Του Νίκου Χριστοδουλάκη

Το άλμα στην εκτίμηση των πολιτών κορυφώθηκε με την αδόκητη απώλεια Σημίτη, τα κυβερνητικά επιτεύγματα του οποίου αναγνώρισαν ακόμα και διαχρονικοί του αντίπαλοι πιστώνοντας έτσι ντε φάκτο στο σημερινό ΠΑΣΟΚ μία σπάνια κληρονομιά εθνικής και ευρωπαϊκής εμβέλειας.

Ώσπου ξαφνικά το αφήγημα γλίστρησε στην κατηφόρα ενός φαντασιακού θέματος, με ποιους άραγε θα κληθεί να συγκυβερνήσει οψέποτε γίνουν οι νέες εθνικές εκλογές.

Από την αγωνία μπας και τα καλά νέα γίνουν συνήθεια, άρχισαν πάλι οι αμφίπλευρες χορωδίες για να υπερκεραστεί ο Ανδρουλάκης.

Από μεν δεξιότερα έρχονται συστάσεις για «υπεύθυνη αντιπολίτευση», ενώ από αριστερά άρχισε να μπαίνει αίτημα άμεσης προσφυγής σε κάλπες, χωρίς καμία προηγούμενη συζήτηση και μαζί να εξαγγέλλονται συμμαχίες (και μέλλουσα συμπερίληψη) ακόμα και με γκρουπούσκουλα που δέκα
χρόνια πριν ήταν πρόθυμα να ανατινάξουν την οικονομία.

Ως ντεκόρ μάλιστα οργανώνονται μαζικές συνεστιάσεις όπως στα ηρωικά συνέδρια ηγεσίας της δεκαετίας του 1990!

Εάν τα πράγματα αφεθούν στην μοίρα τους, θα καταλήξουν πάλι σε ένα σερί από γκρίνιες, διαφωνίες και αλληλοκαρφώματα – πλην όμως αυτή την φορά κανείς πολίτης δεν θα το συγχωρήσει. Για να αποφύγουμε την ήττα επί του εαυτού μας, είναι ευκαιρία τώρα με τα Περιφερειακά Συνέδρια που θα γίνουν άμεσα και το Οργανωτικό Συνέδριο που θα γίνει το φθινόπωρο να συμφωνηθούν τα ακόλουθα:

1. Άμεση παύση της πλειοδοσίας περί μετεκλογικής συνεργασίας με διάφορες δυνάμεις – ριζοσπαστικές, προοδευτικές ή όπως αλλιώς τις φαντάζεται κανείς. Σε άλλες χώρες, ποτέ κανένα κόμμα πέριξ του Κέντρου δεν προεξόφλησε καμμία μετεκλογική συνεργασία – απλούστατα γιατί όσοι διαφωνούσαν δεν θα το ψήφιζαν και όσοι συμφωνούσαν θα διάλεγαν το ορίτζιναλ. Ακόμα και ο μετρ των κεντροαριστερών συμμαχιών, ο Πέδρο Σάντσεθ, είχε μεν αποκλείσει την συνεργασία με την Δεξιά και την ακροδεξιά, αλλά καμμία δέσμευση δεν είχε με ποιους θα συμμαχούσε αργότερα.

Σύνθημα του ήταν οι πολίτες να «ξεκαθαρίσουν ποιες πολιτικές δυνάμεις θέλουν να ηγηθούν». Γιατί άραγε; Μα για να διεξάγει τον αγώνα όσο γίνεται πιο απερίσπαστα, να μεγιστοποιήσει το αποτέλεσμα για το κόμμα του και να μπορεί τώρα να ηγείται της τρίτης κατά σειρά κυβέρνησης του.

2. Κατάργηση όλων των οργανωμένων ομάδων και μικρών κομμάτων μέσα στο κόμμα. Όχι μόνο γιατί αλλιώς το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ κινδυνεύει να μην επωφεληθεί από το μπόνους εδρών του πρώτου κόμματος – ακόμα και αν πρωτεύσει – αλλά επίσης γιατί οι πολίτες δεν θα εμπιστευτούν ως κυβέρνηση ένα σχήμα με περικοκλάδες.
Το καλοκαίρι 2015 το περιβόλι από τάσεις και «μαγαζάκια» του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε σε τι δράματα είναι ικανό να οδηγήσει την χώρα και η κοινωνία δεν θα αφήσει κάτι παρόμοιο να επαναληφθεί με κανένα άλλο κόμμα. Φυσικά ρεύματα ιδεών όχι μόνο θα υπάρχουν αλλά ίσως πρέπει να πολλαπλασιαστούν.

3.Άμεση αλλαγή του τρόπου εκλογής Προέδρου στο ΠΑΣΟΚ. Το σημερινό σύστημα των πρόθυμων ψηφοφόρων έχει το ρίσκο αμφίπλευρης εισχώρησης οπαδών άλλων κομμάτων για να αβαντάρουν υποψηφίους δικής τους απόχρωσης. Ακόμα και αν τέτοια φαινόμενα δεν καταγράφηκαν μαζικά στις πρόσφατες εκλογές του ΠΑΣΟΚ, η χειραγώγηση που είχε γίνει δύο χρόνια πριν με την εκλογή του εξ ΗΠΑ ουρανοκατέβατου θα έπρεπε να είχε ταρακουνήσει σοβαρά ακόμα και τους ένθερμους θιασώτες του συστήματος.

Επιπλέον ο λεγόμενος τρόπος «εκλογής από την βάση» μπορεί να προκαλέσει περαιτέρω αποσταθεροποίηση σε ένα κόμμα, όταν η ευκαιριακή δημοφιλία κάποιου στελέχους το κάνει να πιστέψει ότι οι «φίλοι» θα το αναδείξουν και επικεφαλής. Στην θέση του σημερινού συστήματος πρέπει να υιοθετηθεί ένα μαζικό διευρυμένο Συνέδριο, με διαπιστωμένα μέλη, πολιτικές θέσεις, απόψεις, και άλλα παραδοσιακά μεν αλλά αξιόπιστα χαρακτηριστικά. Όπως δηλαδή κάνουν και όλα τα
σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης.

4. Άμεση ίδρυση ενός Γραφείου Τεκμηρίωσης στο ΠΑΣΟΚ. Αποστολή θα έχει την κοστολόγηση και αξιολόγηση όλων των προτάσεων που διατυπώνονται και των δεσμεύσεων που αναλαμβάνονται προς τους πολίτες. Σε συνδυασμό με το Πρόγραμμα και τις πυκνές πρωτοβουλίες των βουλευτών, το Γραφείο θα είναι η επισφράγιση της αξιοπιστίας και δεν θα αφήνει καμμία σκιά δημοσιονομικής αβεβαιότητας ή μελλοντικής ακύρωσης όσων σχεδιάζονται για την κυβερνητική θητεία του ΠΑΣΟΚ.

Και μετά αέρας στα πανιά του!

* Δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ»

«Το χθεσινό τραγικό περιστατικό στα Γλυκά Νερά καταδεικνύει ότι η εγκληματικότητα ακμάζει στην Αττική», τονίζει σε δήλωση του ο Γραμματέας του Κινήματος Αλλαγής Μανώλης Χριστοδουλάκης.

Και τονίζει, τέλος, πως «ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας είναι να δώσει λύσεις σε κρίσιμα θέματα που αφορούν καθημερινότητα των κατοίκων των περιοχών αυτών, και όχι να επιχειρεί διαρκώς επικοινωνιακά για το δήθεν "καθάρισμα" των Εξαρχείων σαν να έλυσαν ξαφνικά το πρόβλημα».

«Η οικονομική κρίση της τελευταίας δεκαετίας, και οι ριζικές πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις που επέφερε, έχουν ανοίξει μία διαρκή συζήτηση, για τον τρόπο αποκατάστασης των νέων ισορροπιών στο πολιτικό μας σύστημα.

Και με δεδομένη την ήδη ασαφή ερμηνεία των αποτελεσμάτων των εθνικών εκλογών του 2019, φαίνεται πως η νέα κρίση, αυτή της πανδημίας του κορονοϊού, και οι συντριπτικές της επιπτώσεις, υγειονομικές, οικονομικές και κοινωνικές, ρευστοποιούν εκ νέου τις ισορροπίες. Και αυτό γιατί σε τέτοιες συνθήκες κρίσης, είθισται τα περιτυλίγματα να ξεθωριάζουν, και η γύμνια να αποκαλύπτεται.

Και η γύμνια αυτή είναι διττή. Είναι, από τη μία πλευρά, η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να υλοποιήσει με όρους πολιτικούς και ιδεολογικούς την υποτιθέμενη κεντροαριστερή του στροφή. Έχοντας χάσει τη διαχείριση της εξουσίας που λειτουργούσε, μέχρι πρότινος, ως συγκολλητική ουσία ετερόκλητων πολιτικά στοιχείων, αναδεικνύει διαρκώς τις εσωτερικές του ιδεολογικές αντιφάσεις, χωρίς καν να έχει αποφασίσει ποιος είναι και ποιους θέλει να εκφράσει.

Αυτό, σε συνδυασμό με το ισχυρό του πλέον «ηθικό μειονέκτημα». Οι πρόσφατες αποκαλύψεις, που σκιάζουν το αριστερό «μαγαζί», του στερούν την αναγκαία αξιοπιστία στην κοινωνία να επιτελέσει έναν πραγματικά κρίσιμο θεσμικό ρόλο, αυτόν της σοβαρής και αποτελεσματικής αξιωματικής αντιπολίτευσης, εκπροσωπώντας την προοδευτική πλευρά της κοινωνίας.

Και από την άλλη πλευρά, η σταδιακή αποκαθήλωση του «κεντρώας» στροφής της Νέας Δημοκρατίας. Που τη θεμελίωσε ο χαμηλός πήχης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά την αποδομεί στην πράξη η κομματική της βάση και η εφαρμοζόμενη της πολιτική. Αποτυπώθηκε στα εργασιακά και το ασφαλιστικό, στην αντίληψη για τη δημόσια υγεία που ανατράπηκε βιαίως από τη σκληρή πραγματικότητα, στις διαρκείς αμφιταλαντεύσεις στο μεταναστευτικό. Στα χάδια στις τράπεζες και την εγκατάλειψη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, των αγροτών, των ανέργων.

Στην απουσία θεσμικής συναίνεσης στα εθνικά θέματα, στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος για την προτομή του Μωυσή Πρωθυπουργού, στην πρόσφατη κομματικοποίηση της παιδείας.

Εκεί είναι ο δικός μας ρόλος. Ρόλος ισχυρού ιδεολογικού αυτοπροσδιορισμού, που στηρίζει την ανοιχτή οικονομία και τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, απορρίπτει την ελεύθερη και καταπολεμά τις κοινωνικές ανισότητες. Που θωρακίζει την εργασία και τάσσεται αταλάντευτα υπέρ της ανοιχτής κοινωνίας και των ατομικών δικαιωμάτων, που διατηρεί αναλλοίωτο τον υγιή πατριωτικό του χαρακτήρα.

Που είναι υπέρμαχος της θεσμικής θωράκισης της πολιτείας και της κοινωνίας, που πιστεύει ακόμα στην Ενωμένη Ευρώπη, που προτάσσει τους στόχους της οικονομικής και πολιτικής της ολοκλήρωσης, που ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της κλιματικής κρίσης, που απαντάει στις επιταγές του αυτοματισμού και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης.

Ρόλος ισχυρού πολιτικού αυτοπροσδιορισμού που αντιλαμβάνεται τους κοινωνικούς μας συσχετισμούς ως μέσο για να είμαστε ως αντιπολίτευση χρήσιμοι, αξιόπιστοι, αποτελεσματικοί, ρεαλιστές και μαχητικοί. Που προσδιορίζει τον ιδεολογικό μας αντίπαλο στο πρόσωπο της Νέα Δημοκρατία, όχι με όρους τυφλών «μετώπων», αλλά με όρους συνολικής και τεκμηριωμένης πολιτικής αντιπρότασης. Μακριά από κορώνες λαϊκισμού και ρεβανσισμού.

Που διατηρεί αδιάρρηκτες τις ρίζες της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης, αλλά δεν διστάζει να μεταφράσει τον ριζοσπαστισμό της στις ανάγκες του σήμερα. Που με το ανάστημα της διαρκούς της ειλικρίνειας, σήμερα, κοιτάει ξανά στα μάτια τον ελληνικό λαό. Και με όπλο τον συγκροτημένο πολιτικό της λόγο, τις προτάσεις και τις αντιπροτάσεις της, απευθύνει ένα νέο κάλεσμα στους προοδευτικούς πολίτες.

Αυτούς που απέχουν σήμερα από τα κοινά, αλλά και αυτούς που πίστεψαν σε ψεύτικες ελπίδες και αναζητούν διέξοδο.

Κάλεσμα, ώστε η νέες πολιτικές ισορροπίες να μπορούν να εκφράσουν πραγματικά την κοινωνία που αγωνίζεται, την κοινωνία που αγωνιά, την κοινωνία που δημιουργεί και που δεν συμβιβάζεται. Αυτό είναι το Κίνημα Αλλαγής στη «γύμνια» των καιρών, δίπλα στην κοινωνία και τους