«Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στην αρχή ενός ενάρετου κύκλου. Η κυβέρνηση, όπως δείχνουν τα πρώτα δείγματα γραφής, επιδιώκει να οδηγήσει τη χώρα στην οικονομική ανόρθωση, διαφυλάσσοντας την κοινωνική ειρήνη και συνοχή. Ως βασικός στόχος έχει τεθεί η επανεκκίνηση της αναπτυξιακής διαδικασίας με τη μείωση της υπερφορολόγησης της εργασίας και των επιχειρήσεων. Αυτό, σε συνδυασμό με την άρση των εμποδίων και των στρεβλώσεων στο επιχειρείν, μπορεί να οδηγήσει σε ανάκαμψη των ιδιωτικών επενδύσεων και σε αύξηση της παραγωγικότητας», ανέφερε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, παραθέτοντας αναλυτικά οικονομικά στοιχεία, αναφέρει το in.gr.

Επενδυτικές ευκαιρίες

Αναφερόμενος στους κλάδους που παρουσιάζουν επενδυτικές ευκαιρίες στην Ελλάδα εστίασε στις ευκαιρίες για βιομηχανικές επενδύσεις σε εξορυκτικές δραστηριότητες, την ενέργεια, το νερό, τα βασικά μέταλλα, τα τρόφιμα, τα χημικά όπως φαρμακευτικά προϊόντα και πλαστικά, καθώς και σε πιο παραδοσιακούς κλάδους, όπως ο τουρισμός, το λιανικό εμπόριο, η εφοδιαστική αλυσίδα και οι κατασκευές.

«Υπάρχουν επίσης επενδυτικές ευκαιρίες στις υποδομές που συνδέονται με ιδιωτικοποιήσεις και παραχωρήσεις εκμετάλλευσης, σε δρόμους, σιδηροδρόμους, λιμάνια, αεροδρόμια αεροπλάνων και υδροπλάνων, και, τέλος, σε δίκτυα τηλεπικοινωνιών όπως ίντερνετ υψηλών ταχυτήτων, 5G, κλπ., αλλά και σε επιχειρηματικές πρωτοβουλίες σε τεχνολογίες αιχμής στην πληροφορική και τις επικοινωνίες, καθώς και στους κλάδους της μεταποίησης υψηλής ακρίβειας και των ηλεκτρονικών. Η Ελλάδα προσφέρει, επίσης, σημαντικά κίνητρα για στρατηγικές μεγάλες επενδύσεις. Οι ετήσιες καθαρές εισροές ξένων κεφαλαίων έχουν διπλασιασθεί τα τελευταία χρόνια, ανερχόμενες σε 4 δισ. ευρώ περίπου, επίπεδο, όμως που είναι σχετικά χαμηλό, αντιπροσωπεύοντας το 2% του ΑΕΠ περίπου», ανέφερε ο πρόεδρος του ΣΕΒ.

Ο ρυθμός ανάπτυξης αναμένεται να επιταχυνθεί προς το τέλος του 2020, ακόμη και στο 3%, εάν βεβαίως, συνεχισθεί με αυξημένη ένταση ο ενάρετος κύκλος διαρθρωτικών παρεμβάσεων που οδηγούν σε επενδύσεις και αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας, που επιτρέπει περαιτέρω μείωση του φορολογικού βάρους της εργασίας και των επιχειρήσεων, για ακόμη υψηλότερες επενδύσεις, κ.ο.κ, εκτίμησε ο κ. Φέσσας.

Η 4η βιομηχανική επανάσταση

Αναφερόμενος στους προβληματισμούς για το μέλλον είπε ότι δεν είναι μόνο τα δημογραφικά που προκαλούν ανησυχία. Η αύξηση της παραγωγικότητας πλέον περνάει μέσα από την υιοθέτηση των νέων τεχνολογιών που φέρνει η 4η Βιομηχανική Επανάσταση. Οι αυτοματισμοί που έρχονται δυνητικά θα απαιτήσουν την επανεκπαίδευση και επανακατάρτιση του 48% του εργατικού δυναμικού στην Ελλάδα, δηλαδή 1,8 εκατομμύρια εργαζομένων, αν βεβαίως, πραγματοποιηθεί επιτυχής μετάβαση στο νέο παραγωγικό πρότυπο. Εάν, λοιπόν, στην πατρίδα μας δεν δώσουμε τη σημασία που πρέπει, και που αρμόζει στο μέγεθος του προβλήματος, θα είναι αδύνατον να διατηρήσουμε, εάν όχι να αυξήσουμε, το επίπεδο διαβίωσης του πληθυσμού, είπε μεταξύ άλλων.

«Ο ΣΕΒ – και οι επιχειρήσεις που εκπροσωπεί – θεωρεί ότι χωρίς ικανοποιημένους εργαζόμενους, που απασχολούνται με σταθερές συνθήκες, καλούς μισθούς και προοπτικές επαγγελματικής ανέλιξης δεν πρόκειται να πετύχουμε. Οι εργαζόμενοι και οι επιχειρήσεις πρέπει να καρπούνται τους κόπους των προσπαθειών τους στην παραγωγική διαδικασία. Ας τους δώσουμε, λοιπόν, την ευκαιρία. Σε μια Ελλάδα που διευκολύνει τις επιχειρήσεις να δημιουργήσουν δουλειές στη χώρα μας. Σε μια Ελλάδα που προσφέρει ευκαιρίες επαγγελματικής αποκατάστασης και δεν σπρώχνει τους εργαζομένους να αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό», είπε ο κ. Φέσσας.

Αναγκαία χαρακτήρισε τη λειτουργία του δεύτερου και τρίτου πυλώνα στο ασφαλιστικό σύστημα ο πρόεδρος του ΣΕΒ, κ. Θεόδωρος Φέσσας στην Ημερίδα «Συντάξεις και Ανάπτυξη» που διοργάνωσε η ΕΑΕΕ

Στην ημερίδα της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδας συζητήθηκε το μέλλον του εθνικού ασφαλιστικού συστήματος και η άμεση σύνδεσή του με τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας.

Συγκεκριμένα ο Πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Θεόδωρος Φέσσας στην παρέμβασή του ανέφερε ότι «η ενίσχυση του δεύτερου και του τρίτου πυλώνα του ασφαλιστικού συστήματος είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη». Τόνισε, επίσης, ότι τα οφέλη ενός κεφαλοποιητικού συστήματος θα είναι πολλαπλάσια για τους εργαζόμενους και την οικονομία. «Είναι αναγκαία η λειτουργία του δεύτερου και τρίτου πυλώνα (επαγγελματικά ταμεία και ιδιωτική ασφάλιση), με κεφαλοποιητική βάση και φορολογικά κίνητρα, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες του κόσμου».

«Σε βάθος χρόνου πρέπει να δημιουργηθεί ένας αποτελεσματικός μηχανισμός κοινωνικής ασφάλισης, με καθαρά αποταμιευτικό χαρακτήρα, χωρίς τα ρίσκα που συνδέονται με την κρατική ανάμιξη, και βέβαια, χωρίς περαιτέρω επιβάρυνση του κόστους εργασίας. Πρώτο βήμα, όμως είναι η μείωση του σημερινού, υψηλού, μη μισθολογικού κόστους που μειώνει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων», αναφέρει το newmoney.

Απαντώντας σε ερώτηση που ετέθη, ο κ. Φέσσας, αναφέρθηκε στην πρωτοβουλία των Κοινωνικών Εταίρων στο πλαίσιο της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, για τη δημιουργία ενός νέου Επαγγελματικού Ταμείου, τονίζοντας ότι η σχετική αναλογιστική μελέτη έχει ανατεθεί στους ειδικούς.

Ο πρόεδρος του Συνδέσμου αναφέρθηκε στην ανάγκη προσέλκυσης ποιοτικών επενδύσεων, υπογραμμίζοντας ότι είναι μονόδρομος για την δημιουργία μόνιμων θέσεων εργασίας. Επισήμανε επίσης, ότι θα πρέπει να υπάρξει στην χώρα μας φιλικό επενδυτικό περιβάλλον όπου να κυριαρχεί η λέξη «εμπιστοσύνη».

Η επίτευξη ισχυρών αναπτυξιακών ρυθμών γύρω στο 3% τα επόμενα χρόνια, δεν θα είναι μια εύκολη υπόθεση και δεν προκύπτει από πουθενά – ανέφερε ο γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) και καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Νίκος Βέττας.

Μιλώντας στο πάνελ που ακολούθησε την παρουσίαση μελέτης της IHS Markit για την ελληνική οικονομία, που εκτιμά ότι του ΑΕΠ της Ελλάδας θα επανέλθει στο επίπεδο του 2007 το 2040, ο κ. Βέττας ανέφερε ότι τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα, επισημαίνοντας ότι «δεν έχουμε υπογράψει συμβόλαια ότι τα εισοδήματα θα επανέλθουν στα προ κρίσης επίπεδα». Για να έλθουν επενδύσεις στην Ελλάδα, θα πρέπει να υπάρξει συναίνεση πολιτικών προκειμένου να υπάρξει συνέχεια, σημείωσε.

Στις αρνητικές συνέπειες της υπερφορολόγησης της ελληνικής οικονομίας, αναφέρθηκε ο πρώην επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Παναγιώτης Λιαργκόβας. Επισήμανε ότι οι φορολογικοί συντελεστές στην Ελλάδα είναι από τους υψηλότερους στην ευρωζώνη, ενώ αναφέρθηκε και στις απαιτήσεις για υπερπλεονάσματα, αλλά και στην υπέρβαση των στόχων, σε αντίθεση με την συνεχή απόκλιση από την ανάπτυξη. Αναφερόμενος στις μεταρρυθμίσεις, είπε ότι πραγματοποιήθηκαν χωρίς τα αναμενόμενα αποτελέσματα, κάνοντας λόγο για «μισο-μεταρρυθμίσεις χωρίς σωστή χρονική σειρά».

Πηγή: Protothema

«Πρώτη προτεραιότητα της οικονομικής πολιτικής οφείλει να είναι η τόνωση της παραγωγής κυρίως μέσω της στοχευμένης μείωσης της υπερφορολόγησης της εργασίας, που με τη σειρά της θα φέρει πραγματική αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος των εργαζομένων, των επενδύσεων και των θέσεων απασχόλησης. Αποδέκτες αυτής της μείωσης φόρων και εισφορών πρέπει να είναι πρωτίστως οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, που βλέπουν μεγάλο τμήμα του εισοδήματός τους να κατευθύνεται σε μη ανταποδοτικούς φόρους και εισφορές.»

Σε άλλο σημείο ο κ. Φέσσας επισήμανε ότι ο ΣΕΒ ουδέποτε υποστήριξε ότι η Ελλάδα πρέπει να τοποθετηθεί στον διεθνή ανταγωνισμό ως επενδυτικός προορισμός χαμηλού κόστους. «Η Ελλάδα δεν προσφέρει σήμερα μια ελκυστική πρόταση προς ξένους και εγχώριους επενδυτές, οι οποίοι σημειωτέον έχουν πληθώρα εναλλακτικών, πολύ πιο ανταγωνιστικών, επενδυτικών προορισμών.»

Το πρόβλημα είναι ότι η Ελληνική οικονομία καθημερινά εγκλωβίζεται στην κατηγορία των χωρών χαμηλών μισθών, χαμηλών δεξιοτήτων και χαμηλής καινοτομίας, ακριβώς διότι υστερεί σημαντικά σε όλους τους υπόλοιπους παράγοντες που συνθέτουν το προφίλ μιας ελκυστικής οικονομίας.» Γι' αυτό, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στο ζήτημα του μη μισθολογικού κόστους. «Για να πετύχουμε τους στόχους μας σε ότι αφορά τις αποδοχές και την απασχόληση», τόνισε, «δεν πρέπει να αποσύρουμε τη μόνη πετυχημένη μεταρρύθμιση, αυτή στην αγορά εργασίας, που συγκράτησε μέσα στην κρίση θέσεις εργασίας, και ταυτόχρονα να ολοκληρώσουμε τις υπόλοιπες μεταρρυθμίσεις στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, σε ένα περιβάλλον σταθερότητας και λογικής φορολογίας.»

Τέλος, ο Πρόεδρος του ΣΕΒ εξέφρασε την ανησυχία του για το γεγονός ότι είμαστε μια χώρα που γερνάει, σημειώνοντας ότι εάν δεν αλλάξει η ασκούμενη οικονομική πολιτική θα συνεχίσουν να μεταναστεύουν οι πλέον δυναμικές ομάδες του πληθυσμού και των επιχειρήσεων».

ΠΗΓΗ: newmoney.gr

• Ότι η χώρα βγαίνει από τα Μνημόνια χωρίς να διαθέτει οικονομία παραγωγική και εξωστρεφή, που θα επιταχύνει την ανάπτυξή της. Χρειάζεται λοιπόν, συνέχιση και εμβάθυνση των μεταρρυθμίσεων και όχι παροχές που θα μας πάνε πίσω.

Του Θεόδωρου Φέσσα, Προέδρου ΣΕΒ

• Ότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις για να επανέλθει η οικονομία σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, χωρίς να γίνουν μαζικά επενδύσεις. Χωρίς επενδύσεις, νέα εισοδήματα και νέες θέσεις απασχόλησης, οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε αδυναμία να φτιάξουν οικογένεια και να αποκτήσουν σπίτι, ώστε να δοθεί έτσι, μεγαλύτερη ώθηση στην οικονομική δραστηριότητα.

• Ότι για να γίνουν πολλές και παραγωγικές επενδύσεις, οι εγχώριες αποταμιεύσεις δεν αρκούν. Χρειάζονται κεφάλαια εγχώρια και ξένα. Ο μόνος τρόπος για να προσελκύσουμε κεφάλαια, είναι να εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη στις καλές αναπτυξιακές προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.

• Ότι οι επενδύσεις δεν θα έλθουν απλώς και μόνο επειδή βγαίνουμε από τα Μνημόνια. Θα έλθουν μόνο όταν εξασφαλίσουν ικανοποιητική απόδοση, μέσα σ’ ένα θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας μιας ελεύθερης και διεθνώς ανταγωνιστικής οικονομίας της αγοράς.

• Ότι οι επενδύσεις στη βιομηχανία αυξάνουν ταυτόχρονα την εξωστρέφεια και την παραγωγικότητα της οικονομίας, καθώς και το επίπεδο ευημερίας του πληθυσμού.

• Ότι χρειάζεται ένα φορολογικό σύστημα που να επιβραβεύει και όχι να τιμωρεί όσους δουλεύουν περισσότερο και κερδίζουν περισσότερα, και όχι να ωθεί τα καλύτερα μυαλά στο εξωτερικό, και τις επιχειρήσεις σε αδυναμία στελέχωσης με άτομα υψηλών δεξιοτήτων. Οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές, που οδηγούν σε πρακτικές φοροδιαφυγής, αδήλωτης εργασίας, λαθρεμπορίου κ.ο.κ., πρέπει να μειωθούν, διότι δεν επιτρέπουν στις επιχειρήσεις να μεγαλώσουν, να προσλάβουν κόσμο και να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους.

• Ότι η χώρα “γερνάει” και αυτό δημιουργεί αδιέξοδα, καθώς οι δαπάνες συντάξεων, υγείας και κοινωνικής προστασίας δεν θα μπορούν να χρηματοδοτηθούν από τη νομοταγή ιδιωτική οικονομική δραστηριότητα.

• Ότι η ανάπτυξη, πέρα από επενδύσεις που αυξάνουν την παραγωγικότητα, απαιτεί και αύξηση του ποσοστού συμμετοχής του πληθυσμού στην αγορά εργασίας, ιδιαίτερα στις γυναίκες και τους νέους. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει χωρίς μαζική επέκταση της βρεφονηπιακής φροντίδας και της υιοθέτησης μέτρων στήριξης της οικογένειας, καθώς και των ευκαιριών απόκτησης δεξιοτήτων μέσω προγραμμάτων μαθητείας.

• Ότι το ασφαλιστικό μας σύστημα πρέπει να συνδέει τις εισφορές των εργαζομένων με τις συντάξεις που θα πάρουν στο μέλλον. Οι εργαζόμενοι δεν μπορεί να δουλεύουν στα τυφλά. Με τις εισφορές μάλιστα να μπαίνουν στα γενικά φορολογικά έσοδα χωρίς να επενδύονται για να αποδώσουν, δεν ενθαρρύνεται ούτε η εργασία ούτε η αποταμίευση. Με τόσο υψηλές εισφορές, οι επιχειρήσεις αποθαρρύνονται να κάνουν προσλήψεις και να δώσουν αυξήσεις στο προσωπικό τους.

• Ότι δεν μπορεί να συνεχισθεί η διαρκής υποβάθμιση της παιδείας και η απουσία διασύνδεσής της με την αγορά εργασίας. Εκπτώσεις στην εκπαιδευτική διαδικασία, όπου τα συνδικαλιστικά προνόμια και τα μικροπολιτικά οφέλη μπαίνουν μπροστά από τις ανάγκες των εκπαιδευόμενων, είναι αναντίστοιχες των προσπαθειών που καταβάλλονται σε άλλες χώρες του κόσμου, ενόψει των κατακλυσμιαίων αλλαγών που συντελούνται στη γνώση, την τεχνολογία και την αγορά εργασίας.

• Ότι το κράτος πρέπει να εκσυγχρονισθεί και να περιορίσει τα έξοδά του. Το κράτος να γίνει μέρος της λύσης και όχι να είναι μέρος του προβλήματος, βάζοντας εμπόδια στη λειτουργία των επιχειρήσεων. Δεν αρκούν οι καλές προθέσεις. Απαιτούνται στοχευμένα έργα από τη δημόσια διοίκηση που να φέρνουν συγκεκριμένο και λειτουργικό αποτέλεσμα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Στη ψηφιακή εποχή, η δημόσια διοίκηση δεν μπορεί να βρίσκεται 50 χρόνια πίσω.

• Ότι η οικονομία δεν μπορεί να λειτουργήσει με τράπεζες που δεν χρηματοδοτούν επαρκώς τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Στο πλαίσιο αυτό, χρειάζεται ένα αποτελεσματικό θεσμικό πλαίσιο αναδιάρθρωσης των υπερχρεωμένων επιχειρήσεων και μείωσης των κόκκινων δανείων. Με γρήγορες κινήσεις. Διαφορετικά, η ανάπτυξη που θα μπορούσε να λύσει και το πρόβλημα των τραπεζών, δεν θα έρθει ποτέ.

Για τους εργοδότες και εργαζόμενους που συμφωνούν τους όρους εργασίας, στο πλαίσιο των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Του Θεόδωρου Φέσσα

Είναι σήμερα σε ισχύ περισσότερες από 40 διεπιχειρησιακές συμβάσεις, σε επίπεδο εθνικό (π.χ. ΕΓΣΣΕ 2018, καπνοβιομηχανιών, τσιμεντοβιομηχανιών, τραπεζών, μεταλλείων - λιγνιτωρυχείων, ζαχαρωδών, ξενοδοχοϋπαλλήλων κ.α.) ή τοπικό. Είναι επιπλέον σε ισχύ περισσότερες από 500 επιχειρησιακές συμβάσεις. Όλες αυτές αποτελούν συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Η εξαγγελία περί «επιστροφής» αφορά ουσιαστικά την αναβίωση διαφόρων προβληματικών διατάξεων, όπως η επέκταση ισχύος των συμβάσεων στο σύνολο των επιχειρήσεων του εκάστοτε κλάδου, δηλαδή και σε μη συμβαλλόμενα μέλη.

Μια πρακτική που ήταν μέρος των αιτίων της κρίσης και είχε ανασταλεί κατά τη διάρκεια των τριών μνημονίων.

Για δεκαετίες έως το 2011, γινόταν συστηματικά, με υπουργικές αποφάσεις, επέκταση ΣΣΕ (αλλά και αποφάσεων της υποχρεωτικής διαιτησίας, η οποία δεν είναι συμβατή με τους διεθνείς κανόνες των ελευθέρων συλλογικών διαπραγματεύσεων) χωρίς καμία αξιολόγηση της αντιπροσωπευτικότητας του 51% των συμβαλλομένων μερών που τις συνυπέγραφαν, αν και ο νόμος το προέβλεπε.

Εάν εξετασθούν οι συμβάσεις αυτές, θα αποκαλυφθεί ότι οι περισσότερες από τις ΣΣΕ που κατέστησαν υποχρεωτικές για όλες τις επιχειρήσεις, δεν ικανοποιούσαν την προϋπόθεση του 51%.

Αυτή η πρακτική ήταν αποτέλεσμα:

Πρώτον, ενός άκριτου «φιλεργατικού λαϊκισμού» στον οποίο υπέπεσε το σύνολο του πολιτικού συστήματος, αλλά και συχνά εργοδότες και εργαζόμενοι.

Δεύτερον, της δαιμονοποίησης της επιχειρηματικότητας, της εκτεταμένης παραοικονομίας αλλά και του φθηνού και απρόσκοπτου δανεισμού. Σε αυτές τις συνθήκες η εργοδοσία επεδίωξε την εργασιακή ειρήνη, συναινώντας σε αθρόες μισθολογικές αυξήσεις, που δεν ανταποκρίνονταν στις πραγματικές δυνατότητες της οικονομίας. Κόντρα σε θεμελιώδη μακροοικονομικά μεγέθη όπως είναι η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα.

Και τρίτον, της στρεβλής οικονομικής αντίληψης που μας οδήγησε στη χρεοκοπία, προτάσσοντας την τόνωση της ζήτησης, και άρα την κατανάλωση, ως βασικό επιταχυντή της ανάπτυξης. Η άποψη αυτή αγνοεί και υπονομεύει τις παραγωγικές δυνατότητες της οικονομίας. Επιπλέον, όπως επιβεβαιώνουν οι αθρόες εισαγωγές προϊόντων που υπερβαίνουν ακόμη και σήμερα κατά 21,5 δις ευρώ ετησίως τις εξαγωγές, πρόβλημα ζήτησης δεν υπάρχει στην Ελληνική οικονομία, όσο πρόβλημα παραγωγής και προσφοράς.

Εν τέλει, όπως αποδείχθηκε στην πράξη, η πολιτική αυτή ήταν απολύτως ατελέσφορη πρωτίστως για τους ίδιους τους εργαζόμενους. Ακόμη και στις καλές εποχές εξωθούσε πολλές επιχειρήσεις στην αδήλωτη εργασία και την παραοικονομία, καταλήγοντας στην κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας, την εκτίναξη της ανεργίας και του brain drain.

Το δίδαγμα της κρίσης είναι πως όσο ψηλά κι αν ορισθούν οι μισθοί στο σύνολο ενός κλάδου με μια υπουργική απόφαση, αν μια επιχείρηση που βρίσκεται στα όρια της επιβίωσης –και αυτές είναι ακόμη η πλειονότητα στην Ελλάδα της κρίσης- δεν μπορεί να τους καλύψει, τότε έχει τέσσερεις επιλογές: Να κάνει απολύσεις, να καλύψει με «μαύρα» μέρος ή το σύνολο του μισθού, να αυξήσει τις τιμές της, ή να βάλει λουκέτο. Και οι τέσσερεις την εξωθούν στο περιθώριο της οικονομικής ζωής και καμία από αυτές δεν αφήνει θετικό αποτύπωμα στην οικονομία. Και εδώ ακριβώς κρύβεται ο κίνδυνος των άκριτων, χωρίς διαφάνεια και αυστηρές προϋποθέσεις επεκτάσεων των συλλογικών συμβάσεων εργασίας στο σύνολο του κάθε κλάδου.

Συνεπώς η αναβίωση, μετά την 21^η Αυγούστου 2018, του υπουργικού δικαιώματος της επέκτασης και της κήρυξης γενικώς υποχρεωτικών των κλαδικών ΣΣΕ, οφείλει να τηρεί έξι συγκεκριμένες στοιχειώδεις προϋποθέσεις:

• Να αποκλεισθεί η παθογένεια της επέκτασης των ομοιοεπαγγελματικών ΣΣΕ, καθώς καλύπτουν εργαζόμενους σε τελείως ανόμοιες μεταξύ τους επιχειρήσεις, με πολύ διαφορετική οικονομική κατάσταση και διαφορετικούς κλάδους. Είναι μία στρέβλωση που έρχεται από το παρελθόν και δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή οικονομική πραγματικότητα. Μόνο προβλήματα δημιουργεί στη λειτουργία των επιχειρήσεων.
• Να τηρείται η αντιπροσωπευτικότητα τουλάχιστον του 51% των εργαζομένων του κλάδου, ως απαραίτητη προϋπόθεση διαφάνειας και πλήρους σεβασμού της διαδικασίας που ορίζει ο νόμος.
• Οι συμβαλλόμενες οργανώσεις εργοδοτών και εργαζομένων να συμφωνούν στην επέκταση ισχύος της κλαδικής ΣΣΕ.
• Να μην υπάρχει δυνατότητα επέκτασης των ρυθμίσεων που είναι παράγωγα της υποχρεωτικής διαιτησίας, η οποία ούτως ή άλλως αντίκεται στις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας και επ’ αυτού έχουν γίνει επανειλημμένες συστάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) προς τη χώρα μας.
• Να υπάρχει ρήτρα εξαίρεσης σε επιχειρησιακό επίπεδο, όπως συμβαίνει σε όλα τα εξελιγμένα συστήματα συλλογικών διαπραγματεύσεων στην ΕΕ, που όταν έχουν διαδικασίες επεκτάσεων, περιλαμβάνουν ειδικές πρόνοιες για τις επιχειρήσεις που είναι υπερχρεωμένες ή σε διαδικασία αναδιάρθρωσης.
• Οι διαδικασίες επέκτασης κλαδικών συμβάσεων και οι σχετικές αποφάσεις θα πρέπει να συνοδεύονται από ανάλυση επιπτώσεων στην αγορά εργασίας, στην απασχόληση και στην ανταγωνιστικότητα του κλάδου τον οποίον αφορούν, ενώ πριν την επέκταση εργοδότες και εργαζόμενοι επί των οποίων η επέκταση θα εφαρμοσθεί, θα πρέπει να έχουν την δυνατότητα να εκφράσουν στις διαδικασίες του ΑΣΕ τις θέσεις τους. Οι επεκτάσεις να μην γίνονται με συνοπτικές και αδιαφανείς διαδικασίες για λόγους εφήμερης πολιτικής εκμετάλλευσης.

Η σχετική εγκύκλιος του Υπουργείου Εργασίας καλύπτει μερικώς μόνο τις παραπάνω προϋποθέσεις, με σοβαρό κίνδυνο να υπάρξουν επεκτάσεις που δεν θα πληρούν τα κριτήρια που θέτει ο νόμος και άρα να κηρυχθούν άκυρες στα δικαστήρια.

Μένει λοιπόν να τηρηθεί στην πράξη η ορθή διαδικασία, ώστε να μην επανέλθουν οι παθογένειες και στρεβλώσεις του πρόσφατου παρελθόντος. Αν συμβεί αυτό, θα επιβεβαιώσουμε δυστυχώς ότι δεν μάθαμε τίποτα από τα λάθη που προκάλεσαν την κρίση.

Μιλώντας για το θεσμό της διαιτησίας και τις συλλογικές συμβάσεις, σε συνέντευξή του στη «Βραδυνή της Κυριακής» ο κ. Φέσσας υποστήριξε πως «είναι παράλογο, σήμερα το 2018, ο υπουργός να καθορίζει μισθούς οριζόντια, να μην υπολογίζει τις ιδιαιτερότητες κάθε κλάδου, περιοχής ή κάθε επιχείρησης και να προσπαθεί να φέρει τη χώρα σε έναν μη ανταγωνιστικό ορισμό των αμοιβών, όπως συνέβαινε τη δεκαετία του 2000».

«Τα εργατικά σωματεία που κατά πλειοψηφία είναι κομματικά καθοδηγούμενα, στο τέλος θα έχουν το δικαίωμα να προσφεύγουν μονομερώς στη Διαιτησία και να εξασφαλίζουν αυξήσεις πιθανόν εκτός των δυνατοτήτων της επιχείρησης, όπως συνέβαινε πριν την κρίση» τόνισε, συμπληρώνοντας ότι ο ΣΕΒ είναι υπέρ των εργασιακών δικαιωμάτων, όταν διατυπώνονται από αυτούς που πράγματι εργάζονται, .

Σχετικά με τα συγχαρητήρια που απηύθυνε προς τον πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα κατά την πρόσφατη γενική συνέλευση του ΣΕΒ, για την έξοδο από τα μνημόνια, ο κ. Φέσσας υπογράμμισε πως θα πρέπει «να ξεκολλήσουμε από τις ετικέτες και τα ψευδεπίγραφα συνθήματα», υπενθυμίζοντας ότι έχει δώσει συγχαρητήρια και στον κ. Σαμαρά και στον κ. Βενιζέλο, επειδή μας κράτησαν στο ευρώ και την Ευρώπη.

«Αναγνωρίζω τις μεγάλες προσωπικές υπερβάσεις που έχει κάνει ο κ. Τσίπρας για να ολοκληρώσει σε ένα χρόνο 3 δύσκολες αξιολογήσεις. Ο ΣΕΒ δεν κομματίζεται. Ρόλος του είναι να συμβουλεύει τις κυβερνήσεις να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις και να στηρίζουν την επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις, που γεννούν θέσεις εργασίας. Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι τον Αύγουστο μας δίνεται η ευκαιρία να σταματήσουμε τη συνεχή ανακύκλωση της εσωστρέφειάς μας και να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος της τελευταίας δεκαετίας» συμπλήρωσε.

Με βάση τις πρωινές αρχαιρεσίες η σύνθεση του νέου Δ.Σ. του ΣΕΒ για τη διετία 2018 – 2020 ορίστηκε ως εξής:

1. Θεόδωρος Φέσσας, Πρόεδρος

2. Γιάννης Γιώτης, Αντιπρόεδρος

3. Σπύρος Θεοδωρόπουλος, Αντιπρόεδρος

4. Νίκος Καραμούζης, Αντιπρόεδρος

5. Κωνσταντίνος Μπίτσιος, Αντιπρόεδρος

6. Ευάγγελος Μυτιληναίος, Αντιπρόεδρος

7. Δημήτρης Παπαλεξόπουλος, Αντιπρόεδρος

8. Αλέξανδρος Μακρίδης, Γενικός Γραμματέας

9. Κωνσταντίνος Μαραγκός, Ταμίας

10. Οδυσσέας Αθανασίου, Μέλος ΔΣ

11. Ευτύχιος Βασιλάκης, Μέλος ΔΣ

12. Μάρκος Βερέμης, Μέλος ΔΣ

13. Καλλίνικος Καλλίνικος, Μέλος ΔΣ

14. Ιωάννης Καραγιάννης, Μέλος ΔΣ

15. Κωνσταντίνος Κόκκαλης, Μέλος ΔΣ

16. Ελένη Κολιοπούλου, Μέλος ΔΣ

17. Πάνος Κυριακόπουλος, Μέλος ΔΣ

18. Αριστοτέλης Παντελιάδης, Μέλος ΔΣ

19. Μιχάλης Στασινόπουλος, Μέλος ΔΣ

20. Μιχάλης Τσαμάζ, Μέλος ΔΣ

Βασικό μήνυμα της φετινής Συνέλευσης του ΣΕΒ είναι «Η Ελλάδα αλλάζει με την Επιχειρηματικότητα μπροστά». Η συνεδρίαση ξεκίνησε με τη διαδικασία εγκατάστασης του προέδρου της Συνέλευσης, Βασίλη Ράπανου και της γραμματέας της Συνέλευσης, Αικατερίνης Λαλαούνη.

Μιλώντας στα Μέλη του ΣΕΒ ο Θεόδωρος Φέσσας έκανε μια σύντομη αναδρομή στα πεπραγμένα της μέχρι τώρα θητείας του επισημαίνοντας ότι «στόχος μας ήταν να αυξήσουμε την παρουσία μας και η παρέμβασή μας στη δημόσια ζωή να διατυπώνει σύγχρονες θέσεις και απόψεις ώστε να διαμορφώσουμε αποφάσεις εντός και εκτός Ελλάδος».

Όπως τόνισε ο Θεόδωρος Φέσσας τα τελευταία τέσσερα χρόνια διαχειριστήκαμε ουσιαστικά τον δεύτερο κύκλο της κρίσης για αυτό και η σημαντικότερη πρόκληση για τον ίδιο και τον ΣΕΒ ήταν να λειτουργήσει ως παράγοντας σταθερότητας, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να αναδείξει την υγιή και υπεύθυνη επιχειρηματικότητα – ιδιωτική πρωτοβουλία ως τη μόνη διέξοδο από την βαθιά κρίση, τις παραγωγικές επενδύσεις, την εξωστρέφεια των επιχειρήσεων και την έμφαση στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Σε άλλο σημείο ο Θεόδωρος Φέσσας τόνισε ότι η Ελλάδα σήμερα έχει ανάγκη από μια επιχειρηματική τάξη που θα ανοίξει δρόμους για το μέλλον με ανάληψη ευθύνης, προσφορά σε κοινωνία και οικονομία, εκπαίδευση πολιτών και πολιτικών για τις αναγκαίες τομές σε κράτος και οικονομικές δομές.

Το ερώτημα είναι ένα σημείωσε: «Θα συνεχίσουμε να εξαρτόμαστε από «την καλοσύνη των ξένων» ή θα πάρουμε τη χώρα μας στα χέρια μας, για να δημιουργήσουμε ξανά ευημερία για τους πολλούς, αυτή τη φορά όμως σε υγιείς βάσεις; Πιστεύουμε στην ελεύθερη, ανοιχτή οικονομία και στην ευημερία που μπορεί να φέρει στους Έλληνες και τις Ελληνίδες και θα αγωνιστούμε για αυτήν».

Ο Θεόδωρος Φέσσας σημείωσε ακόμη ότι επιστροφή στην κανονικότητα δεν σημαίνει επ’ ουδενί επιστροφή σε όσα μας οδήγησαν το 2009 στην κρίση και την χρεοκοπία. «Απαιτείται ουσιώδης αλλαγή από όλους μας ατομικά και συλλογικά τώρα που αφαιρείται σταδιακά το δίχτυ ασφαλείας των εταίρων μας» –τόνισε ο Θεόδωρος Φέσσας και επισήμανε ότι για να συμβεί αυτό «πρέπει να προηγηθεί αλλαγή σε όλους τους θεσμούς οικονομικής διακυβέρνησης της χώρας, συμπεριλαμβανομένου και του ΣΕΒ, ώστε να γίνουν πιο αποτελεσματικοί και να ξανακερδίσουν τη χαμένη εμπιστοσύνη πολιτών και εταίρων».

Μιλώντας για την προσεχή διετία σημείωσε ότι η διοίκηση του ΣΕΒ σχεδιάζει τρεις πρωτοβουλίες για να συμβάλουμε στην αύξηση των επενδύσεων, στην καινοτομία και την ψηφιακή ωρίμανση, και στην ανάπτυξη των κατάλληλων δεξιοτήτων για την αγορά εργασίας.

Ο Θ. Φέσσας τόνισε, ότι η εσωτερική ζήτηση παραμένει υποτονική, καθώς το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών κινείται ακόμη σε αρνητικό επίπεδο. Η οικονομία πάσχει από υποτονική ιδιωτική δαπάνη για κατανάλωση και επενδύσεις, η αποταμίευση παραμένει αρνητική και, βέβαια, οι δημόσιες επενδύσεις συνεχώς περικόπτονται. ότι η οικονομία μας σταθεροποιείται και βελτιώνεται. "Η ανάκαμψη στηρίζεται περισσότερο σε εξωγενείς παράγοντες, όπως ο τουρισμός και η ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας και είναι σε αναντιστοιχία με την τεράστια ώθηση που απαιτείται στις ιδιωτικές επενδύσεις. Επενδύσεις που να ενσωματώνουν τον μετασχηματισμό του παραγωγικού προτύπου σε εξωστρεφείς κατά κανόνα δραστηριότητες. Επενδύσεις που να οδηγούν σε ταχύτερη απορρόφηση της μεγάλης διαθρωτικής ανεργίας που πλήττει τη χώρα", αναφέρει το parapolitika.

Κι επειδή , «ο προσφορότερος τρόπος μετασχηματισμού της οικονομίας και της κοινωνίας μας δεν μπορεί να είναι άλλος από την απελευθέρωση όλων των παραγωγικών δυνάμεων από τα δεσμά των θεσμικών στρεβλώσεων, που φρενάρουν τη μεγέθυνση της οικονομίας, αποθαρρύνοντας την ιδιωτική επιχειρηματική πρωτοβουλία, εάν δεν μπει φραγμός στη λογική της αναδιανομής εισοδημάτων που προέρχονται από την ανακύκλωση της υπερφορολόγησης και όχι από την παραγωγή νέου πλούτου, η χώρα δεν οδηγείται πουθενά", τόνισε ο πρόεδρος.

Ωστόσο εξέφρασε την ικανοποίηση του επιχειρηματικού κόσμου για την τεχνική συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των θεσμών, για την ολοκλήρωση της 3ης αξιολόγησης και τόνισε την μεγάλη πρόκληση για τη χώρα μετά τον Αύγουστο του 2018, οπότε και προβλέπεται να ολοκληρωθεί το τρέχον πρόγραμμα. «Πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά η επόμενη μέρα μετά το μνημόνιο, διότι οι προκλήσεις που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε τότε, δεν είναι ούτε λίγες ούτε αμελητέες», σημείωσε.

Ο ίδιος συνέχισε, ότι πισωγύρισμα σε ρυθμίσεις και πρακτικές του παρελθόντος αποτελεί ένα σενάριο που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί όπως και ότι «όποιος θεωρεί ότι τα τελευταία 8 χρόνια ήταν μια παρένθεση που κλείνοντάς την θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε αμέριμνοι σε όσα μας οδήγησαν στην κρίση, λέει ψέματα στον εαυτό του και στους άλλους".

Είμαστε έτοιμοι για την επόμενη μέρα των Μνημονίων;

Μιλώντας για την επόμενη μέρα των μνημονίων, σημείωσε ότι θα απαιτήσει δύσκολες αποφάσεις και ευρύτερες συναινέσεις για όσα πρέπει ακόμη να γίνουν, ώστε κάποια στιγμή στη χώρα μας να εδραιωθεί μια σύγχρονη ευρωπαϊκή οικονομία.
«Χρειαζόμαστε μια πανστρατιά όλων των δημιουργικών δυνάμεων για να αλλάξει ρότα ο τόπος» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Φέσσας και διατύπωσε μια σειρά ερωτημάτων "που ζητούν επιτακτικά απαντήσεις" και αφορούν όλα τα προβλήματα της οικονομίας, όπως την υπερφορολόγηση, ο δημόσιος τομέας, το ασφαλιστικό, η παραοικονομία, οι ελλειμματικές δημόσιες επιχειρήσεις, η εκπαίδευση, το τραπεζικό σύστημα, η γραφειοκρατία και η ανταγωνιστικότητα:

1) Έχει η χώρα δρομολογήσει τις δράσεις και τις ενέργειες εκείνες που διασφαλίζουν την αποτελεσματική λειτουργία της οικονομίας στο νέο απαιτητικό περιβάλλον της οιονεί πλεονασματικής δημοσιονομικής διαχείρισης; Γιατί αν σκοπεύουμε να παράγουμε υπερπλεονάσματα φορολογώντας τους νομοταγείς και συνεπείς, που συνεχώς μειώνονται, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι οι στόχοι του προγράμματος δεν θα επιτευχθούν.

2)Έχει αναδιαρθρωθεί ο δημόσιος τομέας, ώστε να παρέχει καλύτερες υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης και κοινωνικής προστασίας με χαμηλότερο κόστος;

3) Υλοποιούνται δημόσιες πολιτικές που αντιμετωπίζουν τις μελλοντικές επιπτώσεις της γήρανσης του πληθυσμού στις συντάξεις και τις δαπάνες υγείας, δεδομένης της σχεδόν ανύπαρκτης συνταξιοδοτικής αποταμίευσης;

4) Μπορούν να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές χωρίς τον περιορισμό της παραοικονομίας που, σε ένα φαύλο κύκλο, διογκώνεται από τους υψηλούς φορολογικούς συντελεστές;

5) Μέχρι πότε θα συντηρούν οι φορολογούμενοι ελλειμματικές δημόσιες επιχειρήσεις, που η ιδιωτικοποίησή τους θα ωφελούσε σχεδόν τους πάντες;

6) Είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα ικανό να καλύψει τις ανάγκες κατάρτισης των εργαζομένων του αύριο, δεδομένων των τεχνολογικών εξελίξεων; Όχι μόνο να ανακόψει το brain drain των άξιων και ικανών, αλλά να προσελκύσει και ξένους φοιτητές;

7) Μπορεί να υπάρξει βιώσιμη ανάκαμψη της οικονομίας με το τραπεζικό σύστημα να μην λειτουργεί ομαλά α) λόγω capital controls και β) της προβληματικής χρηματοδότησης της οικονομίας, λόγω των υψηλών μη εξυπηρετούμενων δανείων;

8) Μπορούν να γίνουν σοβαρές επενδύσεις στη χώρα, χωρίς να αντιμετωπισθούν ριζικά τα θέματα αδειοδότησης και εγκατάστασης επιχειρήσεων, καθώς και της ταχείας απονομής της δικαιοσύνης;
9) Ως μία οικονομία που προσπαθεί να γίνει διεθνώς ανταγωνιστική, έχουμε κατανοήσει τον κίνδυνο επιστροφής σε ένα απαρχαιωμένο σύστημα συλλογικών διαπραγματεύσεων, που δεν συνδέει τη μισθολογική εξέλιξη με την παραγωγικότητα;".