Από το μέτρο αυτό είναι πολλοί οι κερδισμένοι:

Του Μπάμπη Χαραλαμπόπουλου*

• Οι αγοραστές καινούργιων διαμερισμάτων ως και διαμερισμάτων σε οικοδομές που χτίστηκαν μετά το 2006 αλλά δεν έχουν μεταβιβαστεί έως τώρα. Πολλοί εκτιμούν ότι τα ακίνητα αυτά είναι γύρω στις 100.000
• Οι ξένοι αγοραστές – επενδυτές ακινήτων (Χρυσή βίζα, εξοχικές κατοικίες κλπ)
• Οι κατασκευαστές, διότι θα έχουν πιο ανταγωνιστικές τιμές πώλησης και έτσι πουλώντας, θα αποκτήσουν ρευστότητα για να μπορέσουν να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους ξεκινώντας άλλες οικοδομές (με προσεκτικά όμως βήματα)
• Όλοι όσοι ασχολούνται με τα οικοδομικά επαγγέλματα που όπως είναι γνωστό ξεπερνούν τα 160 επαγγέλματα. Τούτο σημαίνει μείωση της ανεργίας, είσπραξη εισφορών, είσπραξη φόρων, βελτίωση των οικονομικών σε νοικοκυριά.
• Όσοι έχουν ημιτελείς οικοδομές (λόγω της κρίσης) και τώρα αρχίζουν να βλέπουν φως στον ορίζοντα.
• Οι τράπεζες που θα βελτιώσουν τους ισολογισμούς των.
• Οι ιδιοκτήτες οικοπέδων που παίρνουν διαμερίσματα από αντιπαροχή και γλυτώνουν το ΦΠΑ.

Ακόμη ίσως ξαναρχίσει και η ανοικοδόμηση με τη μέθοδο της αντιπαροχής (που όμως φθίνει τις τελευταίες δεκαετίες καθότι οι κατασκευαστές προτιμούν πλέον να αγοράζουν το οικόπεδο αντί να κτίζουν με αντιπαροχή, που έχει δημιουργήσει προβλήματα)

Βέβαια υπάρχουν και οι χαμένοι που είναι οι ιδιοκτήτες παλαιότερων οικοδομών που είχαν (και έχουν) το πλεονέκτημα της πώλησης των ακινήτων τους με φόρο μεταβίβασης 3% και προς αυτά τα ακίνητα εκινείτο το μεγαλύτερο ποσοστό των μεταβιβάσεων. Τώρα με τον ίδιο φόρο θα πωλούνται και τα καινούργια, άρα μεγαλώνει ο ανταγωνισμός.

Προσοχή: Πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτό το θετικό μέτρο της απαλλαγής του ΦΠΑ πρέπει να συνεξετασθεί και με:

• Το γεγονός ότι στα χρόνια της κρίσης έχουν συρρικνωθεί σημαντικά τα διαθέσιμα των νοικοκυριών
• Το δημογραφικό και τη μετανάστευση Ελλήνων
• Το σφικτό τρόπο με τον οποίο δανειοδοτούν οι τράπεζες σε συνδυασμό όμως και με το φόβο με τον οποίο προσεγγίζουν οι Έλληνες το δανεισμό από τις τράπεζες (κάηκαν στο… χυλό)
• Τη σταδιακή διάθεση διαμερισμάτων (από τράπεζες ή από funds) που προέρχονται από τα κόκκινα δάνεια

*τ. Πρόεδρος Ελληνικού Ινστιτούτου Εκτιμητικής, τ. Ορκωτός Εκτιμητής
Επιστημονικός Σύμβουλος της SOLUM Property Solutions

Εκτός εάν θέλει να δώσει εξηγήσεις ή να απολογηθεί για όσα έκανε και όσα δεν έκανε όσο καιρό διαχειρίστηκε κυβερνητικές ευθύνες.

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Γιατί δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι ο Νίκος Παππάς ήταν αυτός που χρεώθηκε το φιάσκο του πρώτου διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδιες.

Ήταν αυτός που επέμεινε να γίνει διαγωνισμός χωρίς συμμετοχή του ΕΣΡ.

Τα βοσκοτόπια του Καλογρίτσα

Όμως, ήταν απολύτως προφανές ότι στο χωρίς συμμετοχή του ΕΣΡ δεν υπήρχε περίπτωση να περνούσε ο νόμος από το ΣΤΕ και οποιοσδήποτε διαγωνισμός θα ακυρωνόταν.

Γιατί ήταν ο Νίκος Παππάς αυτός που υποστήριξε να δοθεί η άδεια στον απίστευτο εκείνο τύπο τον Καλογρίτσα και τα… βοσκοτόπια του, με αποτέλεσμα των τραγέλαφο που είδαμε.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, μετά ζητούσε από τους άλλους συμμετέχοντες στο διαγωνισμό να… δανείσουν τον Καλογρίτσα για να μη χάσει την άδεια.

Γιατί ήταν ο Νίκος Παππάς που μετά είδε στο πρόσωπο του Ιβάν Σαββίδη αυτόν που θα έφτιαχνε επιτέλους το SYRIZA channel.

Δηλαδή, υπερασπίστηκε τη θέση ότι ένα κόμμα της Αριστεράς θα έπρεπε να στηρίξει ανοιχτά έναν ολιγάρχη από τη μετακομμουνιστική Ρωσία με ό,τι και εάν σημαίνει αυτό.

Γιατί ήταν ο Νίκος Παππάς που στο υπουργείο του αντί να προωθήσει την ψηφιακή πολιτική και το ψηφιακό κράτος, προσπαθούσε να πετάξει… δορυφόρους.

Και τώρα ο Νίκος Παππάς αποφάσισε να ξαναχτυπήσει.

Αντί να κάνει αυτοκριτική ή να βγάλει συμπεράσματα από τη μάχη της διακυβέρνησης, έρχεται και ουσιαστικά προτείνει ως πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ την «κατασκευή εχθρών».

Δηλαδή, έρχεται και λέει ότι αντί ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει και να μιλήσει για τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, να κάνει αντιπολίτευση σκληρή, αλλά τεκμηριωμένη στη ΝΔ και να προτείνει εναλλακτικές λύσεις, αρκεί να «κατασκευάσει εχθρούς».

Γι’ αυτό και ο Νίκος Παππάς ουσιαστικά λέει «δεν χρειάζεται να σπάσουμε το κεφάλι μας να αποκτήσουμε πρόγραμμα και σοβαρότητα, αρκεί να χτυπάμε τον Μαρινάκη».

Δεν λέει καν ότι πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να έρθει σε σύγκρουση συνολικά με τα μεγάλα συμφέροντα – και πώς να το κάνει όταν η κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε έκανε διαρκώς εξυπηρετήσεις π.χ. στον Σαββίδη.

Λέει απλώς να βρουν έναν επιχειρηματία και να τον πολεμάνε για να το παίζουν «σύγκρουση με το σύστημα».

Ο βασικός εκπρόσωπος

Γι’ αυτό το λόγο και ο Παππάς έχει γίνει ο βασικός εκπρόσωπος όλου αυτού του θορύβου για τη Nova.

Μιας υπόθεσης που ανακαλύπτει ένα «μονοπώλιο» που απέχει από το να έχει φτιαχτεί, που παραβλέπει πώς είναι οργανωμένος ο χώρος των τηλεοπτικών δικαιωμάτων και που προσπερνά μικρο-μονοπώλια όπως το PAOK TV.

Το χειρότερο δεν είναι αυτό.

Το χειρότερο είναι ότι ο Νίκος Παππάς θεωρεί ότι με τέτοιες δήθεν επιδείξεις, αντισυστημικότητας, που στην πραγματικότητα είναι απλώς απόπειρες «εξυπηρέτησης» αντίπαλων επιχειρηματικών κέντρων, ο ΣΥΡΙΖΑ θα συγκαλύψει το κενό στρατηγικής ή ότι δεν θα χρειαστεί να αποκτήσει στρατηγική.

Όμως, είναι γελασμένος εάν θα βρει πολλούς να τον ακολουθήσουν.

Υπάρχουν αρκετοί μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ που ζητούν επιτέλους αυτό το κόμμα να κάνει πολιτική.

Και που δεν ξεχνούν το κόστος που κατά καιρούς είχαν οι διάφορες «φαεινές ιδέες» του Παππά.

ΠΗΓΗ: in.gr

Φυσιολογικό θα μου πείτε: θυμίζει ΕΑΜ και ΔΣΕ και αξιοποιείται για να δοθεί η εικόνα ότι έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο γεννημένο μέσα στις παραδόσεις της αριστεράς και όχι τον εκπρόσωπο ενός μεγάλου επιχειρηματικού ομίλου.

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Μόνο που αποσιωπούν το γεγονός ότι ο Πέτρος Κόκκαλης δεν έχει μόνο έναν παππού.

Όπως όλα τα παιδιά είχε δύο παππούδες.

Και δεύτερος ήταν ο Σπύρος Σκούρας. Ο Έλληνας μεγιστάνας του Χόλυγουντ ήταν ο πατέρας της πρώτης συζύγου του Σωκράτη Κόκκαλη.

Ο Σπύρος Σκούρας δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο. Διεύθυνε για 20 χρόνια την 20th Century FOX, δηλαδή ένα από τα μεγαλύτερα στούντιο.

Όμως, δεν είναι μόνο αυτό το στοιχείο.

Ο Σκούρας είχε και ένα άλλο χαρακτηριστικό: ήταν και ένας ακραίος αντικομμουνιστής.

Μάλιστα, έχει υποστηριχτεί ότι ο Σκούρας έπαιξε ρόλο π.χ. στο πώς ο Ελία Καζάν βρέθηκε ενώπιον της διαβόητη Επιτροπής Αντιαμερικανικών δραστηριοτήτων και κατέδωσε συντρόφους του, κάτι που θα τον ακολουθεί ως στίγμα έκτοτε.

Όλα αυτά στον ΣΥΡΙΖΑ το ξέρουν μια χαρά, αλλά συνειδητά προτιμούν να αποκρύβουν κρίσιμες πλευρές της πραγματικότητας.

Με τον ίδιο τρόπο που προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο Σωκράτης Κόκκαλης δεν είναι Μπερλουσκόνι, παραβλέποντας ότι υπήρξε πάντα ο «εθνικός προμηθευτής» και ο ορισμός της διαπλοκής στην Ελλάδα.

Όπως καταλαβαίνετε στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν αποφασίσει να κάνουν πολιτική χρησιμοποιώντας και τους… παππούδες και να διαμορφώσουν κλίμα με αυτό τον τρόπο.

Προφανώς και αυτό είναι από μόνο του μια βλακεία. Στην πολιτική δεν υπάρχει κληρονομικό χάρισμα ούτε είναι θέμα DNA.

Οι πολιτικοί κρίνονται από το έργο, την προσφορά τους, την ειλικρίνεια και τη ικανότητά τους να λύνουν προβλήματα, όχι με βάση τους προγόνους τους.

Άλλα, εάν να μιλήσουμε για τους προγόνους, τουλάχιστον ας αναφερόμαστε σε όλους…

ΠΗΓΗ: tanea.gr

Σε τηλεοπτική εκπομπή προσέφερε στον βουλευτή της ΝΔ Γεράσιμο Γιακουμάτο ένα καλάθι ζαρζαβατικά που όμως δεν είχαν αγγούρια. Και έσπευσε να εξηγήσει την επιλογή της λέγοντας «Δεν σας έβαλα αγγούρια γιατί είχατε πει ότι δεν είστε ομοφυλόφιλος».

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Υπό κανονικές συνθήκες θα περίμενε κανείς μια άμεση αντίδραση από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ,στην κοινοβουλευτική ομάδα του οποίου ανήκει.

Όμως, καμία αντίδραση. Φαίνεται πώς τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ απασχολημένα με τις προεκλογικές εκστρατείες τους για να πουν κάτι για μια πρωτοφανή και χυδαία σεξιστική και ομοφοβική δήλωση.

Φαίνεται πως το όριο του δικομματισμού του ΣΥΡΙΖΑ είναι η κοινοβουλευτική αυτοδυναμία.

Για να την πετύχουν μπορούν να καταπιούν τα πάντα.

Μόνο που η κ. Μεγαλοοικονόμου και η παρουσία της στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ταυτόχρονα και το αποτέλεσμα ενός αμοιβαίου πολιτικού καιροσκοπισμού που είναι τόσο εμφανής που αγγίζει τα όρια της γελοιότητας.

Η κ. Μεγαλοοικονόμου δεν είχε καμία σχέση με την πολιτική.

Και σίγουρα δεν είχε καμία σχέση με την αριστερά.

Κοσμηματοπωλεία είχε με τον άντρα της και υπήρξαν χρηματοδότες του Βασίλη Λεβέντη στις κατά καιρούς απόπειρές του να μπει στη Βουλή.

Της το ανταπέδωσε με το να την τοποθετήσει επικεφαλής του ψηφοδελτίου της Ένωσης Κεντρώων στη Β΄ Πειραιά στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.

Μάλιστα για να το κάνει αυτό έριξε τον γνωστό μετεωρολόγο Καλλιάνο που τον άφησε στη δεύτερη θέση, με αποτέλεσμα αυτός δυσαρεστημένος να πάει προς ΝΔ μεριά.

Έτσι έγινε βουλευτής η κ. Μεγαλοοικονόμου.

Χωρίς να έχει περάσει ποτέ τη δοκιμασία του σταυρού στις εκλογές.

Χωρίς ποτέ να έχει κριθεί εάν μπορούν να σταθούν οι απόψεις της.

Χωρίς να μπορεί κάποιος να ανατρέξει σε κάποια προηγούμενη πολιτική ομιλία ή τοποθέτησή της.

Το 2017 η κ. Μεγαλοοικονόμου ήρθε σε ρήξη με τον Βασίλη Λεβέντη και ανεξαρτητοποιήθηκε.

Μην φανταστείτε καμία ιδεολογική ρήξη.

Όπως έχει δηλώσει η ίδια, η βασικότερη αιτία απογοήτευσής της από τον Βασίλη Λεβέντη ήταν ότι ο τελευταίος προτίμησε να προτείνει για αντιπρόεδρο της Βουλής το γιο του Μάριο Γεωργιάδη παρά την ίδια.

Λίγους μήνες μετά τον Ιανουάριο του 2018 υπερψήφισε τα προαπαιτούμενα για την τρίτη αξιολόγηση και στη συνέχεια προσχώρησε στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ουσιαστικά ήταν μία από τις πρώτες κινήσεις διεύρυνσης της κοινοβουλευτικής του δύναμης που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ για να μπορέσει να εξασφαλίσει ότι θα έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία ακόμη και χωρίς τον Πάνο Καμμένο.

Όσο για την… ιδεολογική σύγκλιση;

Αυτό θα προϋπέθετε η κ. Μεγαλοοικονόμου να έχει να προτείνει κάποια σημεία έστω πολιτικής τοποθέτησης.

Αντίθετα, το μόνο που έχει κάνει είναι δηλώσεις μεγάλης πολιτικής εμβρίθειας όπως η παρακάτω ως προς το τι προτείνει στους ψηφοφόρους: «Εγώ θα τους συμβουλεύσω να ψηφίσουν το κόμμα που θα κάνω εγώ. Ένα κόμμα το οποίο θα είναι πολύ πρωτοποριακό και δεν θα έχει σχέση με πολιτικούς».

Ούτε με την πολιτική θα συμπληρώναμε εμείς…

Όμως, φαίνεται πως στο μαγικό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ όλα αυτά είναι απλές λεπτομέρειες.

Το βασικό είναι να βγαίνουν τα κουκιά στις ονομαστικές ψηφοφορίες και να ολοκληρώσει το προεκλογικό πλάνο της η κυβέρνηση του Τσίπρα.

Μικρή σημασία έχει εάν ορισμένα από αυτά τα κουκιά μικρή σχέση έχουν με την αριστερά ή κάνουν ομοφοβικές δηλώσεις.

Εδώ κυβερνούσαν με τον Καμμένο τόσα χρόνια, σιγά που θα είχαν θέμα με την Μεγαλοοικονόμου.

ΠΗΓΗ: IN.GR

Ο έκπληκτος συνεργάτης του είπε: «Για όνομα του Θεού, δεν μπορούμε να πούμε ότι πηδάει γουρούνια. Κανείς δεν θα το πιστέψει». «Το ξέρω», απάντησε ο έμπειρος πολιτευτής, «αλλά θέλω να δω τον κερατά να το διαψεύδει».

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Δεν είναι γνωστό εάν αυτή η ιστορία στέκει και άλλωστε τόσο ο Τζόνσον όσο και ο Τόμπσον μας έχουν αφήσει χρόνους εδώ και πολύ καιρό. Όμως, ακόμη και έτσι λέει πολλά για το πώς κανείς μπορεί να διαχειριστεί το πιο απίθανο ψέμα, ακριβώς επειδή μπορεί στο τέλος να αφήσει κάτι, μια σκιά μια υπόνοια.

Αυτό, άλλωστε, ήταν κάτι που το γνώριζαν καλά και οι Ναζί, που στηρίζονταν στην προπαγάνδα τους πάρα πολύ στη συνειδητή χρήση ψεμάτων και μάλιστα εξωφρενικών. Αυτό εκφράζει και η φράση που αποδίδεται στον Γκαίμπελς σύμφωνα με την οποία «λέγε λέγε κάτι θα μείνει στο τέλος».

Η αλήθεια είναι ότι μια μικρή πρόοδος έκτοτε υπήρξε και ευτυχώς δεν ακούμε τόσο εξωπραγματικά ψέματα, ή τουλάχιστον δεν τα χρησιμοποιούμε για τόσο βάναυσους και εγκληματικούς σκοπούς.

Όμως, ο πειρασμός παραμένει μεγάλος. Γιατί σε καιρούς που τελειώνουν τα πολιτικά επιχειρήματα και δεν υπάρχει το πολιτικό έργο που θα λειτουργούσε ως πολιτικό επιχείρημα, δεν θέλει πολύ για να επενδύσεις σε ένα κατασκευασμένο αφήγημα για να ξεφύγεις από μια δύσκολη θέση.

Και η κυβέρνηση Τσίπρα βρίσκεται σε μια δύσκολη θέση. Το αφήγημά της περί καθαρής εξόδου δεν στέκει και θα καταρρεύσει οριστικά τον πρώτο μήνα που θα κάνει την προβλεπόμενη μείωση των συντάξεων. Το Μακεδονικό, με τον τρόπο που το χειρίστηκε είχε τελικά κόστος για αυτήν. Η τραγωδία στο Μάτι έδειξε όχι μόνο τα κενά στην πρόληψη, αλλά και μια αδυναμία να προσφέρει στοιχειώδεις εγγυήσεις ασφάλειας στους πολίτες.

Την ίδια ώρα ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να χτυπήσει τη ΝΔ. Παρότι εκμεταλλεύεται τις κατά καιρούς γκάφες του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν μπορεί να χτυπήσει πολιτικά την αξιωματική αντιπολίτευση, γιατί εφαρμόζει την ίδια πολιτική! Άρα χρειάζεται κάτι άλλο.

Γι’ αυτό και προσπαθεί να παρουσιάσει τη ΝΔ ως ενεργούμενο του Βαγγέλη Μαρινάκη, δηλαδή να την παρουσιάσει ως μηχανισμό εξυπηρέτησης ενός επιχειρηματία που η κυβέρνηση παρουσιάζει ως το «απόλυτο κακό».

Μόνο που εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ο Μαρινάκης δεν έχει μια δραστηριότητα που ταιριάζει στο «απόλυτο κακό». Δεν διεκδικεί κρατικά έργα, δεν εξαρτάται από κρατικό χρήμα και είναι πετυχημένος, βοηθώντας το μεγαλύτερο αθλητικό σύλλογο της χώρας να έχει ένα σερί επιτυχιών και έχοντας μεγάλο φιλανθρωπικό έργο.

Γι’ αυτό χρειάζεται και εδώ ένα «εξωφρενικό ψέμα». Και αυτό είναι η υπόθεση Noor-1. Οποιοσδήποτε έχει την παραμικρή έστω και επιφανειακή σχέση με τα δεδομένα της υπόθεσης ξέρει ότι ούτε προκύπτει ανάμειξη Μαρινάκη, ούτε ταιριάζει.

Είναι ένα κατασκευασμένο αφήγημα, στηριγμένο στον «ζήλο» ανακριτικών υπαλλήλων που δεν τίμησαν ακριβώς τον όρκο τους και σε πρόθυμους δικαστικούς που αντί να κλείσουν αυτό το φάκελο και να ασχοληθούν με την ουσία της υπόθεσης (Τούρκοι χρηματοδότες του φορτίου κ.λπ.) προτίμησαν να ξεκινήσουν τη διαδικασία δίωξης χωρίς στοιχεία.

Και μέσα στα αδιέξοδά της η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου (ο τελευταίος με άμεση εμπλοκή μαζί με τον Κοντονή στην κατασκευή του αφηγήματος) σπεύδει να καταφύγει σε αυτό το ψέμα, στο δικό της παράδειγμα fake news.

Κάνουν κριτική τα μέσα του τέως ΔΟΛ (ή «ΔΟΜ» όπως αρέσκονται να τα αποκαλούν οι ΣΥΡΙΖαίοι) στους κυβερνητικούς χειρισμούς; Άμεση η απάντηση από την κυβερνητική πλευρά: είστε κατευθυνόμενοι από επιχειρηματίες και τυμβωρύχοι.

Βγαίνει η ΝΔ και κάνει κριτική στην κυβέρνηση και μάλιστα σκληρή, όπως θα ήταν αναμενόμενο; Εν χορώ η απάντηση: Η ΝΔ υιοθετεί τις λάσπες των ΜΜΕ του Μαρινάκη.

Κάνουν γερά «χτυπήματα» πρωτοσέλιδα και αποκαλύψεις τα Νέα ή το Βήμα; Τα ΜΜΕ του Μαρινάκη θέλουν την πολιτική και ηθική εξόντωση του Τσίπρα.

Και όλα αυτά συμπληρώνονται από διάφορες παραλλαγές συνδυασμών των λέξεων Μαρινάκης, Μητσοτάκης, Noor-1, υπόδικος, ΝΔ.

Μάλιστα, έχουν εφαρμόσει και ένα… ποδοσφαιρικό σύστημα με «πάσες». Π.χ. βγαίνει ο Πολάκης και γράφει διάφορα, με το γνωστό στυλ δήθεν κρητικής τζάμπα μαγκιάς, για υπόδικους κ.λπ., αλλά δεν βάζει ονόματα.

Παίρνει την πάσα ο Καρτερός και τα γράφει με ονοματεπώνυμο υποστηρίζοντας ότι ο Μαρινάκης κάνει εκστρατεία κατά του ΣΥΡΙΖΑ και κυνηγάει την αριστερά, αλλά χωρίς πολλές «ποινικές αναφορές».

Και η μπάλα καταλήγει στον Καρανίκα, τον άνθρωπο που το μεγαλύτερο κίνημα στο οποίο συμμετείχε το έκανε για να μην πάει στρατό, ο οποίος έρχεται να γράψει, χωρίς ονόματα βέβαια, ότι η ελληνική αστική τάξη και η ΝΔ ελέγχονται από την μαφία και την κόκα.

Μικρή σημασία έχει ότι όλα αυτά θα καταρρεύσουν στα δικαστήρια, ότι δεν υπάρχουν στοιχεία, ότι υπάρχει κάτι που λέγεται «τεκμήριο αθωότητας». Αυτή η κυβέρνηση πιστεύει ότι χρειαζόταν εχθρό και ότι τον έχει βρει.

Και μέσα στο άγχος και τον πανικό της θα επιμείνει να χτυπάει τον κατασκευασμένο εχθρό για όσο θεωρεί ότι την συμφέρει πολιτικά. Αυτός είναι ο υπολογισμός της και αυτός είναι ο κυνισμός της.

Μόνο που ξεχνάει ότι τα μεγάλα ψέματα, όσο «αποτελεσματικά» και εάν φαντάζουν, έχουν κοντά ποδάρια. Και συχνά διαψεύδονται. Και όσο εύκολο είναι να παρασύρεις μια κοινωνία με ψέματα, άλλο τόσο δύσκολο είναι να ξεφύγεις από την οργή της εάν καταλάβει ότι την δουλεύεις.

ΠΗΓΗ: IN.GR

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου
Πηγή: in.gr

Το νόημα απλό. Τα μέσα του τέως ΔΟΛ –ή του «ΔΟΜ» όπως αρέσκεται να τα αποκαλεί– το «ωχρό Βήμα» και τα «κατακίτρινα Νέα» δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να παράγουν «λασπώδη και τοξική μάζα» ενάντια στην κυβέρνηση και το έργο που παράγει, στοχοποιώντας τον Τσίπρα και μεθοδεύοντας την πολιτική και ηθική εξόντωση κατ’ εντολή του Βαγγέλη Μαρινάκη.

Βέβαια, αυτό που «ξεχνά» να αναφέρει ο Θανάσης Καρτερός είναι ότι ο πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν πρόβλημα να συνομιλούν κάποτε με τον Βαγγέλη Μαρινάκη πριν αποφασίσουν ότι είναι ο «βολικός εχθρός». Όταν διαπίστωσαν ότι δεν ανήκει στην κατηγορία των εκδοτών που επιζητά χάρες, εργολαβίες και ελαφρύνσεις το γύρισαν στο καλαματιανό.

«Ξεχνά» ο Καρτερός ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν είχαν πρόβλημα να συνομιλούν με τα «ωχρά», «κατακίτρινα» και «λασπώδη» αυτά μέσα ή και να συναντώνται με την προηγούμενη ιδιοκτησία τους, επειδή τους βόλευε να αποκτήσουν πρόσβαση στα «συστημικά» ΜΜΕ.

«Ξεχνούν» ότι όταν κατέρρευσαν τα ΜΜΕ του τέως ΔΟΛ, αυτά τα «ωχρά», «κατακίτρινα» και «λασπώδη», προσπάθησαν να εξασφαλίσουν ότι οι τράπεζες θα διευκόλυναν την επιβίωσή τους και το να πάνε σε βολικούς επιχειρηματίες.

«Ξεχνούν» ότι όταν έγινε ο πλειστηριασμός για τα περιουσιακά στοιχεία του ΔΟΛ προσπάθησαν να αποτρέψουν τον Μαρινάκη να κάνει προσφορά απλώς και μόνο και επειδή ήθελαν να τα πάρει άλλος επιχειρηματίας, ο Δημήτρης Μελισσανίδης που τον θεωρούσαν πιο «φιλικό» και υπάκουο και βολικό και δικό μας παιδί.

«Ξεχνούν» ότι σε εκείνον τον «πλειστηριασμό» δεν πουλήθηκε η εταιρεία. Πουλήθηκαν οι τίτλοι των εφημερίδων και των ιστοσελίδων και ό,τι είχε μείνει από τον εξοπλισμό και οι συμμετοχές σε άλλες εταιρείες. Οι υποψήφιοι αγοραστές δεν αναλάμβαναν καμία ευθύνη απέναντι στους εργαζόμενους και θα μπορούσαν να ξανάστηναν τα πάντα χωρίς να προσλάβουν ούτε έναν από τους παλιούς εργαζομένους σε αυτά.

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης δεν έκανε αυτό. Πήρε τα μέσα του τέως ΔΟΛ. Κράτησε τους εργαζομένους τους. Δεν ζήτησε να αλλάξει η φυσιογνωμία ιστορικών ΜΜΕ και επένδυσε στο να ανοιχτούν σε νέα πεδία.

«Ξεχνά» ο Καρτερός ότι τα μέσα του «ΔΟΜ» είναι πρώτα σε κυκλοφορία στα έντυπα και στην κορυφή της επισκεψιμότητας τα διαδικτυακά. Μήπως αυτό ενοχλεί τον Καρτερό, ότι δηλαδή το κοινό δεν τους γύρισε την πλάτη, αλλά αντίθετα στηρίζεται σε αυτά για την ενημέρωσή τους;

Όμως, αυτό δεν είναι ανεκτό για τον Καρτερό αλλά και για τον ίδιο τον Τσίπρα, όπως φρόντισε να το κάνει σαφές σε όλους τους τόνους.

Γιατί δεν ήθελαν οικονομικά εύρωστα ΜΜΕ, ικανά γι’ αυτό το λόγο να μην παρακαλάνε για κρατικό χρήμα ή για εξυπηρετήσεις επιχειρηματικών σχεδίων. Ήθελαν απλώς «φιλικά ΜΜΕ», ήθελαν κομματικά ΜΜΕ, ήθελαν ενημέρωση που να αναπαράγει την κυρίαρχη γραμμή της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι δεν τόσο κοντόθωροι που παραβλέπουν ότι στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανέβηκε στην εξουσία επειδή εκατομμύρια άνθρωποι διάβασαν το left.gr, την Αυγή και άκουσαν το Κόκκινο αλλά επειδή μέσα από την καθημερινότητά τους και μέσα από την όποια πληροφόρηση είχαν από τα «επάρατα» συστημικά ΜΜΕ κατάλαβαν την αποτυχία των συστημικών κομμάτων και γνώρισαν ως εναλλακτική λύση τον ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη του οποίου έτσι έγιναν γνωστά.

Αν νοιάζονταν για την ενημέρωση και όχι απλώς για μια κατευθυνόμενη και αποστειρωμένη αναπαραγωγή της προπαγάνδας τους, τότε θα ήξεραν ότι αυτό σημαίνει εύρωστα ΜΜΕ, με δημοσιογράφους και όχι φερέφωνα που να πληροφορούν αλλά και να μην κάνουν κριτική. Γιατί δουλειά της δημοσιογραφίας είναι να κάνει τις ερωτήσεις, και κυρίως τις σκληρές, και της κυβέρνησης να δίνει απαντήσεις.

Όταν δεν υπάρχει πολυφωνία και σκληρή αντιπαράθεση μέσω των ΜΜΕ, η δημοκρατία υπονομεύεται. Όταν όλη η ενημέρωση είναι απλή αναπαραγωγή του κυβερνητικού αφηγήματος, τότε δεν είναι ότι «πείθεται» ο πολίτης, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Χάνει κάθε εμπιστοσύνη στην πολιτική ως θεσμό και στρέφεται στις θεωρίες συνωμοσίας, στους ψεκασμένους, στον Αρτέμη Σώρρα και τη Χρυσή Αυγή.

Ας αναλογιστεί ο Καρτερός ποιες επιπτώσεις είχε στη Σοβιετική Ένωση, για την οποία μια γνώση την έχει, το γεγονός ότι όλη η ενημέρωση ήταν κατευθυνόμενη και ελεγχόμενη; Αποκτούσαν κριτική συνείδηση ή μαχητικότητα οι άνθρωποι; Ή μήπως κατέληγαν στο ακριβώς αντίθετο: να έχουν μια εικόνα της Δύσης και του καπιταλισμού ως παράδεισου (κάτι που αργότερα κατάλαβαν οδυνηρά ότι δεν ίσχυε).

Αντίθετα, εάν ο πολίτης έχει πρόσβαση σε πολυφωνικά ΜΜΕ, σε διαφορετικές απόψεις, εάν βλέπει την κυβέρνηση, την κάθε κυβέρνηση, να δέχεται σφυροκόπημα από τα ΜΜΕ, μπορεί να αποκτήσει σφαιρική εικόνα, να διακρίνει το σωστό και το λάθος και σε τελική ανάλυση να δώσει και δίκιο είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση.

Αν δεν είχαμε κάνει τόσο εμείς στα ΜΜΕ του «ΔΟΜ» αλλά και άλλα μέσα μια μεγάλη προσπάθεια να θέσουμε όλα τα κρίσιμα ερωτήματα για την τραγωδία στο Μάτι, εάν δεν είχαμε επισημάνει κενά, παραλείψεις, ελλείμματα και αυτής της κυβέρνησης και είχαμε μείνει στην αρχική κυβερνητική εκδοχή περί «οργανωμένου σχεδίου εμπρηστών», θα γινόταν τώρα συζήτηση για τη λήψη μέτρων πρόληψης, αλλαγών στην πολιτική προστασία, αλλαγών στη νομοθεσία για τα αυθαίρετα;

Ο Καρτερός τα ξέρει αυτά. Ή μάλλον θα έπρεπε να τα ξέρει με τη μακρά διαδρομή που είχε και στο Ριζοσπάστη και σε συστημικά ΜΜΕ. Και καλό είναι να θυμηθεί ότι δουλειά του είναι να συμβουλεύει τον πρωθυπουργό να ακούει την κοινωνία και να δίνει πραγματικές επιθέσεις αντί να επιτίθεται σε ΜΜΕ επειδή απλώς κάνουν τη δουλειά τους.

Και τέλος πάντων για να κοπεί το παραμύθι. Τα μέσα του «ΔΟΜ» δεν δουλεύουν με παρεμβάσεις, είτε κυβερνητικές είτε άλλες, αλλά με βάση τη δημοσιογραφική τους αντίληψη. Διευθυντής είμαι και εγώ σε όλες τις ιστοσελίδες και μπορώ να έχω μια εικόνα και να λέω καθαρά εάν κανείς κοιτάξει τι γράφουμε θα δει ότι ούτε συμβόλαια εκτελούμε ούτε σέρβις προσφέρουμε. Γράφουμε αυτά που πιστεύουμε λογοδοτώντας κάθε στιγμή στους αναγνώστες.

Και σε τελική ανάλυση, εάν θεωρούν ότι έχουμε γράψει κάτι ανακριβές, συκοφαντικό ή επιλήψιμο, ένδικα μέσα έχουν, ας τα χρησιμοποιήσουν και ας πάμε στα δικαστήρια να δούμε τι θα αποφανθούν. Πάντως ο Μαρινάκης για τη μεταχείριση που έχει από Τσίπρα, Καμμένο, Τζανακόπουλο και Κοντονή προσφυγή στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια έχει κάνει.

Όσο για τα περί «ηθικής και πολιτικής εξόντωσης» του Τσίπρα καλό είναι να κοιτάξουν στον καθρέφτη.

Την πολιτική του αυτοκτονία ο Τσίπρας την επέφερε μόνος του, όταν αποφάσισε να προδώσει την εντολή που του είχε δώσει ο ελληνικός λαός, όταν έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του την ετυμηγορία του δημοψηφίσματος, όταν έφερε και εφάρμοσε μνημόνια αποτελεσματικότερα και από τον Σαμαρά και από τον Βενιζέλο, όταν έκανε την Ελλάδα το πιο υπάκουο μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Και επειδή ο Καρτερός θυμήθηκε τα κεφάλια στους φανοστάτες, για να πει περίπου ότι ο Μαρινάκης και τα ΜΜΕ του τέως ΔΟΛ είναι το ίδιο εχθρικοί προς την αριστερά με αυτούς που κυνηγούσαν και δολοφονούσαν αριστερούς και κομμουνιστές, καλό είναι να καταλάβει ότι ο Τσίπρας δεν είναι Βελουχιώτης.

Το ακριβώς αντίθετο: εάν ο Βελουχιώτης είχε παλικαριά, ηρωισμό και αυτοθυσία, ο Τσίπρας είναι το παράδειγμα της συνθηκολόγησης, του συμβιβασμού και της προσκόλλησης στην εξουσία.

Εάν εκείνη η γενιά, του ηρωισμού και της θυσίας, προσέδωσε στην αριστερά ένα ηθικό κύρος που καμιά άλλη πολιτική παράταξη δεν είχε, ο Τσίπρας και τα στελέχη σαν τον Καρτερό με συστηματικό τρόπο γκρεμίζουν και καταρρακώνουν αυτή την εικόνα, ταυτίζοντας την αριστερά με την ανυποληψία.

Στην περίπτωση της Ελλάδας αυτό αρχίζει και αφορά ακόμη και τη διαχείριση φυσικών καταστροφών όπως οι δασικές πυρκαγιές.

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Από την πρώτη στιγμή που η κυβέρνηση συνειδητοποίησε, το ίδιο το απόγευμα της τραγικής εκείνης Δευτέρας, ότι είχε να αντιμετωπίσει μια πολύ δύσκολη κατάσταση, με μια πυρκαγιά που έγινε ανεξέλεγκτη, κατάκαιγε μια κατοικημένη περιοχή και υπήρχαν θύματα, ενεργοποιήθηκε ένας επικοινωνιακός μηχανισμός διάσωσης της εικόνας του Αλέξη Τσίπρα.

Έκτοτε ο μηχανισμός αυτός προσπαθεί να διακινήσει τις όποιες πληροφορίες ή «εκτιμήσεις» θέλει το Μαξίμου να κυριαρχήσουν στη σφαίρα της δημοσιότητας και να προστατεύσει από τη δικαιολογημένη οργή για τις τραγικές ελλείψεις ως προς το χειρισμό της κρίσης από τη μεριά της κυβέρνησης.

Η κίνηση στηρίχτηκε στις ακόλουθες αιχμές:

– Διακίνηση θεωριών συνωμοσίας για «ασύμμετρες απειλές» και «οργανωμένο σχέδιο εμπρησμού».

– Συστηματική απόδοση της ευθύνης στις προηγούμενες κυβερνήσεις αλλά και στους ίδιους τους κατοίκους.

– Υπεράσπιση με κάθε τρόπο της εικόνας του πρωθυπουργού, στα όρια σχεδόν της προσωπολατρίας.

– Άρνηση παραδοχής στοιχείων που αποκάλυπταν τη μεθόδευση.

– Συκοφάντηση και σπίλωση όσων δημοσιογράφων και μέσων προσπάθησαν να κάνουν τη δουλειά τους που είναι να ασκούν κριτική στην εξουσία.

Η κίνηση αυτή έγινε οργανωμένα, συντονισμένα, με αξιοποίηση φιλικών ΜΜΕ, επιλεκτικές διαρροές και ενεργοποίηση ενός ολόκληρου στρατού από «τρολ» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αναφέρω ενδεικτικά:

– Υπερπροβολή των «στοιχείων» από δορυφόρους για την εξέλιξη των πυρκαγιών, ως ένδειξη οργανωμένου σχεδίου, με παράλληλη διαρροή από κυβερνητικό μηχανισμό είδησης για εύρεση εμπρηστικού μηχανισμού, με φωτογραφία που αποδείχτηκε ότι ήταν γκαζάκια από καμένα σκουπίδια στην Κινέτα, που τα είχαν υποδείξει οι κάτοικοι στην πυροσβεστική και αυτή εξαρχής κατάλαβε ότι δεν ήταν «εμπρηστικός μηχανισμός». Αποσιώπηση παράλληλα του γεγονότος ότι ειδικά για την Πεντέλη υπάρχουν κανονικά ανακριτικά στοιχεία για την αμέλεια πολίτη που δοκίμασε να κάψει ξερά χόρτα.

– Συνειδητή διαστρέβλωση του ζητήματος με την αυθαίρετη δόμηση στο Μάτι. Ένα διαχρονικό πρόβλημα, που έχει να κάνει και με ελλείμματα και αυτής της κυβέρνησης και που αφορούσε κυρίως τη μη ολοκλήρωση διαδικασιών πολεοδόμησης ώστε να υπάρχουν επαρκείς δρόμοι, παρουσιάστηκε κυρίως ως ένδειξη ότι «φταίνε οι κάτοικοι» για τους φράχτες και κατονόμασαν μέχρι και πολίτη. Αυτό είναι ενοχοποίηση των θυμάτων.

– Μεθοδευμένη αναπαραγωγή της θέσης «δεν υπήρχε χρόνος για εκκένωση», χωρίς πραγματική εξήγηση του γιατί δεν υπήρχε χρόνος, ποια σχέδια μπορούσαν να είχαν γίνει, εάν μπορούσαν να υπάρξουν ή όχι.

– Υπερπροβολή των μέτρων αποκατάστασης και βοήθειας στους πληγέντες και διακίνηση της καινοφανούς αντίληψης ότι αυτό είναι «ανάληψη πολιτικής ευθύνης» και όχι αυτονόητη υποχρέωσης της κυβέρνησης.

– Παρουσίαση της «προστατευμένης» επίσκεψης Τσίπρα στο Μάτι, με μόνη συνοδεία την… κάμερα του κρατικού καναλιού, ως «αθόρυβης» και «σεμνής» και όχι ως αυτό που ήταν: φυγομαχία και απέναντι στον Τύπο και απέναντι στους ίδιους τους κατοίκους και τις εύλογες διαμαρτυρίες τους.

Όλα αυτά συνδυάστηκαν με χωρίς προηγούμενο επιθέσεις στα ΜΜΕ που υποτίθεται ότι κάνουν «τυμβωρυχία» μόνο και μόνο επειδή επιμένουν να εντοπίζουν τα πραγματικά ελλείμματα στην αντίδραση του κρατικού μηχανισμού.

Μια ιδιότυπη «αστυνομία σκέψης» είναι πανταχού παρούσα για να κατηγορήσει, να σπιλώσει, να διαστρεβλώσει.

Στα μάτια τους δεν υπάρχει κριτική, υπάρχει μόνο υπονόμευση του κυβερνητικού έργου.

Δεν υπάρχουν ερωτήματα προς απάντηση, παρά μόνο προσπάθειες να παραπλανηθεί η κοινή γνώμη.

Δεν υπάρχουν στοιχεία, παρά μόνο fake news της αντιπολίτευσης.

Και όλα αυτά συνοδευμένα από την αγαπημένη στους ΣΥΡΙΖαίους προσθήκη στο τέλος της κριτικής μιας φράσης ή και ολόκληρης παραγράφου που να περιλαμβάνει μαζί τις λέξεις-κλειδιά «Noor-1, Μητσοτάκης, Μαρινάκης», με τον τρόπο που στην εποχή του Στάλιν ανακυκλώνονταν πάντοτε οι κατηγορίες «σαμποτέρ, τροτσκιστικής, πράκτορας των γερμανών».

Είναι αυτοί που βγήκαν χτες και επιμένουν και σήμερα (π.χ. η κ. Άντα Ψαρρά στην ΕΦΣΥΝ) να με κατηγορούν γιατί συνέκρινα τις επικοινωνιακές πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, την επιλεκτική αποσιώπηση και την «προστασία» του «ηγέτη», με αυτές καθεστώτων τύπου Τσαουσέσκου.

Θα τους πρότεινα να αναρωτηθούν σε ποιο βαθμό οι δικές τους πρακτικές υπηρετούν όντως την ανεξαρτησία των δημοσιογράφων και την ελευθερία του τύπου.

Σε τελική ανάλυση ας αναρωτηθεί η κ. Ψαρρά τη δική της διαδρομή. Όπως και να το πεις κανείς υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα στην πρωτοποριακή δουλειά του «Ιού της Κυριακής», που δίδαξε δημοσιογραφία και την αναπαραγωγή διαφόρων «πληροφοριών» από τις μεθοδεύσεις Καμμένου και Κοντονή σε σχέση με διάφορες τρέχουσες υποθέσεις. Ιδίως όταν ο άλλος βασικός φορέας αντίστοιχης αναπαραγωγής είναι ο… Μάκης Τριανταφυλλόπουλος.

Ας αναλογιστεί επίσης η κ. Ψαρρά, πόση απόσταση υπάρχει ανάμεσα σε αυτά που έγραφε ο Ιός της Κυριακής το Σεπτέμβριο του 2007 και αυτά που λέει σήμερα.

Τότε έγραφε η ομάδα του Ιού: «Τη γνωστή και πολυδοκιμασμένη μέθοδο του αποδιοπομπαίου τράγου διάλεξε η κυβέρνηση για να αποσείσει τις βαριές της ευθύνες στην καλοκαιρινή τραγωδία. Επειδή, όμως, δεν ήταν εύκολο να ομαδοποιήσει τους υπόπτους εμπρησμού που συνέλαβαν οι διωκτικές αρχές σε όλη την επικράτεια κατά τη διάρκεια των πυρκαγιών, βρέθηκε η λύση των πολλαπλών στόχων.

Κάθε στέλεχος της κυβέρνησης, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του και το ακροατήριό του, υπέδειξε το δικό του «εμπρηστή». Κάτω από τη γενική τοποθέτηση του πρωθυπουργού ότι «δεν μπορεί να είναι σύμπτωση» και ότι υπάρχει «οργανωμένο σχέδιο», αφέθηκε ελεύθερος κάθε υπουργός να αυτοσχεδιάζει, υποδεικνύοντας ως εμπρηστές τους μετανάστες, τους Αλβανούς, τους αντιεξουσιαστές και, εντέλει, το ΠΑΣΟΚ.

Ακολούθησε ο τραγέλαφος με την «ασύμμετρη απειλή» που καθένας τής δίνει διαφορετικό νόημα και όλοι είναι ευχαριστημένοι. Στο τέλος έμεινε μόνο η κ. Μπακογιάννη με τον κ. Πολύδωρα να δείχνουν προς την κατεύθυνση των αντιεξουσιαστών και μάλιστα ο τελευταίος να υποδεικνύει και το αγαπημένο του Indymedia.

Βέβαια ισχύει το αντίθετο: η ιστοσελίδα αυτή είναι γεμάτη από εκκλήσεις για βοήθεια στην πυρόσβεση, από την Πάρνηθα μέχρι τον Καϊάφα, ακόμα και προτάσεις να δημιουργηθεί μέσω αυτής συντονιστικό κέντρο για τη βοήθεια στην πυρόσβεση. Όσο για τους αναρχικούς, ένα από τα χαρακτηριστικά τους συνθήματα είναι το «Δε θέλουμε το κράτος και τ’ αφεντικά. Θέλουμε τα δέντρα πάνω στα βουνά».

Σήμερα γράφει η κ. Ψαρρά, που για να υποστηρίξει ότι δέχεται άδικες επιθέσεις ο Αλέξης Τσίπρας σπεύδει να δικαιώσει αναδρομική τον Κ. Καραμανλή: «Το 2007, η τότε κυβέρνηση Κ. Καραμανλή, εν μέσω πυρκαγιών και προεκλογικής εκστρατείας, δεχόταν σφοδρή επίθεση από τα ΜΜΕ της κίτρινης δημοσιογραφίας, του πολέμου λάσπης και της δολοφονίας χαρακτήρων».

Όταν για να υπηρετήσεις όχι μια ιδεολογία, αλλά μια βραχυπρόθεσμη κυβερνητική μεθόδευση φτάνεις στο σημείο να αναιρείς όσα έλεγες κάποτε, τότε μάλλον κάτι δεν πάει καλά.

Και για να τελειώνουμε: δουλειά της δημοσιογραφίας είναι να φέρνει στοιχεία στο φως και όχι να συγκαλύπτει, να θέτει ερωτήματα και όχι να αναπαράγει προκάτ απαντήσεις, να εκνευρίζει την εξουσία και όχι να την χαϊδεύει. Και είναι προτιμότερο να το κάνει άγαρμπα, άκομψα, άδικα κάποιες φορές, παρά να μην το κάνει.

ΠΗΓΗ: IN.GR

Αυτός πρέπει να δεχτεί κριτική. Αυτός πρέπει να ακούσει ότι διαλέγει επικοινωνιακές πρακτικές Τσαουσέσκου.

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Η ανάρτηση του γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον μου ήρθε να επιβεβαιώσει ότι αφενός στο κυβερνών κόμμα δεν τα πάνε καλά με την ανάγνωση, αφετέρου ότι δεν πολυσυμπαθούν την ελευθερία του Τύπου. Αρχίζουν να μοιάζουνε με τη Σεκιουριτάτε του Τσαουσέσκου.

Πληροφορήθηκα ότι ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Ρήγας με ανάρτησή του στο facebook ζήτησε την παρέμβαση Εισαγγελέα εναντίον μου, για άρθρο που έγραψα.

Με τη ενέργειά του ο κ. Ρήγας, ο γραμματέας του κόμματος που μας κυβερνάει, για να μην ξεχνιόμαστε, έδειξε ότι δεν ξέρει να διαβάζει ένα κείμενο. Εάν ήξερε, θα αντιλαμβανόταν ότι τίποτα το ποινικά επιλήψιμο δεν υπάρχει στο κείμενό μου, που είναι μια σκληρά διατυπωμένη κριτική στο γεγονός ότι η κυβέρνηση επιλέγει μεθόδους επικοινωνιακές που παραπέμπουν σε άλλα καθεστώτα.

Γιατί, ναι, όπως και να το κάνουμε πρακτικές όπως το να πηγαίνει ο ηγέτης κάπου, σε απόλυτα προστατευμένες συνθήκες και χωρίς παρουσία «ενοχλητικών» δημοσιογράφων να κάνουν ερωτήσεις, αλλά ούτε και των κατοίκων για να διαμαρτυρηθούν ή έστω να διατυπώσουν τα αιτήματά τους είναι πρακτικές καθεστώτων που δεν πίστευαν ακριβώς στη δημοκρατία.

Το ίδιο ισχύει για την άρνηση ανάληψης πολιτικής ευθύνης και πραγματικής λογοδοσίας.

Το ίδιο ισχύει για την αποφυγή να ζητήσουν συγγνώμη ή να παραδεχτούν λάθη.

Εάν δεν το έχει καταλάβει ο κ. Ρήγας, η κυβέρνηση σήμερα στη συνείδηση της κοινωνίας φέρει ευθύνη για μια τραγωδία. Μπορεί να φταίνε και οι προηγούμενες αλλά φταίει και αυτή. Και αυτό το «φταίω» δεν έχει τολμήσει να το πει ο πρωθυπουργός.

Και όταν ένας πρωθυπουργός και αρνείται να πει «φταίω κι εγώ» και αποφεύγει να δεχτεί ερωτήματα ή διαμαρτυρίες και κάνει επικοινωνιακές περατζάδες, αυτός είναι υπόλογος. Αυτός πρέπει να δεχτεί κριτική. Αυτός πρέπει να ακούσει ότι διαλέγει επικοινωνιακές πρακτικές Τσαουσέσκου.

Ο κ. Ρήγας μπορεί να θεωρεί άκομψη, κακοπροαίρετη ή άδικη αυτή την κριτική. Δικαίωμά του. Δικαίωμά μου να την κάνω. Και δεν παραβιάζω κανέναν νόμο όταν την κάνω.

Στο βαθμό που δεν λέω ψέματα, δεν θίγω την «τιμή και την υπόληψη» και δεν προτρέπω σε τέλεση αδικημάτων, έχω το δικαίωμα (αλλά και την υποχρέωση) να λέω τη γνώμη μου, ανεξάρτητα από το εάν αρέσει στον κ. Ρήγα ή όχι.

Γιατί όταν αρχίζουμε να ζητούμε παρεμβάσεις εισαγγελέων, επειδή δεν μας αρέσει μια γνώμη ή επειδή θεωρούμε υπερβολική μια κριτική, τότε, δυστυχώς, προσομοιάζουμε ανησυχητικά σε συστήματα που μικρή σχέση έχουν με τη δημοκρατία.

Υποθέτω πως δεν είναι αυτή η θέση του κ. Ρήγα.

Αλλά εντάξει, δεν σας αρέσει η σύγκριση με τον Τσαουσέσκου; Να πούμε για πρακτικές Μαδούρο που σας είναι και πολύ συμπαθής; Όχι τίποτα άλλο αλλά αυτό μπορεί να το πάρετε και για κοπλιμέντο.

Ακούστε κύριε Ρήγα. Η παράσταση σας τα έχει όλα. Έχει ψέματα. Μύθους. Αφηγήματα. Δράκους. Θύματα. Στο θέατρο όμως ο θεατής πηγαίνει για να δει εν γνώσει του μυθοπλασία. Οπότε αυτό που κάνετε εσείς είναι προπαγάνδα. Δεν υπάρχει άλλη λέξη και δεν θα απολογηθούμε αν σας ενοχλεί. Το κάνατε από καιρό και πλέον το κάνετε για να διαχειριστείτε επικοινωνιακά 92 νεκρούς. 92 νεκρούς κύριε Ρήγα, πραγματικούς νεκρούς.

Έχουμε άδικο λοιπόν; Αντί να κάνετε τους Σεκιουριτάτε του ηγέτη αποστομώστε μας. Πηγαίνετε μαζί του αύριο στο Μάτι φανερά, σε κανονική ώρα, ανοιχτά στα ΜΜΕ και σε κάθε πολίτη που θέλει να σας μιλήσει. Η τόση ευαισθησία σας είναι κρίμα να εξαντλείται στους δικούς μου χαρακτηρισμούς.

ΠΗΓΗ: IN.GR

Οι μεγάλες αδικίες του ΕΝΦΙΑ και οι ριζικές αλλαγές στην αγορά.

Του Μπάμπη Χαραλαμπόπουλου*

Θα αναφερθούμε σε ορισμένα ζητήματα που απασχολούν όσους έχουν στην κατοχή τους ακίνητα στην Ελλάδα και ειδικότερα:

1. Σε ό,τι αφορά στον ΕΝΦΙΑ

Έχουμε πολλές φορές σημειώσει ότι το σύστημα αντικειμενικού προσδιορισμού της φορολογητέας αξίας των ακινήτων είναι ατελές και άδικο.

Δεν έχουν επικαιροποιηθεί οι ζώνες, δεν έχουν αλλαχθεί οι συντελεστές εμπορικότητας, δεν έχουν ομογενοποιηθεί οι συντελεστές παλαιότητας των ακινήτων (άλλοι ισχύουν για μεταβίβαση και άλλοι για τον ΕΝΦΙΑ) και δεν έχουν επεκταθεί πέραν των 26 ετών, ενώ θα πρέπει να χωριστούν σε κατηγορίες, έτσι ώστε να είναι μικροί όπου τα οικόπεδα είναι ακριβά και μεγαλύτεροι εκεί όπου τα οικόπεδα είναι φτηνά. Δεν έχουν ομογενοποιηθεί οι συντελεστές ορόφου, έτσι ώστε να είναι ίδιοι είτε πρόκειται για μεταβίβαση είτε για ΕΝΦΙΑ.

Ακόμη δεν έχουν αλλάξει οι συντελεστές εμπορικότητας και παραμένουν εκείνοι του 2007, που δεν έχουν καμία σχέση με την εικόνα της χώρας σήμερα, όπου πολλοί δευτερεύοντες δρόμοι έχουν κλειστά και αζήτητα μαγαζιά, τα οποία όμως έχουν σημαντικό παλαιό συντελεστή εμπορικότητας

Το σπουδαίο είναι ότι δεν λαμβάνονται υπόψη οι συντελεστές εμπορικότητας, όταν πρόκειται για τον ΕΝΦΙΑ και έτσι είναι πολύ ωφελημένοι οι κάτοχοι καταστημάτων σε πολύ εμπορικά σημεία.

2. Σε ό,τι αφορά στο χρονικό σημείο που συμφέρει να μεταβιβάζονται ακίνητα, λόγω της αλλαγής των τιμών ζώνης

Αφού γνωστοποιήθηκαν οι νέες τιμές ζώνης που θα ισχύουν από το 2019 για γονικές παροχές, δωρεές και άλλες μεταβιβάσεις, αυτό που πρέπει να εξετάσουν οι ενδιαφερόμενοι είναι αν η νέα τιμή ζώνης είναι χαμηλότερη ή ψηλότερη από την παλαιά.

Αν είναι χαμηλότερη, κάνουν τη μεταβίβαση από το νέο έτος, ενώ αν η νέα τιμή ζώνης είναι ψηλότερη, κάνουν τη μεταβίβαση εντός του 2018.

Σημειωτέον ότι επειδή δεν άλλαξαν οι συντελεστές εμπορικότητας, οι οποίοι είναι από τις καλές εποχές και πολύ μεγάλοι σε σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα, εξεταστέα είναι και η προσφυγή στο ΣτΕ ή όπου αλλού κριθεί σκόπιμο από τους νομικούς και άλλους συμβούλους, ώστε να αντιμετωπισθεί και αυτή η μεγάλη αδικία που υπερφορολογεί καταστήματα και οικόπεδα στην περίπτωση των μεταβιβάσεων.

3. Σε ό,τι αφορά στην κατοχή ακινήτου στη χώρα και αν είναι συμφέρουσα

Το ακίνητο αποτελούσε και αποτελεί μια επένδυση κάποιου σημαντικού συνήθως κεφαλαίου. Ειδικότερα στην Ελλάδα το… κεραμίδι πάνω από το κεφάλι ήταν για δεκαετίες βασική επιδίωξη και οι κόποι ετών τοποθετούνταν σε ακίνητα (μην ξεχνάμε ότι η χώρα δεν διέθετε και πολλές εναλλακτικές δυνατότητες τοποθέτησης όπως συμβαίνει σε άλλες προηγμένες χώρες), ώστε να φτάσουμε στο επίπεδο της ιδιοκατοίκησης στα επίπεδα του 80%.

Όμως η κρίση ήρθε να αλλάξει άρδην αυτή την τάση του Έλληνα, ο οποίος μέσα στο φάσμα της ραγδαίας μείωσης εισοδημάτων, της ανεργίας, της κατακόρυφης αύξησης των φόρων κατοχής ακινήτου, της ελάχιστης μεταβολής του τιμαρίθμου και της έλλειψης προοπτικής, οδήγησε πολλούς να θέλουν να… απαλλαγούν από τα ακίνητα που είχαν και να διακρατήσουν μόνο τα ελάχιστα που ικανοποιούν τις στεγαστικές τους ανάγκες και την όποια τυχόν επιχείρηση έχουν. Δηλαδή το ακίνητο, από ευλογία, έφτασε στο σημείο να αποτελεί βάρος. Αξίζει κανείς να δει τον αριθμό των αποποιήσεων κληρονομιάς, που ξεπέρασε τις 135.000 το 2017, ενώ προ της κρίσης οι αριθμοί ήσαν ελάχιστοι.

Τα χρόνια της κρίσης, οι κατοικίες έχασαν κατά μέσο όρο το 45% της αξίας τους και αυτή την περίοδο σημειώνεται μια σταθεροποιητική τάση.

Μετά από αυτά τα εισαγωγικά, μπορούμε να πούμε ότι αξίζει να κατέχει κανείς:

-Κατοικία που καλύπτει τις στεγαστικές του ανάγκες, χωρίς μεγάλες ανέσεις σε επιφάνεια (Μ2).
-Ακίνητα που βρίσκονται σε περιοχές με ζήτηση για βραχυχρόνια μίσθωση (π.χ. airbnb).
-Ξενοδοχεία σε περιοχές με αναμενόμενες μεγάλες πληρότητες και με καλές υποδομές.
–Γραφεία πολύ υψηλών προδιαγραφών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
-Χώρους σύγχρονων logistics σε επίκαιρα σημεία της Αττικής, της Θεσσαλονίκης και άλλων σημαντικών πόλεων της χώρας.
–Καταστήματα σε πάρα πολύ εμπορικά σημεία των πόλεων, διότι μεταξύ των άλλων πλεονεκτημάτων (σταθερή μίσθωση με μεγάλα ενοίκια) πληρώνουν πάρα πολύ χαμηλό ΕΝΦΙΑ σε σχέση με την αξία τους, έτσι όπως είναι σήμερα διαμορφωμένος αυτός ο φόρος (βέβαια δεν ξέρουμε τι μπορεί να αλλάξει αύριο…).

4. Σε ό,τι αφορά κατασκευή νέων κτιρίων για κατοικία στη χώρα μας

Λόγω της κρίσης και της κατακόρυφης πτώσης των αξιών ακινήτων σε συνδυασμό με:

-Την αποχώρηση ξένων εργατών
-Τη μετανάστευση 500.000 νέων για να βρουν δουλειά σε ξένες χώρες
-Την επιστροφή πολλών νέων στο πατρικό σπίτι λόγω δύσκολων οικονομικών
-Την ένταση του δημογραφικού

Περισσεύουν πολλές χιλιάδες κατοικιών, κατά κανόνα παλαιών, που όμως τις βρίσκει κανείς σε πολύ μειωμένες τιμές. Δύναται να τις ανακαινίσει με περιορισμένα κεφάλαια και να λύσει το στεγαστικό του πρόβλημα.

Μην ξεχνάμε ότι παρά την κρίση, η κατασκευή μιας καινούργιας οικοδομής κοστίζει σχεδόν όσο και προ της κρίσης, γι’ αυτό και βλέπουμε ότι η ανοικοδόμηση είναι σπάνιο είδος στη χώρα (υποτονική ζήτηση λόγω κακών οικονομικών των νοικοκυριών και υψηλών φόρων εν γένει).

Άρα η μεγάλη εικόνα είναι ότι οι οικοδομικές άδειες σε σχέση με τα επίπεδα προ της κρίσης μειώθηκαν κατά 90% έως το 2016 (δηλαδή το 100 έγινε 10) και παρουσιάζουν μικρή αύξηση έκτοτε (δηλαδή το 10 έγινε 11…).

Ανεγείρονται ξενοδοχειακές μονάδες σε επίκαιρα σημεία, ξανανοίγουν κλειστά ξενοδοχεία, μετά από ριζική ανακαίνιση, αλλάζουν χρήση κτίρια γραφείων και γίνονται ξενοδοχεία (κίνηση αντίστροφη της κίνησης πριν από 25 χρόνια).

Και τα ακίνητα έχουν τους δικούς τους κύκλους …

Επομένως αξίζει να κτίζει κανείς μόνον όταν θέλει πολύ ποιοτικό, σύγχρονο, πράσινο κτίριο και φυσικά έχει τα κατάλληλα οικονομικά μέσα ή έχει βρει τον πελάτη.

5. Σε ό,τι αφορά στους αγοραστές ακινήτων στην Ελλάδα

Σήμερα έχουμε πολλές κατηγορίες αγοραστών, ανάλογα με το είδος του ακινήτου, τη θέση του, το μέγεθός του κ.λπ.

Έτσι έχουμε αγοραστές για Golden Visa, που δεν είναι βέβαια πάρα πολλοί, αλλά προέρχονται κυρίως από χώρες όπως Κίνα, Ρωσία, Τουρκία κ.λπ.

Άλλη κατηγορία είναι οι αγοραστές ακινήτων με τουριστικό ενδιαφέρον, είτε αυτά είναι ξενοδοχεία, είτε κατοικίες με σκοπό τη βραχυχρόνια μίσθωση, είτε εξοχικές κατοικίες. Φυσικά δεν λείπουν και οι κυνηγοί ακινήτων σε τιμές ευκαιρίας, που όντως υπάρχουν πολλές λόγω του ότι πολλοί πωλούν τα ακίνητά τους όσο όσο, για να αντιμετωπίσουν άλλες υποχρεώσεις (δάνεια, χρέη, εφορία κ.λπ.).

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα χρόνια της κρίσης, το πάνω χέρι έχουν οι αγοραστές, οι οποίοι είναι… σπάνιοι και κυρίως αυτοί καθορίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού και διαμορφώνουν τα επίπεδα τιμών, εκμεταλλευόμενοι τη συγκυρία.

Φυσικά έχουμε και τις διεθνείς αγορές της Μυκόνου, της Σαντορίνης και μερικών άλλων προορισμών, που δεν υπακούν στα όσα ισχύουν για την υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά ζουν σε άλλο πλανήτη!!!

6. Σε ό,τι αφορά στις συνθήκες για την αγορά ακινήτων

Έχουμε πλέον διαμορφωμένη μια αγορά δύο τουλάχιστον ταχυτήτων στην Ελλάδα.

Η εμπρός ταχύτητα, που αναφέρεται σε ξενοδοχεία, κατοικίες κατάλληλες για βραχυχρόνια μίσθωση, μονοκατοικίες στους… πλανήτες Μύκονο, Σαντορίνη και αλλού, σύγχρονα κτίρια Logistics, σύγχρονα κτίρια γραφείων πολύ υψηλών προδιαγραφών που συνήθως γίνονται ανάρπαστα από τις ΑΕΕΑΠ.

Η όπισθεν είναι τα χιλιάδες ακίνητα σε όλη τη χώρα (γραφεία, καταστήματα, κατοικίες, παλιά βιομηχανοστάσια) που μένουν στα αζήτητα και τέλος…

Η νεκρά είναι χιλιάδες ακίνητα που συγκεντρώνουν κάποιο ενδιαφέρον αλλά τα υπάρχοντα οικονομικά δεν μπορούν άμεσα να στηρίξουν μια αγορά, διότι το ακίνητο δεν είναι ανεξάρτητο από την πορεία της οικονομίας της χώρας.

Μην ξεχνάμε ότι ακόμη και τώρα, σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, σημειώνεται πανελλαδικά ανεπαίσθητη μείωση τιμών των κατοικιών.

Χρειάζεται επομένως να δοθούν κίνητρα (φορολογικά, εισφορών, διαδικασιών κ.λπ.) στον Έλληνα να επιχειρήσει στη χώρα του, για να παράξει ποιοτικά και ανταγωνιστικά προϊόντα που θα εξάγονται, ώστε να δημιουργηθεί πλούτος και θέσεις εργασίας. Οι ξένοι έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε δεκάδες χώρες με πολύ πιο φιλικό πλαίσιο για το επιχειρείν. Πολλοί από αυτούς που έρχονται συνήθως ζητούν distressed ακίνητα.

*Ο κ. Μπάμπης Χαραλαμπόπουλος είναι Επιστημονικός Σύμβουλος της SOLUM Property Solutions, τ. Ορκωτός εκτιμητής και Πρόεδρος Ελληνικού Ινστιτούτου Εκτιμητικής.

ΠΗΓΗ: euro2day.gr

Πήγε ο Μαρινάκης να τρίξει τα δόντια στους παίκτες για το χάλι που παρουσίασαν στο ματς με τον ΠΑΣ Γιάννενα και βγήκαν αμέσως διάφοροι να πουν την εξυπνάδα τους. «Πώς τους μιλάει έτσι;». «Τους προσβάλλει την αξιοπρέπεια». «Δεν μπορούμε να μιλάμε έτσι σε εργαζομένους».

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Ορισμένες και ορισμένοι μάλιστα το πήγαν και στο… ταξικό. Θυμήθηκαν τον Γόδα και έσπευσαν να παρουσιάσουν τους παίκτες ως αδικημένους προλεταρίους. Στην ιστοσελίδα – που θα ήθελε να εκφράζει την αριστερά – «105,5 Στο Κόκκινο» ανέλαβαν να υπερασπιστούν τους προλετάριους ποδοσφαιριστές.

Όποιος έχει την ελάχιστη εικόνα του σύγχρονου ποδοσφαίρου δεν μπορεί παρά να σκάσει στα γέλια. Ψωνίσαμε την αριστερά της καρπαζιάς με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, ψωνίσαμε και από «σβέρκο» που θέλουν οι «επαναστάτες» του πληκτρολογίου να σώσουν τον εργάτη της σκαλωσιάς Ταχτσίδη.

Φαίνεται πώς έχουμε χάσει κάθε μέτρο πια και καλό είναι να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στους συγκεκριμένους γραφικούς που νομίζουν ότι η Μπαρτσελόνα εκφράζει την αριστερά και την επανάσταση και την αυτοδιάθεση των Καταλανών διαφημίζοντας το Κατάρ και πληρώνοντας κάποιες δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ ετησίως στον Μέσι, ή ξοδεύοντας 300 εκατ. ευρώ για δυο παίκτες – γνήσια τέκνα της… Καταλωνίας – όπως είναι ο Ντεμπελέ κι ο Κουτίνιο.

Μιλάμε για ολόκληρο το οικοσύστημα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που επιχειρεί να πιαστεί από το παραμικρό μπας και καταφέρει να σηκώσει λίγη σκόνη προκειμένου να σηκωθούν λιγάκι και οι μετρήσεις του στις δημοσκοπήσεις.

Για να επιστρέψουμε στο θέμα. Το σημερινό επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν έχει καμιά σχέση με το ποδόσφαιρο της εποχής του Γόδα, ούτε του Μουράτη, που οργάνωσε την πρώτη ποδοσφαιρική απεργία για να παίρνουν οδοιπορικά οι παίκτες της εθνικής. Δεν λέω ότι είναι καλύτερο, αλλά είναι σίγουρα κάτι τελείως διαφορετικό.

Οι σημερινοί ποδοσφαιριστές σίγουρα δεν είναι ερασιτέχνες, σίγουρα δεν είναι χομπίστες που «παίζουν για τη φανέλα και μια πορτοκαλάδα», σίγουρα δεν είναι απλοί εργαζόμενοι και δεν έχουν καμιά σχέση με τον μισθωτό των 300 ευρώ ή ακόμη και των 3.000 χιλιάδων ευρώ. Όταν κάποιος παίρνει ένα και δύο και τρία εκατομμύρια το χρόνο δεν είναι απλός εργαζόμενος.

Δείτε τους CEO των τραπεζών στο εξωτερικό. Όταν παράγουν κέρδη, μοιράζονται μπόνους εκατομμυρίων. Όταν παράγουν ζημιές, παίρνουν πόδι. Οι δηλώσεις των μεγαλομετόχων των τραπεζών ή αντίστοιχων γιγάντιων εταιριών δεν γίνονται πρωτοσέλιδα, ωστόσο το νόημά τους είναι το ίδιο. «Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε» που θα έλεγε κι ο Νίκος Μπογιόπουλος.

Ο σύγχρονος ποδοσφαιριστής είναι επιχείρηση είναι και μάλιστα ιδιαίτερα προσοδοφόρα. Επιχείρηση που ενοικιάζει ένα ιδιαίτερα ακριβό προϊόν στο οποίο επενδύει για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μια επαγγελματική ομάδα.

Και για να μπορεί η ομάδα να το πληρώνει θα πρέπει αυτή η «ατομική επιχείρηση» να αποδίδει όσο πιο καλά μπορεί. Δε μιλάμε για «σταθερές» παραγωγές, δε μιλάμε για «εργάτες» που χτυπάνε κάρτα και δουλεύουν ένα οκτάωρο και υπερωρίες, δε μιλάμε για υπαλλήλους – διεκπεραιωτές.

Ο επαγγελματίας αθλητής έχει μια περιουσία, η οποία είναι το σώμα του και το μυαλό του και από τον συνδυασμό αυτών των δύο προκύπτει ένα αθλητικό αποτέλεσμα με αμέτρητες μεταβλητές. Δεν παίζει μόνος του, έχει συμπαίκτες στον αγωνιστικό χώρο, αλλά και συμπαίκτες στον πάγκο και στην εξέδρα. Παλεύει για μια θέση στο χόρτο, καθώς παίζοντας «ανεβαίνει» η μετοχή του. Αντίστοιχα πέφτει η μετοχή κάποιου παγκίτη.

Όμως είναι τέτοιο άθλημα το ποδόσφαιρο που πολλές φορές ο «βασικός» θα χρειαστεί τον «παγκίτη» για να τον βγάλει από μια δύσκολη θέση και για αυτό και οι δύο θα πρέπει να έχουν καλή ψυχολογία. Βέβαια δεν μιλάμε μόνο για δύο ποδοσφαιριστές σε μια ομάδα, αλλά για μίνιμουμ 25-30, τις ισορροπίες των οποίων καλείται να διαχειριστεί ο προπονητής και το επιτελείο του.

Και η επιχείρηση ποδόσφαιρο; Αυτή λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο από την αγάπη του κόσμου για το άθλημα. Ο κόσμος πληρώνει εισιτήριο, πληρώνει τηλεοπτικές συνδρομές, αγοράζει προϊόντα της ομάδας, την ακολουθεί στα γήπεδα, στα μίντια, στο διαδίκτυο, είναι κομμάτι της ζωής του άπαξ και δια παντός.

Ο κάθε φίλαθλος είναι ο κινητήριος μοχλός της συνολικής επιχείρησης που λέγεται ποδόσφαιρο και αυτό που απαιτεί από την ομάδα του και τους παίκτες του είναι να ιδρώνουν τη φανέλα, να βελτιώνονται, να παίζουν με πάθος και φυσικά να έχουν πάντα την ίδια διάθεση με αυτόν!

Οι ομάδες που βγάζουν χαρακτήρα, πάθος, διάθεση και χαρά για το παιχνίδι είναι αυτές που στο τέλος της ημέρας κερδίζουν. Όχι μόνο βαθμούς και τίτλους, αλλά φίλους που γεμίζουν το γήπεδο, τηλεθεατές που σε βάθος χρόνου βελτιώνουν την τηλεθέαση και κατ’ επέκταση τα τηλεοπτικά συμβόλαια, και κάπως έτσι δουλεύει η αλυσίδα του ποδοσφαίρου. Οι παίκτες κάνουν καλύτερα συμβόλαια, οι ομάδες μπορούν να βγάζουν κέρδος από την υπεραξία που δημιούργησαν, μπορούν να οργανώσουν τις ακαδημίες τους, να επενδύσουν σε νέους ποδοσφαιριστές κλπ.

Οι σύγχρονες ομάδες βέβαια δεν είναι μόνο οι καλοπληρωμένοι παίκτες. Είναι και μια σειρά από δεκάδες ίσως και εκατοντάδες απλούς υπαλλήλους που μοχθούν και εργάζονται, με «κανονικούς» μισθούς, των οποίων αρκετά συχνά οι συνθήκες εργασίας εξαρτώνται από το αν τα ακριβοπληρωμένα αστέρια θα κάνουν τη δουλειά για την οποία πληρώνονται. Αν προπονούνται καλά, αν παίζουν με πάθος και διάθεση, αν βελτιώνονται.

Επομένως είναι τουλάχιστον βλακώδες να αντιμετωπίζονται ως απλοί «εργάτες» οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Προφανώς και πολλοί από αυτούς αγαπούν τις ομάδες, αισθάνονται ότι λογοδοτούν στους οπαδούς, ταυτίζονται με την ιδιαίτερη φιλοσοφία κάθε ομάδας και των οπαδών τους. Συνήθως είναι και οι πιο αγαπητοί.

Όπως υπάρχουν και παίκτες που το ξεχνούν, που κάνουν διάφορους κυνικούς υπολογισμούς, που ασχολούνται περισσότερο με το επόμενο «ντιλ» τους, παραβλέποντας ότι σε τελικά ανάλυση η καριέρα τους κρίνεται από την εικόνα που παρουσιάζουν μέσα στο γήπεδο.

Αυτή η δεύτερη κατηγορία παικτών έχει ενίοτε και την αντίστοιχη αντιμετώπιση. Όχι μόνο από το κοινό που τους καταλαβαίνει, τους «οσφραίνεται» από μακριά, αλλά και από τους «εργοδότες» και τους «προϊσταμένους» τους, όπως γίνεται στις περισσότερες «κανονικές» δουλειές στην απόλυτα καπιταλιστική κοινωνία που ζούμε.

Θέλετε να κρίνουμε την κοινωνία; Να την κρίνουμε, αλλά τίμια και παντελονάτα. Δε μπορούμε να είμαστε αριστεροί για τους εκατομμυριούχους ποδοσφαιριστές και δεξιοί καπιταλιστές για τους εργαζόμενους των 300 ευρώ… Ετσι, συριζόπουλά μου;

Δε μπορεί να βγάζουμε ανέξοδα λογύδρια για τους εκατομμυριούχους ποδοσφαιριστές, αλλά να κάνουμε τους μουγκούς όταν υπογράφουν οι «αριστεροί» κυβερνώντες σειρά μνημονίων που πετσοκόβουν συντάξεις, κλείνουν σχολεία και νοσοκομεία και αφήνουν εκατοντάδες χιλιάδες ανέργων στους δρόμους… Ετσι, συριζόπουλά μου;

Για να ξέρουμε και τι λέμε στην τελική…

ΠΗΓΗ: http://to10.gr/