Η παραδοσιακή ιδεολογική αντιπαράθεση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς δεν υφίσταται πλέον. Κατέρρευσε και αυτή, ταυτοχρόνως με το Τείχος του Βερολίνου. Ωστόσο, δεν συνέβη το ίδιο και με την ιστορία.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Το τέλος της δεν είναι ορατό στον ορίζοντα και, ως εκ τούτου, η μάχη των ιδεών είναι πάντα παρούσα. Μπορεί για μία περίοδο να βρέθηκε σε λήθαργο, πλην όμως από τις αρχές του 21ου αιώνα είναι εκ νέου στο προσκήνιο. Εχει ομως διαφορετικο περιεχομενο.

Δεν φορά χθεσινα ρούχα. Η ιδεολογική αντιπαράθεση δεν φέρνει αντιμέτωπους αριστερούς, δεξιούς, κεντρώους.

Αυτές οι ιδεολογικές ταυτότητες ανήκουν στο χθες –και αν χρησιμοποιούνται από ορισμένους, αυτό οφείλεται στην πρόθεσή τους να συσκοτίσουν το πολιτικο-ιδεολογικό πεδίο.

Διότι, στην ουσία, η σημερινή διαχωριστική ιδεολογική γραμμή είναι αυτή που χωρίζει το νέο από το παλαιό, το ανανεωμένο από το συντηρητικό. Οι διαφορές μεταξύ κομμάτων και ανθρώπων εδράζονται στις επιλογές που θέλουν να οικοδομήσουν το αύριο και να φέρουν το καινούργιο, και στις άλλες που προκρίνουν την ακινησία, τα κεκτημένα, το βλέμμα προς τα πίσω.

Στην βάση αυτής της διαφοράς, ο φιλελευθερισμός είναι ένα αμιγώς προοδευτικό και εκσυγχρονιστικό κίνημα, που αντιτίθεται σε όλες τις μορφές στενού συντηρητισμού. Μορφές που συναντά κανείς στην αντιπέρα πολιτικο-ιδεολογική όχθη.

Έτσι, ο φιλελευθερισμός είναι αντίθετος στον εθνικισμό, που θέλει να επιβάλλει κλειστές και φοβικές αντιλήψεις σε μία εποχή όπου ιδέες, γνώσεις, πληροφορίες και γεγονότα κινούνται με πρωτοφανή ταχύτητα.

Όταν γνωρίζει κανείς ότι μόνο στο Facebook υπάρχουν σήμερα πανω απο1.000 εκατομμύρια φίλοι, που θα είναι 2 δισεκατομμύρια σε μια διετια, καταλαβαίνει τί αντιπροσωπεύουν η ξενοφοβία, ο εθνοκεντρισμός και η πνευματική περιχαράκωση.

Όταν κεντροδεξιά κόμματα επιβαίνουν στο βαγόνι του λαϊκισμού και αδυνατούν να παρακολουθήσουν αξιακούς μετασχηματισμούς, αρνούμενα ακόμα και το δικαίωμα της διαφοράς, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Από την άλλη, όταν παραδοσιακά σοσιαλιστικά κόμματα αντιδρούν σε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και υπεραμύνονται συντεχνιακών κεκτημένων που πλήττουν το δημόσιο συμφέρον, κάπου η έννοια της προόδου διασύρεται.

Αφήνουμε δε κατά μέρος κάποια αριστερίστικα ή σταλινικά κόμματα τα οποία, χωρίς να το δηλώνουν ευθαρσώς, «οραματίζονται» τις πάλαι ποτε στρατοπεδικές κοινωνίες και τις νομενκλατούρες που κατείχαν τόσο τον πλούτο, όσο και την «αλήθεια».

«Ο συντηρητικός», έγραφε προσφάτως ο Γάλλος φιλόσοφος Αλαίν Φινκιελκρώτ, «είναι ο άλλος, αυτός που φοβάται. Φοβάται να χάσει προνόμια, φοβάται να απωλέσει εξουσία και κεκτημένα, φοβάται την ελευθερία, φοβάται την ανοιχτή θάλασσα, φοβάται το άγνωστο, φοβάται την παγκοσμιοποίηση, τους μετανάστες, την ευελιξία, την δια βίου μάθηση, την αλλαγή…».

Οι φιλελεύθεροι αντιτίθενται σε αυτή την συνολική φοβική κατάσταση. Είναι αντίθετοι στην ακινησία, στην αμορφωσιά, στον πατερναλισμό και στην περιχαράκωση. Θέλουν την ελευθερία, την δημιουργία, το άνοιγμα στον κόσμο. Εμπιστεύονται τον άνθρωπο και τις δυνάμεις του και τον θεωρούν τον μόνο ικανό να αλλάξει τον κόσμο.

Για τους φιλελεύθερους, το πρωτείο του ατόμου, όπως έγραψε ο Μάρκος Δραγούμης στο ογκώδες βιβλίο του «Πορεία προς τον Φιλελευθερισμό», αποτελεί την πεμπτουσία της φιλελεύθερης αντιλήψεως για την ζωή.

Μία αντίληψη που αρνείται ότι η προσπάθεια του ιστορικού ανθρώπου για την εδραίωση μιας ενιαίας οντολογίας, απ’ όπου θα απέρρεαν οι απαραίτητοι ορισμοί ιεραρχήσεως των αξιών του κοινωνικού και του ατομικού όντος, πρέπει να καταλήγει απαραιτήτως στην άνευ όρων υποταγή του ατομικού στο κοινωνικό ον.

Εξάλλου, η αντίληψη αυτή εμπεριέχεται σε μεγάλο βαθμό και στην αρχαία ελληνική σκέψη, η οποία καταφάσκει εξίσου στο ατομικό και στο κοινωνικό. Είναι με ρητή προτεραιότητα στο ατομικό, δηλαδή την ατομική ύπαρξη ως δυνατότητα δημιουργικής ελευθερίας.

Ο φιλελεύθερος αρνείται το θαύμα της δημιουργίας του νοήματος (δηλ. ο πολιτισμός ως γνώση και τέχνη) να μεταβάλλεται σε δομές, συστήματα, ιστορικά τραίνα, τρακτέρ που οργώνουν συνειδήσεις και στρατιές κομισάριων και παρανοϊκών διαφωτιστών να αποτελούν μια νέα μορφή ιερατείου.

Υπό αυτή την έννοια, ο φιλελευθερισμός βρίσκεται σε μόνιμη εγρήγορση και προσπαθεί να δίνει απαντήσεις κάθε φορά που κάποιοι προσπαθούν να φιμώσουν στόματα, να ακυρώσουν σκέψεις.Πλην ομως οι απαντησεις του αναφερονται στο υπαρκτο κοσμο και οχι σε ανορθολογα ιδεολογηματα και σε συνομωσιολογικες γελοιοτητες.

Με άλλα λόγια, η φιλελεύθερη αντίληψη εμπεριέχει την πρόοδο και προωθεί, σε όλα τα επίπεδα, επιστημονικές, θεσμικές και κοινωνικές αλλαγές, με κύριο σημείο αναφοράς τον σκεπτομενο ορθολογικα αλλα και δημιουργικα άνθρωπο.Αυτος ειναι και ολογος που θεωρει κορυφαιο συντελεστη αναπτυξης και προοδου την Παιδεια.Αυτην που αναπτυσσει σκεψη και κριτικη προδιαθεση.

Παραλληλα, ο φιλελευθερισμός αντιστέκεται στον οικονομικο συντηρητισμό και δεν αποδέχεται σε καμμία περίπτωση την απληστία και τον άκρατο εγωισμό που κυριαρχούν στους φονταμενταλιστές της αγοράς.

Αυτούς δηλαδή που με τα έργα και τις δραστηριότητές τους παραμόρφωσαν την φιλελεύθερη οικονομική και κοινωνική αντίληψη, με μοναδικό ανομολόγητο στόχο τοην αποκλειστική και στενόκαρδη εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

Έτσι, φιλελεύθεροι πολιτικοί και οικονομολόγοι,με αφορμη την κριση του 2008,στις Η.Π.Α, άσκησαν έντονη κριτική στην τοτε νομισματική στρατηγικη της αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά και στην δήθεν «νεοφιλελεύθερη» αμερικανική πολιτική προστασίας της εσωτερικής παραγωγής χάλυβος και γεωργικών επιδοτήσεων. Τάχθηκαν υπέρ της ελεύθερης κυκλοφορίας των παραγόμενων στον Τρίτο Κόσμο προϊόντων και ζήτησαν την ακύρωση χρεών των πτωχότερων χωρών του κόσμου.

Οι φιλελεύθεροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για παράδειγμα, ζήτησαν την δημιουργία μιας Παγκόσμιας Κοινωνικής Οργανώσεως που θα επιτηρεί την εφαρμογή ελάχιστων κανόνων στους τομείς της εργασίας, του περιβάλλοντος, της ασφάλειας, της υγείας, με παράλληλες παρεμβάσεις σε περιπτώσεις υπάρξεως μονοπωλίων και ποικίλων άλλων καρτέλ.

Αυτός ο φιλελευθερισμός ομως, με πραγματικά ανθρώπινο πρόσωπο, είναι σήμερα ο μεγάλος εχθρός των απανταχού συντηρητικών δυνάμεων. Γι αυτό και κατασυκοφαντείται.Δεν ειναι δε διολου τυχαιο,που στην κατασυκοφαντηση του συμφωνουν οι Πουτιν,Τραμπ,Λεπεν,Ορμπαν και αλλοι Πεπε Γκριλλο,θελοντας να πανε τα ρολογια προς τα πισω.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ… ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ

Οι επαγγελματίες οπαδοί των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», συχνά εμφανίζονται να ενδιαφέρονται αποκλειστικά για τα «δικαιώματα» όσων διέπραξαν εγκλήματα – και συχνά καταδικάστηκαν γι’ αυτά – ενώ δεν δίνουν δεκάρα για τα δικαιώματα των αθώων θυμάτων τους. Παρελθόντων ή μελλοντικών. Ζητούν την αποφυλάκιση δολοφόνων, αδιαφορώντας για τα επόμενα θύματά τους! Κι έχουν υπάρξει πολλοί που έκαναν χρήση των «μέτρων επιείκειας» (όπως ο κατάπτυστος νόμος Παρασκευοπουλου), αποφυλακίστηκαν και μετά σκότωσαν ξανά…

Του Θανάση Κ.

Οι επαγγελματίες «περιβαλλοντολόγοι», χαλάνε τον κόσμο για εκείνο ή το άλλο «εξωτικό είδος» που «κινδυνεύει», αλλά αδιαφορούν για τα περιβαλλοντικά εγκλήματα που γίνονται. Τόσα χρόνια δεν διαμαρτυρήθηκαν ποτέ για τις χωματερές, που μολύνουν το υπέδαφος και τα υπόγεια ύδατα – ενώ στις άλλες χώρες τα καίνε τα σκουπίδια τους δεν τα θάβουν!

Κι ενώ για τις χωματερές δεν είπαν λέξη, έτρεχαν δεξιά κι αριστερά, μεταφέροντας… οχιές στα νησιά μας και λύκους στα βουνά μας Αδιαφορώντας για την ασφάλεια των τοπικών κοινωνιών, που έχουν κάθε λόγο να φοβούνται τα χειρότερα, από δηλητηριώδη φίδια μέσα στις αυλές τους, ή από αγέλες πεινασμένων λύκων δίπλα στις στάνες τους.

Φωνάζουν για την επένδυση στις Σκουριές, αλλά δεν είπαν κουβέντα για τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή που έγινε ποτέ στον Σαρωνικό. Τελικά όπως φαίνεται το οικολογικό «ιδανικό» τους να είναι μια «φύση» χωρίς τον άνθρωπο!

Γιατί όλα αυτά που λένε τελικά οδηγούν στο να τα μαζέψουν οι άνθρωποι και να φύγουν! Και να πάνε που, άραγε; Ματαιώνουν τις επενδύσεις, ματαιώνουν αποξηραντικά έργα, ματαιώνουν την εκτροπή του Αχελώου και τα υδροηλεκτρικά φράγματα…

Καταγγέλλουν – εκ των υστέρων – την αποξήρανση των Κωπαϊδας και τα παρόμοια έργα στο έλη μεγάλων ποταμών της χώρας, που έβαλαν τέλος στη μάστιγα της ελονοσίας! Που θέριζε, κάμποσες γενιές πριν, τον πληθυσμό της Ελλάδας…

Και τώρα οι «οικολόγοι» μας καταγγέλλουν όλα αυτά τα σπουδαία και σωτήρια έργα! Προφανώς νοσταλγούν τις εποχές που ο λαός μας πέθαινε από τις αρρώστιες…

ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ; ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΕΛΙΚΑ;

Βασικά δεν θέλουν ούτε τους Έλληνες ούτε την Ανάπτυξή τους! Δεν θέλουν το λιγνίτη (εδώ όντως υπάρχει πρόβλημα), αλλά δεν θέλουν ούτε τα υδροηλεκτρικά, ούτε τα αιολικά πάρκα, ούτε τη γεωθερμία, ούτε τις έρευνες για φυσικό αέριο στις ελληνικές θάλασσες!

Τι ακριβώς θέλουν; Μήπως δουλεύουν για τους πετρελαιάδες; Δηλαδή για όλους αυτούς που εισάγουν πετρέλαιο στη χώρα, το εμπορεύονται και το εξάγουν; Έχουμε ψάξει ποτέ από πούχρηματοδοτούνται όλοι αυτοί οι δραστήριοι «οικολόγοι»; Αναρωτηθήκαμε ποτέ γιατί κάποιες απόλυτα δημοκρατικές χώρες (όπως η Γαλλία) έχουν απαγορεύσει μερικές πασίγνωστες «οικολογικές ΜΚΟ»;

Δεν θέλουν ούτε τα βοσκοτόπια (έχουν αντιταχθεί σε κάθε προσπάθεια να αλλάξει το Σύνταγμά μας και να επανέλθουν), ούτε τα ιχθυοτροφεία, ούτε τις ιχθυόσκαλες, ούτε τα αλιευτικά, ούτε την αναβάθμιση της συμβατικής αλιείας, ούτε την αναβάθμιση της Γεωργίας, ούτε τη μεταποίηση των αγροτικών μας προϊόντων, ούτε οποιαδήποτε μεταλλευτική δραστηριότητα!

Κάθε προσπάθεια να αναβαθμιστεί, να πάρει μπρός και να σταθεί στα πόδια της η πρωτογενής παραγωγή, βρίσκει τους επαγγελματίες «οικολόγους» απέναντι!

ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΚΥΚΛΩΜΑΤΑ

Κι ύστερα έχουμε τις άλλους «ακτιβιστές» των εργασιακών δικαιωμάτων: τους «συνδικαλιστές» και τους «εργατολόγους»! Δεν θέλουν τις ατομικές συμβάσεις, δεν θέλουν τις επιχειρησιακές συμβάσεις, επιμένουν στη… «μετενέργεια» που επιτρέπει στις μεγάλες επιχειρήσεις να κλείσουν τις μικρές! Επιβάλλοντας εργασιακό κόστος, που το αντέχουν οι μεγάλες, αλλά όχι οι μικρές. Κλείνουν εργοστάσια, διώχνουν επενδύσεις, κι όλα αυτά γιατί «υπερασπίζονται», λέει, το δικαίωμα στην εργασία. Το «δικαίωμα» στην… ανεργία υπερασπίζονται!

Γιατί χωρίς επενδύσεις και με τέτοιο ασύδοτο συνδικαλιστικό κύκλωμα, ποιος θα έλθει να επενδύσει στη χώρα; Χώρια οι φόροι και οι ασφαλιστικές εισφορές, που αυτοί έχουν τελικά επιβάλλει. Χωρία ο κρατισμός και η γραφειοκρατία του, που αυτοί έχουν ενθαρρύνει και έχουν υπερασπιστεί, κάθε φορά που έγινε προσπάθεια να αλλάξει κάτι…

Δεν ενδιαφέρονται για τους «εργαζόμενους». Αν ενδιαφέρονταν θα έτρεχαν να στηρίξουν επενδύσεις! Όχι τώρα που τις διώχνουν…

Δουλεύουν για τους ανταγωνιστές μας, αλλά και για τους ήδη «εγκαταστημένους» (insiders) στο οικονομικό σύστημα, που δεν θέλουν να μπουν καινούργιοι. (Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο «συνδικάτο» στις ΗΠΑ κατέληξε να σημαίνει «συμμορία»!)

Δουλεύουν για τα «κλειστά κυκλώματα» και τα «στεγανά» στις αγορές. Για τα «καρτέλ» και τα ολιγοπώλια! Παριστάνουν τους «υπερασπιστές» των εργασιακών δικαιωμάτων, αλλά υπερασπίζονται όλες τις στρεβλώσειςπου έχουν σπρώξει σε δομική ανεργία πάνω από 15% του εργατικού δυναμικού της χώρας!

Κι άλλο τόσο στη μόνιμη αεργία ή τον ξενιτεμό των Ελλήνων από τη χώρα τους…

Κι έχεις και τους επαγγελματίες της «κοινωνικής δικαιοσύνης».

ΤΡΕΙΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

Οι «Κομμουνιστές», που θέλουν να κατανικήσουν την κοινωνική αδικία με αναδιανομή Πλούτου! Δηλαδή να πάρουν από τους πλούσιους και να δώσουν στους φτωχούς!

Ωραίο ακούγεται, έτσι; Ναι, αλλά όπου εφαρμόστηκε, οδήγησε σε διόγκωση του κράτους (που κάνει την «αναδιανομή» και φτιάχνει τελικά τους δικούς του «μεγιστάνες», που δεν τους ακουμπάει κανείς), σε φτωχοποίηση των πάντων, σε απίστευτη αναπτυξιακή υστέρηση και σε Ολοκληρωτισμό. Πάει αυτό! Απορρίπτεται μετά πολλών επαίνων. Κι όσοι το δοκίμασαν, ούτε θέλουν να το ακούσουν…

Ύστερα έχουμε τους Κεντροαριστερούς της Σοσιαλδημοκρατίας. Αυτοί θέλουν να αναδιανείμουν, όχι Πλούτο, αλλά Εισόδημα! Ώστε όσοι βγάζουν «πολλά» να δίνουν κάτι παραπάνω, για όσους δεν βγάζουν αρκετά.

Αυτό εφαρμόστηκε σχεδόν παντού, κατά καιρούς, και λειτούργησε ως ένα βαθμό. Αλλά κι αυτό οδήγησε τελικά σε υπέρμετρη αύξηση του κράτουςκαι της φορολογίας. Με αποτέλεσμα, πολύ συχνά η κοινωνία να «εξαρτηθεί» από τα επιδόματα, το επιχειρείν από τις επιδοτήσεις, να προκύψουν πολλά στεγανά, υπέρμετρη «ρύθμιση» της παραγωγής από το κράτος, και τελικά να οδηγηθεί η οικονομία σε κρίση που συμπίεσε τη μεσαία τάξη, και εξαθλίωσε τις κατώτερες τάξεις.

Γι’ αυτό και πολλές χώρες με έντονα σοσιαλδημοκρατική παράδοση έκαναν έγκαιρα φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και σώθηκαν (όπως η Γερμανία στη δεκαετία του 2000 ή η Βρετανία της Θάτσερ στη δεκαετία του 80) ή αναγκάζονται να τις κάνουν τώρα (όπως η Γαλλία του Μακρόν σήμερα).

ΠΡΩΤΕΥΕΙ Η ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Το θέμα εδώ είναι πως χρειάζεται «αναδιανομή εισοδήματος»! Αλλά προηγουμένως πρέπει να έχει διασφαλιστεί η ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας!

Γιατί αν η οικονομία ΔΕΝ είναι ανταγωνιστική, τελικά δεν θα υπάρξει τίποτε να αναδιανεμηθεί! Η Ευρώπη σήμερα δεν έχει πρόβλημα «αναδιανομής», έχει όμως, πρόβλημα ανταγωνιστικότητας! Και γι’ αυτό τα Κεντροαριστερά-Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, που είχαν κάνει «σημαία» τους την «αναδιανομή εισοδήματος», σήμερα καταποντίζονται παντού! Ενώ μέχρι πριν δέκα-δεκαπέντε χρόνια κυριαρχούσαν στην Ευρώπη…

Η Ελλάδα, ακόμα περισσότερο, δεν έχει πρόβλημα «αναδιανομής», έχει κυρίως πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Γι’ αυτό και το… «δράμα» που ζούμε σήμερα με τη «ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς» στην Ελλάδα (όταν τα ομοειδή κόμματα στην Ευρώπη… καταρρέουν) είναι πλέον εκτός ιστορικής φάσης!

Έχει κάποιο πολιτικό ενδιαφέρον, για το πώς θα βρουν «διέξοδο» οι απογοητευμένοι αριστεροί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν είναι έτοιμοι να πάνε να ψηφίσουν κατευθείαν ΝΔ (γιατί υπάρχει και αυτή η κατηγορία που θα περάσουν απέναντι «στην ψύχρα»), αλλά μακροπρόθεσμη προοπτική δεν έχει.

Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΌΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Το «στοίχημα» για την Ευρώπη τα επόμενα χρόνια είναι να επιβάλει φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, όχι να βρει… «καλύτερους αλγόριθμους» «αναδιανομής» εισοδήματος.

Κι έχουμε, τέλος, την φιλελεύθερη αντίληψη περί κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτή προσφέρει ευκαιρίες σε όλους. Και κοινωνική κινητικότητα παντού.

Δηλαδή η φιλελεύθερη προσέγγιση είναι, όσοι άνθρωποι το αξίζουν, όσοι δουλεύουν και επιμένουν, να μπορέσουν να ανέβουν.

Ο Φιλελευθερισμός είναι να ξεφύγουν από τα «χαμηλά» και να βρεθούν στην κορυφή. Χωρίς αποκλεισμούς. Χωρίς στεγανά. Χωρίς βάλτωμα στη στασιμότητα. Χωρίς ευνοιοκρατία… Ο φιλελεύθερος δεν «επιβάλει από τα πάνω» την κοινωνική δικαιοσύνη. Δίνει σε όλους την ευκαιρία να παλέψουν και να αναδειχθούν αξιοκρατικά!

Ο Φιλελευθερισμός προσφέρει ευκαιρίες – προσφέρει δεύτερη και τρίτη ευκαιρία, αν χρειαστεί – επιβάλει σπάσιμο στεγανών, εξάλειψη κυκλωμάτων, δίκαιη μεταχείριση όλων και ανάδειξη καθενός «κατ’ αξίαν»…

Αυτή η κοινωνική δικαιοσύνη, ενισχύει την μεσαία τάξη, διασφαλίζει την κοινωνική κινητικότητα, στηρίζει τη Δημοκρατία και πυροδοτεί την Ανάπτυξη!

Και βεβαίως, ο φιλελευθερισμός ενσωματώνει στη δικαιοσύνη την ασφάλεια του πολίτη. Γιατί χωρίς ασφάλεια για τους πολλούς – εγγυημένη μάλιστα από τη δημοκρατία – δεν υπάρχει ούτε Ελευθερία, ούτε Ανάπτυξη, ούτε ευημερία. Μια φιλελεύθερη κοινωνία δεν μπορεί να είναι «ξέφραγο» αμπέλι, «χωρίς σύνορα»!

Επειδή σέβεται όλους τους πολίτες της, κι επειδή θέλει να τους δώσει όλες τις ευκαιρίες που αξίζουν για να προκόψουν, προστατεύει την ασφάλεια τους. Δεν τους αναστατώνει τις ζωές, εισάγοντας ανεξέλεγκτα ορδές λαθρομεταναστών, που δεν μπορεί να απορροφήσει…

Είναι άλλο πράγμα να ενσωματώσεις πρόσφυγες ομοεθνείς σου, που εκδιώχθηκαν από γειτονική χώρα, είναι άλλο πράγμα να φιλοξενήσεις προσωρινά και κάποιους ξένους πρόσφυγες που διώχθηκαν στις πατρίδες τους, κι είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα, να γίνεις transit χώρος για πάσης φύσεως λαθρομετανάστες που μεταφέρουν παράνομες ουσίες ή κάνουν παράνομο «εμπόριο ανθρώπων» (γυναικών και παιδιών) ή και «τζιχάντ» ακόμα…

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΌΣ: ΤΑ ΤΡΙΑ ΙΔΑΝΙΚΑ

Αυτά είναι παθογένειες – και μάλιστα εισαγόμενες – δεν είναι «ιδανικά»! Είναι νέα φοβερά προβλήματα – δεν είναι «λύσεις»… Αυτά όλα δεν έχουν καμία σχέση με τα φιλελεύθερα ιδανικά. Και διαλύουν τις φιλελεύθερες κοινωνίες… (Κι ας τα υποστηρίζουν ενίοτε διάφοροι μπερδεμένοι…φιλελέδες!) Για να μπορέσουν τα άτομα σε συνθήκες ελευθερίας, δημοκρατίας και ευκαιριών να γίνουν πολίτες και παραγωγικά «πρόσωπα», χρειάζονται τρία πράγματα:

Ισχυρή «αίσθηση του ανήκειν» για να σέβονται το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζούν και να νιώθουν υπερήφανοι γι’ αυτό που είναι. Να προστατεύουν τη χώρα τους και να αγωνίζονται να τη βελτιώσουν.
Εμπιστοσύνη στη δημοκρατία τους και τους νόμους της, γιατί μόνο έτσι θα είναι αληθινά δημιουργικοί.
Κοινωνική σταθερότητα και προσωπική ασφάλεια.

Γιατί χωρίς αυτά ούτε ελεύθεροι θα νιώθουν, ούτε δημιουργικοί θα είναι…

Αυτά τα τρία πράγματα είναι τα «προαπαιτούμενα» για το φιλελεύθερο ιδανικό. Αυτά τα τρία πράγματα τα υπονομεύουν συστηματικά οι ιδεοληψίες της Αριστεράς (ενίοτε και της Κεντροαριστεράς).

Πράγματι, οι επαγγελματίες ακτιβιστές, συστηματικά υπονομεύουν την σταθερότητα, την ανάπτυξη, την αξιοκρατία, την ασφάλεια, την αίσθηση εθνικής υπερηφάνειας, την τήρηση των νόμων και τη απονομή δικαιοσύνη.

Γι’ αυτό και ο φιλελευθερισμός και τα ιδανικά του που θα αναμορφώσουν την Ελλάδα πρέπει να ξεκαθαρίσουν πλήρως τους λογαριασμούς τους με όλη αυτή τη… «μελίγκρα» των πάσης φύσεων «ακτιβιστών».

Και να αποκαλύψουν για ποιους δουλεύουν και από ποιους τα παίρνουν.

Τόσο απλά…

ΠΗΓΗ: http://new-deal.gr/

Του Νίκου Αναγνωστάτου

Στο προηγούμενο σημείωμα, ανέλυσα την παρεξηγημένη και εν πολλοίς άγνωστη έννοια του νεοφιλελευθερισμού και όπως υποσχέθηκα, σήμερα θα ξεδιπλώσω την έννοια και αρχές του φιλελευθερισμού. Ο φιλελευθερισμός είναι μια πολιτική φιλοσοφία ή κοσμοθεωρία, θεμελιωμένη στις ιδέες της ελευθερίας και της ισότητας. Οι φιλελεύθεροι ασπάζονται ένα ευρύ φάσμα απόψεων, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίον κατανοούν τις αρχές αυτές, αλλά γενικά υποστηρίζουν ιδέες, όπως η διεξαγωγή ελεύθερων και δίκαιων εκλογών, τα πολιτικά δικαιώματα, η ελευθερία του Τύπου, η θρησκευτική ελευθερία, το ελεύθερο εμπόριο και η ιδιοκτησία.

Ελευθερία σημαίνει πριν από όλα άρση των περιορισμών και των αποκλεισμών που χαρακτήριζαν ως τότε τις κοινωνίες τόσο σε επίπεδο συμμετοχής στα κοινά όσο και σε επίπεδο οικονομικών ή άλλων δραστηριοτήτων σχετικών με το πώς θέλει ο καθένας να διαμορφώνει τη ζωή του. Ισότητα σημαίνει κατάργηση της κατάταξης των ανθρώπων σε κατηγορίες, ομοιόμορφη και αμερόληπτη μεταχείριση των πολιτών από το κράτος, αλλά και γενική και αδιαφοροποίητη δυνατότητα συμμετοχής στα αγαθά της κοινωνικής συμβίωσης.

Ο φιλελευθερισμός είναι η μήτρα από την οποία γεννήθηκαν το συνταγματικό κράτος, τα ατομικά δικαιώματα (με πρώτα από όλα την ελευθερία του λόγου και το απαραβίαστο της συνείδησης), η ισότητα ενώπιον του νόμου, το κράτος δικαίου, η δικαστική ανεξαρτησία αλλά και τα πολιτικά δικαιώματα, η ισοπολιτεία και η σύγχρονη δημοκρατία.

Αν ο Άγγλος φιλόσοφος Τζον Λοκ (1632-1704), θεωρείται ο πατέρας του φιλελευθερισμού, ο Σκωτσέζος φιλόσοφος και οικονομολόγος Άνταμ Σμιθ, θεωρείται ο θεμελιωτής του κλασσικού φιλελευθερισμού και της πολιτικής οικονομίας. Ο Τζον Λοκ θεμελίωσε το φιλοσοφικό υπόβαθρο και διεκήρυττε πως «σε κανέναν δεν επιτρέπεται να επιβουλεύεται τη ζωή, την υγεία, την ελευθερία ή την ιδιοκτησία των άλλων». Οι ιδέες του Λοκ, κατά την διάρκεια του διαφωτισμού, είχαν μεγάλη επίδραση σε κυβερνήσεις της Ευρώπης, κατά τον 17ο αιώνα, με αποτέλεσμα να αρχίσει να αμφισβητούνται η μοναρχία και η κληρονομική αριστοκρατία.

Ο Άνταμ Σμιθ, εισήγαγε την θεωρία ότι «τα άτομα μπορούν να επιτύχουν την ηθική μα και την οικονομική τους ανάπτυξη χωρίς την παρέμβαση του κράτους και πως τα έθνη γίνονται πιο ισχυρά όταν οι πολίτες τους αφήνονται ελεύθεροι να λάβουν τις δικές τους πρωτοβουλίες». Με το σημαντικό έργο του «Ο Πλούτος των Εθνών», εισάγει τον όρο «Αόρατος Χειρ», με τον οποίο θέλει να τονίσει ότι «η αγορά όταν λειτουργεί πραγματικά ελεύθερη, αυτορυθμίζεται και παρέχει περισσότερο πλούτο για τους πολίτες, από ό,τι αν σχεδιαζόταν κεντρικά».

Δύο σημαντικά γεγονότα του 18ου αιώνα, καθιέρωσαν την σύγχρονη Αστική Δημοκρατία με βάση τον φιλελευθερισμό. Το ένα ήταν η ψήφιση στις ΗΠΑ του πρώτου φιλελεύθερου Συντάγματος με την «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας», την 4η Ιουλίου 1778, όπου περιέχεται ολόκληρη η πολιτική φιλοσοφία του Τζον Λοκ. Το δεύτερο σημαντικό γεγονός ήταν η Γαλλική Επανάσταση δεκατρία χρόνια αργότερα, η οποία είχε εμπνευστεί από τη Διακήρυξη των ΗΠΑ και από την ανερχόμενη αστική τάξη, με σύνθημα «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα», καταργώντας τη Μοναρχία και το βρώμικο καθεστώς της φεουδαρχίας.

Έτσι ο φιλελευθερισμός ανέτρεψε την αποικιοκρατία και την μοναρχία, με την ισχύ του αξιακού του συστήματος και όχι με την δύναμη της ολιγαρχίας. Έτσι κατά την διάρκεια του εικοστού αιώνα, οι φιλελεύθερες ιδέες εξαπλώθηκαν ακόμη περισσότερο, καθώς οι φιλελεύθερες δημοκρατίες βρέθηκαν στο πλευρό των νικητών και στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, και εγκαθιδρύθηκαν φιλελεύθερες κυβερνήσεις σε έθνη σε ολόκληρη την Ευρώπη, (πλην Ελλάδας κατά πολλούς, ως το τελευταίο σοβιετικό κράτος του κόσμου, μετά την Β. Κορέα), τη Λατινική Αμερική και τη Βόρεια Αμερική.

Ο κυρίαρχος ιδεολογικός αντίπαλος του φιλελευθερισμού είναι ο κλασικός συντηρητισμός. Συντηρητισμός ονομάζεται η επιφυλακτική και συντηρητική αντιμετώπιση νέων θεσμών, αρχών και αξιών της κοινωνίας, σε ατομική και ομαδική βάση. Γενικά, σημαίνει την επιφυλακτική έως αρνητική στάση απέναντι σε οποιοδήποτε νεωτερισμό. Ο συντηρητισμός είναι υπέρμαχος της προάσπισης αυτών που είναι ήδη δεδομένα, αφομοιωμένα και δεν δημιουργούν κινδύνους και κραδασμούς στο κατεστημένο, και κυρίως δεν χρειάζονται ριζικές αλλαγές. Ο συντηρητισμός λειτουργεί ως προσωπική στάση ζωής, παρόμοια με τον πουριτανισμό, σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Ο συντηρητισμός ως φιλοσοφική στάση, και με βάση τους σημαντικότερους εκφραστές του, όπως ήταν για παράδειγμα ο Έντμουντ Μπερκ (Edmund Burke, 1729-1797) συνδέεται με ρομαντικές και μη ντετερμινιστικές αντιλήψεις για την κοινωνία και την πολιτική.

Δεν αντιτίθεται κατ΄ ανάγκη στις αλλαγές στον τρόπο διακυβέρνησης και στους θεσμούς, αλλά πάντως υπερασπίζεται τη σταδιακή και ομαλή αλλαγή. Σέβεται τις πολιτικές συνήθειες, τα πολιτικά ήθη, και την παράδοση ως συσσωρευμένη γνώση και «σύνεση» περισσότερων γενεών. Δέχεται ότι οι κοινωνικές σχέσεις δεν είναι αιτιακές και προβλέψιμες και ότι η «πολιτική σοφία» είναι στην πραγματικότητα συλλογική και όχι «απόρροια του στοχασμού ενός καθήμενου σε κουνιστή πολυθρόνα» φιλοσόφου.

Σε αυτή τη βάση σκέψης, ο συντηρητισμός υποστηρίζει τη διατήρηση του υφιστάμενου κοινωνικού και πολιτικού κατεστημένου (π.χ. θεσμούς, αξίες κλπ.), ως λειτουργικού και αποτελεσματικού, όσο αυτό είναι δυνατό.

Από την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης μέχρι περίπου τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι συντηρητικοί στην Ευρώπη αντιτέθηκαν στον φιλελευθερισμό και στη συνέχεια, στον σοσιαλισμό. Οι πιο ριζικά συντηρητικοί επιθυμούσαν τη διατήρηση του αριστοκρατικού φεουδαρχικού κατεστημένου και της πολιτικής ισχύος της χριστιανικής Εκκλησίας. Μετά τα μέσα του 20ου αιώνα ωστόσο οι περισσότεροι συντηρητικοί αποδέχθηκαν τη φιλελεύθερη δημοκρατία και ενσωματώθηκαν σε αυτή.

Όμως ο φιλελευθερισμός επέζησε σημαντικών ιδεολογικών προκλήσεων από τους νέους του αντιπάλους, όπως τον φασισμό και τον κομμουνισμό. Στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, υπήρχε επίσης ανάδειξη του ρεύματος του «κοινωνικού φιλελευθερισμού», έννοια η οποία σχετίζεται με τη σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη. Κατά συνέπεια, η έννοια της λέξης «φιλελευθερισμός» άρχισε να παρουσιάζει αποκλίσεις στα διάφορα μέρη του κόσμου.

Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Britannica, στις Ηνωμένες Πολιτείες ο φιλελευθερισμός συνδέεται με το κράτος πρόνοιας, ενώ στην Ευρώπη συνήθως συνδέεται με τη δέσμευση για τον περιορισμό του κρατικού παρεμβατισμού και τις οικονομικές πολιτικές laissez-faire. Ως εκ τούτου, στις ΗΠΑ, οι ιδέες της ελευθερίας του ατόμου και των laissez-faire οικονομικών πολιτικών, οι οποίες προηγουμένως σχετίζονταν με τον κλασικό φιλελευθερισμό, έγιναν η βάση για την αναδυόμενη σχολή της δεξιάς ελευθεριακής σκέψης.

Μια μάλλον «περιστασιακή» οικονομική θεωρία, ανέπτυξε ο Ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς, Άγγλος οικονομολόγος, μαθηματικός, καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας και ανώτατος κρατικός υπάλληλος. Δημιούργησε, με τα έργα του και τους οπαδούς του, τη λεγόμενη κεϋνσιανή σχολή στην οικονομική επιστήμη, δηλαδή την αναδιανομή μέρους των κερδών του κεφαλαίου στις κατώτερες τάξεις, με τη μορφή κοινωνικών και άλλων παροχών και την στήριξη της κατανάλωσης για να τονωθεί η παραγωγή και έτσι να μειωθεί η ανεργία και να αναπτυχθεί η οικονομία.

Δεν επικράτησε όμως, διότι τα αποτελέσματα ήταν περιστασιακά και μόνο υπό ειδικές συνθήκες και όχι υπό οποιεσδήποτε προϋποθέσεις και συνθήκες.