Ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Bespoke SGA Holdings Α.Ε., δήλωσε: «Η συμφωνία πώλησης της ΝΙΚΑΣ στην ΥΦΑΝΤΗΣ αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο, καθώς ολοκληρώνεται με επιτυχία ένας κύκλος στρατηγικής ανάπτυξης και εξυγίανσης. Είμαστε υπερήφανοι που συμβάλαμε στη διατήρηση της ιστορικής ταυτότητας της ΝΙΚΑΣ και στην ενίσχυση της θέσης της σε έναν ιδιαίτερα ανταγωνιστικό κλάδο.

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι υπό την καθοδήγηση της ΥΦΑΝΤΗΣ, η ΝΙΚΑΣ θα συνεχίσει τη δυναμική πορεία της, προς όφελος των εργαζομένων, των συνεργατών και των καταναλωτών της. Ευχαριστούμε θερμά τη διοίκηση και το ανθρώπινο δυναμικό της ΝΙΚΑΣ για τη διαχρονική τους προσήλωση και συμβολή».

Χαιρετίζοντας τη συμφωνία, ο Aλέξιος Υφαντής, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Α&Χ ΥΦΑΝΤΗΣ Α.Β.Ε.Ε. επεσήμανε:
«Με ιδιαίτερη χαρά καλωσορίζουμε στην οικογένεια ΥΦΑΝΤΗΣ την ΝΙΚΑΣ, αφού με την συμφωνία αυτή δύο ιστορικές εταιρίες ενώνουν τις δυνάμεις τους. Η ΥΦΑΝΤΗΣ και η ΝΙΚΑΣ κουβαλούν πλούσια κληρονομιά και τεχνογνωσία ενώ απολαμβάνουν εδώ και δεκαετίες την εμπιστοσύνη της ελληνικής αγοράς. Στόχος μας είναι να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες και των δύο εταιριών, διατηρώντας όμως τον χαρακτήρα και την ταυτότητά τους, και την ίδια στιγμή να χαράξουμε μια νέα, δυναμική πορεία με οδηγό την καινοτομία και την ευθύνη απέναντι στον καταναλωτή και την αγορά. Σεβόμαστε βαθιά το έργο και την πορεία της ΝΙΚΑΣ και δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε με την ίδια αφοσίωση στην ποιότητα και στην εξυπηρέτηση του καταναλωτή. Μαζί, μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα ακόμα ισχυρότερο μέλλον για τον ελληνικό κλάδο τροφίμων, με προοπτική και εξωστρέφεια. Είναι μια νέα εποχή που ξεκινά -με σεβασμό στο παρελθόν και αποφασιστικότητα για το αύριο».

Του Χρήστου Υφαντή 

Ότι όλο αυτό το σκηνικό, που παραπέμπει σε αμερικανική σαπουνόπερα με την κυρά Όλγα να το παίζει Alexis σε σκηνικό «Δυναστείας» και να μηχανορραφεί την καταστροφή του Κασσελάκη με Ζαχαριάδη, Θεοχαρόπουλο και Σπίρτζη «Ηρακλείς του Στέμματος της γηραιάς κυρίας», εξελίσσεται στο «άντρο» της άλλοτε «ανανεωτικής αριστεράς» και αφορά σε καθαρά οικονομικά διακυβεύματα ( βασικά κρατική επιχορήγηση για όσο κρατήσει) είναι αποδεικτικό της σαπίλας και της παρακμής ενός χώρου που κάποτε έπαιξε στα ζάρια τη χώρα για να ικανοποιήσει τις εμφυλιακές ονειρώξεις του κι ευτυχώς έχασε.

Τα κωμικά επεισόδια που διαδέχονται το ένα το άλλο σε μια αλληλουχία επιλογών αυτοκαταστροφής αποτελούν δοξαστικές πινελιές σε ένα καμβά κλασσικής αριστερής αλληλοεξόντωσης, παραδοσιακή μέθοδος και στην καθ΄ ημάς σταλινογενή νεοκομμουνιστική νομενκλατούρα, προς δόξαν της κοινωνίας των πολιτών η οποία γρήγορα κατάλαβε με τι πολιτικούς απατεώνες είχε να κάνει και τους στέλνει στο πυρ το εξώτερον, χωρίς καμία διάθεση πισωγυρίσματος.

Οι εκλογές για Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αν θα διεξαχθούν ή όχι, με τι όρους θα διεξαχθούν και άλλες γαργαλιστικές λεπτομέρειες που έλκουν την κομματική παραφιλολογία και τις παραπολιτικές στήλες ελάχιστη έως καμία σημασία έχουν μπροστά στο ευτυχές γεγονός της αυτοδιάλυσης ενός ιδεοληπτικού πολιτικού χώρου εμμονικών άεργων παλαβών με την ευθύνη των επιγόνων του «άχαστου ηγέτη» και την υψηλή επίβλεψή του. Ο ίδιος πανηγυρίζει για τις εξελίξεις, καθώς γνωρίζει άριστα πως μόνο μέσα από την οργανωμένη αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μπορούν (υπό ακραίες προϋποθέσεις) να ευοδωθούν τα δικά του σενάρια για την πανηγυρική παλινόρθωση του στον θρόνο της «κυβερνώσας αριστεράς».

Όλη αυτή η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και όσα ακόμη πρόκειται να συμβούν σε αυτή την μοναδική στα πολιτικά χρονικά φαρσοκωμωδία είναι και έργο Τσίπρα, τουλάχιστον έχει τις ευλογίες του για μερικούς πολύ πρακτικούς λόγους, κυριότερος των οποίων είναι η ασφαλής εκτίμηση πως απέναντι στον Κασσελάκη σε μια διαδικασία προεδρικής εκλογής χάνει ακόμη και ο «άχαστος ηγέτης».
Να μην γελιόμαστε! Η αντιπαράθεση που εξελίσσεται ως επιθυμητή πανδημία στην Κουμουνδούρου δεν έχει αντιπάλους τον Κασσελάκη από τη μια μεριά και κάτι

Φάμελλους, Πολάκηδες και Φαραντούρηδες από την άλλη. Αυτοί όλοι, εκτός από γραφικοί πολιτικά, είναι μπροστινοί του Alexis, ο οποίος κρυμμένος στην ασφάλεια ενός «παραμύθι-ιδρύματος» τρέμει στην ιδέα να βγει «στα μαρμαρένια αλώνια» για να αντιμετωπίσει τον Κασσελάκη καθώς γνωρίζει άριστα πως θα χάσει και μάλιστα με διαφορά.

Οι διάφορες υποψηφιότητες που κατατίθενται, όλες «στο όνομα του Κυρίου του Θεού τους» δεν είναι τίποτε άλλο από την διαμόρφωση των προϋποθέσεων (σε κάθε αποτέλεσμα και αν γίνουν εκλογές) για να επανέλθει «καβάλα στ΄άσπρο άλογο» ο «ένας, ο λεβεντονιός, ο καραμπουζουκλής» και να διεκδικήσει την ονείρωξη «της μεγάλης κεντροαριστεράς», η οποία, προς το παρόν, δημιουργεί πλαίσιο αυτοϊκανοποίησης μόνο στον Ζαχαριάδη, τον Θεοχαρόπουλο και τον Σπίρτζη, οι υπόλοιποι απλώς βλέπουν «με ενδιαφέρον».

Αν ο Κασσελάκης διαγραφεί ή παραμείνει στην κούρσα των εκλογών, αν οι εκλογές διεξαχθούν ή όχι, αν μετά την 1η Δεκεμβρίου (ενδεικτική ημερομηνία) στην Κουμουνδούρου θα έχουν απομείνει «μερικοί εκ των βουλευτών του κόμματος» και άλλοι θα έχουν κουνήσει μαντίλι, αν ο Ανδρουλάκης θα είναι στις 2 Δεκεμβρίου αξιωματική αντιπολίτευση κι αν η Νέα Αριστερά θα επανακάμψει σερνόμενη στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ελάχιστη σημασία έχουν στον δρόμο προς το 2,5% που βαδίζει «πανευτυχής» ο κάθε Συριζαίος, ειδικά αν ανήκει στην «ευγενή κατηγορία όσων είναι σαράντα χρόνια στο κίνημα κι έδωσαν τη ζωή τους για την υπόθεση τη αριστεράς»( τάδε έφη ο κ. Ζαχαριάδης).

Τι κρίμα, που κανένας άλλος δεν ασχολείται ούτε με τα χρόνια που διέθεσε ο κ. Ζαχαριάδης στην υπόθεση τη αριστεράς, ούτε, πολύ περισσότερο, με εκείνα που ο ίδιος θέλει να διαθέσει στην ίδια χαμένη υπόθεση, μπορεί εύκολα να τα χαραμίσει, κανέναν δεν απασχολεί η διάθεση του για αυτοκαταστρφή, αρκεί αυτή να μην απειλεί την κοινωνία και τη χώρα.

Το 2025 ήδη από τις πρώτες μέρες του θα βρει την Κουμουνδούρου ερείπια, τον Κασσελάκη αρχηγό κόμματος, την κυρά Όλγα να πλακώνεται για την νεοκομμουνιστική ορθοδοξία με την Αχτσιόγλου και τον Τσίπρα να ετοιμάζει τις βαλίτσες του για να ηγηθεί της «μεγάλης κεντροαριστεράς», η οποία στο μεταξύ δεν θα υπάρχει, όπως ποτέ δεν υπήρξε παρά μόνο στο θολωμένο μυαλό μερικών άεργων της Κουμουνδούρου και μερικών γραφικών σε όμορα πολιτικά σχήματα, που χρειάζονται ψήφους για να εκλεγούν πρόεδροι.

Η αυθαίρετη συσχέτιση «αιτίου-αιτιατού» μιας περιστασιακής πλειοψηφίας στην Κεντρική Επιτροπή με την αυτόματη έκπτωση του προσώπου από κάθε αξίωμα που κατέχει δεν υπάρχει πουθενά, ειδικά στο επίπεδο του ιδιωτικού δικαίου, άλλωστε τα πολιτικά κόμματα είναι ενώσεις προσώπων-υποκείμενα του αστικού κώδικα και σε καμία περίπτωση δεν υπακούει η λειτουργία τους στη λογική του δημοσίου δικαίου, που έχει εφαρμογή στη Βουλή, στην κυβέρνηση κ.λ.π.

Του Χρήστου Υφαντή 

Στην ίδια ακριβώς λογική η χθεσινή ψηφοφορία στην Πολιτική Γραμματεία (ακόμη και με το εντυπωσιακό 17-1, που μέχρι κι ο Νικολάκης ο Παππάς το ζήλεψε) δεν έχει καμία πρακτική επίπτωση στην δήθεν έκπτωση Κασσελάκη, είναι μια επικοινωνιακή φάρσα και τίποτε περισσότερο, χωρίς το παραμικρό νομικό αποτέλεσμα, εκτίμηση που εύκολα αποδεικνύεται ενώπιον και ενός … ειρηνοδικείου ( αν και τα κατάργησε ο «κακός» Φλωρίδης).

Το πρόβλημα όμως στον ΣΥΡΙΖΑ είναι εξόχως πολιτικό και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να περιχαρακωθεί στα στενά πλαίσια μιας δικαστικής διαμάχης, η οποία, αν εξελιχθεί όπως η κυρία Τζάκρη απειλεί, θα αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία! Η εικόνα να καλείται ένα αστικό δικαστήριο να λύσει εσωκομματικές διαφορές (κυρίως σε ζητήματα ερμηνείας του καταστατικού) σε ένα πολιτικό κόμμα και δη «αριστερό» είναι δεδομένο πως θα προκαλέσει την παγκόσμια ξεφτίλα κάθε έννοιας πολιτικού κόμματος, ακόμη και αν αυτό είναι η συστημικότερη εκδοχή της πρωτοβουλιακής πολιτικής οργάνωσης προσώπων.

Ότι αυτό το συνονθύλευμα ιδεοληπτικών άεργων επαγγελματιών εραστών της καρέκλας και αλητήριων ψεκασμένων εμμονικών της σωτηρίας της χώρας και της Ευρώπης όπως οι ίδιοι την φαντασιώνονται στη ζεστασιά της ταβέρνας κυβέρνησε τη χώρα για 4+ χρόνια, είχε στην απόλυτη εξουσία του τις ένοπλες δυνάμεις και την αστυνομία, το ταμείο του κράτους και την εξωτερική πολιτική, τις σχέσεις της χώρας με υπερεθνικούς οργανισμούς και συμμαχίες και η χώρα παραμένει στη θέση της είναι τεράστια επιτυχία όλων όσοι στην περίοδο της πολιτικής νύχτας δεν έχασαν την ψυχραιμία τους και εκείνων από τους υπερεθνικούς φορείς που άντεξαν και δεν τράβηξαν το καλώδιο από το μηχάνημα ανάνηψης με το οποίο ήταν συνδεδεμένη η κοινωνία, ώστε σήμερα τα σύνορα μας να φτάνουν πάλι μέχρι τη Θεσσαλία.

Αυτοί οι πολιτικοί συμμορίτες, για μερικούς εκ των οποίων «δεν είναι πρόβλημα να χάσει η Ελλάδα μερικά νησιά» και για άλλους «πρέπει να βάλουμε φυλακή μερικούς αντιπάλους για να κερδίσουμε τις εκλογές» επιμένουν, ως φάρσα βεβαίως, ακόμη και σήμερα να διεκδικούν να κυβερνήσουν αυτό τον τόπο επενδύοντας φυσικά στη μνήμη χρυσόψαρου που διαθέτει ισχυρή μερίδα των συμπατριωτών μας, για τους οποίους οι θεωρίες συνομωσίας και οι ψέκες είναι τρόπος ζωής.

Πως θα λήξει αυτή η απόλυτη παρακμή στην Κουμουνδούρου; Με μια ακόμη (έχει χαθεί ο αριθμός) διάσπαση, είτε συντεταγμένη, είτε με ατομικές αποχωρήσεις, την οποία θα προκαλέσει η εκλογική διαδικασία και το εξ αυτής αποτέλεσμα όποιο και να είναι αυτό.

Η απόλυτη εξαέρωση της αυτής της πολιτικής συμμορίας είναι η αναγκαία συνθήκη για να προχωρήσει η χώρα και η κοινωνία με άλματα στο μέλλον.

Η απελπισία έχει χτυπήσει κόκκινο, πυκνώνουν τα μαύρα σύννεφα μιας νέας διάσπασης (είναι δεδομένη, ο χρόνος αναζητείται), οι κομματικοί φεουδάρχες φυλάνε τα ρούχα τους για να έχουν τα μισά, γύρω από τον πρόεδρο έχει συσπειρωθεί μια «χαρωπή» ομάδα μουτζαχεντίν kasselakistas που διαβιούν σε ένα παράλληλο σύμπαν, το βασικό στελεχιακό δυναμικό της κυβερνητικής περιόδου έχει ήδη μαζέψει τα μπογαλάκια του «για να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια», η περίοδος «μυρίζει βοθρίλα».

Tου Χρήστου Υφαντή

Στο κασσελακικό σύμπαν η πολιτική μετατράπηκε σε κακόγουστο θέατρο, στο οποίο διάφοροι τυχάρπαστοι ή περαστικοί ανεβαίνουν στη σκηνή, λένε ένα πεντάλεπτο μονόλογο με ό,τι τους κατέβει. Γίνεται από κάτω «της Πόπης», τρέχει να τα μαζέψει η Βούλα (που άλλα περίμενε με βάση όσα της είχαν πει και άλλα βρήκε, αλλά τι να κάνει τώρα που έμπλεξε;), ανακαλύπτονται κάτι απιθανοαπίθανες δικαιολογίες ακόμη και για κραυγαλέες περιπτώσεις παρανομιών της αρχαιολογικής και πολεοδομικής νομοθεσίας, ότι το πανελλήνιοι πιάνει την κοιλιά του από τα γέλια ουδόλως τους απασχολεί, «η προεδράρα να είναι καλά», τα υπόλοιπα «θα τα βρούμε μόλις γίνουμε κυβέρνηση το 2027».

Ο βόθρος των Σπετσών νοηματοδότησε ουσιαστικά τον βόθρο της Κουμουνδούρου και των παραφυάδων της. Ανέδειξε την τεράστια σημασία που έχει για την κοινωνία των πολιτών και το μέλλον της μια δομική ήττα έως εξαφάνισης από τον πολιτικό χάρτη αυτού του πολιτικού εξαμβλώματος, αυτής της παρέας των πολιτικά ημιπαραφρόνων, για τους οποίους ακόμη και οι λέξεις έχουν απλώς το νόημα που συμφέρει, συνεπώς (όπως δήλωσε κι ο επιβλέπων μηχανικός!!) «όλα είναι βόθρος κι όχι πισίνα», ακόμη και τα σημαντικότερα εξ αυτών, όπως είναι το ισχύον θεσμικό πλαίσιο συμβίωσης της κοινωνίας και η κανονιστική λειτουργία της δικαιοσύνης.

Το χειρότερο όλων; «Σοβαροί» και «σοβαρές», κατά τεκμήριο, στο παρελθόν ( το δικό τους και της χώρας) περσόνες εμφανίζονται σε ένα απίθανο πολιτικό βέρτιγκο να υιοθετούν και να επιχειρούν να επικοινωνήσουν τρομακτικής κομματικής παραφροσύνης εμπνεύσεις και δικαιολογίες σε μια κατά βάση κωμική, άρα εξ ορισμού επικίνδυνη, διαδικασία τροποποίησης του νοήματος των λέξεων και των όρων για να ικανοποιηθεί ο κατασκευασμένος γελοίος δομικός καισαρισμός ενός ανόητου και ανίκανου τουρίστα της πολιτικής, στην ποδιά του οποίου εξακολουθούν «να σφάζονται παλληκάρια» για την εύνοια του.

Σε αυτό το σκηνικό είναι «λογικό» πως «ένας Παππάς και μάλιστα Νικολάκης κι αυτός» δεν συνιστά πρόβλημα, πετάμε στον τηλεοπτικό αέρα ένα «τον εξέλεξαν οι πολίτες, άρα …» και καθαρίζουμε με όσα δυσώδη αποκαλύπτονται και αποκαλύπτουν με τη σειρά τους μια πολύ περίεργη σχέση ενός δυσερμηνεύσιμου μυαλού με διάφορα «πεϊνιρλί» και άλλες ανάλογες προτιμήσεις, αφήνουμε στην άκρη το λεξιλόγιο, αυτό είναι … μαγκιά λαϊκή και καθαγιασμένη από την ψήφο του λαού.

Στην ουσία μιλάμε για τη συνέχεια μιας πολιτικής κουλτούρας που γεννήθηκε πριν τον 2012 από ένα αριβίστα αγράμματο σαλτιμπάγκο, αποθεώθηκε από τους σανοφάγους στην περίοδο 2015-2019 και τώρα δείχνει, σε συνθήκες πολιτικής απελπισίας, πως «όλα είναι βόθρος», πάντα ήταν, απλώς τώρα ξεχείλισαν οι ακαθαρσίες και η μπόχα από το σκατό δεν μαζεύεται με κολόνιες από το περίπτερο.

Το βέβαιο είναι πως όλο αυτό το οικοδόμημα θα καταπέσει με θόρυβο ανάλογο του βόθρου που κατασκεύαζε όλα τα προηγούμενα χρόνια και τον αποκάλεσε πολιτική, πείθοντας έναν λαό απελπισμένων συνωμοσιολόγων πως είναι η ιδανική πολιτική επιλογή για να καταλήξει αυτό που πάντα ήταν, «μια σηπτική δεξαμενή» που αποκαλύφθηκε.

Όπου «θάμα» η νεκρανάσταση του αποχωρήσαντος από την κομματική ιδιότητα και ζωή με δική του πρωτοβουλία, την οποία ασμένως επιβεβαίωσε με ομιλία του στο ιδιωτικό πανεπιστήμιο Koc στην Πόλη, με ετήσια δίδακτρα 26.000 δολάρια, Αλέξη Τσίπρα, ως της έσχατης λύσης σε ένα άλυτο πρόβλημα πολιτικής διαχείρισης και εκπροσώπησης του χώρου.

Πρόβλημα άλυτο, καθώς οι επίγονοι του είναι από γραφικοί έως ανύπαρκτοι, με αποτέλεσμα οι κόντρες και οι αντιπαραθέσεις τους να ανταποκρίνονται στο «τρικυμία εν ποτηρίω», την ώρα που οι ίδιοι «φτιαγμένοι» από την ελαχιστότητά τους εμφανίζονται να συγκρούονται για τον διαμοιρασμό και την καλύτερη διαδικασία ανάδειξης αρχηγού όταν «από κάτω τους» δεν υπάρχει άνθρωπος ούτε για δείγμα που να συγκινείται με αυτές τις φαρσοκωμωδίες.

Πέντε τάσεις στον Κασσελακικό, έξι αρχηγοί στο ΠΑΣΟΚ, τρικυμία εν κρανίω στην Νέα Αριστερά από την εκλογική φάπα που τους επεφύλαξε ο ελληνικός λαός και μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα γενικευμένης παρακμής και ιδεολογικής ξεφτίλας σε ολόκληρο το οικόπεδο της πάλαι ποτέ ισχυρής «δημοκρατικιάς παράταξης» παραπέμπουν σε μια κεντροαριστερή Πομπηία, που αναμένει στωικά τον Βεζούβιο να την θάψει στην τέφρα και τη λάβα.

Κι όμως τα πράγματα μπορεί να γίνουν χειρότερα! Ο πάτος είναι μακριά ακόμη, ειδικά στο καφενείο της Κουμουνδούρου, στο οποίο έχουν βγει τα μεγάλα μαχαίρια και απειλούν πλέον με τρομακτικές αποκαλύψεις για τα ιερά και τα όσια του Τσιπρισμού, ανάμεσα στα οποία εκ των κορυφαίων θέσεων κατέχει ο στόλος των troll της διάσημης «υπόγας», ανάμεσα τους η διαβόητη Marka2, για την ταυτότητα της οποίας μια διαβρωτική και συνάμα αποκαλυπτική φήμη διατρέχει το διαδίκτυο.

Μια φήμη που συνδέει τον συγκεκριμένο λογαριασμό με την Μπέτυ, κατά κόσμον Περιστέρα Μπαζιάνα, σύντροφο και μητέρα των παιδιών του Αλέξη Τσίπρα και την εμφανίζει σε ρόλο επαγγελματία των fake news και δολοφόνο χαρακτήρων με 0,60 ευρώ για κάθε ανάρτηση, εικόνα που (αν αποδειχθεί αληθής) θα ανατινάξει ό,τι έχει απομείνει όρθιο (λέμε τώρα!) από την παλιά ένδοξη εποχή της πρώτης φοράς αριστερά στην κυβέρνηση και τις μέρες του μεγαλείου της πρωθυπουργικής συντρόφου.

Μια φήμη που θα καταστρέψει εκ θεμελίων όλη την αριστερή παραφιλολογία και το περιβόητο αριστερό ηθικό πλεονέκτημα και θα παραδώσει στην κοινή χλεύη την εικόνα μιας αριστεράς που παραπέμπει σε πολιτική συμμορία και εργοστάσιο παραγωγής πολιτικών δολοφόνων.

Η συγκυρία μοιάζει ιδανική για αποκαλύψεις, καθώς ο εμφύλιος που μαίνεται εντός και πέριξ της Κουμουνδούρου έχει κάνει στόματα να ανοίξουν και επιτρέπει προσωπικά χτυπήματα κάτω από τη μέση, ένα ανάλογο ζει τώρα ο χώρος με την νυν ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να επιδιώκει την ηθική εξόντωση της προηγούμενης με απειλές για «μαύρα ταμεία» και «καμένη γη».

Η διαρροή για την σύνδεση του λογαριασμού Marka2 με την «Πιριστέρα τ΄Μπαζιάνα απ΄τσ Σουφάδις» προέκυψε από τα υπόγεια της Κουμουνδούρου, άρα αποτελεί πολιτική επιλογή της νυν ηγεσίας και απευθύνεται, ως καθαρός εκβιασμός, στον τέως πρόεδρο καλώντας τον να «ηρεμήσει και να πάψει να υπονομεύει τον Στέφανο, αλλιώς θα τρέχει και δεν θα φτάνει με όσα θα συμβούν».

Μεταξύ μας, όσα στο διαδίκτυο διακινούνται, είναι το σφαγμένο άλογο στο κρεβάτι του Αλέξη, καθώς «ο Στέφανος του έκανε μια πρόταση που δεν μπορεί να την αρνηθεί». Από την αντίδραση του τέως προέδρου στο επόμενο διάστημα θα φανεί αν το μήνυμα ελήφθη ή θα χρειαστεί κάτι δραστικότερο, όπως, ας πούμε, λογαριασμοί υπεράκτιοι ή άλλες ανάλογες δραστηριότητες, με ή άνευ Βενεζουέλας.

Δεν είναι κάτι τρομακτικό, μην ανησυχείτε! Παλιότερα ο νυν θα είχε στείλει τον τέως στο κάτεργο να σπάει πέτρες με τη στάμπα του ψυχοπαθή ή θα τον είχε καρφώσει ο ίδιος στην αστυνομία για να τον οδηγήσει στο εκτελεστικό απόσπασμα ως λακέ τις αντίδρασης και πράκτορα της CIA, γνωστά αυτά από τις σκληρές περιόδους της μετεμφυλιακής Ελλάδας και του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Τα σημερινά είναι πρόοδος. Να μια θετική όψη του διαδικτύου και των υπόγειων διαδρομών του, αντικαθιστά την εκτέλεση στο απόσπασμα από μια ανεκτή δολοφονία χαρακτήρα και τελειώνει εκεί.

Του Χρήστου Υφαντή

Η υπόθεση με την «ΑΥΓΗ» είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική: Ο τυπάκος θεωρεί (και το λέει) δημοσίως πως η εφημερίδα του Λεωνίδα, του Γρηγόρη, του Σοφιανού, ο φάρος της ενημέρωσης στην περίοδο της πολύπαθης (και στην αλήθεια) αριστεράς υπήρχε τόσο καιρό επειδή «ήταν συνδεδεμένη με μαύρο χρήμα».

Κι επειδή ο ίδιος, όπως επανειλημμένα τονίζει, «μισεί το μαύρο χρήμα» αποφάσισε, στον «δικό του ΣΥΡΙΖΑ !!!» (λες και τον κληρονόμησε από τον πατέρα του μαζί με τις εταιρείες που χρωστάνε εκατομμύρια στο δημόσιο και κανένας δεν τα εισπράττει), αυτόν που τον έχει δηλώσει στο Κασσελακίστικο Ε9 της εγχώριας πολιτικής με εμβαδόν και αντικειμενική αξία, «ΑΥΓΗ γιοκ» με αποκλειστικά δική του απόφαση, τους υπόλοιπους περιέργους του χώρου τους έχει εγγεγραμμένους εκεί ακριβώς που σκέφτεστε.

Η απόφαση για την «ΑΥΓΗ» είναι η σιχασιά του κυρίου κυρ Στέφανου απέναντι σε ό,τι ακόμη θυμίζει τις παραδόσεις, έστω και κολοβές, της ανανεωτικής αριστεράς, σε ο,τιδήποτε συνδέει αυτό το «πράμα» που παραμένει εγκατεστημένο στην Κουμουνδούρου με το ιστορικό παρελθόν του και τα πρόσωπα που το διαχειρίστηκαν, σε όσους και όσες δίδαξαν (γιατί συνέβη και αυτό) εντιμότητα, ήθος και πολιτική ηθική στην ελληνική κοινωνία.

Ο Στέφανος είναι ένας πολιτικός αγύρτης, ένας σαλτιμπάγκος, ένα επικοινωνιακό νούμερο που περιφέρεται από πρωινάδικο σε μεσημεριανό με ένα πουκάμισο δυο μεγέθη μικρότερο δήθεν για να επιδεικνύει τη γραμμωτή κορμάρα του, ένας μισαλλόδοξος εισβολέας που υποτιμά βαθύτατα τους γηγενείς, ένας «μπόσης» τσίπης και περιδεής. Ότι σιχαίνεται την ίδια την ιστορία του χώρου που υποτίθεται πως εκπροσωπεί από την προεδρική καρέκλα και απαξιώνει πρόσωπα, σύμβολα, ιστορικές διαδρομές και αξίες συνδέοντας τες με «μαύρο χρήμα», είναι η ευτυχέστερη εκδίκηση που μπορούσαν ποτέ να λάβουν τα όνειρα όσων πολέμησαν με πάθος την μετάλλαξη του Συνασπισμού σε ένα αριστερίστικό, απολίτικο και μισαλλόδοξο και αντιανθρώπινο μόρφωμα την εποχή Τσίπρα.

Δεύτερο επίπεδο, ο Κασσελάκης μισεί βαθύτατα τον Τσίπρα. Το μίσος αυτό είναι που τον οδηγεί σε ακραίες ρήξεις με το παρελθόν που κληρονόμησε, στις καθημερινές διαφοροποιήσεις με ο,τιδήποτε συνδέεται με την περίοδο του Τσίπρα, με τα πρόσωπα, τα σύμβολα, τις πολιτικές που οδήγησαν αυτή την λαϊκίστικη εκδοχή μιας κάποτε αριστεράς έως την κυβέρνηση.

Κι επειδή μισεί θανάσιμα τον Τσίπρα και του αποδίδει την παγίδα στην οποία τον οδήγησε, να παραμένει εγκλωβισμένος, παρέα με μια Όλγα και με κάτι ιθαγενείς που έχουν περίεργα γούστα και αναμασάνε συνεχώς κάτι για «Όργανα», ψάχνει τον ασφαλέστερο τρόπο για να ξεριζώσει από την καθημερινότητα της Κουμουνδούρου και τα τελευταία ίχνη του Αλέξη Τσίπρα και τον τρόπο να τον παραδώσει στην επικοινωνιακή πυρά ως διαχειριστή μαύρου χρήματος, άρα ελεγχόμενο και «υπήκοο» όσων μπορούσαν να τροφοδοτήσουν υπόγεια την παρέα Τσίπρα με άδηλα εκατομμύρια ευρώ.

Γιατί κάτι μου λέει πως ο επόμενος που θα τα ακούσει αυτά τα ανακοινωθέντα λέγεται Νίκος και είναι Παππάς;

Πριν καν τις ευρωεκλογές είχα αναφερθεί στην επικέίμενη να διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ με τα ορφανά του Τσίπρα να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και να εγκαταλείπουν το βυθιζόμενο πλοίο.

Κάποιοι είχαν αντιδράσει, άσχημα πολλοί, επικαλούμενοι εγγενή προφητισμό και κακή ανάγνωση των δεδομένων. Επέμενα, όπως αποδεικνύεται και πάλι έχω δίκιο.
Η διάσπαση ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς θέμα χρόνου. Ο Κασσελάκης θα μείνει στην Κουμουνδούρου με όσους δικούς του του απομείνουν, οι υπόλοιποι θα κόψουν ρόδα μυρωμένα κι η «μεγάλη κεντροαριστερά» θα τους περιμένει μαζί με τον Duke Harry του Athens Hall, στο πρόσωπο του οποίου ανακαλύφθηκε νέα φλέβα χρυσού για απεγνωσμένα αφελείς και πολιτικά ανεγκέφαλους.

Κι ύστερα από όλα αυτά θα αναρωτιούνται όλοι, μού κι αντάμα, «τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε» και «γιατί ο Μητσοτάκης δεν χάνει».
Τον εαυτό τους στον καθρέφτη τον έχουν κοιτάξει ποτέ;