Η παραίτηση του Λιβανέζου πρωθυπουργού Abid με την αιτιολογία ότι δεν κατόρθωσε να σχηματίσει κυβέρνηση, έκανε ακόμη μια φορά τον Γάλλο Πρόεδρο να εκραγεί. Είχε πρωτοστατήσει στην πρόθεση σημαντικής οικονομικής βοήθειας κάποιων δις στο παλαιό Γαλλικό προτεκτοράτο.

Του Αντώνη Τριφύλλη*

Είχε δώσει υποσχέσεις να στήσει στα πόδια της την χώρα που έχει χαρακτηριστεί ως αποτυχημένο κράτος (failedStateμε αποτέλεσμα να μην μπορεί να δανειστεί ούτε από το ΔΝΤ, την στιγμή που μετά την έκρηξη στην Βηρυτό το 55% του πληθυσμού λιμοκτονεί.

Όταν χαρούμενος επισκέφτηκε την Δαμασκό, το συγκεντρωμένο πλήθος, που επί μήνες ζητάει την παραίτηση της διεφθαρμένης πολυκομματικής και πολυθρησκευτικής κυβέρνησης, Του επιτέθηκε. ‘’Σε ποιους θα δώσεις τα λεφτά να τα διαχειριστούν; Σ΄ αυτούς που τα φάγανε με τους πελάτες τους;’’ Αμήχανος για λίγο, έκλεισε το μάτι στους εξεγερμένους και η πρότασή του συνοδεύτηκε με την απαίτηση να υπάρξει νέα Κυβέρνηση που να εκφράζει το σύνολο των κατοίκων.

Χαρακτήρισε λοιπόν την αποτυχία ως ‘’προδοσία των ελίτ της χώρας απέναντι στον λαό του Λιβάνου .. Αυτοί ενδιαφέρονται μόνο για τους εαυτούς τους και τις σέχτες τους’’, είπε. Έδωσε λοιπόν προθεσμία ενός μηνός για να σχηματίσουν νέα αποδεκτή κυβέρνηση, πριν την προγραμματισμένη σύνοδο των χορηγών που θα είναι πρόθυμοι να ενισχύσουν οικονομικά την κατεστραμμένη χώρα.

Λίγες εβδομάδες πριν είχε θύμωσε με την Τουρκία και τις νεοοθωμανικές της βλέψεις στην Μεσόγειο, στην Μέση Ανατολή, στις χώρες Σαχέλ και τώρα στον ξαφνικό πόλεμο Αρμενίας - Αζερμπαϊτζάν.

Λίγους μήνες πριν είχε θυμώσει με τους Αμερικανούς που αποφάσισαν να αποσύρουν τον στρατό τους από τις χώρες Σαχέλ που βρίσκονται σε αναταραχή και οι πολεμικές επιχειρήσεις των κάθε είδους τζιχαντιστών στοιχίζουν ζωές Γάλλων στρατιωτών και πολιτών. Είναι φανερό ότι Γαλλική στρατιωτική δύναμη δεν είναι επαρκής στην περιοχή.

Δεν πέρασαν παρά λίγοι μήνες που είχε θυμώσει με την Καγκελάριο που δίσταζε να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στην Ένωση και την οικονομική καθίζησή της από την υγειονομική κρίση.

Και με το ΝΑΤΟ είναι θυμωμένος και το χαρακτήρισε εγκεφαλικό νεκρό. Με τον Μπόρις Τζόνσον πνέει μένεα για την άρνηση του να διατηρηθεί το καθεστώς αλιείας όταν λήξει η μεταβατική περίοδος. Αλλά τα έβαλε με απειλητικούς τόνους και με την Ε.Ε. γιατί δεν συνεδριάζει η ολομέλεια του Ε. Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο.

Το ερώτημα τι εκνευρίζει τον Μακρόν, δέχεται διάφορες ερμηνείες. Η αντιπολίτευση ισχυρίζεται ότι θέλει να κρύψει την αποτυχία του στην διαχείριση της υγειονομικής κρίσης.

Άλλοι γράφουν ότι καθώς είναι θαυμαστής του Ντε Γκολ και του Μιτεράν ακολουθεί τα βήματά τους σε σχέση με το μεγαλείο της Γαλλίας και την σημασία της Ευρώπης. Πάντως η κοινή γνώμη είναι με το μέρος του.

Το πιο πιθανό σενάριο, χωρίς να αποκλείονται και κάποιες αιτιάσεις από τους αντιπάλους του, είναι το γεγονός ότι η Αμερική έχει αφήσει ένα επικίνδυνο κενό καθώς αποσύρεται συστηματικά από την Ευρώπη και την Αφρική. Άλλες δυνάμεις και με διαφορετικές προσεγγίσεις προσπαθούν να αναπληρώσουν το κενό-Τουρκία, Ρωσία, Κίνα.

Η Γαλλία είναι αδύναμη από μόνη της να διεκδικήσει τον χώρο και γι’ αυτό η ισχυρή Ε.Ε. είναι το ισχυρό του χαρτί. Μένει να δούμε τους προσεχείς μήνες τι θα καταφέρει. Τυχόν αποτυχία του θα είναι αποτυχία της Ευρώπης συνολικά όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για την ασφάλειά της. Πάντως για την ώρα μάλλον πετυχαίνει σε κάποιους από τους στόχους του, ενώ το μήνυμα προς τρίτους γίνεται όλο και πιο καθαρό.

*Ο Αντώνης Τριφύλλης μέλος της διαΝΕΟσις, του ΕΛΙΑΜΕΠ, πρώην στέλεχος της Ε.Ε.

Στο επόμενο χρονικό διάστημα, και ουσιαστικά από την στιγμή που θα εγκριθεί από τους 27 η εντολή για τις εμπορικές σχέσεις στον κ. Μπαρνιέ και στην ομάδα του, θα γνωρίζουμε αν μια μελλοντική εμπορική συμφωνία μεταξύ των δυο μερών είναι εφικτή. Στις 3.2 δημοσιεύτηκε η εισήγηση της Ε. Επιτροπής. Μπορούμε να συμπυκνώσουμε τις πιθανές εκδοχές της σχέσης στο σχήμα που περιλαμβάνεται σε παλαιότερη ανάλυση.
Σχήμα 1.

Του Αντώνη Τριφύλλη

Στο σχήμα διαβάζουμε τις ήδη υπαρκτές εμπορικές συμφωνίες που έχει συνάψει με τις πάνω από πενήντα χώρες και τις κόκκινες γραμμές που έχει θέσει το Ηνωμένο Βασίλειο. Έτσι, για την πιο στενή σχέση-με την Νορβηγία κλπ – είναι ήδη απαγορευτικές. Η Βρετανία δεν δέχεται τον ρόλο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την επίλυση νομικών διαφορών, την ελεύθερη διακίνηση προσώπων, την μερική συμμετοχή στον κοινοτικό προϋπολογισμό των χωρών και την υιοθέτηση των κοινοτικών προδιαγραφών.

Στην πιο χαλαρή σχέση με την Τουρκία, απορρίπτει την υποχρέωση της Τουρκίας να μην ασκεί εμπορική πολιτική αυτόνομα, αλλά να την ασκεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπως συμβαίνει σήμερα με απόφαση των 27. Μένει η χαλαρότερη σχέση με την Ιαπωνία και τον Καναδά, που όμως η Μ.Β. θα δεχόταν με πρόσθετες διευκολύνσεις, ένα σχέδιο όπως το ονομάζει Canada +++..Όμως κάτι τέτοιο θα αποτελούσε αθέμιτο ανταγωνισμό με τις υπόλοιπες συνδεδεμένες χώρες για την κατάργηση των δασμών στα αγαθά και τα προϊόντα.

Η Βρετανία ανταπαντά ότι όπως έχει γίνει μέχρι τώρα με τις χώρες της ‘’Ζώνης Ελεύθερου Εμπορίου’’ που αποδέχονται τις διαφορετικές υποχρεώσεις, έτσι μπορεί να ‘’χωρέσει’’ και μια νέα συμφωνία.

Ξέρουμε πόσο δύσκολες είναι τέτοιου είδους συμφωνίες, αν θυμηθούμε την συμφωνία με τον Καναδά (CETA) που διήρκεσε πέντε χρόνια μέχρις ότου συμφωνήσουν τα δυο μέρη και ειδικότερα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που έχει τον τελευταίο λόγο στις εμπορικές

Συμφωνίες. Συνεπώς, ο χρονικός ορίζοντας για την επίτευξη συμφωνίας των δυο μερών που περιορίζεται μέχρι τις 19 Ιούνιο ύστερα από απόφαση της νέας Βρετανικής Κυβέρνησης είναι ασφυκτικά περιορισμένος έως και ανέφικτος. Τι μένει; Φυσικά οι εμπορικές σχέσεις να καθοριστούν με βάση τις αρχές του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, οι οποίες είναι πολύ πιο ακριβές για τον καταναλωτή και διαρκούν επίσης πολύ χρόνο.

Στα πολλά ερωτηματικά που τίθενται σχετικά με τις διαπραγματεύσεις, η Ε.Ε. έχει αναρτήσει ένα κατανοητό στους μη ειδήμονες ερωτηματολόγιο, με τις απαντήσεις της Επιτροπής. Από τις πιο απλές, όπως αν θα συμμετάσχει η Μ.Β. στο πρόγραμμα Erasmus(ναι θα ισχύει μέχρι το τέλος του παρόντος προγράμματος), ή κατά πόσο θα ισχύει η ενιαία χρέωση στο Roaming-όπως- στο -σπίτι - σου) (όχι, δεν θα ισχύει). Μέχρι τις πιο δύσκολες. Όπως αν θα εκτελείται το Ευρωπαϊκό Ένταλμα, ή αν θα υπάρχει πρόσβαση στα δεδομένα της Europol.

Για την ώρα περιμένουμε να δούμε τις τελικές θέσεις των δυο πλευρών, με στόχο να αρχίσουν οι συνομιλίες των δυο πλευρών. Την περασμένη Δευτέρα δημοσιεύτηκε η πρόταση της Επιτροπής την οποία επικύρωσαν οι πρέσβεις των 27, που μάλλον θα είναι και η απόφαση του Συμβουλίου των ηγετών.

Η θέση της έχει δυο "αγκάθια’’ που απορρίπτουν οι Βρετανοί.

1. Οι Ισότιμοι όροι ανταγωνισμού (level playing field). Ακούγεται εύλογο, αλλά στοχεύει την καρδιά της Βρετανικής πολιτικής για την μετά την μεταβατική περίοδο εποχή. Δηλαδή την ανεξαρτησία για τον ανταγωνισμό, ώστε να καταστεί η ‘’Σιγκαπούρη’’ της Ευρώπης και να μηδενίσει τους δασμούς.

Η προειδοποίηση προήλθε από τους σημαντικούς ηγέτες της Ένωσης και αφορά και την υποχρέωση της Βρετανίας για προσαρμογή στις μελλοντικές προδιαγραφές που θα υιοθετήσει η Ευρώπη στα εργασιακές σχέσεις, στο περιβάλλον, και τις κρατικές ενισχύεις.

2. Η αλιεία. Προϋπόθεση για όποια συμφωνία συναφθεί, είναι η διατήρηση της σημερινής δυνατότητας αλίευσης των Βρετανικών, Ιρλανδικών και Γάλλων αλιέων. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, κάτι τέτοιο θα σημάνει μέχρι και πτώση της Κυβέρνησης του κ. Τζόνσον.

3. Δεν απέκλεισε την δυνατότητα μιας ειδικής συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου

Κάναμε μια σύντομη περιδιάβαση και χωρίς να περιλάβουμε και πολλές άλλες διαφορές των δυο πλευρών, και από αυτές καταλήγουμε στο αυτονόητο συμπέρασμα, ότι ο χρόνος για επίτευξη οιασδήποτε συμφωνίας δεν επαρκεί.

Αν δεν βρεθεί, η πιθανότητα Εξόδου χωρίς συμφωνία είναι πολύ μεγαλύτερη από την Έξοδο με συμφωνία. Οπότε; Τα κόστη και των δυο πλευρών θα είναι μεγάλα, όπως γράψαμε στο προηγούμενο άρθρο μας. Η άλλη πιθανότητα είναι να υπάρξει παράταση, έστω και την τελευταία στιγμή, της μεταβατικής περιόδου. Θα πρέπει πάντως να προσθέσουμε στο παζλ και τις δυσκολίες που υπάρχουν στις σχέσεις μεταξύ των δυο πολιτικών φίλων -Τραμπ, Τζόνσον- και τις πιθανότητες εμπορικής συμφωνίας μεταξύ τους στο άμεσο μέλλον.

Στην ομιλία τής κ. Μέρκελ πριν ενάμιση χρόνο στο Χάρβαρντ, η απερχόμενη καγκελάριος καταχειροκροτούμενη από χιλιάδες απόφοιτους και ακαδημαϊκούς του Πανεπιστημίου, έδινε την εντύπωση μια απογοητευμένης πολιτικού.

Tου Αντώνη Τριφύλλη*

Οι αξίες στις οποίες στήριζε την εσωτερική της δύναμη, έδειχναν να καταρρέουν. Οι αξίες αυτές που στηρίζονται σε αυτό που λέμε φιλελεύθερη δημοκρατία, είχαν από τότε αρχίσει να υπονομεύονται από πολιτικούς. Οι συμβουλές της, είχαμε γράψει σε σχετικό άρθρο στο ‘’ΒΗΜΑ’’, μπορούν να συμπυκνωθούν σε πέντε φράσεις.

"Η δημοκρατία και ελευθερία δεν είναι δεδομένες, Δεν πρέπει να αντιδρούμε αυθόρμητα, όταν αντιμετωπίζουμε προκλήσεις. Οφείλουμε να σωπαίνουμε, να σκεφτόμαστε και μετά να δίνουμε λύσεις. Οι ηγέτες πρέπει να μιλούν με ειλικρίνεια και να μην παρουσιάζουν τις αλήθειες ως ψέματα και τα ψέματα ως αλήθειες. Να σκεφτόμαστε παγκόσμια (globaly), γιατί οι προκλήσεις είναι παγκόσμιες (Μεταναστευτικό, πόλεμοι και τρομοκρατία, κλιματική αλλαγή). Τα ανοιχτά σύνορα, η παγκοσμιοποίηση, είναι πηγή ευημερίας. Ο προστατευτισμός, όχι’’.

Και τέλειωσε με την παρότρυνση: «Γκρεμίστε τα τείχη της άγνοιας και της στενοκεφαλιάς, γιατί τίποτε δεν πρέπει να μείνει όπως είναι».

Σε πρόσφατο άρθρο του ο αντικαγκελάριος της συγκυβέρνησης με το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα Ζίγκμαρτ Γκάμπριελ, κάλεσε την Γερμανία να ανταποκριθεί στην κατάσταση που διαμορφώνεται μετά την απόσυρση των ΗΠΑ από την ηγεμονική της θέση στην παγκόσμια τάξη, τον ρόλο της Κίνας στην διεκδίκηση της θέσης που της αξίζει στον νέο κόσμο και της Ρωσίας που επιδιώκει έναν πιο εξωστρεφή ενεργό ρόλο στον κενό που αφήνουν οι ΗΠΑ.

Σύμφωνα, πάντα με τον κ. Γκάμπριελ, πέντε προκλήσεις καλείται να διαχειριστεί η Γερμανία. Την αύξηση του προϋπολογισμού για τις ένοπλες δυνάμεις της στο 2% του ΑΕΠ. Την αναθεώρηση της σχέσης με τις ΗΠΑ, που για την είναι απορροφημένες στις σχέσεις της με την Κίνα, αλλά και στην απόφασή της να επικεντρωθεί στην περιοχή του Ειρηνικού.

Τις τριβές που προκαλούν οι επιλογές της για το μέλλον της ενεργειακής πολιτικής- Nordstream 2, LNP-. Το γεγονός ότι η Κίνα δεν μπορεί να συνεχίζει να παίζει με δικούς της κανόνες στο παγκόσμιο εμπόριο, και τέλος τον ρόλο της Ευρώπης στον ευρύτερο κόσμο.

Για το τελευταίο διαπιστώνει ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε πορεία αποδυνάμωσης. Πόλεμοι και συγκρούσεις που διεξάγονται στην γειτονία αποφασίζονται από τρίτους. Και το ΝΑΤΟ είναι αποδυναμωμένο- εγκεφαλικά νεκρό κατά Μακρόν.

Ο στρατηγός Χάστιγκς Ισμέι, συνεχίζει ο κ. Γκάμπριελ, στρατιωτικός σύμβουλος του Τσόρτσιλ κατά την διάρκεια του πολέμου, υπήρξε ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ. Σε ερώτηση τι μπορεί να περιμένει η Ευρώπη από την βορειοατλαντική συμμαχία, απάντησε αστειευόμενος(;). ‘’Να κρατήσει τους Ρώσους μακριά από την Ευρώπη, τους Αμερικανούς εντός αυτής και να συγκρατεί τους Γερμανούς’’.

Η αμερικανική ομπρέλα δεν είναι πια εδώ. Και ο ρόλος του ΝΑΤΟ όπως λειτουργεί σήμερα, είναι υπό αναθεώρηση. Η Ένωση πάλι παρέχει μεν μια ομπρέλα οικονομικής προστασίας, αλλά αυτό δεν αρκεί στις μνήμες και τις φοβίες που ξυπνούν από το παρελθόν. Αν ανατραπούν οι ισορροπίες του προϋπολογισμού, θα χαθεί μια βασική συγκολλητική ουσία των 27.

Συγκρίνοντας τις ομιλίες των δυο Γερμανών πολιτικών, μπορούμε κατανοήσουμε τις εξελίξεις στην πολιτική σκηνή της Γερμανίας, με αποκορύφωμα την παραίτηση της διαδόχου της κ. Καρτενμπάουερ από το πόστο της ηγεσίας του κόμματος και της υποψηφιότητάς για την Καγκελαρία και η σχεδόν βέβαιη απομάκρυνση της κ. Μέρκελ από την Καγκελαρία μετά την εκλογή του διαδόχου της από το κόμμα της.

Η παρότρυνση της Καγκελαρίου για ‘’ανοιχτά σύνορα’’ και ‘’παγκοσμιοποίηση’’ και -ανοιχτά μυαλά-, δεν έπιασε τόπο. Η επιστροφή του οικονομικού εθνικισμού και της διάλυσης της πολυμερών συνεργασιών εκπροσωπούνται σήμερα από την χώρα που της επέβαλε μετά τον πόλεμοι.

Τις ΗΠΑ. Τελευταίο οχυρό είναι η Ευρώπη των 27. Και όπως σαφώς αναφέρει ο κ. Γκάμπριελ, ο ρόλος της Ευρώπης στην παγκόσμια σκηνή είναι αποδυναμωμένος, όχι μόνο από την τάση την διεθνή, όχι μόνο από τις εσωτερικές έριδες στα πλαίσια της Ε.Ε., αλλά και γιατί οι προϋποθέσεις που θέτει για να μην περιθωριοποιηθεί η Ε.Ε. , στοιχίζουν πολύ. Τόσο πολύ, που η μεγαλύτερη οικονομική δύναμή της δεν αντέχει να τις αναλάβει.

Απόδειξη αυτού του ισχυρισμού είναι η καθυστέρηση της συμφωνίας για τον κοινοτικό πολυετή προϋπολογισμό της Ένωσης κατά ένα και πλέον έτος από τον χρόνο που ήταν αναγκαίος για την ομαλή λειτουργία της Ένωσης.

Φαίνεται λοιπόν ότι η Γερμανία βρίσκεται σε σταυροδρόμι επιλογών και αυτός είναι ο λόγος της αποτυχίας της έκτακτης συνόδου κορυφής που συγκάλεσε ο Πρόεδρος της Ε.Ε. Σαρλ Μισέλ, για την κατάρτιση του πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου (MFF) υποβάλλοντας συμβιβαστικές προτάσεις. Τα ‘’στρατόπεδα’’ που συγκρούονται για το ύψος του, την
κατανομή των πόρων και την κάλυψη των νέων φιλόδοξων πολιτικών για την
Ασφάλεια, την κλιματική αλλαγή και την ψηφιακή ανατροπή δεν υποχώρησαν από τις θέσεις τους.

Σε άλλες εποχές η Γερμανία και η Γαλλία θα είχαν λύσει το πρόβλημα. Όμως
η κ. Μέρκελ δεν θέλησε να αναλάβει τις ευθύνες της, επιβεβαιώνοντας ότι βρισκόμαστε σε μια υπαρξιακή κρίση του βασικού πυλώνα της Ένωσης.

Από όλα αυτά είναι φανερό ότι στην πράξη η Ευρώπη βρίσκεται στην κορύφωση της δικής της υπαρξιακής κρίσης. Και θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια και θυσίες και από τους πλούσιους και από τους φτωχούς για να διατηρήσει τον ρόλο της στον Κόσμο ως εκφραστή της φιλελεύθερης Δημοκρατία και ως εγγυητή της ευημερίας των λαών της και των κοινωνικών κατακτήσεων του.

* Πρώην στέλεχος της Ε.Ε. , μέλος του Ε.Σ. της διαΝΕΟσις

Καθώς πλησιάζουν οι αμερικανικές εκλογές, τα γεγονότα στην περιοχή μας τρέχουν και η Ελλάδα μοιάζει να αφυπνίζεται από την χρόνια αδυναμία της να προσαρμόζει την όποια στρατηγική της.

Είναι αλήθεια, ότι μετά το πρώτο σοκ την πρώτη χρονιά της διακυβέρνησής του, σοκ στο Ρεπουμπλικανικό και στο Δημοκρατικό κόμμα, στο βαθύ Κράτος και τους θεσμούς, στον Τύπο αλλά και στον ίδιο τον Λευκό Οίκο, οι βασικές κατευθύνσεις της ανατρεπτικής του πολιτικής γίνονται πιο καθαρές.

Οι ΗΠΑ του Τραμπ. Δεν είναι πια οι ΗΠΑ που γνωρίσαμε τα χρόνια μετά τον πόλεμο. Δηλαδή η ηγέτιδα δύμαμη του κόσμου της εποχής του ψυχρού πολέμου, της ειρηνικής συνύπαρξης και της μετασοβιετικής εποχής.

Αλλά ποια είναι τα χαρακτηριστικά της νέας εποχής, που εκφράζεται από τον Τραμπ, σε ότι αφορά την διεθνή πολιτική.

1. Οι ΗΠΑ αποσύρουν το στρατηγικό τους ενδιαφέρον για την διατλαντική συμμαχία. Εστιάζουν την προσοχή τους στον Ειρηνικό Ωκεανό, στις απειλές και τις συγκρούσεις που διαφαίνονται στην περιοχή, η οποία για άλλη μια φορά απειλεί τα συμφέροντα της υπερδύναμης. Πριν τον πόλεμο, πλήρωσαν ακριβά την αδιαφορία τους ή την λάθος εκτίμησή τους για την άνοδο και τις επιδιώξεις της Ιαπωνίας και την επιθυμία της να κυριαρχήσει στην Ασία και την Ωκεανία. Σήμερα, μια άλλη δύναμη απειλεί οικονομικά για την ώρα την Αμερικανική ηγεμονία. Η Κίνα.
2. Το ενδιαφέρον, μετά την νίκη των συμμάχων, της υπερδύναμης είχε εστιαστεί στην ανάσχεση της επεκτατικής πολιτικής της Σοβιετικής Ένωσης. Το ΝΑΤΟ ήταν το κλειδί της ανάσχεσης, και το σχέδιο Μάρσαλ της οικονομικής ανόρθωσης της κατεστραμμένης Ευρώπης. Μια σειρά άλλων διεθνών οργανισμών δημιουργήθηκαν για την ισορροπία του συστήματος που ηγεμόνευε η Αμερική. Ο Διεθνής Οργανισμός Εμπορίου, Το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα κλπ δημιουργήθηκαν, χρηματοδοτήθηκαν και καθοδηγήθηκαν κατά κύριο λόγο από την μια από τις δυο υπερδυνάμεις της εποχής.
3. Η Ευρώπη, όχι μόνο ανέκαμψε, αλλά με την δημιουργία της Ε.Ε. κατέστη δεύτερη οικονομική δύναμη στον Κόσμο. Με την πολιτική Τραμπ όλες αυτές οι βεβαιότητες και ‘’ομπρέλες’’ ανατρέπονται. Και η Ευρώπη καλείται να συνεχίσει την πορεία της, σε μια περίοδο κρίσης, που επιτείνεται με την αποχώρηση της Μ. Βρετανίας, ανόδου της Κίνας και άλλων δυνάμεων της Ασίας.

Η Αμερική του Τραμπ έχει δώσει σαφή δείγματα του τι περιμένει από την Ευρώπη : aνάληψη του οικονομικού  μεριδίου που της αντιστοιχεί για την λειτουργία του ΝΑΤΟ, ανάληψη των ευθυνών της για την κατάσταση στην Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική, και αναθεώρηση ή και κατάργηση της λειτουργίας σημαντικών διεθνών οργανισμών. 

Η θέση της Ελλάδας και της Ευρώπης γενικότερα  στο νέο σκηνικό δεν είναι πλέον πρωταγωνιστική. Και δεν γνωρίζουμε αν θα τα καταφέρει.

Η χρόνια αγρανάπαυση στην οικονομική πρόοδο και το κενό στην Άμυνα και στην Ασφάλειά της, μόλις τώρα γίνονται αντιληπτά.

Μας αρέσει δεν μας αρέσει, η γεωπολιτική ισορροπία έχει ανατραπεί με πυροδότη τον Τραμπ. Αλλά είχε κάνει ήδη τα πρώτα βήματά της από την εποχή Ομπάμα.

Ας μην περιμένουμε να αλλάξει μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, είτε εκλεγεί ο Τραμπ, είτε όχι.

Τότε, κάθε ημέρα που ξημέρωνε κάτι συνέβαινε που έβαζε φωτιές στα πολιτικά και δημοσιογραφικά επιτελεία και τελικά στην οικονομία και στην κοινωνία.

Του Αντώνη Τριφύλλη

Όλα άρχισαν εκείνη την βραδιά που στην Ρουμανία εκτέλεσαν το ζεύγος Τσαουσέσκου. Ήταν η αρχή του τέλους του ψυχρού πολέμου και της μίας από τις δυο υπερδυνάμεις.

Οι σπασμοί της περιόδου αυτής μεταδίδονταν σε χρόνο μηδέν από την δορυφορική τηλεόραση και τα γεγονότα ακύρωναν τις προβλέψεις των μυστικών και φανερών υπηρεσιών και επιτελείων. Φυσικά, είχαν προηγηθεί πολύχρονες διεργασίες φαινομενικά ασύνδετες.

Ποιος να φανταστεί πως η ευλογία του σοβιετικού πετρελαίου ήταν ταυτόχρονα και η αιτία της καταστροφής.

Κάποιοι πιο διορατικοί επεσήμαναν την αδυναμία της σοβιετικής ηγεσίας να συνειδητοποιήσει, ότι μια οικονομία δεν μπορεί να έχει γερές ρίζες, αν δεν μεταρρυθμιστεί ώστε να διευρύνει την βάση της πέρα από την μονοκαλλιέργεια του ορυκτού πλούτου.

Και να μεταλλάξει την οικονομία την κεντρικά καθοδηγούμενη, σε οικονομία της αγοράς. Όλοι; Όχι. Η Κίνα του Ντεγκ Σιαοπινγ έγκαιρα συνειδητοποίησε το πρόβλημα και υιοθέτησε την οικονομία της αγοράς.

Ιστορικά τέτοιου είδους ανατροπές και αστάθεια συμβαίνουν όταν επέρχεται αλλαγή στην ισορροπία των μεγάλων δυνάμεων, που συνεπάγεται μια νέα τάξη πραγμάτων, κατά Κϊσιγκερ, και μέλημα των ηγετών είναι η ομαλή αναδιάταξη, ώστε να ξεφύγει το ΄΄σύστημα’’ σε καταστάσεις ‘’θετικής ανάδρασης’’, δηλαδή το σύστημα να μην εισέλθει σε καταστάσεις μη ελέγξιμες.

Σε παρόμοια περίοδο βρισκόμαστε σήμερα με σημείο αναφοράς την κρίση του 2007, όπου μετά τον κομμουνισμό, και ο σύγχρονος καπιταλισμός με την επικράτηση της ‘’οικονομίας καζίνο’’ ξεπέρασε τα όριά του.

Σε αυτό το πλαίσιο, ας δούμε επιγραμματικά τι μας περιμένει μόλις ‘’ανοίξουν’’ τα σχολεία.

1. Η μοναδική ακόμη υπερδύναμη κατέφυγε σε ‘’κόλπα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία’’ επιλέγοντας τους μεταρεπουμπλικανούς του Τραμπ.

Οι δημογραφικές, τεχνολογικές, και άλλες αιτίες σε λιγότερο από είκοσι χρόνια θα φέρουν τα πάνω-κάτω. Κίνα, Ινδία, Ινδονησία σύμφωνα με όλες τις προβλέψεις θα καταλάβουν τις πρώτες θέσεις ισχύος, τουλάχιστον στους κρίσιμους δημογραφικούς δείκτες και στο ΑΕΠ.

Σύμφωνα με τον Κρούγκμαν και άλλους οικονομολόγους, τα μέτρα που έλαβε ο Πρόεδρος οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο.

Η φορολογική μεταρρύθμιση ευνόησε προκλητικά τους λίγους μεγιστάνες, αποσάρθρωσε το σύστημα υγείας και έπνιξε στα χρέη την μεσαία τάξη και το Κράτος..

Το προγραμμα-αντιγραφή του Κέυνς για κρατικές επενδύσεις σε έργα υποδομής δεν έχει πλέον πόρους.

Ο εμπορικός πόλεμος, η ουσιαστική ακύρωση των θεσμών παγκόσμιας ισορροπίας που είχαν επιλεγεί από τις νικήτριες δυνάμεις του παγκόσμιου πολέμου, οδηγούν τον κόσμο σε αναταράξεις, οικονομικές- παγκόσμια ύφεση- ακόμη και γεωστρατηγικές αλλαγές.

Ταυτόχρονα η κοινωνική πόλωση που συστηματικά καλλιεργεί , αλλά και η επιθετική απαξίωση δυνάμεων παραδοσιακά φιλικών προς τις ΗΠΑ αυξάνουν τις πιθανότητες ανεξέλεγκτης πορείας του παγκόσμιου συστήματος.

2. Η Ευρώπη, η μόνη δύναμη που θα μπορούσε να δράσει σταθεροποιητικά, ταλανίζεται με εσωτερικούς ‘’εμφύλιους’’ και διαλυτικά φαινόμενα.

Παρά την ολοένα αυξανόμενη εμπιστοσύνη των κοινωνιών στον θεσμό της Ένωσης και του ενιαίου νομίσματος, το Brexit είναι προ των πυλών, οι εθνικιστές βρίσκονται σε άνοδο και το ιδρυτικό μέλος της Ε.Ε. , η Ιταλία, φαίνεται έτοιμη να δυναμιτίσει το μέλλον της.

Αντί λοιπόν η Ευρώπη να επικεντρωθεί στην μοναδική οδό που διαφυλάσσει την έστω και μειωμένη ισχύ της, την βαθύτερη ολοκλήρωσή της, αναλώνεται σε διαμάχες διατήρησης των αξιών της: Την φιλελεύθερη Δημοκρατία, την αλληλεγγύη και την ειρηνική επίλυση των διαφορών μέσω της εσωτερικής αγοράς.

Σήμερα η Ένωση είναι η πρώτη εμπορική δύναμη στον κόσμο λόγω της τελωνειακής ένωσης και της ενιαίας αγοράς με τεράστια κέρδη για επιχειρήσεις και εργαζόμενους. Και αυτά τα επιτεύγματα αντιμάχεται το μπλοκ των λαϊκιστών, ο Τραμπ και η Ρωσία του Πούτιν.

Όλοι αυτοί αντιμάχονται την πλουραλιστική διαπραγμάτευση που επιτάσσει η ενιαία αγορά και προβάλουν ως πανάκεια την διμερή σχέση των κρατών – εθνών. Αυτήν ακριβώς που θα διαλύσει την Ένωση και θα βγάλει από το κάδρο της παγκόσμιας ισορροπίας την Ευρώπη και τις αξίες της.

Πολλές οι εκκρεμότητες που περιμένουν διευθέτηση.

Ο ΟΟΣΑ πρόσφατα με διπλωματικό τρόπο έκρουσε τον κώδωνα για επερχόμενη κρίση «Χρειάζονται περαιτέρω δημοσιονομικές και τραπεζικές μεταρρυθμίσεις για την ενίσχυση της αντοχής της Ευρωζώνης», αναφέρει.

Και βέβαια αναφέρεται στην αδυναμία ολοκλήρωσης της Τραπεζικής Ένωσης, τις εκκρεμότητες σε σχέση με τον κοινοτικό προϋπολογισμό και το Brexit, και τον ρόλο του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM).

Το ύψος του κοινοτικού προϋπολογισμού, με την αποχώρηση της Μ. Βρετανίας και η συρρίκνωση της ανάπτυξης λόγω του εμπορικού πολέμου, έχουν φέρει σε διάσταση τον κινητήριο μοχλό της, τον Γαλλογερμανικό άξονα.

Σε αυτό το σκηνικό οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξοι. Δηλαδή, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;

Όπως η δορυφορική τότε μετέδιδε την κρατική προπαγάνδα, έτσι και τα κοινωνικά δίκτυα και οι λογάριθμοι της εξαπάτησης (Cambridge Analytics), του ανορθολογισμού και του μίσους κυριαρχούν. Υποχρέωση όλων μας είναι να αντισταθούμε και να αντεπιτεθούμε. Τα μέσα του διαβόλου της ψηφιακής εποχής είναι διαθέσιμα σε όλους.

Οι διαπιστώσεις ήταν εντυπωσιακές. Την επομένη της συνταξιοδότησης - μέσος όρος συνταξιοδότησης ήταν τα 60 χρόνια- η κατάσταση της υγείας τους χειροτέρευε δραματικά.

Του Αντώνη Τριφύλλη*

Σύμφωνα με την μελέτη υπήρχε άμεση ανάγκη λήψης μέτρων. Οδοντοστοιχίες, προβλήματα αρθρώσεων, ακοής, όρασης, στύσης, συγκέντρωσης, μνήμης κλπ ήταν τα συνηθισμένα προβλήματα της ηλικίας. Όμως η κύρια αιτία ήταν ψυχολογικής φύσεως. Από την μια μέρα στην άλλη ο ρυθμός της ζωής τους, η κανονικότητα της εργασιακής ρουτίνας, το κοινωνικό περιβάλλον που δημιουργούσε η συναναστροφή με τους συναδέλφους και το αίσθημα προσφοράς, όλα εξαερώνονταν. Ξαφνικά, ο άνθρωπος βρισκόταν στο απόλυτο κενό.

Φυσικό επακόλουθο της ανάλυσης, ήταν να παρασχεθεί η δυνατότητα στους υποψήφιους συνταξιούχους για δέκα συνεδρίες προετοιμασίας για την μεγάλη αλλαγή της ζωής τους. Το πρόγραμμα είχε μεγάλη επιτυχία και υιοθετήθηκε κι από τα άλλα κοινοτικά Όργανα.

Θέλησα να δοκιμάσω την ‘’προετοιμασία’’ μια και ήμουν υπεύθυνος της ιατρικής υπηρεσίας. Ο συνταξιούχους μπορούσε να επιλέξει έναν ψυχίατρο αμειβόμενο από την υπηρεσία. Στην αρχή έκανε διάγνωση σχετικά με την ψυχική υγεία. Αν υπήρχε πρόβλημα στρες ή ήπιας κατάθλιψης χορηγούσε φαρμακευτική αγωγή.

Σε κάθε περίπτωση συνέχιζε με πρακτικές συμβουλές. Θυμάμαι, ότι μου είχε συστήσει την ‘’στρατηγική της συνδρομής’’. Η προκαταβολική αγορά εισιτηρίων στην Όπερα ή στο θέατρο, σε κάποιο άθλημα κλπ θα έβαζε μια τάξη στην ζωή μου με ορόσημα χρονικά προσδιορισμένα.

Αυτή η μικρή ιστορία αναδύθηκε από την μνήμη μου καθώς διάβαζα μια εξαιρετική έρευνα της διαΝΕΟσις που μόλις δημοσιεύτηκε. Με τίτλο ‘’Τουρισμός Τρίτης Ηλικίας & Τουρισμός Υγείας: Χαμένες Ευκαιρίες’’ και διεξήχθη από το ‘’Ινστιτούτο Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής και ομάδα ερευνητών υπό τον συντονισμό του καθηγητή κοινωνικής και προληπτικής ιατρικής στο ΕΚΠΑ Γιάννη Τούντα, για να μελετήσει το θέμα της ανάπτυξης του τουρισμού τρίτης ηλικίας και τις προοπτικές του τουρισμού υγείας στην Ελλάδα’’.

Σύμφωνα με αυτήν η χώρα μας θα μπορούσε με κατάλληλες πολιτικές να κερδίσει 13.5 δις σε πέντε χρόνια και να δημιουργηθούν 170000 θέσεις εργασίας.

Για να καταλάβουμε το μέγεθος αυτής της δραστηριότητας, σύμφωνα με το Global Wellness Institute η Ταϋλάνδη προσέλκυσε από τον ιατρικό και τον ιαματικό τουρισμό 1,2 εκ. ασθενείς, το Μεξικό 2 εκ., η Τουρκία με 42 διεθνώς πιστοποιημένα νοσοκομεία ιατρικού τουρισμού 600000 και η χώρα μας μόνο 80000.

Η αύξηση του προσδόκιμου ηλικίας τα επόμενα χρόνια θα αυξήσει σημαντικά τα ποσοστά αυτού του τύπου τουρισμού. Αν σήμερα κατέχει στην τουριστική πίτα το15%, το 2050 το μερίδιό της θα είναι 32%.

Δεν θέλω να σας κουράσω με άλλα στατιστικά στοιχεία καλοκαιριάτικα και θα περιοριστώ να καταγράψω ορισμένα καίριες διαπιστώσεις της έρευνας.

1. Οι συνταξιούχοι έχουν γενικά μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια από τις νεότερες γενιές. Φυσικά μιλάμε για τους βορειοευρωπαίους κυρίως. Επίσης, το μεγαλύτερο ποσοστό έχει μια χρόνια ασθένεια και αναπηρία.

2. Είναι πιο υγιείς από ότι το παρελθόν, και αναζητούν θερμά κλίματα για να περάσουν τις διακοπές τους. Και οι διακοπές σε μεγάλο ποσοστό συνδυάζονται με διάφορα ήδη ιατρικού τουρισμού, τουρισμού ευεξίας, ιαματικού τουρισμού κλπ.

3. Ένα μέρος των συνταξιούχων επιλέγει να αποκτήσει μόνιμη ή περιστασιακή κατοικία σε νότιες χώρες. Τα επόμενα χρονιά προβλέπεται αύξηση της αγοράς κατοικιών ή μακροχρόνιες ενοικιάσεις με μέσο όρο διαμονής 6 μήνες.

4. Προϋπόθεση για την επιλογή του τόπου διαμονής είναι η γειτνίαση σε νοσοκομειακή μονάδα.

5. Η χώρα μας έχει προσόντα να αναδειχτεί σε πόλο έλξης, αλλά και σοβαρά μειονεκτήματα. Όπως για παράδειγμα μέσα μεταφοράς χωρίς πρόβλεψη για τις μετακινήσεις ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, νοσοκομεία χωρίς επαρκές νοσηλευτικό προσωπικό, γραφειοκρατία απίστευτη για την αγορά κατοικίας κλπ. Ακόμημ και τα περισσότερα ξενοδοχεία δεν έχουν εσωτερικό ιατρό, ακόμη και πεντάστερα.

6. Στην Ελλάδα υπάρχουν καταγραμμένες εκατοντάδες ιαματικές πηγές. Πολλές από αυτές μπορούν να συνδυαστούν και με αρχαιολογικές ανασκαφές. Δυστυχώς γραφειοκρατία και άλλοι λόγοι έχουν περιορίσει την πιστοποιημένη λειτουργία μόνο μιας δεκάδας.

7. Ωστόσο, γνωρίζουμε ότι έχει αρχίσει μια σημαντική επένδυση από ιδιωτικά ξένα funds, ώστε να αναπτύξουν τον ιατρικό τουρισμού και στην Ελλάδα.
Βλέπετε λοιπόν; Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη να διανύσουμε ως κοινωνία και κράτος για να αξιοποιήσουμε την ανάγκη των ηλικιωμένων για την εφαρμογή της ‘’στρατηγικής της συνδρομής’’ στην οποία αναφερθήκαμε.

Γνωρίζω ένα νησί στο οποίο πάνω από 1000 κατοικίες έχουν κατασκευαστεί ή αναστηλωθεί την τελευταία εικοσαετία κυρίως από συνταξιούχους βόρειων χωρών!

Καλό καλοκαίρι λοιπόν ‘’συνομήλικοι’’ και προσοχή στα πεσίματα. Γιατί από μια ηλικία και μετά, η διαΝΕΟσις, επιβεβαιώνοντας την σχετική παροιμία, μας λέει ότι θα πέσουμε τουλάχιστον δυο φορές τον χρόνο!

*Μέλος του Εποπτικού Συμβουλίου της διαΝΕΟσις και πρώην στέλεχος της ΕΕ

‘’Eγώ αυτοσυγκεντρώθηκα για να την μαγνητίσω
αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στην Iνδία
Αλήθεια σάς το λέω, απότυχα τελείως
Δε μου ’δινε καμία, μα καμία σημασία..’’
Αφοι Κατσιμίχα

Του Αντώνη Τριφύλλη*

Η επόμενη ημέρα είναι οι πρώτες πρωινές ώρες της 8ης Ιουλίου. Τότε θα γνωρίζουμε την απόφαση των ψηφοφόρων σχετικά με το ποιος θέλουν να κυβερνήσει την χώρα τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Τότε θα μάθουμε, αν η σταθερότατα του κοινοβουλευτικού μας συστήματος είναι εφικτή και δεν θα χρειαστεί να πάμε σε νέες εκλογές με την απλή αναλογική.

Εξέλιξη που θα είναι αδιανόητη: Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας, η ένταση στην περιοχή μας και η υπαρξιακή κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνθέτουν ένα σκηνικό που μοιάζει με επερχόμενη ‘’τέλεια καταιγίδα’’.

Η επόμενη ημέρα λοιπόν είναι ναρκοθετημένη από την σημερινή κυβέρνηση, τα οικονομικά προβλήματα ασφυκτικάκαι περίοδο χάριτος εξαιρετικά σύντομη.

Στην Ευρώπη πάλι, το Brexit, ο ‘’εμπορικός πόλεμος’’ και οι καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση της ΟΝΕ δεν παρέχουν εχέγγυα ότι υπάρχει χρόνος για πολιτική εσωστρέφεια. Συνεπώς η σταθερότητα της νέας κυβέρνησης είναι προαπαιτούμενο για πορεία προς την βιώσιμη ανάπτυξη.

Ας υποθέσουμε –γιατί ποτέ δεν ξέρεις -, ότι η Ν.Δ. αποκτά αυτοδυναμία. Κατά φαινόμενα με πλειοψηφία 1-10 βουλευτών, ανάλογα με το ποσοστό των κομμάτων που θα μείνουν εκτός Βουλής, το ποσοστό πάνω από 38%, και των λευκών.

Το εύλογο ερώτημα είναι με ποιους θα κυβερνήσει.

Το παλαιό πολιτικό προσωπικό, όπως σε όλα τα κυβερνητικά κόμματα, δεν εμπνέει τους ψηφοφόρους. Από την άλλη, η κοινοβουλευτική ομάδα θα αποτελείται κυρίως από ‘’παλαιούς’’ πολιτικούς. Ο Μητσοτάκης είχε την ιδέα να εμπλουτίσει το πολιτικό δυναμικό τής παράταξής του με νέα πρόσωπα.

Πρόσωπα της επιστήμης, που έχουν διεθνείς διακρίσεις και περγαμηνές, αλλά και απειρία στην πολιτική διαχείριση. Πρόσωπα που έχουν δουλέψει στην πραγματική οικονομία, δεν προέρχονται από τον κομματικό σωλήνα κ.ο.κ. Γι’ αυτούς επιφυλάσσει, λένε, σημαντικά πόστα ευθύνης.

Πρόσφατα διαβάσαμε για κάποιο σχέδιο πραγματικής επανίδρυσης του κράτους μέσω εκτεταμένης χρήσης της πληροφορικής και νέου Οργανογράμματος του γραφείου Πρωθυπουργού στα πρότυπα των σύγχρονων Δημοκρατιών.

Ο τομέας της πληροφορικής είναι οριζόντιος σε όλο το δημόσιο. Και αντί να ελέγχεται από ένα Κέντρο, είναι διάσπαρτος σε υπουργικά φέουδα ως λάφυρο και μάλιστα με ασύμβατα μεταξύ τους συστήματα.

Επίσης διαβάσαμε, ότι για το γραφείο Πρωθυπουργού έχει σχεδιαστεί ένα οργανόγραμμα που μοιάζει με αυτό της Γερμανικής Καγκελαρίας, με στόχο τον συντονισμό και την επιτάχυνση των διαδικασιών.

Και οι δυο άξονες είναι σημαντικοί για αποτελεσματική διοίκηση. Μένει να δούμε πώς θα νικήσουν τον χρόνο.

Αλλά ας έρθουμε στην ‘’ημέρα μετά την επόμενη ημέρα’’. Όταν -και αν- παραλάβει την εξουσίαη Ν.Δ., έχει να αντιμετωπίσει κληρονομημένες αμαρτίες ακόμη και δεκαετιών. Που κορυφώθηκαν την δεκαετία της κρίσης. Ταυτόχρονα, οι δανειστές ίσως κι αυτοί δώσουν έναν αέρα αναπνοής. Κακά τα ψέματα.

Η νέα Κυβέρνηση θα αναγκαστεί να πάρει πίσω πολλά από αυτά που έχει εξαγγείλει κι με αυτά που έχει αλόγιστα δεσμεύσει το μέλλον ο κ. Τσίπρας. Συνεπώς, πολύ γρήγορα, θα αρχίσει η αμφισβήτηση στην κοινωνία. Και ακόμη γρηγορότερα θα περάσει σε όσους αισθάνονται παραγκωνισμένοι. Πώς σκοπεύει να αντιμετωπίσει το εκ των έσω πριόνισμα; Δεν το ξέρω. Και ίσως δεν το ξέρει και ο ίδιος.

Όμως άλλα πειράματα δημαγωγών δεν αντέχει μια κοινωνία που βρίσκεται στα στο κατώφλι της παρακμής. Παιδεία, Ασφάλεια, 4η βιομηχανική επανάσταση και αναπτυξιακό σχέδιο με ριζικές τομές στην φιλοσοφία του, είναι προτεραιότητες, αλλά και προϋποθέσεις για την επιτυχία. Είναι παράλληλα οι τομείς με τις μεγαλύτερες αντιστάσεις της σκοταδιστικής πολιτικής που διαπερνά το σύστημά μας με μοχλό την ‘’κομματική επετηρίδα’’.

Όλα τα προηγούμενα αφορούν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης που θα εισέλθουν στην νέα Βουλή.

Είτε λοιπόν υπάρχει αυτοδυναμία, είτε όχι, η Κυβέρνηση θα χρειαστεί να στηριχτεί, γρήγορα ή αργά στο μοναδικό κόμμα που θα μπορούσε να συμβάλει στην σταθερότητα. Το ΚΙΝΑΛ. Συνεπώς, τόσο το ποσοστό του, όσο και τα πρόσωπα που θα εκλεγούν, θα κληθούν να απαντήσουν στο ίδιο ερώτημα που τέθηκε κατά τον σχηματισμό της κυβέρνησης Σαμαρά. Ο ρόλος του λοιπόν θα είναι καθοριστικός και οι επιλογές του στην Βουλή θα υπερβαίνουν κατά πολύ τα όποια ποσοστά του.

Ταυτόχρονα η κ. Γεννηματά θα έχει να αντιμετωπίσει τον ΄΄νέο’’ ΣΥΡΙΖΑ, που θα διεκδικήσει να καταλάβει τον χώρο της κεντροαριστεράς. Εγχείρημα εξαιρετικά δύσκολο για πολλούς λόγους.

Ο κυριότερος είναι η 4χρονη απελπιστική επίδοσή του κ. Τσίπρα στους τομείς της Παιδείας, της Ασφάλειας, της Δικαιοσύνης της φορολογικής πολιτικής και της διχαστικής γλώσσας, που θυμίζει περισσότεροΦάρατζ και Τζονσον, παρά Κόρμπιν. Όπου επεχείρησε να εφαρμόσει ‘’κόλπα δύσκολα, που κάνουν στο Καράκας’’, απέτυχε.Και ταυτόχρονα ναρκοθέτησε και τον δικό του χώρο. Οι ‘’νάρκες’’ είναι πολλές και μπορεί να σκάσουν σύντομα με αυτανάφλεξη.

Βέβαια θα ήταν ευχής έργο αν και ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσιζε να πολιτευτεί με γνώμονα την αποστολή του ως -πιθανή- αξιωματική αντιπολίτευση. Το ερώτημα είναι αν θα μπορέσει. Για την ώρα, αυτό που βλέπουμε είναι η προσπάθεια μέσω της προοδευτικής συμμαχίας να εξουσιάσει το Κέντρο, και ένας επιθανάτιος ρόγχος από την πολιτική και ιδεολογική του κατάρρευση.

Όμως, όπως παρότρυνε τους αποφοίτους του Χάρβαρντ η κ. Μέρκελ στην ιστορική ομιλία της: ‘’Τίποτε δεν είναι δεδομένο, όμως όλα πρέπει να τα αλλάξουμε.. γκρεμίστε τα τείχη της άγνοιας και της στενοκεφαλιάς’’. Εμείς θα λέγαμε, ‘’τα τείχη της ιδεοληψίας και του εγωισμού’’ που ‘’φυλάκισαν’’ την πρώτη φορά αριστερά σε μια καταστροφική και αυτοκαταστροφική πολιτική για την εθνική ομοψυχία και την ίδια.

*Πρώην στελεχος της ΕΕ και μέλος του Εποπτικού Συμβουλίου της διαΝΕΟσις

Τώρα βέβαια, που βλέπουν ότι η κοινή γνώμη στρέφεται σε όλες τις χώρες υπέρ της Ε.Ε. σαν λιμάνι ασφάλειας, αποφάσισαν να εξαλείψουν από τα συνθήματά τους την έξοδο από την Ευρώπη και την Ευρωζώνη. Και ενώθηκαν, οι σημαντικότεροι από αυτούς, στην ιδέα της ρωσικής έμπνευσης  ‘’Ευρώπης των Εθνών’’. Ακούγεται ωραίο το γαργάλημα στον εθνικιστικό πυρήνα του είναι μας , αλλά στην ουσία έχουν τον ίδιο στόχο. Να καταστρέψουν την Ε.Ε. και να τους παραδοθεί η εξουσία.  Να την κάνουν τι;

Του Αντώνη Τριφύλλη*

Όπως όλα τα αυταρχικά καθεστώτα, στόχος είναι η διατήρηση της εξουσίας πάσει θυσία, χωρίς να αποκλείονται οι kolotoumbes, και o πλουτισμός των δικών τους παιδιών. Καλώς τα παιδιά. Κι οι άλλοι δεν είναι αναμάρτητοι, αλλά στο σύνολό τους αντιστέκονται. Αυτό που αποκαλύφτηκε στην Αυστρία λίγες ημέρες πριν τις Ευρωεκλογές φώτισε την πραγματική τους  στρατηγική. Την άλωση των ΜΜΕ, της Δικαιοσύνης, των κρατικών μηχανισμών.

Το βίντεο είναι ανατριχιαστικό. Ο αρχηγός του συγκυβερνώντας συνασπισμού κ. Στράχερ φαίνεται να προφέρει την δυνατότητα σε εκπρόσωπο Ρώσου ολιγάρχη  να εξαγοράσει την μεγαλύτερη σε κυκλοφορία λαϊκή εφημερίδα ‘’Kronen Zeitung’’ με αντάλλαγμα την πολιτική υποστήριξη και την ανάθεση εργολα  και πολλά άλλα ‘’χρηματοοικονομικά’’ που θα ερευνήσει η Αυστριακή Δικαιοσύνη.

Ο Καγκελάριος Κούρτς απέπεμψε τον Αντικαγκελάριο και ζήτησε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας διάλυση της Βουλής. Ο Πρόεδρος δέχτηκε κάνοντας μνεία για διεθνή διασυρμό και άμεση ανάγκη αποκατάστασης της αξιοπιστίας της Αυστρίας την Ε.Ε. Να έχει σχέση άραγε η πρόσφατη κατάθεση του επικεφαλής της Γερμανική Υπηρεσίας προστασίας του Συντάγματος στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής?

Ο κύριος αυτός πληροφόρησε τους βουλευτές ότι διέγραψε  την Αυστρία από την λίστα των χωρών με την οποία ανταλλάσουν πληροφορίες διαβαθμισμένες, γιατί φοβάται ότι καταλήγουν σε χέρια ξένων χωρών;

Αυτά όλα ο εξαπατηθείς κ. Κουρτς τα παρέπεμψε στην Δικαιοσύνη, ο δε Αντικαγκελάριος δεν τα διέψευσε, αλλά τα απέδωσε στο αλκοόλ και στην χαλαρότητα που προκαλεί ο Διόνυσος.

Το σκάνδαλο παρασύρει και όλους όσους ξαφνικά αποκαλύπτονται  ‘’ρωσόφιλοι’’ . Την κ. Λεπέν, που είχε παραδεχτεί ότι είχε δεχτεί χρήματα για το κόμμα της. Τον κ. Σαλβίνι που στηρίζει σε κάθε βήμα του την Ρωσική πολιτική ή τον Όρμπαν που ερευνάται από την εξαγορά εφημερίδων και τηλεοπτικών σταθμών από ‘’φίλους’’ του.

Με κοινοτικά ΕΣΠΑ βεβαίως. Κυρίως όμως υιοθετώντας την μετάλλαξη της Ένωσης σε ‘’Ευρώπη των Εθνών’’.  Δηλαδή; Αν κάτι  τους εμποδίζει είναι η πιο επιτυχημένη πολιτική της Ένωσης χάριν της οποίας έχουν δημιουργηθεί εκατομμύρια θέσεις εργασίας, αλλά και τα ΕΣΠΑ είναι  η εσωτερική αγορά.

Η οποία για να λειτουργήσει απαιτείται ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας των κρατών μαλών  να εκχωρηθεί στο υπερεθνικό όργανο. Δηλαδή στην Επιτροπή, Το Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Αν αυτά καταργηθούν τότε τέρμα τα ΕΣΠΑ. Και τότε ανοίγει ο δρόμος για απαξίωση των Ευρωπαϊκών αξιών, μεταξύ των οποίων είναι η φιλελεύθερη Δημοκρατία.

Και δική μας Χρυσαυγούλα καταγγέλθηκε και από τους τρεις ευρωβουλευτές της για κακή οικονομική διαχείριση. Σήμερα η ΧΑ μιλάει για την ‘’Ευρώπη των Πατρίδων’’.  Ο ύμνος των ναζί του Horz Wenzel και οι λαμπαδηδρομίες είναι ξεπερασμένες ..

Αφήστε δε τον κ. Φάρατζ του οποίου οι δοσοληψίες με τον κύριο χρηματοδότη  της καμπάνιας υπέρ του Brexit διερευνώνται.

Εύχομαι, όλα όσα λέγονται για την Ρωσία να είναι ψέματα. Και εύχομαι κάποιοι από τους άδικα κοινωνικά αποκλεισμένους από τις Δημοκρατίες μας να καταλάβουν  σε ποιους εναποθέτουν τις τύχες των παιδιών τους.

Και τέλος εύχομαι κάποιοι πολιτικοί να μάθουν,  ότι με τα φίδια δεν παίζεις. Γιατί τελικά δαγκώνουν και σε παρασύρουν στην λάσπη.

*Αντώνης Τριφύλλης, υποψήφιος Ευρωβουλευτής με το Κίνημα Αλλαγής.

Ο κ. Βίλντερς της Ολλανδίας πιάνει δημοσκοπικά την πρωτιά εδώ και μήνες. Το ίδιο και ο κ. Σαλβίνι της Ιταλίας. Οι τρεις βρέθηκαν στην Πράγα καλεσμένοι του Τσέχικου ακροδεξιού κόμματος του οποίου ηγείται ο κ. Οκαμούρα. Ο Ιταλός ακροδεξιός έστειλε μήνυμα με το οποίο προσυπογράφει το κίνημα που φιλοδοξεί να αποτελέσει την μεγαλύτερη πολιτική ομάδα στην νέα Ευρωβουλή, την ‘’Ευρώπη των Εθνών και της Ελευθερίας’’.

Του Αντώνη Τριφύλλη*

Με λίγες φράσεις περιέγραψαν τους άξονες της στρατηγικής τους, που πίσω από καθησυχαστικές και συναισθηματικές φράσεις κρύβουν τις παλαιότερες προθέσεις τους για διάλυση της Ευρώπης και του Ευρώ.
‘’Αυτό που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας, είναι η δημιουργία μιας νέας Ευρωπαϊκής Αρμονίας που τα εθνικιστικά κόμματα ενωμένα προτείνουν στα 500εκ. των Ευρωπαίων, ένα νέο πλαίσιο συνεργασίας’’, δήλωσε η παλιά εκφραστής του αντισημιτισμού, της εξόδου από την Ε.Ε. και το Ευρώ. ‘’Ο αγώνας μας δεν είναι απλά η κατάκτηση εδρών στο Ε. Κοινοβούλιο, αλλά μια μάχη για τον Πολιτισμό’’.

Και ο Βίλντερς μίλησε για μια πατριωτική ομάδα που μάχεται την ισλαμοποίηση της Ευρώπης, την εθνική κυριαρχία, τον τερματισμού της πολιτικής ανοιχτών συνόρων.

Γιατί όμως δεν μιλούν πλέον ανοιχτά για διάλυση της Ένωσης, αλλά συντάσσονται με τη Ρωσική εκδοχή μιας Ευρώπης των εθνών; Γιατί η τελευταία έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, τρεις μήνες πριν τις Ευρωεκλογές του Μαΐου, επιβεβαιώνει την συνεχή αύξηση της εμπιστοσύνης των ευρωπαίων πολιτών προς την Ένωση. Ίσως το δράμα του Brexit αποκαλύπτει σταδιακά τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα των Βρετανών εθνικιστών.

Η λεπτή διαφορά που τους χωρίζει είναι ότι ο Φάρατζ , ο Τζόνσον και τ’άλλα τα παιδιά ζητάνε καθαρή έξοδο. Όμως λίγες φράσεις τους αυτό ακριβώς κρύβουν. Για παράδειγμα. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της Ένωσης, η δημιουργία της τελωνειακής Ένωσης και της ενιαίας αγοράς που είχαν ως αποτέλεσμα την δημιουργία εκατομμύρια θέσεων εργασίας, και να μειωθούν σημαντικά οι τιμές των εισαγόμενων αγαθών για τους καταναλωτές και να στηριχτούν εκατοντάδες χιλιάδες μικρές και μεγάλες εταιρείες.

Όμως η επιτυχία αυτή στηρίζεται στο γεγονός ότι η Ευρώπη μιλάει με μια φωνή για την σύναψη εμπορικών συμφωνιών, έχοντας εκχωρήσει μέρος της εθνικής κυριαρχίας των κρατών της στο υπερεθνικό όργανο-την Ε. Επιτροπή. Και η πρόταση των για κατάργηση της ελευθερίας διακίνησης των προσώπων θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Άρα ποιο λόγο ύπαρξης θα έχει μια τέτοια Ε.Ε.; Κανέναν.

Αυτές οι εξελίξεις στην ακροδεξιά ελπίζω να αφυπνίσουν όσους δημοκράτες δεν έχουν συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα αυτών των εκλογών και να προσέλθουν μαζικά στις κάλπες. Αυταπάτες δεν επιτρέπονται. Θα τις πληρώσουν τα παιδιά μας. Άσε που θα χαθούν τα ΕΣΠΑ και οι λοιπές ενισχύσεις.

*Υποψήφιος Ευρωβουλευτής με το ΚΙΝΑΛ, πρώην στέλεχος της Ε.Ε.

Ζήσαμε τα τελευταία πέντε χρόνια εθνικές εκλογές που αλλάζουν την μορφή του Κόσμου και εκφράζουν τις τεκτονικές αλλαγές στην παγκόσμια ισορροπία. Ζούμε στην Ευρώπη και στον Κόσμο ένα τσουνάμι εθνολαϊκισμού, που αναπόφευκτα ανακαλεί στις μνήμες μας την ανέμελη εποχή του μεσοπολέμου με άλλα μέσα, αλλά και κοινά χαρακτηριστικά: τον φόβο, το μίσος, τα ψέματα. Ζούμε την περίοδο στην οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση σε υπαρξιακή κρίση βλέπει τις αξίες να διαβρώνονται εκ των έσω.

Του Αντώνη Τριφύλλη

Μια πρώτη δύναμη αντίστασης σε αυτήν την καταστροφική πορεία αναδύθηκε με την αντεπίθεση Μακρόν. Με τον θρίαμβο των Σοσιαλιστών στην Ισπανία έχουμε ένα δεύτερο σημάδι αφύπνισης.

Ας δούμε κάποια χαρακτηριστικά αυτής της νίκης, αντιπαραθέτοντας τις πολιτικές Σάντσες και Τσίπρα.

Η νίκη των σοσιαλιστών καταγράφεται από το γεγονός ότι κυβέρνηση δεν μπορεί να σχηματιστεί χωρίς αυτούς σε κυρίαρχο ρόλο. Αυτή η επιτυχία οφείλεται κατά κύριο λόγο στην κατάκτηση του μεσαίου χώρου. Πώς όμως κατόρθωσε να εκτοπίσει το Λαϊκό κόμμα από το πολιτικό Κέντρο; Και τι έπραξε ο κ Τσίπρας; Πολύ απλά, όλα δείχνουν ότι είναι ανίκανος να συγκροτήσει ένα μέρος της μεσαίας τάξης που στην ουσία του προσφέρθηκε το 2014.

1. Ο θρίαμβός του Πέδρο οφείλεται πρώτα στο γεγονός ότι έδειξε τον νέο δρόμο τής μετά την λιτότητα αναγκαίας πολιτικής της Ευρώπης. Όχι μόνο για τους σοσιαλιστές, αλλά και για τους συντηρητικούς. Το νέο μίγμα πολιτικής ισορρόπησε σε δυο άξονες. Από την μία έδωσε αυξήσεις 22% στους κατώτατους μισθούς και διεύρυνση της κρατικής βοήθειας στους ανέργους, ενώ κατέκτησε τον κόσμο των επιχειρήσεων χωρίς διακρίσεις με μέτρα τόνωσης της οικονομίας. Και από την άλλη διατήρησε τους δεσμούς με την Ε.Ε. σε άριστο επίπεδο.

Όλα τα μέτρα είχαν την ευλογία της Ευρώπης. Η εμπιστοσύνη της Ε.Ε. βασίστηκε στην επιλογή ως υπουργού οικονομικών μια γυναίκα μεγαλοστέλεχος της Ε. Επιτροπής σε θέση κλειδί για την τήρηση της οικονομικής ορθοδοξίας. Η εντυπωσιακή ανάπτυξη της Ισπανίας που πέτυχε ο μετριοπαθής κ. Ραχόι συνεχίστηκε. Αντίστοιχα ο Έλληνας ομόλογός του ακόμη και μετά την ανεκδιήγητη και καταστροφική περίοδο Βαρουφάκη, δεν δέχτηκε να αναλάβει την ‘’ιδιοκτησία’’ των μέτρων που επέβαλαν οι δανειστές. Ακόμη και σήμερα ψιθυρίζουν κυβερνητικοί ότι υπέκυψαν σε εκβιασμούς των δανειστών.

2. Στην διάρκεια της διακυβέρνησής του δεν όρκισε υπουργούς, ούτε από τους Podemos, ούτε από τους αποσχιστικούς Βάσκους και Καταλανούς που στήριξαν την κυβέρνηση μειοψηφίας. Οι τελευταίοι απέσυραν την εμπιστοσύνη τους και η Ισπανία οδηγήθηκε πρόωρα στις εθνικές εκλογές. Αντίθετα ο δικός μας στηρίχτηκε σε ακραίες πολιτικές δυνάμεις μέχρι τέλους και δανεικούς συμμάχους.

3. Ο κ. Σάντσες σε αντίθεση με τους αντιπάλους του πολιτεύτηκε με μετριοπάθεια, αλλά δεν υποχώρησε ούτε βήμα στην καθαρή αντι-αποσχιστική στάση του. Έτσι δεν έθιξε ταυτοτικά ζητήματα. Άφησε τους υπόλοιπους να αφρίζουν εθνικιστικά ή ακροαριστερά. Ο κ Τσίπρας με την αρχή ‘’ή εμείς ή αυτοί’’ και με τον συστηματικά διχαστικό και επιπόλαιο τρόπο διαχείρισης του Μακεδονικού, σκάβοντας τον λάκκο των εχθρών του έθαψε μια σπουδαία επιτυχία της εξωτερικής μας πολιτικής.

4. Οι εκ δεξιών αντίπαλοι του σοσιαλιστή ηγέτη κήρυξαν δομική αντιπολίτευση αναβιώνοντας μνήμες εμφυλίου και φρανκισμού. Ενώ για το θέμα ‘’Βενεζουέλα’’, αγνοώντας τους Podemos, καταδίκασε χωρίς ναι μεν αλλά το καθεστώς Μαδούρο. Η μεσαία τάξη στράφηκε στον Σάντσες ως λιμάνι λήθης και σταθερότητας. Ο κ. Τσίπρας αντίθετα δεν χάνει ευκαιρία να ξύνει πληγές που είχαν επουλωθεί στην διάρκεια διακυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου. Σε ότι αφορά την Βενεζουέλα, ας τα να πάνε.

5. Η αποτυχία του ηγέτη που διαδέχτηκε τον Ραχόι στο πηδάλιο του άλλοτε πανίσχυρου κόμματος της συντήρησης, οφείλεται στην κολεγιά του με τους νεοεμφανισθέντες ακροδεξιούς και αντιευρωπαίους Vox. Οι ψήφοι των μετριοπαθών δεξιών κατευθύνθηκαν στον Σάντσες. Το ίδιο συνέβη με ψηφοφόρους των συντρόφων του κ. Τσίπρα στην ομάδα της Αριστεράς του Ε. Κοινοβουλίου Podemos. Ούτε γέφυρες έχτισε, ούτε αξιώματα μοίρασε ο Σάντσες για να διατηρηθεί στην εξουσία. Σεβάστηκε την λειτουργία των άλλων κομμάτων.

Και αρκέστηκε στην σκληρή πολιτική αντιπαράθεση με τους αντιπάλους τους. Δύσκολα κανείς μπορεί να προβλέψει ακόμη και το άμεσο μέλλον. Η επιτυχία της Ισπανίας θα εξαρτηθεί και από τους μελλοντικούς εταίρους της νέας κυβέρνησης και τους όρους τους. Και στη συνέχεια στο αν θα μπορέσει να διατηρήσει σε τροχιά ανάπτυξης την Ισπανία. Σε ότι αφορά τον κ. Τσίπρα, το μέλλον του μετά τις εκλογές, είτε τις χάσει, όπως όλα δείχνουν, είτε όχι, εξαρτάται από τον ίδιο και τον ψυχισμό του. Στην αντιπολίτευση θα έχει τον χρόνο να αναστοχαστεί σε βάθος. Και να επιλέξει με ποιους θα πάει και ποιους θ΄αφήσει.

*Yποψήφιος ευρωβουλευτής του ΚΙΝΑΛ, πρώην στέλεχος της Ε.Ε.