Η καθημερινότητά μας έχει αλλάξει σε πολλά και ενώ οφείλουμε να προσαρμοστούμε στα νέα εν γένει δεδομένα που έχουν προκύψει, ακόμη υπάρχουν αρνητές της πραγματικότητας, οι οποίοι κινούνται στον δικό τους παράλληλο με τον πραγματικό «κόσμο».

Είναι τελικά η «μόδα» της εποχής, να δηλώνεις αρνητής. Δεν έχει σημασία σε τι αλλά γενικά, να αρνείσαι τα πάντα και τους πάντες. Με τι γνώσεις; Μηδενικές έως μηδαμινές σίγουρα, αλλά ποιος νοιάζεται; Με τι σκοπό; Εδώ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα: την ατομική προβολή και μέσω αυτής, την έξοδο από την κάθε είδους υπαρξιακή ή επαγγελματική ή οποιαδήποτε άλλη ανυπαρξία.

Σίγουρα, μέσω της ανέλεγκτης χρήσης του διαδικτύου, θα βρεθούν και κάποιοι άλλοι με τον ίδιο σκοπό και αίφνης, το άτομο γίνεται ομάδα, γεννάται αναίτιο αίσθημα σιγουριάς ή δύναμης λόγω της συλλογικότητας και εκεί αρχίζουν και ενεργοποιούνται άλλα πράγματα. Αν δε, τολμήσεις να εκφέρεις διαφορετική άποψη, ακούς τα γνωστά άγνωστα περί δικαιωμάτων στην άποψη, περί Συντάγματος κλπ.

Είναι σίγουρο, ότι όλοι μας έχουμε γίνει αποδέκτες αρνητικής συμπεριφοράς ακόμη και για τα πιο λογικά πράγματα και τότε, όντως αναρωτιέσαι, ως που θα πάει αυτή η κατάσταση; Το να αρνείσαι την ίδια τη λογική, πέραν του ότι χρήζει ιατρικής παρακολούθησης, είναι έντονο πρόβλημα και οδηγεί σταθερά σε αδιέξοδο.

Η λογική, αναφέρει τον αριθμό των απωλειών καθώς και την αιτία. Η παράνοια, επιτρέπει όχι την άρνηση του αριθμού αυτού αλλά την προσπάθεια αλλοίωσης της αιτίας που οδήγησε στον αριθμό. Και εκεί, η φαντασία αρχίζει και καλπάζει κατά το δοκούν και τα κάθε είδους σενάρια κάνουν την εμφάνισή τους ακολουθώντας κατά ένα μαγικό τρόπο, το ότι όσο μεγαλύτερο είναι ένα ψέμα τόσο πιο πιστευτό θα γίνει.

Η επίσημη Πολιτεία οφείλει, να επέμβει την στιγμή που τα πράγματα αρχίζουν να αποκτούν διαστάσεις πέραν των επιτρεπτών ορίων και ακόμη περισσότερο, όταν οι διαστάσεις αυτές αποτελούν παράγοντα του αριθμού απωλειών.

Η περιβόητη κοινή λογική, που τώρα έχει ιατρικό περίβλημα λόγω του κορωνοϊού, υπάρχει στην πλειοψηφία, η οποία και ακολουθεί τις οδηγίες των ειδικών επιστημόνων, ανεξαρτήτως ανησυχιών ή σκέψεων.

Για τους υπόλοιπους, ορθά η Κυβέρνηση και η Δικαιοσύνη ενεργοποιούν όσα νομικά έχουν ψηφιστεί και ισχύουν, όχι από τιμωριτική διάθεση αλλά από ιδιαίτερο καθήκον προστασίας της ίδιας της ζωής και της εύρυθμης και συντεταγμένης λειτουργίας της κοινωνίας.

Γράφει η Θάλεια Χούντα

Το ΝΑΤΟ εδώ και πολλά χρόνια έχει ξεκινήσει τις διαδικασίες ένταξης ή προένταξης στους κόλπους του Χωρών, οι οποίες ανήκαν στο μπλοκ επιρροής της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης και πολλές των οποίων γειτνιάζουν με την ίδια την Ρωσία. Η Ουκρανία, μία εκ των Χωρών αυτών, σαν μόνη ελπίδα σωτηρίας προσβλέπει στην άμεση ένταξη της στο ΝΑΤΟ, ώστε να ανακόψει την όποια Ρωσική διάθεση υπάρχει για μεταξύ τους διμερή αναμέτρηση και ταυτόχρονη απώλεια εδαφών. Λογικό είναι από την πλευρά της. Αποδεκτό όμως από την Ρωσική πλευρά δεν είναι.

Και δεν είναι για πολλούς λόγους, με βασικότερο την για πρώτη φορά ύπαρξη του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας σαν όμορους και μάλιστα, εγγύς της Ρωσίας. Δύο υπερδυνάμεις με άπειρο οπλοστάσιο – συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών όπλων – και με ακόμη πιο άπειρες διαφορές στις θεωρίες σκέψης και ενεργειών θα αντιπαρατεθούν σε μόνιμη βάση και σε απόσταση βολής αεροβόλου όπλου. Πρόκειται να υπάρξει κάτι καλό για την ανθρωπότητα; Σίγουρα όχι. Και σίγουρα, η ισορροπία του φόβου που θα δημιουργηθεί, θα είναι εύθραυστη ανά πάσα στιγμή. Γιατί όλοι γνωρίζουν καλά, ότι το ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ δεν έχει μεγάλη δυνατότητα επιτυχίας επί πολεμικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία και οι ΗΠΑ έχουν επιβάλλει τη βούλησή τους τόσο να προσδιορίσουν το πεδίο της αντιπαράθεσης αυτής και ίσως αυριανής σύγκρουσης σε Ευρωπαϊκό έδαφος και μακριά του δικού της εδάφους όσο και να μετριάσουν τις όποιες απώλειές τους μπορεί να υπάρξουν, δεδομένου ότι οι Ευρωπαϊκές Χώρες θα κληθούν, να αναμετρηθούν και να αντιπαρατεθούν.

Αν είσαι Αμερικανός πολίτης, αυτή η κατάσταση σε εξυπηρετεί άμεσα, όμως αν είσαι Ευρωπαίος πολίτης, τότε θα υπάρξει σίγουρο και πολύ μεγάλο πρόβλημα.

Στο ερώτημα γιατί οι ΗΠΑ ενεργούν με αυτό τον πιεστικό τρόπο, σαν να οδηγούν τα γεγονότα σε αδιέξοδο, έχουν δοθεί πολλές ερμηνείες και θα δοθούν ακόμη περισσότερες.

Στο ερώτημα όμως ενός Ευρωπαίου πολίτη, για το τι μας χωρίζει με τη σημερινή Ρωσία, δύσκολα θα δοθούν ρεαλιστικές και πειστικές απαντήσεις. Παλαιά, η μόνιμη απάντηση ήταν περί πολιτικής και περί κοσμοθεωρίας του κομμουνισμού και εκεί άρχιζε και τελείωνε η συζήτηση. Σήμερα όμως τι μπορεί να απαντήσει ο οποιοσδήποτε;

Μας χωρίζει, ότι η Ρωσία τροφοδοτεί την Ευρώπη με φυσικό αέριο και με τον τρόπο αυτό ζεσταινόμαστε; Μας χωρίζει, ότι η Ρωσία και οι πολίτες της ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο είτε για επιχειρήσεις είτε για τουρισμό και τροφοδοτούν τις εθνικές οικονομίες με ένα αρκετά μεγάλο εισόδημα που δαπανούν; Μας χωρίζει το Ρωσικό πολιτικό σύστημα, το οποίο εκλέγεται με τη διενέργεια εκλογών, ανεξαρτήτως προσώπου εκλογής;

Η αληθινή απάντηση είναι, ότι την Ευρώπη με τη Ρωσία δεν τις χωρίζει τίποτα. Τις ΗΠΑ με τη Ρωσία και τις όποιες σκέψεις περί μοναδικότητας υπερδυνάμεως στο παγκόσμιο στερέωμα, μπορεί να τις χωρίζουν πολλά. Εκεί αρχίζουν και εκεί τελειώνουν όλα. Ένα διμερές πρόβλημα, τείνει να καταστεί παγκόσμιο και εμείς, απλώς παρατηρούμε, ακολουθούμε όποτε μας καλέσουν και ευελπιστούμε για το μέλλον μας, αν τύχει να είμαστε από τη πλευρά που θεωρητικά θα επικρατήσει.

Ευελπιστώ, να μην γίνει προσπάθεια πολιτικής εργαλιοποίησης του αποτελέσματος που θα προκύψει, αν και στο παρελθόν υπήρξαμε μάρτυρες τέτοιων φαινομένων, όπου το ένα ή το άλλο πολιτικά κόμματα πανηγύριζαν και ιδιοποιούνταν την επαγγελματική ψήφο των Δικηγόρων. 

Βεβαίως, υπήρξαν και αρκετοί Πρόεδροι του ΔΣΑ, οι οποίοι απέκτησαν την Βουλευτική ή την Υπουργική ιδιότητα, κατερχόμενοι στον πολιτικό στίβο με την «προίκα» της ιδιότητάς τους, όπως υπήρξαν και υπάρχουν πολλοί Δικηγόροι στα Κυβερνητικά σχήματα.

Σε κάθε περίπτωση, οι δικηγορικές Εκλογές αφορούν πρωτίστως την συγκεκριμένη επαγγελματική ομάδα, η οποία και θα ψηφίσει με κριτήρια πρωτίστως απτόμενα της καθημερινής λειτουργίας της, αφού η δικηγορική ημέρα χωρίζεται σε δύο μέρη: το πρωί στα Δικαστήρια και από το μεσημέρι και μετά στα γραφεία τους.

Η προσέλευση στα Δικαστήρια συμπεριλαμβάνει τόσο το αρχικό στάδιο της καταθέσεως των δικογράφων όσο και αυτό της διεξαγωγής των δικών.

Και τα δύο σημαντικά και τα δύο απασχολούν για ώρες των Δικηγόρους και αυτά τα δύο, κατά γενική ομολογία, θα αποτελέσουν το βαρόμετρο της ψήφου, αφού αποτελούν τις πραγματικές συνθήκες της δικηγορικής λειτουργίας.

Σίγουρα, δεν έχει φθάσει ακόμη το ιδανικό σημείο λειτουργίας αλλά εξίσου σίγουρα, έχουν γίνει σοβαρά βήματα προόδου, τα οποία έχουν βελτιώσει σημαντικά την εικόνα πχ όπως όλοι οι Δικηγόροι αναφέρουν, με την ηλεκτρονική κατάθεση των δικογράφων από τα γραφεία τους, έχουν περισσότερη ώρα δημιουργικής εργασίας και δεν σπαταλούν ατελείωτες ώρες στις ουρές των Γραμματειών.

Το μήνυμα των Δικηγορικών Eκλογών, εκτός των Δικηγόρων, αφορά και το Υπουργείο Δικαιοσύνης, σαν πολιτικά προϊσταμένη Αρχή και σαν έχουσα μόνιμη σχέση τόσο με την εικόνα των Δικαστηρίων όσο και με το νομοθετικό κομμάτι, κυρίως δε αυτό των αλλαγών στις Δικονομίες ή τους Κώδικες οι οποίες και έχουν σαν τελικό αποδέκτη τον πολίτη.

Αναγνωρίζοντας τον ρόλο του Δικηγόρου, οι αρμόδιες Επιτροπές με τη συμμετοχή Δικηγόρων αποφασίζουν τις όποιες τροποποιήσεις, σύμφωνα με τα εκάστοτε δεδομένα και εισηγούνται στο Υπουργείο.

Τέλος, το μήνυμα των δικηγορικών εκλογών αφορά όλους εμάς τους πολίτες, αφού ο κοινωνικός ρόλος του Δικηγόρου, με τη νομική συμπαράσταση δίπλα στον καθ’ ένα μας και την διασφάλιση των δικαιωμάτων μας, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Δημοκρατίας και της ομαλής λειτουργίας της.

Όποιος θεωρεί ότι αδικήθηκε ή επιθυμεί να διεκδικήσει όσα δικαιούται ή θέλει να διασφαλίσει καταστάσεις, αμέσως επικοινωνεί με τον Δικηγόρο του και θα λάβει την κατάλληλη επιστημονική λύση.

Ευχή όλων μας, οι οποίοι δεν είμαστε Δικηγόροι, είναι με το εκλογικό αποτέλεσμα που θα προκύψει, να προχωρήσει το Δικηγορικό Σώμα ακόμη πιο μπροστά στους επιστημονικούς και κοινωνικούς αγώνες του και να παραμείνει σταθερά δίπλα στον κάθε πολίτη ως αρωγός.

Πόσο διάστημα αντιστάθηκε στον Άξονα κάθε Ευρωπαϊκή χώρα:

Ελλάδα – 219 ημέρες
Νορβηγία – 61 ημέρες
Γαλλία – 43 ημέρες
Πολωνία – 30 ημέρες
Βέλγιο – 18 ημέρες
Ολλανδία – 4 ημέρες
Γιουγκοσλαβία – 3 ημέρες
Δανία - 0 ημέρες.
Λουξεμβούργο – 0 ημέρες
Τσεχοσλοβακία – 0 ημέρες
Αλβανία - 0 ημέρες

Η κατάσταση στην Ευρώπη, τόσα χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν έχει μεταβληθεί και πολύ από την άποψη των Δυνατών Χωρών της, με μόνες αλλαγές την Ιταλία και την Ισπανία και, κυρίως, ότι οι ΗΠΑ εδραιώθηκαν μόνιμα στην περιοχή και χρησιμοποιούν την Μεγάλη Βρετανία ως το «μακρύ χέρι» τους στους ευρωπαϊκούς οργανισμούς.

Από τις Χώρες αυτές που αντιστάθηκαν στον Άξονα απουσιάζει η Τουρκία. Και αυτό είναι ένα δείγμα της διαχρονικής πολιτικής της. Ακόμη πιο χαρακτηριστικό όμως δείγμα της διαχρονικής Τουρκικής πολιτικής είναι το γεγονός, ότι … κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία, όταν ήταν ζήτημα χρόνου η ολοκληρωτική κατάρρευσή της και η άνευ όρων παράδοσή της στους Συμμάχους, ώστε να προσμετρηθεί και αυτή στην πλευρά των νικητών.

Η Χώρα μας μετά τον πόλεμο ενσωμάτωσε τα Δωδεκάνησα, σαν μία μικρή αναγνώριση της προσφοράς της. Τα Δωδεκάνησα, για τα οποία η Τουρκία, με την μηδενική συμμετοχή και τους μηδέν νεκρούς στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, από το 1974 έως σήμερα έχει το θράσος να εκφέρει γνώμη και να τα θεωρεί εντός της ζώνης των φαντασιώσεών της. Σαν θέση δε, προβάλλει το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησής τους, το οποίο μόνο η τότε Σοβιετική Ένωση έθεσε μετ’ επιτάσεως. Η όποια αναφορά στην Στρατιά του Αιγαίου που τα εποφθαλμιά, αποσιωπάται.

Τι έχει αλλάξει στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας; Τίποτα απολύτως. Παραμένει σταθερή στις γραμμές της και με διάφορα ανατολίτικα παζάρια και τεχνάσματα φροντίζει να είναι πάντα εντός των εξελίξεων, διασφαλίζοντας το αποτέλεσμα εκ των προτέρων.

Και το κυριότερο, χωρίς ποτέ ο στρατός της να εμπλακεί σε μάχες με οργανωμένο αντίπαλο Στρατό, ώστε να υπάρχει σημείο σύγκρισης. Η μία και μοναδική φορά που τόλμησε η Τουρκία να στείλει στρατό ήταν στην Κορέα, όπου έκαναν λάθος και επιτέθηκαν στους Συμμάχους Νοτιοκορεάτες, ενώ όταν αντιμετώπισαν τον τότε κανονικό εχθρό δηλαδή τους Κινέζους, κατακρεουργήθηκαν.

Μέχρι σήμερα, τα παζάρια έχουν καταφέρει, η Τουρκία να θεωρείται αξιόπιστος ή αναγκαίος φίλος πολλών και κυρίως των Βρετανών, εκμεταλλευόμενη την γεωγραφική της θέση, την θρησκεία της σε σχέση με τις παρεμβάσεις ή τον έλεγχο μέσω αυτής άλλων Αραβικών Κρατών και τέλος, τις στρατιωτικές της επιτυχίες έναντι διαφόρων φυλών γειτονικών Κρατών.

Στον στρατιωτικό τομέα η Ελλάδα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και εάν και όταν έρθει η ώρα αυτή, συγκρίνοντας όλα τα ποιοτικά και εξοπλιστικά δεδομένα, το τελικό αποτέλεσμα είναι σίγουρο.

Στον διπλωματικό τομέα έχουμε κερδίσει πολλά αλλά ταυτοχρόνως, αναλωνόμαστε πολύ περισσότερο απ’ όσο πρέπει ακολουθώντας το Τουρκικό παζάρι. 

Οι όποιες πρωτοβουλίες πρέπει να εκπορεύονται αποκλειστικά και μόνο από μία ενιαία Εθνική Στρατηγική, σαν προϊόν της δικής μας βούλησης και με στόχο την διασφάλιση και ενδυνάμωση των επιλογών μας και όχι για να απαντήσουμε στις Τουρκικές ονειρώξεις και στα όποια ανιστόρητα θέματα θέτει.

Ας μην ξεχνάμε, ότι η διπλωματία μας έχει στην φαρέτρα της «τις δυνατές πλάτες» των Ενόπλων Δυνάμεων της Χώρας, κάτι που η Τουρκία για τις δικές της Ένοπλες Δυνάμεις το βάζει στο παζάρι μόνο σαν θεωρία.

Ποτέ δεν είναι αργά για τις Πολιτικές δυνάμεις της Χώρας, να συμφωνήσουν σε αυτόν τον σοβαρότατο τομέα της Εθνικής Στρατηγικής, κάτι που η Κοινωνία απαιτεί και θα αγκαλιάσει αμέσως. Ίσως μάλιστα, να είναι η πιο κρίσιμη ώρα για την σύμπραξη αυτή.

Κι όμως, ούτε σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα υπήρξε ομοφωνία στη Βουλή, αφού η Αντιπολίτευση, ως προς την Γαλλία, ήγειρε το θέμα του «Σαχέλ» και της πιθανής αποστολής σε αυτό Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. 

Επί της ουσίας, ουδείς πολίτης πείστηκε από το επιχείρημα αυτό και διατηρώ αμφιβολίες, κατά πόσο πείστηκαν οι ίδιοι οι βουλευτές που το προέταξαν. Ίσως, θα ήταν πολιτικά πιο έντιμο, να πουν, ότι θα καταψηφίζουμε ό,τι φέρνει προς ψήφιση η Κυβέρνηση, παρά να γίνεται προσπάθεια εφευρέσεως διαφόρων δικαιολογιών.

Τα επιχειρήματα ως προς το υπέρ, είναι πολλά, αλλά ας εστιάσουμε πρώτα απ’ όλα στο βασικότερο: η κάθε Συμφωνία είναι αμφοτεροβαρής δηλαδή δίνεις και παίρνεις. Εμείς, με τη λογική της Αντιπολίτευσης, πρέπει μόνο να παίρνουμε. Γιατί; Είμαστε κάτι το πολύ δυνατό στρατιωτικά και οικονομικά στο παγκόσμιο στερέωμα ή είμαστε αυτόνομοι στον εξοπλιστικό μας τομέα ή δεν έχουμε ανάγκη βοηθείας στα ανοικτά εθνικά θέματά μας;

Η απάντηση είναι απλή και διαχρονική: όλοι έχουν ανάγκη συνεργασιών και ιστορικά, σε κάθε διακρατική Συμφωνία που έχει υπογραφεί, συνεισφέρουν αναλογικά και τα δύο συμβαλλόμενα μέρη. Η Ελλάδα είναι μία υπολογίσιμη Δύναμη στη νευραλγική θέση της οριογραμμής Ασίας και Ευρώπης, με άκρως υπολογίσιμες Ένοπλες Δυνάμεις που εξοπλίζονται από το εξωτερικό και οφείλει, πρωτίστως, να διασφαλίζει την ακεραιότητά της και την πορεία της.

Αυτό συνέβη εν προκειμένω και με τις δύο αυτές Συμφωνίες. Δεν παραχωρήθηκε εθνικό έδαφος – αν είναι δυνατόν – αλλά τουναντίον, διασφαλίστηκε περισσότερο η εδαφική μας ακεραιότητα με την επιπλέον επικούρηση των Ενόπλων Δυνάμεών μας. Ίσως, η αντίδραση της Τουρκίας είναι η καλύτερη απάντηση, για το κατά πόσο σημαντικές ήταν αυτές οι δύο Συμφωνίες.

Όσον αφορά το Σαχέλ, ποιος από εμάς πιστεύει, ότι η Γαλλία δεν έχει επέμβει έως σήμερα και στον υποθετικό βαθμό που επιθυμεί, αναμένοντας από εμάς να την συνδράμουμε;

Για τις ΗΠΑ θεωρώ, ότι είναι περιττή οποιαδήποτε ανάπτυξη των γνωστών σε όλους μας σχέσεών μας και της άμεσης ανάγκης που τις έχουμε στο σύνολο των θεμάτων μας. Πάντως, δεν θυμάμαι όταν η Αντιπολίτευση κυβερνούσε τη Χώρα, να διέκοψε τις σχέσεις αυτές ή να έθεσε ζητήματα, που τώρα προβάλλει. Και η ίδια είχε ακολουθήσει την πεπατημένη και ο τότε Πρωθυπουργός είχε παρευρεθεί με τον πρώην Πρόεδρο των ΗΠΑ σε εκδήλωση κλπ.

Εν τέλει, αποστολή του Υπουργείου Εξωτερικών είναι η υλοποίηση του Κυβερνητικού σχεδιασμού για ενίσχυση της Χώρας στο εξωτερικό με Συμφωνίες που λειτουργούν υπέρ της. Αυτό έγινε και με τις συγκεκριμένες Συμφωνίες και οι συμμετέχοντες είναι άξιοι συγχαρητηρίων.

Γιατί, για να φθάσουμε στο σημείο της συμφωνίας και υπογραφής, έχει προηγηθεί διπλωματικός μαραθώνιος συζητήσεων και ανταλλαγής απόψεων ως προς την εισφορά εκάστου μέλους και των αντίστοιχων ανταλλαγμάτων που θα λάβει. Και πρέπει να συνυπολογιστεί, ότι σε ένα παγκόσμιο επίπεδο που αλλάζουν τα δεδομένα και οι ισορροπίες, είναι πλέον επιτακτικό να πάρουμε σταθερή θέση και αυτό ορθώς πράξαμε.

Κάνοντας λόγο για Ευρώπη, αναφερόμαστε πρώτα απ’ όλα στη Γερμανία. Μετά από πολλά χρόνια αποχωρεί η Α. Μέρκελ και ο νέος συνασπισμός κομμάτων που επιθυμεί να κυβερνήσει, κρύβει πολλές αντιθέσεις μεταξύ τους, με κυριότερη την προτεραιότητα εκάστου στους βασικούς τομείς. Η οικονομία δεν αναμένεται να επηρεαστεί άμεσα αλλά η εξωτερική πολιτική σίγουρα θα έχει διαφοροποιήσεις απ’ όσα μέχρι σήμερα ισχύουν. Διαφοροποιήσεις που εστιάζονται στις αντιλήψεις των κομμάτων του συνασπισμού, οι οποίες πιθανό να οδηγήσουν σε αλλαγή πολλών δογμάτων περί «εχθρών» και «φίλων».

Η Γαλλία, μετά την αναπάντεχη συμπεριφορά του νέου συνασπισμού με πρωτεργάτη τις ΗΠΑ, ήδη έχει προχωρήσει σε μονομερής ενέργειες ενίσχυσης της αμυντικής βιομηχανίας της – της Χώρας μας συμπεριλαμβανομένης – και έχει δώσει βαρύτητα στη διατήρηση του ηγετικού της προφίλ, σαν κάτοχος πυρηνικών. Στον οικονομικό τομέα δεν μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω από την παραμονή της στην όποια σταθερότητα κατέχει και αυτός είναι άλλος ένας λόγος, όπου αναγκαστικά θα δώσει έμφαση στην εξωτερική της πολιτική, αναμένοντας τη Γερμανία και βλέποντας με άλλο μάτι τη Μ. Βρετανία.

Μια Μ. Βρετανία, όπου μετά το Brexit έχουν αρχίσει να εμφανίζονται τα πρώτα προβλήματα αυτής της πολιτικής επιλογής, με αυτό της μή υπάρξεως ικανού αριθμού επαγγελματιών οδηγών βυτιοφόρων να δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα στον ανεφοδιασμό.

Η οικονομία της δέχεται σκληρές πιέσεις και, ίσως υποστεί τα αποτελέσματα των φαντασιώσεων περί αναβίωσης του παρελθόντος της, αφού επισήμως πλέον αποτελεί το «μακρύ χέρι» των ΗΠΑ στην Ευρώπη και αυτό, μάλλον, δεν θα είναι πολύ καλό. Σε κάθε περίπτωση, η εξωτερική πολιτική της είναι επίσης ταυτόσημη με τον ΗΠΑ, με πιθανή εξαίρεση την στάση της έναντι της Τουρκίας, όπου τίποτα δεν μοιάζει ικανό να την διαβρώσει.

Η Ιταλία και η Ισπανία αναλώνονται με εσωτερικά τους θέματα, στην προσπάθειά τους να επανέλθουν κοινωνικά και οικονομικά στην μετά-κορωνοϊού εποχή, απέχοντας πλήρως από το γίγνεσθαι παγκοσμίως και τις μεταβολές που έχουν ήδη έρθει αλλά και αυτές που έπονται.

Όλα αυτά, με τον Χειμώνα προ των πυλών και την ενεργειακή κρίση εδραιωμένη πάνω από την Ευρωπαϊκή Ήπειρο. Ποια είναι η λύση και ίσως, η μόνη λύση; Η Ρωσία. Αυτό που πολλοί απευχόντουσαν και ακόμη περισσότεροι φοβόντουσαν είναι πλέον η μόνη πραγματικότητα. Αποτελεί μονόδρομο για την Ευρώπη η στροφή προς τον Πρόεδρο Πούτιν και η προσπάθεια συνεργασίας στον ενεργειακό τομέα τόσο ως προς την τιμή του φυσικού αερίου όσο και ως προς την συνεχή παροχή του.

Δεν μπορεί να υπάρξει Κυβέρνηση, η οποία δεν θα είναι σε θέση να προσφέρει θέρμανση στους πολίτες της και γνωρίζοντάς το καλύτερα όλων η Ρωσική Κυβέρνηση θεωρείται βέβαιον, ότι θα επιδιώξει λύσεις και στον πολιτικό τομέα. Λύσεις, που θα φέρουν σε δύσκολη θέση αποφάσεις συλλογικών οργάνων αλλά θα μοιάζουν με μονόδρομο. Υπάρχει πχ περίπτωση λήψης μέτρων κατά της Ρωσίας, την ίδια στιγμή που αυτή θα τροφοδοτεί με φυσικό αέριο τους «τιμωρούς» της; Και επειδή έχει αποδειχθεί, ότι η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής είναι μακριά και επίπονη εργασία, η Ρωσία αδράζοντας την ευκαιρία θα φροντίσει να διασφαλίσει τα συμφέροντά της για βάθος χρόνου.

Σε αυτό το θολό ακόμη τοπίο η Ευρώπη προσπαθεί να βρει τον βηματισμό της, όντας στα όχι καλύτερα πολιτικό και οικονομικό σημεία της. Ιστορικά, ανά δεκαετία είχαμε πολιτικές εξελίξεις και εμφανή σημάδια οριοθετήσεως του τότε μέλλοντος. Σήμερα, είμαστε στο ίδιο χρονικό στάδιο, με τις δικές του δυσκολίες και τις δικές του ιδιαιτερότητες, αφού έχουν υπάρξει μεταβολές. Ας ελπίσουμε, ότι σαν Χώρα και σαν μέλος της Ευρώπης θα επηρεαστούμε κατά το πλείστον από τα θετικά σημεία των εξελίξεων, δεδομένων και των μέχρι σήμερα επιλογών μας.

Εδώ τίθεται ένα ερώτημα και ένα δεδομένο. Το ερώτημα είναι, με ποιες επιστημονικές γνώσεις εμμένουν στην αντιεμβολιαστική τους τοποθέτηση, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την οικογένεια και τον κοινωνικό και εργασιακό τους περίγυρο και το δεδομένο είναι, ότι όσοι έχουν εμβολιαστεί, δεν πέθαναν, δεν «έβγαλαν ουρές και κέρατα», αντιμετωπίζουν σε πολύ μεγάλα ποσοστά πιο ήπια τον κορωνοϊό και δεν βάζουν κανέναν σε κίνδυνο ζωής.

Παρά ταύτα, οι αντιεμβολιαστές πρέπει να νιώθουν χαρούμενοι και υπερήφανοι, γιατί για μία ακόμη φορά κατόρθωσαν, να οδηγήσουν την κατάσταση στη Β. Ελλάδα και ειδικότερα στη Θεσσαλονίκη σε τέτοιο σημείο, ώστε να ληφθούν εκ νέου έκτακτα μέτρα. Το δε σημείο που έχει φθάσει η κατάσταση, δεν αμφισβητείται από κανέναν, αφού είναι προϊόν επιστημονικής μελέτης των δεδομένων.

Αν ληφθεί υπ’ όψιν, ότι από τις 13 Σεπτεμβρίου έχουν τεθεί σε ισχύ μέτρα ελέγχου κατά την είσοδο σε δημόσιες υπηρεσίες, εστιατόρια, καφέ, μπαρ κλπ εύλογα μπορούμε να συμπεράνουμε, ότι τα μέτρα αυτά στη Θεσσαλονίκη εφαρμόζονται πλημμελώς. Άλλως, δεν θα είχαμε οδηγηθεί στα περιοριστικά μέτρα. Η δε πλημμέλεια αφορά όλους, από τον κάθε πολίτη που δεν προσέχει και τον κάθε επιχειρηματία που χάριν του πελάτη δεν ελέγχει τα ιατρικά έγγραφα έως την Ηγεσία της Αστυνομίας της πόλης που έχει γίνει απλώς θεατής των συμβάντων.

Τα δε «σενάρια» ότι αυτό συνέβη, για να μην πραγματοποιηθούν οι εορταστικές εκδηλώσεις στην πόλη, μόνο γέλωτα μπορεί να προκαλέσει, αφού δεν μπορεί να στηριχθεί σε καμία λογική σκέψη και συνειρμό. Εξ’ άλλου, από «σενάρια και θεωρίες συνομωσίας» έχουμε πια γίνει αποδέκτες χιλιάδων. Οι θάνατοι όμως όσων νοσούν και δεν είναι εμβολιασμένοι, σε συντριπτικό ποσοστό, είναι κάτι, που δεν αποτελεί σενάριο αλλά την σκληρή πραγματικότητα.

Όταν μάλιστα, η οικονομική ζωή της Χώρας και της Θεσσαλονίκης έχει αρχίσει και κινείται σε ανοδική τροχιά, είναι κρίμα να μας απασχολεί σαν είδηση το κομμάτι των αντιεμβολιαστών και όχι το επιχειρηματικό, το οποίο είναι η ζωντανή απόδειξη προόδου. Γιατί τα φώτα της προβολής έπρεπε να έχουν εστιάσει στη γενναία προσπάθεια όλων αυτών των ανθρώπων, που με μεγάλο αγώνα ξεπερνούν όσα η κρίση προκάλεσε και δημιουργούν την επόμενη ημέρα.

Κι μέσα σ’ αυτό το δύσκολο τοπίο της Θεσσαλονίκης, προέκυψαν και τα επεισόδια ανάμεσα σε μαθητές, αντιεξουσιαστές και όσους άλλους βρέθηκαν στη Σταυρούπολη, τον Εύοσμο και το κέντρο της πόλης με τις πορείες. Πέραν της κοινωνικής αναταραχής, των αστυνομικών μέτρων και των πολιτικών προεκτάσεων των επεισοδίων, είναι πολύ εύκολο να σκεφτούμε, την υπερμετάδοση του κορωνοϊού σε όλο αυτό το πλήθος ανθρώπων, όπου συμμετείχαν χωρίς κανένα μέτρο προφύλαξης.

Και όλα αυτά, για την πιο αγαπημένη πόλη μας και ένα διαχρονικό τόπο προορισμού.

Εν κατακλείδι, όπως έχει πλειστάκις τοποθετηθεί ο Πρωθυπουργός, είναι ευχής έργον, να μην «κλείσει» πάλι όλη η Χώρα και για χατίρι κάποιων να γονατίσουν οι πολλοί. Γιατί πλέον, αν ληφθούν συνολικά μέτρα, θα μιλάμε για ολοκληρωτική καταστροφή των πάντων.

Tης Θάλειας Χούντα – δημοσιογράφου

Πρώτα απ’ όλα, υπάρχει πλέον ένας ειδικότερος ¨συνεταιρισμός¨ εντός των πλαισίων του ΝΑΤΟ, ο οποίος ουδείς γνωρίζει, εάν θα κινείται μόνος του και όποτε κρίνει ο ίδιος, αυτόνομα ή θα επικαλείται τα αντίστοιχα άρθρα συνδρομής της γενικότερης Συμμαχίας και θα κινητοποιεί το σύνολο των Κρατών που απαρτίζουν την Συμμαχία.

Κατόπιν, τίθεται ευθέως θέμα εμπιστοσύνης μεταξύ των γενικών Συμμάχων, δεδομένου ότι κάποιοι εξ’ αυτών (ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία) επιλεκτικά εξοπλίζουν με πυρηνικά όπλα, όποιον αποφασίσουν.

Οι υπόλοιποι Σύμμαχοι θεωρούν εαυτούς «δευτέρας κατηγορίας», αφού το οπλοστάσιό τους και η ανανέωσή του στηρίζονται αποκλειστικά από τις διαθέσεις ή καλύτερα, από τα σχέδια των λοιπών Συμμάχων.

Επίσης, ουδεμία προγενέστερη ενημέρωση υπήρξε και άπαντες οι λοιποί Σύμμαχοι «τρέχουν», για να διευκρινίσουν τις εμπορικές σχέσεις τους ή τις Συμφωνίες που ήδη υλοποιούνται με την Κίνα. Υλοποίηση, που συμπεριλαμβάνει λιμάνια, αεροδρόμια, εμπορικούς σταθμούς κ.λπ.

Και ενώ περιμέναμε, να υπάρξουν αντιδράσεις από πλευράς Κίνας, είναι η Γαλλία αυτή που εκτέθηκε περισσότερο απ’ όλους και γι’ αυτό έχουμε δει μόνο δικές της αντανακλαστικές κινήσεις.

Έχει να διαχειριστεί πολλά και σοβαρά ζητήματα, όπως πχ τα δισεκατομμύρια ευρώ που θα απωλέσει η αμυντική της βιομηχανία λόγω της διάλυσης της συμφωνίας με την Αυστραλία για την κατασκευή υποβρυχίων, την αξιοπιστία της σαν μία εκ των Ισχυρών Δυνάμεων με πυρηνικά, η οποία επλήγη καίρια τόσο από την μή γνώση της για τη νέα Συμμαχία όσο και από την μή συμμετοχή της σε αυτή, τη θέση της στα νέα γεωπολιτικά δεδομένα που θα δημιουργηθούν και η οποία πλέον είναι υποτιμημένη, την εμπορική της διαδρομή στο παγκόσμιο στερέωμα κλπ.

Σε κάθε περίπτωση, η αρμόδιες Υπηρεσίες των Γάλλων «πιάστηκαν στον ύπνο», αφού ουδέν γνώριζαν περί της εξέλιξης αυτής και εξέθεσαν εαυτόν αλλά και την Κυβέρνησή τους.

Η Κίνα μέχρι στιγμής έχει εκδώσει μία τυπική ανακοίνωση διαμαρτυρίας και μέχρι εκεί. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα τους ενδιαφερόμενους, αφού εντός των κλειστών τειχών του Πεκίνο δεν είναι εύκολη η πρόσβαση στη γνώση των όποιων αποφάσεων παρθούν, οι οποίες και σίγουρα θα παρθούν.

Αποφάσεις με βαρύτητα αφού η Κίνα διαθέτει δικό της οπλοστάσιο, δικό της Στρατό πολλών εκατομμυρίων, δικό της νόμισμα και δική της τεράστια παγκόσμια εμπορική δύναμη, τα οποία την κατατάσσουν στις τρεις Υπερδυνάμεις.

Η έτερη Υπερδύναμη, η Ρωσία, παρακολουθεί τις εξελίξεις και σίγουρα, θα έχει λόγο σε αυτές. Η στενότερη ή ευρύτερη περικύκλωσή της δεν είναι ανεκτή, πέραν των ορίων που έχει θέσει η ίδια και στην πράξη υπερασπίζεται, σε συνδυασμό όμως με το ότι βρέθηκαν οι «πρόθυμοι», για να τα τσακωθούν με την Κίνα και να κάνουν εν μέρει και την δική της δουλειά.

Όλα αυτά, είναι δυστυχώς προάγγελος δυσμενών εξελίξεων, οι οποίες θα συμπαρασύρουν και την Χώρα μας. Είναι όμως άλλη μία απόδειξη, του τρόπου που αποφασίζουν και ενεργούν οι ισχυροί Σύμμαχοί μας, οι οποίοι αποβλέπουν μόνο στους δικούς τους σχεδιασμούς.

Η πρόσφατη μάλιστα δήλωση του Αμερικανού Ναυάρχου Διοικητή των Δυνάμεων του ΝΑΤΟ ότι οι «διαφορές μας» με την Τουρκία δεν αποτελούν πρόβλημα του ΝΑΤΟ αλλά είναι «διμερές πρόβλημα αμφισβητούμενων περιοχών δύο Κρατών», δεν επιτρέπει πολλά περιθώρια παρερμηνείας τόσο στην ουσία της όσο και στον τύπο της, ο οποίος δεν τηρήθηκε ούτε για τα μάτια του κόσμου…

Tης Θάλειας Χούντα – δημοσιογράφου

Δεν είναι πρόθεσή μου, να αναλύσω με αριθμούς κάθε συγκεκριμένη εξαγγελία αλλά είναι πρόθεσή μου, να σημειώσω το αυτονόητο: κάθε παροχή που δίνεται στην κοινωνία, είναι καλοδεχούμενη. Εξ’ άλλου, γι’ αυτό δεν γίνονται και οι κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες;

Και η κοινωνία έχει ανάγκη την κρατική στήριξη, ιδιαίτερα σε δύσκολες εποχές, με σκοπό να επανεκκινήσει η παραγωγική οικονομία και να σταθεί εκ νέου στα πόδια της.

Σίγουρα, ο Πρωθυπουργός δεν είναι δυνατόν, να ικανοποίησε τους πάντες και για τα πάντα. Κανένας Πρωθυπουργός δεν το έχει πράξει αυτό. Σίγουρα όμως, έδωσε την εκκίνηση της επόμενης ημέρας και δεν έμεινε στο να δώσει μόνο το στίγμα του.

Αυτό είναι από μόνο του μία μεγάλη κίνηση. Σαν κοινωνία έχουμε χορτάσει από προθέσεις και από ιδέες και η απαίτηση πλέον είναι για συγκεκριμένα πράγματα.

Αναμφίβολα, γίνεται και η πολιτική σύγκριση με την προηγούμενη Κυβέρνηση και τότε, με απλή ρεαλιστική ματιά, η απόδειξη είναι αυταπόδεικτη. Υπάρχει ανάμεσα στην τωρινή και την προηγούμενη Κυβέρνηση τεράστια διαφορά στην ασκούμενη πολιτική και την διαφορά αυτή την κατανοεί ο κάθε πολίτης.

Γνωρίζουμε, ότι η οικονομία ήταν η αιτία της εκλογικής ήττας του ΣΥΡΙΖΑ, αφού όλοι οι φορολογούμενοι είχαν στην κυριολεξία «ματώσει» και άκρη δεν βρισκόταν πουθενά. Αν προσθέσουμε, το ότι κάθε ημέρα άλλαζαν όσα ελέχθησαν την προηγουμένη, τις ιδεοληψίες περί παντός επιστητού και το Μάτι, ως προς την διαχείριση και την εκατόμβη των νεκρών, θεωρείται λογικό το εκλογικό αποτέλεσμα που ήρθε, αφού από την άλλη, υπήρχε πιο ρεαλιστική και εφαρμόσιμη πρόταση.

Οι ίδιοι οι επιχειρηματίες εστιάζουν σε μία βασική διαφορά: επί ΣΥΡΙΖΑ αν χρωστούσες στο Δημόσιο, αν είχες ρυθμίσει τις οφειλές σου και αν τηρούσες τη ρύθμιση, η Τράπεζα είχε κατασχέσει τον λογαριασμό σου. Επί σημερινής Κυβερνήσεως και με τα ίδια ισχύοντα, ο λογαριασμός δεν κατάσχεται και οι επιχειρήσεις λειτουργούν κανονικά.

Τόσο απλή διαφορά αλλά και τόσο ουσιαστική στο πως η κάθε Κυβέρνηση επιθυμεί να κινείται ο παραγωγικός ιστός της κοινωνίας. Πέραν δε των επιχειρήσεων και οι ελεύθεροι επαγγελματίες θυμούνται το ακατανόητο ύψος των φόρων και των εν γένει οφειλών τους, οι οποίες τους είχαν οδηγήσει είτε στο κλείσιμο είτε στην ένδεια.

Την τελειότητα δεν θα την βρούμε ποτέ στις Κυβερνήσεις μας, όπως και στις Κυβερνήσεις όλου του κόσμου. Αυτό που επιθυμούμε να βρούμε, είναι το Κράτος σαν λογικό αρωγό στην επαγγελματική προσπάθεια του καθ’ ενός μας και όχι σαν τιμωρό. Η Χώρα μας συνεχίζει να στηρίζεται κυρίως στην ελεύθερη οικονομία, μέσω των επαγγελματιών της και του καθημερινού τους αγώνα.

Αγώνας που αποφέρει επενδύσεις στα επαγγελματικά αλλά και στα οικογενειακά επίπεδα, αφού τα έσοδα κατανέμονται στους τομείς αυτούς.

Γι’ αυτά, εν συντομία, η παρουσία του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ ήταν ουσιαστική, συγκεκριμένη και έδωσε προοπτική μέσω των παροχών και του τρόπου σκέψης και ενέργειας.

της Θάλειας Χούντα – δημοσιογράφου

Τις ημέρες που πέρασαν, συνέβησαν δύο γεγονότα, τα οποία έθεσαν σε πλήρη αμφιβολία – έως του βαθμού σιγουριάς, την αξιοπιστία των εμπλεκομένων.

Στο διεθνές επίπεδο, είχαμε την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, κατά τον πλέον ατιμωτικό τρόπο. Όλα όσα επένδυσαν επί είκοσι χρόνια σε έμψυχο και άψυχο δυναμικό, κατέρρευσαν στο πιο σύντομο χρονικό διάστημα, που έχει καταγράψει η πολεμική και πολιτική ιστορία τα τελευταία χρόνια.

Οι Ταλιμπάν αιφνιδίασαν τους πάντες δηλαδή όλες τις περιβόητες μυστικές υπηρεσίες των Δυτικών Κρατών και τα πάντα δηλ. όλα τα θεωρούμενα ως ασφαλή σημεία τελικής αντίστασης και σύγχρονα οπλικά συστήματα και επανήλθαν στην εξουσία του Αφγανιστάν ως οι απόλυτοι κυρίαρχοι. Το τι θα πράξουν, είναι γνωστό σε μεγάλο βαθμό και οι εικόνες με τους χιλιάδες Αφγανούς που ήθελαν, να εγκαταλείψουν τη Χώρα τους, είναι η καλύτερη απόδειξη για όλους εμάς.

Τι έκαναν οι ΗΠΑ; Εγκατέλειψαν τους πάντες και τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων Αφγανών που συνεργάστηκαν μαζί τους, στο έλεος των Ταλιμπάν. Εγκατέλειψαν όμως και κάτι πολύ πιο σημαντικό. Την αξιοπιστία τους. Τόσο σαν Υπερδύναμη όσο και σαν εγγυήτρια και ρυθμιστή καταστάσεων. Και αυτό είναι κάτι, που θα σημαδέψει για πολλά χρόνια όλες τις εκφάνσεις της πολιτικής των ΗΠΑ στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Αρκεί, να αναλογιστούμε τον αριθμό των Κρατών, τα οποία παγκοσμίως είναι «δεμένα» στο άρμα των ΗΠΑ, για γίνει κατανοητό το μέγεθος της αμφισβήτησης, που δημιουργήθηκε. Και αρκεί, να αναλογιστούμε, το πώς θα αντιδράσουν αύριο σε κάποια ανάλογη ή ομοειδή κατάσταση, για να γίνει κατανοητό, ότι πλέον κανένας δεν θα πρέπει να περιμένει τίποτα από τον οποιονδήποτε τρίτο. Ο καθένας, όπως λέει ο λαός μας, «μέχρι εκεί που φτάνουν τα χέρια του».

Στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, είχαμε την υπουργοποίηση και άμεση παραίτηση του Ευάγγελου Αποστολάκη. Πρωτοφανές για τα πολιτικά μας δρώμενα σαν περιστατικό, το οποίο άμεσα έθεσε σε πλήρη αμφισβήτηση την αξιοπιστία είτε της Κυβέρνησης είτε του Ε. Αποστολάκη.

Ακούσαμε για τις αιτιάσεις κάθε πλευράς και οφείλω να πω, ότι ο Ε. Αποστολάκης, για πολλούς λόγους, εξέρχετε από αυτή την κρίση, με χαμένη την αξιοπιστία του. Ενδεικτικά, υποστήριξε, ότι επιθυμούσε διακομματική στήριξη και η Κυβέρνηση προσπάθησε, να τον παραπλανήσει. Μα ο ίδιος είναι στενός συνεργάτης και συνομιλητής του Αλέξη Τσίπρα και είναι απορίας άξιο, το πώς δεν τον ενημέρωσε ο ίδιος για την πρόταση που του έγινε αλλά και για τις προθέσεις του. Επίσης, η Προεδρία της Δημοκρατίας δημοσιοποίησε και την από την προηγουμένη ημέρα γνωστοποίηση του ιδίου περί την συνοδό του στην τελετή ορκωμοσίας.

Μπορεί, να ήταν άριστος ή καλός ή λιγότερο καλός αξιωματικός, ο οποίος όμως έφθασε στο ανώτατο αξίωμα των Ενόπλων Δυνάμεων και εκ της θέσεως αυτής έχαιρε γενικού σεβασμού. Αυτό, ο ίδιος το απώλεσε, δεδομένου ότι πολιτικός – στον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, δεν υπήρξε και μάλλον δεν θα γίνει, άρα και δεν μπορεί να γνωρίζει τα πάντα περί την πολιτική.

Το αν η απόφαση της Κυβέρνησης ήταν πολιτικά ορθή ή εσφαλμένη, πέρασε σε δεύτερη μοίρα, αφού η αξιοπιστία της διασώθηκε εκ των σφαλμάτων του Ε. Αποστολάκη.

Αυτά τα δύο γεγονότα, καλό είναι να χρησιμοποιηθούν σαν γενικό παράδειγμα σκέψεων και ενεργειών αλλά και επιβεβαιωτικά της μέγιστης αξίας που έχει η αξιοπιστία., η οποία δύσκολα αποκτάται αλλά άμεσα χάνεται.