησκεία στο δρόμο ακριβώς, επειδή δεν είναι πνευματικό ζήτημα, αλλά πολιτικό.

Οι δημόσιες προσευχές της Παρασκευής απαγορεύτηκαν τελικά, με χαρακτηριστική καθυστέρηση διότι «παρεμπόδιζαν την κυκλοφορία». Μερικοί άλλοι, ανάμεσα τους ο Χακίρ Ελ Καουρί, αναρωτιούνται πότε γίναμε κότες κι αν ήμασταν κότες ανέκαθεν.

*Αρθρογράφος της εφημερίδας «Τα Νέα» και συγγραφέας