Τρεις (χωρίς τον κούκο, που αναμένεται οσονούπω στη διαδικασία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας) τελευταίες περιπτώσεις θεσμικών πρωτοβουλιών της κυβέρνησης που απαντάνε σε υπαρκτά ζητήματα της κοινωνίας και των θεσμών, δηλαδή το νομοσχέδιο για την επιτάχυνση των προσλήψεων μέσω ΑΣΕΠ, ο διορισμός νέου Συνηγόρου του Πολίτη και τα θέματα της μεγιστοποίησης των εσόδων του κράτους, έδειξαν, με τον πλέον εναργέστερο τρόπο και σε πείσμα κάθε απόπειρας από την Χαριλάου Τρικούπη να βιαστεί η λογική μας, το αναμενόμενο: πως ο κ. Ανδρουλάκης παραμένει, σε πείσμα κάθε διάθεσης για εκσυγχρονισμό ένας μόνιμος και βαθύς θιασώτης του αριστερού παραλογισμού και της λογικής «όχι σε όλα», ακόμη και στις περιπτώσεις που αναγκάζεται να συγκρουστεί με την κοινή λογική ή, ακόμη χειρότερο, να την βιάσει για να ικανοποιήσει το κληρονομημένο αντί-μητσοτακικό μένος του, έχοντας «εγγράψει» την κοινωνία εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

Του Χρήστου Υφαντή

Ενώπιον της εθνικής αντιπροσωπείας, δηλαδή του συνόλου του ελληνικού λαού και όσων τον ψήφισαν στις πρόσφατες εκλογές ο κ. Ανδρουλάκης επέλεξε, ειδικά στην υπόθεση του ΑΣΕΠ και του Συνηγόρου του Πολίτη να αναβιώσει στην κοινή μνήμη τις παλιές, « ένδοξες» μέρες του ορθόδοξου ΠΑΣΟΚ του τέλους της δεκαετίας του 70 με τον Ανδρέα μπροστάρη της «αλλαγής» (όλοι θυμούνται πως κατέληξε) και τον στρατό των επαναστατών του γλυκού νερού να φορτώνονται τ΄ άρματα για τον αγώνα για τον σοσιαλισμό, που θα έρχονταν στις «18», αλλά τελικά μετάνιωσε και δεν ήρθε ποτέ, τον αντικατέστησε ο Τσοχατζόπουλος.

Τα ερωτηματικά από την στάση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ πολλά και διάφορα, όμως μόνο για όσους ανέμεναν (οι δυστυχείς) κάτι να αλλάξει στην Χαριλάου Τρικούπη μετά την νέα εκλογική διαδικασία μια την δυναμική του απαραίτητου εκσυγχρονισμού να διασπά το σκληρό, σαν το κεφάλι του Κουτσόγιωργα, κέλυφος της παραδοσιακής πασοκικής αναλγησίας.

Οι καλά γνωρίζοντες, τόσο τον άνθρωπο, όσο και την ανθρωπογεωγραφία των βασικών στελεχών του χώρου δεν είχαν καμία προσμονή, γνώριζαν ότι είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθεί ο σκληρός πυρήνας του «Κινήματος», αυτό και συνέβη, οπότε «ούτε γάτα, ούτε ζημιά» για την ιστορική «πασοκαρία», η νίκη έρχεται.

Βεβαίως, κανένα απολύτως πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι εκτιμήσεις τους σχετικά με την προσωπική αδυναμία του κ. Ανδρουλάκη να κατανοήσει την πραγματικότητα και να ανταποκριθεί στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας και την συλλογική ανικανότητα του κόμματος να χειριστεί, έστω και πρωτόλεια, τις μεταρρυθμιστικές κυβερνητικές πρωτοβουλίες ήταν (και παραμένει) βέβαιο πως θα οδηγούσαν το ΠΑΣΟΚ σε τραγέλαφους, αυτό συμβαίνει τώρα και θα συμβαίνει για αρκετό καιρό ακόμη, όσο, δηλαδή, οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ οδηγούν στην πλήρη ρευστοποίηση των «τσιπραίων».

Ο κ. Ανδρουλάκης έχει πάρει τις αποφάσεις του, είναι ακριβώς οι ίδιες με τις προηγούμενες, η πολιτική του ιδίου και του ΠΑΣΟΚ θα παραμείνει ο σκληρός και γενικευμένος αντί-μητσοτακισμός, εκείνο το απεχθές δήθεν αντί-δεξιό παραλήρημα που χαρακτήριζε τον χώρο από την ίδρυσή του, ακόμη και αν οι σημερινές συνθήκες δεν έχουν καμία σχέση με το 70 και το 80 και οι προτεραιότητες έχουν υποστεί συγκλονιστικές αλλαγές.

Ο ίδιος ο κ, Ανδρουλάκης δεν αισθάνθηκε καθόλου καλά όταν κάποιες φορές επιχείρησε να προσεγγίσει το ύψος των αναγκαίων κοινωνικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων, διείδε πως η κυριαρχία Μητσοτάκη σε αυτή την πολιτική δεν αντιμετωπίζεται, αντίθετα οδηγεί το «Κίνημα» σε ρόλο συμπληρωματικό της κυβέρνησης, η επιλογή αυτή είναι εφιάλτης για το ιστορικό ΠΑΣΟΚ (και τον ίδιο τον κ. Ανδρουλάκη) και οδήγησε στην επαναφορά τάχιστα του χώρου στις εργοστασιακές ρυθμίσεις, από την ώρα μάλιστα που συναισθηματικά ( ο παραδοσιακός αντι-μητσοτακισμός στο πρόσωπο του πρωθυπουργού) η συγκυρία τον βολεύει.

Η ξεφτίλα του ΠΑΣΟΚ στο πρόσωπο του κ, Σωτηρόπουλου (μόνο δεξιό και μητσοτακικό δεν τον λες) ουδόλως ενοχλεί τον κ. Ανδρουλάκη. Είναι έτοιμος (και το επιτελείο του) να υποστεί δεκάδες ανάλογες, αρκεί «να καθαρίσει τη μπουγάδα στα αριστερά του» και «να μαζέψει κάθε ξέμπαρκο από το ναυάγιο του ΣΥΡΙΖΑ». Σήμερα, αυτό τον απασχολεί και προς αυτό κινείται «μεθ΄ ακαθέκτου ορμής», τα υπόλοιπα, «τα φλώρικα και τα μεταρρυθμιστικά» τα αφήνει στον πρωθυπουργό, ευελπιστώντας ο Μητσοτάκης να σκοντάφτει διαρκώς στην κοινωνική δύναμη της αδράνειας και το «επαναστατικό» ΠΑΣΟΚ να παίζει μόνο του στο γήπεδο των κούφιων και αδύνατων να υλοποιηθούν υποσχέσεων προς όλους, για όλα.

Η απελπισία από τις επιλογές Ανδρουλάκη δεν επηρεάζει σε τίποτε τον χώρο των εραστών των μεγάλων μεταρρυθμίσεων, οι τελευταίοι εξακολουθούν να αρνούνται και να συνομιλήσουν με τον εν τοις πράγμασι αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αντίθετα συνεχίζουν να πιέζουν την κυβέρνηση για περισσότερες και τολμηρότερες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, από αυτές θα κριθεί η στάση τους. Ούτε, βεβαίως, πρόκειται να συναινέσουν ποτέ στην τακτική Ανδρουλάκη « θα τα λύσει όλα το ΠΑΣΟΚ μόλις γίνει κυβέρνηση».

Εκείνη η πολυτάλαντη και μεταρρυθμίστρια Άννα Διαμαντοπούλου με εκείνον τον πολυπράγμονα Παύλο Γερουλάνο, όμως, πως αντιμετωπίζουν αυτή την εξελισσόμενη πολιτική παράνοια της Χαριλάου Τρικούπη και πως νομιμοποιούν με την παρουσία τους και τη συμμετοχή τους «στο Όργανο» τις παλαβομάρες του Τσουκαλά και τον βιασμό κάθε λογικής στην περίπτωση Σωτηρόπουλου;

Στήριξαν κι αυτοί οι δύο «Καππαδόκες» την άρνηση του ΠΑΣΟΚ να συμφωνήσει στο πρόσωπο του κ. Σωτηρόπουλου για τη θέση του Συνηγόρου του Πολίτη, ρωτήθηκαν καν «για το τι θα πει και θα κάνει το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή» ή έμαθαν ότι θα πρέπει να παραμείνει ο κ. Ποττάκης στη θέση του στο διηνεκές, έως ότου δηλαδή λήξει η «έρευνα» για την υπόθεση της Πύλου;

Μια πιθανότητα υπήρχε να ξεφτιλιστούν τα ανά τη χώρα «ιδρύματα πρώην πρωθυπουργών», να ασχοληθεί μαζί τους ο Τσίπρας, συνέβη και αυτό, οπότε καλό είναι να εξετάσει η κυβέρνηση αυτό το παραμύθι των ιδρυμάτων κάθε παπαρολόγου και ιδεοληπτικού και να σταματήσει να χρηματοδοτεί διάφορες παραδοξολογίες και εκθέσεις ιδεών τρίτης δημοτικού, τις οποίες ο περισπούδαστος αγράμματος διαβάζει από κειμένου, επειδή δεν κατανοεί γρι από όσα περιγράφονται.

Γράφει ο Χρήστος Υφαντής

Η πολυαναμενόμενη εκδήλωση του «ιδρύματος Τσίπρα» για την οικονομία (!!!) και την ακρίβεια (!!!) εξελίχθηκε όπως ακριβώς περίμεναν σχετικοί με την πορεία του ανδρός και όχι, σε ένα απάνθισμα από βήματος συνθημάτων κενών περιεχομένου, ένα ευχολόγιο δυνητικών πολιτικών στο επίπεδο της οικονομίας χωρίς την παραμικρή επαφή με τον χώρο και τις σταθερές του, μια υμνολογία στη λογική «το κάρο μπροστά από το άλογο» και μια πρωτοφανή απέχθεια στην νέα πραγματικότητα που διαμορφώνει η ΑΙ και οι τεχνολογικές εξελίξεις.

Τσιτάτα της δεκαετίας του 60 «για την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα» ( την οποία ο ίδιος ως πρωθυπουργός των επαγγελματιών χαβαλέδων ανατίναξε), για ένα γενικό και αόριστο «κοινωνικό κράτος», καμία αναφορά στις σημερινές μεγάλες προκλήσεις και τις αυριανές τεράστιες αλλαγές που ήδη συντελούνται και στο οικονομικό μοντέλο, ψέματα επί ψεμάτων και ανακρίβειες επί ανακριβειών σε σημείο να αναρωτιέται κανείς τι στο διάολο έκαναν εκεί ένας Χουλιαράκης (που τον πληρώνει η Τράπεζα της Ελλάδος για «σύμβουλο της διοίκησης») κι ένας Χριστοδουλάκης. Αφήνω στην άκρη τον Δραγασάκη, αυτός πάντα ήταν μια φούσκα που έσκασε μαζί με την «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση, παρέα με μερικά σπίτια παραπάνω!

Η ουσία είναι αλλού! Με τον κυρ Νίκο να είναι μονίμως θυμωμένος «με την άτιμη την κενωνία» και να σκέφτεται μονίμως πως θα βρει τρόπο να πει «όχι» στον Μητσοτάκη και τον κυρ Στέφανο να τρέχει με τον έρωτα του σε διήμερες αποδράσεις σε ειδυλλιακά « ερωτικά ιδρύματα» στα όρη, στ΄ άγρια βουνά, ο αντίπαλος της μονοκρατορίας του Κυριάκου μανιωδώς αναζητείται, οπότε «τα παλικάρια του ελληνικού επιχειρείν» είπαν να ρίξουν «μια πρέζα Τσίπρα» για να δουν τι ψάρια πιάνει ο άλλοτε εκλεκτός του Θεού, αλλά άνθρακες ο θησαυρός, το μαγαζί που κάποτε επένδυσαν για να θησαυρίσουν από το πέρασμα από το ευρώ στη δραχμή είναι στο 5% δημοσκοπικά και συνεχίζει να ξεφτίζει σαν παλιά κουρελού.

Κατανοητός ο καημός τους, ειδικά από την ώρα που πρέπει να το πάρουν απόφαση πως και το 2027 «Κυριάκος» θα βγει από την κάλπη, αυτό που παραξενεύει είναι πως επιμένουν να αυτοακυρώνονται ποντάροντας σε κάτι κουτσά άλογα, κάτι «Αστραχάν» της εγχώριας πολιτικής για να πιέσουν τον Μητσοτάκη «να δώσει περισσότερα σε λιγότερους» και ν ακυρώσουν κάθε μεταρρύθμιση, ακόμη και την απλούστερη, που θέτει εν κινδύνω την κυριαρχία τους.

Το πρόβλημα προκύπτει από τη στιγμή που οι διάφοροι «ανησυχούντες» αντιλαμβάνονται ότι ο σκληρός πυρήνας της κοινωνίας των πολιτών δεν εμφανίζεται διατεθειμένος να ρισκάρει ένα νέο «πρώτο εξάμηνο του 15», ακούει Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ και βγάζει καντήλες, υπερασπίζεται με τα πάνω του και τα κάτω του την όποια πρόοδο έχει συντελεστεί σε δεκάδες τομείς, βρίζει και ασκεί κριτική όταν πρέπει και είναι έτοιμος να βάλει πλάτη όπου χρειάζεται για να ξεκολλήσει το κάρο. Όλα αυτά τα κάνουν οι πολίτες επειδή ακριβώς έχουν πλήρη επίγνωση του κεντρικού διακυβεύματος και δεν θα συγχωρήσουν τον εαυτό τους αν επιτρέψουν στους σαλτιμπάγκους της αριστερής παπαρολογίας να απειλήσουν και πάλι τη ζωή τους, με τη συνοδεία μύθων και θεωριών συνωμοσίας από τον 19ο αιώνα.

Σε αυτή τη λογική αποκλείεται να συμβάλουν στην επάνοδο στην εξουσία εκείνων των τύπων που διέλυσαν κάθε έννοια τάξης και ασφάλειας στη χώρα συμμαχώντας με κάθε περιθωριακό, κάθε παράνομο, κάθε βαρεμένο, κάθε επαναστάτη της φακής με τους οποίους συγκυβέρνησαν.

Η κωμική εικόνα ενός Τσίπρα να επιχειρεί ο αμετανόητος σταλινικός να συνετίσει την κοινωνία με γενικολογίες, ευχολόγια και απεραντοσύνες ήρθε κι έδεσε με την εν τοις πράγμασι διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία οι απόντες από την εκδήλωση διεμήνυσαν στον «άχαστο ηγέτη», με πρωτεργάτη την κυρία Δούρου, άλλοτε εκλεκτή του «τσιπρισμού» και σκιώδη «υπουργό εξωτερικών», η οποία θυμήθηκε πως εκείνη  την ώρα «κάτι είχε να κάνει».

Κι όμως αυτό το απίστευτο χάλι, αυτό το ιδεολιγικοπολιτικό μπάχαλο, αυτή η πολιτική που αποπνέει μούχλα και παρακμή έχει την απαίτηση να κάνει μαθήματα ορθοπολιτικής στην ελληνική κοινωνία και να «διδάσκει» τους πολίτες «ορθά οικονομικά» διαβάζοντας από κειμένου μια έκθεση ιδεών ενώπιον ενός ακροατηρίου γεμάτου από «δήθεν» κάθε είδους.

Η «μεγάλη κεντροαριστερά» ετελεύτησε τον βίο της (σύντομο έτσι ή αλλιώς) πριν καν ξεκινήσει τη διαδρομή της, οπότε λεβέντες της εγχώριας επιχειρηματικότητας ψάξτε για άλλο «άλογο», αυτά που έως τώρα ποντάρατε αποδείχθηκαν μουλάρια!

β. «Με αξιοπιστία και σοβαρότητα και προτάσεις θα πορευτούμε»
γ. «Δεν αγωνίζομαι για την εξουσία, αλλά για μια αποδοτική κοινωνία».

Είπε κι άλλα επικολυρικά, όπως στις περιπτώσεις αυτές πάντα συμβαίνει με τον νικητή να έχει «όλα τα δίκια του κόσμου με το μέρος του» και να αμολάει τη μια γενικούρα μετά την άλλη, χωρίς να λέει τίποτε, ντρίμπλαρε επιτυχώς τις επισημάνσεις Γερουλάνου και Διαμαντοπούλου (ειδικά της Άννας) «για μια νέα μέρα στο ΠΑΣΟΚ» και κάπου εκεί τελείωσε η σεμνή τελετή στο ημίχρονο του αγώνα της Εθνικής Ομάδας.

Γράφει ο Χρήστος Υφαντής

Αφήνω κατά μέρος αυτές τις γραφικότητες που ακούστηκαν, ειδικά όταν κάποιος φέρνει κατά νου τα ναυπηγεία και τα πανεπιστήμια και τη στάση Ανδρουλάκη.

Στην ουσία και πέρα από κάθε διάθεση φληναφημάτων ο τέως και νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ  δεν είπε τίποτε διαφορετικό από ότι έως την Κυριακή έλεγε (και εννοούσε) όλα τα προηγούμενα χρόνια, σε απλά ελληνικά «λεβέντες, για να μην ξεχνιόμαστε, το ΠΑΣΟΚ είμαι εγώ και η παρέα μου, οι υπόλοιποι άμα γουστάρετε, αλλιώς από εδώ παν΄ κι άλλοι».

Με την έννοια αυτή ήταν και παραμένει πεντακάθαρος απέναντι σε κάθε αρνητή της απόλυτης κομματικής εξουσίας του, πόσο μάλλον τώρα που μέσα από μια «υποδειγματική εκλογική διαδικασία» καθάρισε (για δεύτερη φορά) κάθε διαφορετική φωνή και την έστειλε να κόψει ρόδα μυρωμένα στο κομματικό περιβόλι.

Μεταξύ μας, το πρόβλημα στο ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας δεν το έχει ο κ. Ανδρουλάκης, όπως δεν το είχε και πριν. Το έχουν οι υπόλοιποι της παρέας των διεκδικητών της προεδρίας, οι οποίοι αμφισβήτησαν την ηγεσία Ανδρουλάκη το βράδυ των ευρωεκλογών, ζήτησαν μετ΄επιτάσεως «εκλογές για νέα ηγεσία» προβάλλοντας μια σειρά γραφικούς και αστείους λόγους και εισέπραξαν (αυτή τη φορά και η κυρία Διαμαντοπούλου μαζί τους) τα επίχειρα της άρνησης τους να αποδεχθούν πως το ΠΑΣΟΚ έχει, σύμφωνα με το εκλογικό του κοινό, πρόεδρο και μάλιστα απολύτως νομιμοποιημένο.

Τι νέο παρουσίασαν στον κόσμο που κινητοποιήθηκε να ψηφίσει και αυτή τη φορά σε μια χαλαρή έως αποκοιμήσεως εκλογική διαδικασία οι αμφισβητίες; Απολύτως τίποτε, πέραν μερικών φαντασιακών κατασκευασμάτων του ταραγμένου μυαλού τους, τα οποία περιέχυσαν με μπόλικη «δημοκρατία, αξιοκρατία, αριστεροσύνη και σοσιαλδημοκρατία» και βγήκαν στο κυνήγι για να αντιληφθούν, με σκληρό τρόπο μερικοί, όπως ο κ. Δούκας, πως η συμπεριφορά «άλλα λέει η θειά μου, άλλα ακούν τ΄ αυτιά μου» είναι καλή για παρεΐστικη ζύμωση αλλά πόρρω απέχει από το να είναι (ή να κατανοούνται από τον κόσμο ως) πολιτική διεργασία και πρόταση.

Τι διαφορετικό είπαν ή παρουσίασαν που έκανε κλικ στην κοινή περί το «Κίνημα» εντύπωση, ώστε να αμφισβητήσουν επί της ουσίας την όποια πολιτική πρόταση ( δηλαδή καμία) είχε παρουσιάσει έως τότε ο αμφισβητούμενος και λοιδωρούμενος ως «λίγος και λιμός» κ. Αδρουλάκης; Τίποτε. Αναμασήματα τσιτάτων της δεκαετίας του ογδόντα, κεκαλυμμένος «ανδρεϊσμός» της κακιάς ώρας, παπαρολογίες για «ανοιχτό ΠΑΣΟΚ» (λες και πρόκειται ποτέ να συμβεί αυτό)και ολίγη από «Ευρώπη και θεσμικότητα», έτσι για να ξινίσει ο Ανδρουλάκης που μιλάει αγγλικά χειρότερα από τον Τσίπρα.

Το ερώτημα είναι απλό: Δούκας, Γιαννακοπούλου, Κατρίνης, Γερουλάνος, Διαμαντοπούλου ( με σειρά έντασης της αμφισβήτησης του κ. Ανδρουλάκη) με τι μούτρα θα περάσουν το κατώφλι τη Χαριλάου Τρικούπη και θα ζητήσουν (με ή άνευ τσίπας) να ξεκινήσουν να λειτουργούν και πάλι όπως υποτίθεται πως έκαναν πριν τις ευρωεκλογές, «όλοι μαζί, ομού κι αντάμα» με τον νικητή των εκλογών, ο οποίος ούτε άλλαξε σε ένα βράδυ ούτε πρόκειται να αλλάξει, μόνο «χειρότερος» μπορεί να γίνει κι αυτό ως ένα βαθμό δικαιολογημένα;

Μην γελιόμαστε. Το ΠΑΣΟΚ το βράδυ της Κυριακής κέρδισε απλώς μια μικρή εκεχειρία έως την επόμενη οργανωμένη αμφισβήτηση του κ. Ανδρουλάκη, για την εκδήλωση της οποίας θα βρεθεί κάποιος λόγος, ακόμη και ανύπαρκτος για να εκδηλωθούν τάσεις διεκδίκησης του θρόνου από τους ίδιους ή άλλους πικραμένους.

Το μεγαλύτερο διάστημα «ηρεμίας» θεωρητικά φτάνει έως τις επόμενες εκλογές, το αποτέλεσμα των οποίων θα κρίνει πολλά για τις ισορροπίες στο «Κίνημα» και για το οποίο πολύς κόσμος που τώρα έβαλε την ουρά στα σκέλια από αυτό το καταλυτικό «60-40» θα εργαστεί σκληρά για να είναι όσο χειρότερο γίνεται, ώστε να μπορεί να αξιοποιηθεί ως λόγος νέας ένστασης.

Η εικόνα ενός ΠΑΣΟΚ «όλοι δικοί μας είμαστε» με αγάπες και λουλούδια, ομοψυχίες και πολιτικές συμφωνίες, ούτε υπήρξε ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξει. Ο πρώτος που δεν έχει κανένα λόγο ή συμφέρον να την πλασάρει είναι ο ίδιος ο κ, Ανδρουλάκης με την έννοια πως ο νικητής τα παίρνει όλα, οι υπόλοιποι τίποτε.

Ανθρώπινα είναι όλα αυτά κι η πολιτική ακόμη και στις ευτυχέστερες στιγμές της δεν παύει να είναι ανθρώπινη εκδήλωση! Πόσο μάλλον όταν σφίγγουν τα γάλατα και κινδυνεύουν καρέκλες και προεδρίες.

Η ανατροπή της απόφασης της Κεντρικής Επιτροπής, εξέλιξη που κάθε Συνέδριο που σέβεται τον εαυτό του και τον χαρακτήρα του, ως «το ανώτατο όργανο του κόμματος», θεωρεί αυτόχρημα «δική του υπόθεση» και όχι μιας κλάκας περιφερόμενων κομματικών λαμόγιων, που περνάνε ζωή και κότα πουλώντας δήθεν «επανάσταση και σοσιαλισμό στο πόπολο», είναι δεδομένη αν η πλευρά Κασσελάκη κερδίσει την πλειοψηφία των δήθεν «συνέδρων».

Μια ανάλογη απόφαση οδηγεί, αυτόματα, την εκλογική διαδικασία σε αδιέξοδο, καθώς θα προκύψει «από το κυρίαρχο σώμα του Έκτακτου Συνεδρίου που έχει τις ίδιες αρμοδιότητες με το τακτικό», ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει και πάλι απόλυτα νομιμοποιημένο Πρόεδρο, συνεπώς κανένας λόγος νέας εκλογής δεν υπάρχει, αν ο ίδιος δεν επιθυμεί να θέσει εκ νέου στην κρίση των μελών την προεδρική του ιδιότητα.

Άρα, εκλογές καπούτ και πάπαλα. Θα μείνει ο Πολάκης με τις υπογραφές και το Πόθεν Έσχες στο χέρι και ο Φαραντούρης με το μαλλί κομμωτηρίου στρωμένο να κλαίει για τη βαφή που πήγε τζάμπα και την ίδια ώρα η «Μεγάλη Θεοδώρα» θα διαβαίνει την πύλη του παραδείσου της Κουμουνδούρου με την γόβα Louboutin τίγκα στην κόκκινη σόλα παρατηρώντας με μια σοσιαλιστική απέχθεια τον όχλο των αριστερών ποπολάρων να κλαίνε για τη ζωή που πήγε και πάλι χαμένη.

Σε αυτή την πιθανή εξέλιξη είναι σαφές πως τόσο οι «87» ( ή όσοι είναι τώρα), όσο και οι διάφοροι περιφερόμενοι από Πολάκη σε Φαραντούρη κι από εκεί στον Γκλέτσο θα χρειαστεί να απαντήσουν σε ένα δίλημμα ζωής: Μένουμε στην Κουμουνδούρου και τρώμε στην μάπα την Τζάκρη με τον Πετρο Παππά ή την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια προς άλλες πολιτείες, αριστερές μήπως και δούμε άσπρη μέρα;

Συνακόλουθα, «μένουμε στην Κουμουνδούρου, αλλά με ποιους όρους;» Εδώ πετάγεται ο γίγαντας Χατζησωκράτης και διατυπώνει την κορυφαία ανοησία: Θα μείνουμε με τους ίδιους όρους που και τώρα ισχύουν και κανένας δεν θα μας πειράξει, καθώς θα απαγορεύσουμε στο Συνέδριο να κινήσει διαδικασία και για εκλογή νέας κεντρικής Επιτροπής».

Ο εστί μεθερμηνευόμενο «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει», ο Κασσελάκης Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να επανεκλεγεί, ο ΣΥΡΙΖΑ όμως θα εξακολουθήσει να ανήκει στο παρεάκι από τα παλιά, που θα κάνει και πάλι κουμάντο και θα βιοπορίζεται στις πλάτες του κόμματος πουλώντας ιδεοληψία και σοσιαλιστική ανοησία στους εναπομείναντες σανοφάγους.

Η επιλογή «φεύγουμε καταγγέλλοντας την απαλλοτρίωση του κόμματο από τους Kasselistas» δεν υπάρχει για ένα πολύ …. λεπτό λόγο: Σημαίνει πως παραχωρείται «αμαχητί» στον Κασσελάκη ο τίτλος, η κρατική επιχορήγηση, το κομματικό ταμείο (έστω κι αν είναι μείον), το κτίριο των γραφείων «και μια δουλίτσα στρωμένη τόσα χρόνια με κόπο και δάκρυ κι εμείς θα βγούμε στη ζητιανιά». Άπονη ζωή, μας πέταξες στου δρόμου την άκρη, μας αδίκησες, άντε και λίγη από «Δραπετσώνα» ως υπόκρουση και το σκηνικό είναι έτοιμο.

Τώρα, πως γίνεται μια Κεντρική Επιτροπή να απαγορεύει σε ένα Συνέδριο να αποφασίσει για ό,τι αυτό νομίζει πως είναι σημαντικό μόνο στο μυαλό ενός Χατζησωκράτη μπορεί να ευδοκιμήσει σε μια εσάνς από τα παλιά του ενιαίου ΚΚΕ του Κολιγιάννη και του Ζαχαριάδη.

Αυτόν τον τρομακτικό φόβο των επαγγελματιών άεργων ότι θα μείνουν χωρίς δουλειά και θα χάσουν το κομματικό παντεσπάνι στο οποίο καλόμαθαν εκμεταλλεύεται ο Στέφανος Κασσελάκης και «παίζει» με την υποψηφιότητα του σε μια προφανή απόπειρα να μεγιστοποιήσει την αγωνία των βολεμένων για το μέλλον τους και να αποδυναμώσει την διάθεση τους να αντισταθούν και να διεκδικήσουν το κόμμα.

Ο Κασσελάκης έχει αποφασίσει πως «πρώτα δεν θέλει εκλογές, αλλά θριαμβευτική αποκατάσταση από το σώμα του Συνεδρίου» και στη συνέχεια, αν δεν το πετύχει, «εκλογές και για Κεντρική Επιτροπή».

Αν δεν καταφέρει τίποτε από τα δυο θα μπει στην εκλογική μάχη για να κατατροπώσει κάθε αντίπαλο (άλλωστε όλοι λιμοί είναι) και στη συνέχεια να τους καλέσει, είτε να δώσουν γη και ύδωρ για να μπορούν να παραμείνουν στο κόμμα ως μέλη ή μεσαία στελέχη (κεντρικοεπίτροποι ούτε να το σκέφτονται), είτε να αποχωρήσουν συντεταγμένα ή σε πανικό επιλέγοντας να συνεχίσουν να ταλαιπωρούν την δημόσια ζωή με τις ηλιθιότητές τους από κάπου αλλού.

Αυτή την επιλογή θα κληθεί να την κάνει και ο Αλέξης Τσίπρας, καθώς ο ίδιος θα είναι ο μεγάλος ηττημένος της εκλογικής μάχης, την οποία, όπως ψιθυριστά διαδίδεται, ξανασκέφτεται, εκτιμώντας πως όλοι οι μπροστινοί του (Φάμελλος, Πολάκης, Φαραντούρης) δεν έχουν καμία τύχη.

Υ.Γ. Το 5%, πέριξ του οποίου βολοδέρνει δημοσκοπικά ο ΣΥΡΙΖΑ τις τελευταίες μέρες, θα φαντάζει εξωπραγματικό μετά την 1η Δεκεμβρίου.

Κι επειδή τα νούμερα είναι ανελέητα (όπως και τα παιδιά) και περιγράφουν έναν ΣΥΡΙΖΑ στα τάρταρα η κρίση που σοβεί εδώ και ένα (και πλέον) χρόνο στην Κουμουνδούρου προκαλεί στην «διάσημη» ομάδα των «επαγγελματιών ιδεοληπτικών άεργων» του κόμματος έναν «επαγγελματικό ου μην και υπαρξιακό ντουβρουτζά» για το άδηλο μέλλον, καθώς οι εποχές των παχιών αγελάδων παρήλθαν και πλέον το τσουκάλι γεμίζει με φασολάδα και ρεβίθια.

Του Χρήστου Υφαντή 

Κάπου ανάμεσα στην απόλυτη καταστροφή, που την περιγράφει η πιθανότατη, αν όχι σίγουρη επικράτηση Κασσελάκη στις εκλογές, και σε μια τελευταία ευκαιρία διάσωσης «μιας καρέκλας νάναι κι ότι νάναι», οι 87 που έγιναν 100, αλλά προκοπή δεν πρόκειται να δουν, την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενοι ξεκίνησαν τις επαφές με τους «κακούς» των Τζανακοπουλο-Χαρίτσηδων σε μια απελπισμένη προσπάθεια να διατηρηθούν εν ζωή έως τις επόμενες εκλογές και μετά βλέπουμε.

Την φαεινή ιδέα να επιδιωχθεί «ένας διάλογος με την συνεπή ιστορική αριστερά του Βούτση, του Φίλη και του Τσακαλώτου» την είχε η ομάδα Γεροβασίλη  (είναι άλλη από την ομάδα Σπίρτζη και κομματάκι διαφορετική από την ομάδα Ζαχαριάδη), ικανοποιώντας με αυτή την πρωτοβουλία την μέγιστη των αναγκών του τέως πρόεδρου του κόμματος να ξαναβγεί στο ξέφωτο της πολιτικής δραστηριότητας και να διαπραγματευθεί το πολιτικό του μέλλον από θέση ισχύος.

Στην ίδια ακριβώς λογική εντάσσεται και ο καημός των «νόμιμων» Συριζαίων να κερδίσει στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ ο Χαρούλης (όχι αυτός με τις μαλλούρες, ο άλλος με το περουκίνι) Δούκας, ώστε «οι δύο να έσονται εις σάρκαν μίαν» και να σχηματιστεί ένα αρραγές λαϊκό μέτωπο, στο στυλ του προπολεμικού της Ισπανίας απέναντι «στον αυτοκράτορα του κακού ακροδεξιό Κυριάκο Μητσοτάκη και στα εξαπτέρυγα του που καταδυναστεύουν τη χώρα παραβιάζοντας τη λαϊκή βούληση!» (μην γελάτε τέτοια λένε μεταξύ τους).

Βλέπετε ο Στέφανος Κασσελάκης σε όλες ανεξαιρέτως τις μετρήσεις της κοινής γνώμης σαρώνει στο τμήμα των ερωτώμενων που δηλώνουν, στηρίζουν και ψηφίσουν σίγουρα ΣΥΡΙΖΑ, οι διαφορές που καταγράφει δεν ανατρέπονται ούτε με την εμπλοκή στην εκλογική μάχη του «λαγού Πολάκη» ( για να διεμβολίσει τμήμα του πληθυσμού που έλκεται από θεωρίες συνωμοσίας και μεγάλες κουβέντες χωρίς νόημα). Ο άεργος εφοπλιστής με τα καραβιδοκάραβα, με ή άνευ Τάϊλερ και γυμναστηρίου στο Κολωνάκι, δεν έχει αντίπαλο ό,τι και να κάνει, ό,τι και να πει, αρκεί να συνοδεύει κάθε φράση του με εκείνη την «αδιαμεσολάβητη σχέση με τα μέλη», το κόλπο είναι άχαστο μέχρι τώρα.

Τι προσδοκούν οι εμπνευστές αυτής της προσέγγισης; Στην δεδομένη, σε περίπτωση νίκης του κ. Κασσελάκη στις εκλογές, να κουνήσουν μαντίλι στην Κουμουνδούρου συντεταγμένα και με εξασφαλισμένο το κομματικό καταφύγιο, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ, οι σφραγίδες και η κρατική επιχορήγηση θα έχουν απομείνει στην Κουμουνδούρου.

Βεβαίως, όλη αυτή η κομματική εξτραβαγκάντσια που έμαθε να ζει στις πλάτες του κόμματος, να περνάει «μπέϊκα» πουλώντας αριστερίλα και επανάσταση και να ενοποιείται μπροστά στον κίνδυνο απώλειας της «ζωοδότριας» καρέκλας έχει και τα εσωτερικά της προβλήματα, κάτι παλιά νταβαντούρια για τον Φάμελλο και τη στάση του στο Συνέδριο ( τότε που έστειλε αδιάβαστη την Όλγα αγκαλίτσα με τον Νικολάκη τον Παππά), αλλά «μπρος στην καταστροφή όλα είναι μύθος», άλλωστε ο κυρ Φάμελλος είναι μια κλασσική περίπτωση ενός άχρωμου και άοσμού τυπάκου του κομματικού σωλήνα, καλός για τα σφουγγαρίσματα, αλλά ελάχιστος να ηγηθεί και να εμπνεύσει.

Προς το παρόν όλη η κλασσική νομενκλατούρα της Κουμουνδούρου παλεύει με τα θηρία για να εκλέξει στην Χαριλάου Τρικούπη τον Χαρούλη, οι δικές του εκλογές «πάνε λίγο πίσω», μέχρι και «ειδικό συνεργείο» έχει συγκροτηθεί που κυνηγάει αριστερά ψηφαλάκια υπέρ του κ. Δούκα με οργανωτικό υπεύθυνο τον κ. Ζαχαριάδη.

Βεβαίως, οι ίδιοι που ψάχνονται με τους «παλαβούς» της Νέας Αριστεράς και κουβεντιάζουν «για τις παλιές καλές εποχές και τι ωραία περνούσαμε» και την ίδια ώρα εμφανίζονται σφόδρα δεκτικοί στην επιλογή του κ. Δούκα, δεν θα έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα (κάποιοι από αυτούς) να συζητήσουν και με τον κ. Κασσελάκη αν εγγυηθεί την επιβίωση τους. Ξέρουν πως ο ίδιος ο Κασσελάκης δεν θα είχε πρόβλημα να παράσχει τις σχετικές διαβεβαιώσεις, κάτι Τζάκρηδες και ΠετροΠαππάδες τον εμποδίζουν και τον αποτρέπουν από έναν ιστορικό συμβιβασμό.

Που βρίσκεται ανάμεσα σε όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ; Είπαμε, στα τάρταρα! Ένας κόμμα χαμένο στο διάστημα με το οποίο κανένας δεν ασχολείται σοβαρά στην Ελλάδα, ένα πολιτικό και ιστορικό απολειφάδι άλλων, ταραγμένων εποχών, χωρίς καμία κοινωνική βάση, ανίκανο να εμπνεύσει πλέον ακόμη και ψεκασμένους, ένα άθυρμα άεργων ιδεοληπτικών που παλεύουν για την πολύτιμη καρέκλα τους.

Το λες και θεία δίκη αυτό που συμβαίνει, αν πιστεύεις στο Θεό!

Επιβεβαιώθηκαν μέχρι κεραίας οι εκτιμήσεις όσων προέβλεπαν, καιρό πριν, ότι η ηγετική ομάδα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ υπό την ηγεσία της Όλγας, του Σπίρτζη και του Φάμελλου (αυτή τη φορά ο Νίκος Παππάς επέλεξε τη  αγαπημένη στάση του του Πόντιου Πιλάτου μέχρι να δει που θα καθίσει ο κουρνιαχτός για να αποφασίσει) θα έκανε (και θα συνεχίσει να κάνει) ό,τι περνάει από το χέρι της (και από άλλα σημεία του «σώματός της») για να εμποδίσει ή να δυσκολέψει σε ακραίο βαθμό την συμμετοχή του Στέφανου Κασσελάκη στην διαδικασία της εκλογής νέου προέδρου στην αξιωματική αντιπολίτευση ( για όσο καιρό ακόμη διατηρεί αυτήν την ιδιότητα).

Του Χρήστου Υφαντή

Οι «τροπολογίες» Σπίρτζη και Θεοχαρόπουλου στην εισήγηση της Πολιτικής Γραμματείας «να μην υπάρχει κανένας περιορισμός στις συμμετοχές, πέραν των 30 υπογραφών από μέλη της Κεντρικής Επιτροπής με διάφορες παραλλαγές» ήταν προσυνεννοημένες μεταξύ των «87» να κατατεθούν στη συνεδρίαση της Κ.Ε., ώστε η νομιμοποίηση τους να μην μπορεί να αμφισβητηθεί, δεδομένου πως μεταξύ των συνεδρίων το ισχυρότερο θεσμικά όργανα του κόμματος είναι η Κεντρική Επιτροπή.

Οι ίδιες οι «τροπολογίες» στην Πολιτική Γραματεία θα συναντούσαν ευρεία αμφισβήτηση, δεδομένου πως αυτή είναι ένα διαχειριστικό της συγκυρίας περισσότερο όργανο, παρά αποφασιστικό και πολιτικά πλήρως νομιμοποιημένο όπως η Κεντρική Επιτροπή.

Ταυτόχρονα, αυτή η «μεταφορά του πεδίου των αποφάσεων στο ανώτερο» είχε σαν στόχο να «ηρεμήσει» τους Kasselistas , που ήδη είχαν βγει στα κάγκελα και να προσδώσει στη συνεδρίαση της κεντρικής Επιτροπής ένα τόνο συμφιλιωτικό, με την επίκληση της θεσμικότητας και της αριστερής οργανωτίστικης μυθολογίας, «για να μην γίνουν όλα στάχτη και μπούρμπερι τόσο νωρίς».

Αφήνω κατά μέρος «το ιδεολογικο-πολιτικό πλαίσιο» των δύο τροπολογιών (επαναλαμβάνω γιατί έχει σημασία: τις κατέθεσαν Σπίρτζης και Θεοχαρόπουλος) το οποίο μόνο γέλιο προκαλεί πλέον με γνωστά τα «έργα και τις ημέρες» των ιδίων και του κόμματος τους.

Όταν αναφέρει ο κ. Σπίρτζης ότι «η διαφάνεια, η αλήθεια κι η ειλικρίνεια απέναντι σε κάθε πολίτη είναι αξιακή αρχή του κόμματος μας» γελάνε και τα ποντίκια στην πλατεία Κουμουνδούρου, αλλά ας είναι καλά οι σανοφάγοι που τα μηρυκάζουν, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα…

Εννοείται πως τίποτε δεν δεσμεύει το ίδιο το Συνέδριο (είναι Έκτακτο, άρα θα προκύψει και εκλογή νέων συνέδρων) να ενισχύσει περαιτέρω το «πλαίσιο των προϋποθέσεων για την νομιμότητας της υποψηφιότητας του καθενός», είναι στην απόλυτη εξουσία του και στην διακριτική του ευχέρεια ( αν βγαίνουν τα κουκιά) να εγκρίνει ό,τι θέλει ή και να αφαιρέσει προϋποθέσεις, όλα είναι ζήτημα συσχετισμού δυνάμεων και αριθμητικών πλειοψηφιών.

Οι αντιδράσεις των Kasselistas στην έγκριση των δυο τροπολογιών (αλλά και στην επαπειλούμενη συζήτηση και έγκριση στη νέα συνεδρίαση της ΚΕ μια μιας τρίτης, του Δ. Χατζησωκράτη), με δεδομένη την «συνεδριασιολαγνεία» των νοσταλγών των φοιτητικών συνελεύσεων της μεταπολίτευσης, θύμισαν δεκαπενταμελές σε διαφωνία για το που θα πάει εκδρομή η Γ΄ Λυκείου.

Η εν χορώ και πλήρης συνθημάτων αποχώρηση τους από την αίθουσα ήταν απολύτως σύμφωνη με το αριστερό dna, νόημα δεν είχε κανένα πέραν της εικόνας, αλλά αυτή είναι μια μικρή λεπτομέρεια που δεν μπορεί να χαλάσει μια υπέροχη ιστορία. Εκείνο το « η νομενκλατούρα ψυχορραγεί, η βάση θα φέρει την ανατροπή» ήταν όλα τα λεφτά!

Πρόβλεψη: Ανάλογα με τους συσχετισμούς στο Έκτακτο Συνέδριο η πρόταση Χατζησωκράτη για εκλογή και νέας Κεντρικής Επιτροπής σε χρόνο διαφορετικό από αυτόν της εκλογή του Προέδρου θα επανεισαχθεί για να εγκριθεί, έτσι ώστε «η νομενκλατούρα» να διασφαλίσει για όσο περισσότερο χρόνο είναι δυνατόν την επιβίωση και την αναπαραγωγή της, οι οποίες θα κινδυνεύσουν άμεσα αν δεν «ελεγχθεί» το έκτακτο συνέδριο και οδηγηθεί σε πλειοψηφίες υπέρ του κ. Κασσελάκη.

Το ίδιο το συνέδριο είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία, η σύγκληση του, η διαδικασία της εκλογής των «συνέδρων» και η ίδια η εκλογή τους είναι εξαιρετικά «πονεμένες ιστορίες», στην ουσία καμία  εκλογή δεν θα υπάρξει, διορισμοί θα είναι ανάμεσα σε κολλητούς και σφουγγοκωλάριους κι ο λόγος είναι απλός (έχει ευρέως αναλυθεί σε προηγούμενο σημείωμα): δεν υπάρχει κανένα κόμμα ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Υπήρχε κάποτε, σήμερα είναι ένα «μόρφωμα» ( ζήτω η αδερφή Ζανέτ), χωρίς οργανώσεις, χωρίς μέλη, χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα, χωρίς διαδικασίες, χωρίς μεσαία στελέχη, κάτι γραφικά γερόντια επιβιώνουν ως «οργανώσεις μελών» και μερικοί δήθεν μέλη γραφείου ή νομαρχιακής οργάνωσης, κάτω από τους οποίους υπάρχει μόνο άβυσσος, κλειστά και παρατημένα γραφεία, σκονισμένες καρέκλες και μισοκατεστραμμένες επιγραφές της άλλοτε «κυβερνώσας» αριστεράς.

Ό,τι και να εξελιχθεί έως την διαδικασία της εκλογής του προέδρου (αν ο κ. Κασσελάκης επιμείνει έως το τέλος να είναι υποψήφιος και εάν του το επιτρέψουν οι κομματοκύονες της Κουμουνδούρου) το μέγα επίδικο της διαδικασίας είναι ένα: θα καταφέρει για μια ακόμη φορά η σκληρή κομματική γραφειοκρατία των επαγγελματιών άεργων να επιβιώσει σε βάρος ενός ολόκληρου ( όσο απόμεινε, τέλος πάντων) κόμματος, ώστε ανενόχλητη πλέον να συνεχίσει να απομυζά πόρους από την κρατική χρηματοδότηση ( άλλη πηγή δεν υπάρχει και δεν προβλέπεται) και εξουσία προς όφελος των προσωπικών συμφερόντων όσων την συγκροτούν;

Όπως είναι εύκολα κατανοητό « ο καυγάς γίνεται για το μπαγιόκο», τα υπόλοιπα είναι απλός σανός για το πόπολο! 

Για τον σκοπό αυτό και ανεξάρτητα από τη μορφή που αυτή θα λάβει στο τέλος (απλή απαγόρευση συμμετοχής με τροποποίηση του καταστατικού ή διαγραφή από το κόμμα) έχουν συμμαχήσει τα «ορφανά του Τσίπρα» ομού μετά του «13-0» καταδικασθέντος σε διετή φυλάκιση με τριετή αναστολή (ήδη διάγει την τριετία της αναστολής) τον Φεβρουάριο 2022 από το Ειδικό Δικαστήριο «για παράβαση καθήκοντος» (όντας υπουργός) και αποκαλούμενου «γιου της δρακογενιάς» Νίκου Παππά και την αμέριστη συνδρομή του Παύλου Πολάκη.

«Όλοι τους και μόνος του» (άντε και με την Τζάκρη παρέα) εξελίσσεται αυτή η ιστορική ως ψυχόδραμα και κομματική φαρσοκωμωδία σύγκρουση στο ιστορικό αριστερό περιβόλι, όπου, κατά περιόδους, έχουν καλλιεργηθεί με μεγάλη επιτυχία δολοφονίες (όχι μόνο χαρακτήρα), βασανισμοί, εξανδραποδισμοί, εξαφανίσεις, στημένες δίκες και κάθε λογής βασανιστήρια στο όνομα της «κομματικής νομιμοφροσύνης», την οποία, βεβαίως, εγγυώνται και ερμηνεύουν αποκλειστικά τα στελέχη που νέμονται τα καθοδηγητικά όργανα και υπερασπίζονται σθεναρά το κομματικό και προσωπικό βιός τους.

Ότι σήμερα απέναντι στον «αιρετικό» Κασσελάκη οι αντιδράσεις της γραφειοκρατικής καμαρίλας περιορίζονται μόνο «στην απαγόρευση, με κάθε τρόπο, της συμμετοχής στις εκλογές» είναι πρόοδος.

Σε προηγούμενα χρόνια το πιθανότερο «θα του έκοβαν τα αυτιά» ( κατά τον σύντροφο Καρανίκα) προς γνώσιν και συμμόρφωσιν και για να μάθει ότι η επανάσταση είναι πάντα υπόθεση των «ειδικών» που γνωρίζουν από πριν το συμφέρον των μαζών.

Δεν είναι προς θάνατο! Η αριστερά παγκοσμίως και στην Ελλάδα βρίθει περιπτώσεων που «διαφωνούντες» η «επικίνδυνοι για την κομματική τάξη και ασφάλεια» οδηγήθηκαν στο απόσπασμα καταγγελλόμενοι από τους ηγέτες τους ως «πράκτορες των Αμερικάνων  και της Ιντέλλιτζενς Σέρβις, που τρώνε τα αργύρια της προδοσίας τους στην Αμερική» και «δολοφονήθηκαν» πρώτα στην συνείδηση των «ταλαίπωρων» αγωνιστών και μετά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Ο Στέφανος Κασσελάκης φτηνά την γλιτώνει και ταυτόχρονα απαντάει και στο βασανιστικό ερώτημα «με τον ΣΥΡΙΖΑ ή χωρίς αυτόν;»

Ευτυχώς ή δυστυχώς η απάντηση είναι μονόδρομος: όλες οι σοβαρές επιλογές για το πολιτικό μέλλον ακόμη κι ενός Κασσελάκη είναι έξω από αυτόν τον παρακμιακό και σαπισμένο κομματικό μηχανισμό των εγκάθετων άεργων ιδεοληπτικών και των εμμονικών με την καρέκλα δήθεν επαναστατών της τσέπης.
Ακόμη και αν του επέτρεπαν να λάβει μέρος στις εκλογές η συμμετοχή του και-το σημαντικότερο-η βέβαιη νίκη του απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο θα ήταν άνευ σημασίας, καθώς το σύνολο της σημερινής γραφειοκρατικής κάστας της Κουμουνδούρου είτε θα μετανάστευε αμέσως προς άλλες κατευθύνσεις, είτε θα παρέμενε στο κόμμα για να επαναλάβει και πάλι την καθημερινή υπονόμευση και την διαβρωτική δήθεν κριτική.

Μια από τα ίδια! Εκεί ακριβώς άλλωστε βρίσκεται το πρόβλημα: η αγωνία των κομματικά νομομφρόνων προκύπτει από το γεγονός πως κανείς τους δεν έχει τύχη αν κληθεί να αναμετρηθεί απέναντι στον Κασσελάκη, η βάση (όση απόμεινε) της Κουμουνδούρου είναι «για θάνατο με τον Αμερικάνο».

Οι κομματοκράτορες το γνωρίζουν αυτό και εξ αυτού διαγκωνίζονται για ένα εκλογικό περιβάλλον προστατευμένο και περιοριστικά ασφαλές, ώστε να αναπαραχθεί η εξουσία τους χωρίς τον κίνδυνο της ακύρωσης της.

Ούτε το καταστατικό, ούτε οι διατάξεις του τους ενδιαφέρουν, ποτέ, άλλωστε, δεν ασχολήθηκαν με «νομικίστικές διατυπώσεις», γι’ αυτούς όλα τα θέματα είναι πολιτικά και πολιτικά λύνονται. Στη λογική αυτή χρησιμοποιήθηκαν για να εξοβελιστεί ο αποτυχημένες εφοπλιστής κομματικά όργανα που δεν είχαν κανένα δικαίωμα να αποφασίσουν για τη δήθεν έκπτωση του κ. Κασσελάκη παρά την «άρνηση» του καταστατικού του κόμματος να την συνδέσει αυτόματα με την έγκριση μιας Πρότασης Μομφής.

Να διαγράψουν τον κ. Κασσελάκη, όπως η μοναδική παγκοσμίως προσληφθείσα ως καθαρίστρια δήμου (της Θεσσαλονίκης επί Μπουτάρη) που προβιβάστηκε σε υπουργό κι έχει πιάσει μόνιμο βουλευτικό στασίδι, κυρία Νοτοπούλου διατείνεται, είναι αστείο.

Η απαγόρευση συμμετοχής του θα έχει απλούστερο διοικητικό χαρακτήρα, αλλά θα είναι το ίδιο επαρκής για τη δουλειά που την χρειάζονται.