Στο άρθρο υπάρχει αναφορά σχετικά με το ότι ο Ερντογάν κατά τη διάρκεια της πολυετούς θητείας του έχει υπονομεύσει το δημοκρατικό πολίτευμα στην Τουρκία, έχει εργαλειοποιήσει το προσφυγικό/μεταναστευτικό, ενώ δεν έχει διστάσει να τρομοκρατήσει την κουρδική μειονότητα τόσο στο εσωτερικό της χώρας του όσο και στη Συρία αλλά και να δώσει βοήθεια στο Ιράν όσον αφορά την παραβίαση των αμερικανικών κυρώσεων.

Στο άρθρο του αμερικανικού περιοδικού γίνεται και αναφορά στα πρόσφατα γεγονότα, όπου ο Ερντογάν έχει απειλήσει να σταματήσει τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, βάζοντας μπλόκο στη φινλανδική και τη σουηδική υποψηφιότητα. Ακόμη, επισημαίνεται ότι «θα περάσει πολύ καιρός προτού η Δύση μπορέσει να τον εμπιστευθεί».

Ωστόσο, ο Χις παραδέχεται ότι «η πραγματικότητα είναι ότι η Δύση χρειάζεται τον Ερντογάν περισσότερο από ποτέ». Και αυτό διότι ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας έχει ενισχύσει ιδιαίτερα το τουρκικό προφίλ στη γεωστρατική σκακιέρα της περιοχής. Ακόμη, προσθέτει πως η Άγκυρα έχει αναδειχθεί σε έναν κρίσιμης σημασίας προμηθευτή μη επανδρωμένων αεροσκαφών στο Κίεβο και οι πιθανότητες της Ουκρανίας να νικήσει θα είναι σημαντικά βελτιωμένες, αν οι παραδόσεις τουρκικών όπλων συνεχιστούν.

Μάλιστα, ο αρθογράφος υποστηρίζει πως είναι πολύ σημαντικό ότι ο Τούρκος πρόεδρος μέσω των Στενών του Βοσπόρου ελέγχει την είσοδο στη Μαύρη Θάλασσα, ενώ υπενθυμίζει ότι στα τέλη Φεβρουαρίου -όταν ξεκίνησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία- έκλεισε τη διέλευση των πολεμικών πλοίων.

Από την άλλη πλευρά ο Χις εκτιμά ότι η Τουρκία θα είναι παίκτης που θα παίξει κρίσιμο ρόλο όσον αφορά στην αναδιάταξη των προμηθείων ενέργειας στην Ευρώπη, όχι μόνο επειδή ελέγχει την ενεργειακή πρόσβαση σε έναν αριθμό αγωγών.

Σύμφωνα με τον αρθογράφο του αμερικανικού περιοδικού, το κλειδί στην ευρωπαϊκή στρατηγική αναφορικά με τον Νότιο Διάδρομο του Φυσικού Αερίου, για παράδειγμα, είναι το φυσικό αέριο που διοχετεύεται από το Αζερμπαϊτζάν μέσω της Τουρκίας από τους αγωγούς Trans-Anatolian και Trans-Adriatic οι οποίοι εγκαινιάστηκαν το 2018 και το 2019 αντίστοιχα, και οι οποίοι τροφοδοτούν το ευρωπαϊκό δίκτυο φυσικού αερίου στα Βαλκάνια και την Ιταλία.

Ακόμη, υποστηρίζει ότι ο Τούρκος πρόεδρος έχει στις άμεσες επιδιώξεις του να προχωρήσει την ανάπτυξη των πόρων του τουρκικού φυσικού αερίου και ενδεχόμενως  να ενώσει τα εξωχώρια πεδία φυσικού αερίου του Ισραήλ και της Κύπρου με το δίκτυο αγωγών της Ευρώπης.

Η γεωστρατηγική επιρροή που προσφέρει ο Ερντογάν 

Ο Μαξιμίλιαν Χις υπογραμμίζει ότι η ευθυγράμμιση της Δύσης με τον Ερντογάν θα της πρόσφερε περισσότερη  γεωστρατηγική επιρροή επί του Κρεμλίνου πέρα από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Πάντως, το ερώτημα που βάζει στο τραπέζι το Foreign Policy είναι ποιο «καρότο» θα μπορούσε να προσφέρει η Ευρώπη στον Ερντογάν, προκειμένου η Τουρκία να εγκαταλείψει τη Ρωσία. Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα επισημαίνει ότι η οικονομική κρίση στην οποία βρίσκεται το τελευταίο διάστημα η Τουρκία ίσως θα μπορούσε να είναι ο άσσος στο μανίκι της Δύσης.

Επί παραδείγματι, η FED καθώς και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα έπρεπε να εξετάσουν την προσφορά στον Ερντογάν μίας νομισματικής πιστωτικής γραμμής, ένα εργαλείο σταθεροποίησης που έχουν χρησιμοποιήσει εκτεταμένα τις τελευταίες δεκαετίες. Σύμφωνα μάλιστα με τον Χις η πρόσβαση σε δολάρια και ευρώ θα μπορούσε να αμβλύνει πολλές από τις αυξανόμενες οικονομικές προκλήσεις της Άγκυρας και να θέσει το πλαίσιο για μία περισσότερο συνεργατική εταιρική σχέση.

Ακόμη το άρθρο του αμερικανικού περιοδικού υπογραμμίζει ότι ο Τούρκος πρόεδρος γνωρίζει ότι έχει ισχύ και φαίνεται να έχει και άλλες απαιτήσεις. Ήδη κάποιες από αυτές τις έχει ρίξει στο τραπέζι. Όπως για παράδειγμα έχει ήδη ασκήσει την επιρροή του στην επιθυμία που εξέφρασαν Φινλανδία και Σουηδία για να  ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, φτάνοντας στο σημείο να συνδέσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο με την ελευθερία των κινήσεων της Άγκυρας κατά των Κούρδων της Συρίας (οι οποίοι έχουν σταθεί στο πλάι της Δύσης συμμαχόντας μαζί της στον πόλεμο ενάντια στο ISIS).

Επιπλέον ο αρθρογράφος προσθέτει ότι αυτό το διάστημα η Δύση είναι διστατική όσον αφορά την προσέλκυση του Τούρκου προέδρου. Μάλιστα η στρατηγική που φαίνεται να ακολουθεί η Δύση είναι ότι  «προσβλέπουμε στο ενδεχόμενο ο Ερντογάν να χάσει τις εκλογές του Ιουνίου 2023».

Πάντως, δεν παραλείπει να αναφέρει ότι είναι ουτοπικό στην καλύτερη και αφελές στη χειρότερη περίπτωση να πιστεύει η Δύση ότι ο Ερντογάν θα επιτρέψει τη διεξαγωγή ελεύθερων και δίκαιων εκλογών αλλά και μία ενδεχόμενη ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας μετά από ένα χρόνο, είναι στην καλύτερη περίπτωση ουτοπικό και στην χειρότερη αφελές.

Τέλος, ο Μαξιμίλιαν Χις υποστηρίζει ότι ο Ερντογάν είναι ένας δυσάρεστος και χαρακτήρας που δεν φαίνεται να αλλάζει. Καταλήγοντας λέει πως το συμφέρον της Δύσης είναι να σταθεί με το μέρος του -όχι με τη Ρωσία- με σκοπό να  αποδυναμώσει τον Πούτιν και να διασφαλίσει την επιβίωση της Ουκρανίας. «Η ευκαιρία είναι εκεί, και θα είναι μη συνετό από την Δύση να μην προσπαθήσει» υποστηρίζει με νόημα ο Χις.

Το αμερικανικό περιοδικό κάνει λόγο για επιστροφή της Ελλάδας ως διπλωματικής δύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο και αναφέρει ότι το παιχνίδι γυρίζει κατά της Τουρκίας.

Αναφέροντας τις πρόσφατες κινήσεις της Αθήνας στη διπλωματική σκακιέρα το έγκυρο περιοδικό στέκεται στις πρόσφατες επισκέψεις του Νίκου Δένδια σε Ισραήλ και Παλαιστίνη – ταξίδι που περιλάμβανε και στάσεις στην Ιορδανία και την Αίγυπτο -, το δανεισμό πυραύλων τον Απρίλιο στη Σαουδική Αραβία και την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Τρίπολη για την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων με τη Λιβύη, ενώ υπενθυμίζει και τις διαβουλεύσεις Ελλήνων αξιωματούχων στο Κάιρο, το Αμάν, την Κύπρο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

«Οι σχέσεις με κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι επίσης καλές, ιδιαίτερα με τη Γαλλία, που εξελίσσεται σε σημαντικό εταίρο ασφάλειας για την Ελλάδα καθώς συμφώνησε τον Ιανουάριο να προμηθεύσει την Αθήνα με πολεμικά αεροσκάφη και πρόσφερε πολεμικά πλοία τον Μάρτιο, ενώ τον Μάιο ο Έλληνας υπουργός Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος είπε ότι οι σχέσεις με τις ΗΠΑ είναι στο καλύτερο επίπεδο όλων των εποχών», αναφέρει το άρθρο υπογραμμίζοντας ότι η διπλωματική προσοχή της Αθήνας εστιάζεται κυρίως στη Μεσόγειο με το βλέμμα στραμμένο στην Τουρκία.

«Η Ελλάδα διεκδικεί την επιρροή της σε μια περιοχή που παραμέλησε επί χρόνια», αναφέρει στο περιοδικό ο Ιωάννης Γρηγοριάδης, επικεφαλής του τουρκικού προγράμματος του ΕΛΙΑΜΕΠ, ενώ ο Δημήτριος Τριανταφύλλου, διευθυντής του Κέντρου Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Καντίρ Χας της Κωνσταντινούπολης συμπληρώνει ότι η κλιμάκωση της έντασης στα ελληνοτουρκικά επί σειράς θεμάτων τον τελευταίο χρόνο λειτούργησαν ως «μήνυμα αφύπνισης για την ελληνική δημοκρατία. Τόσο στο διπλωματικό μέτωπο όσο και σε εκείνο της ασφάλειας η Ελλάδα συνειδητοποίησε ότι σήμανε η ώρα για έναν μεγάλο στρατηγικό ανασχεδιασμό».

Το Foreign Policy επιχειρεί μια αναδρομή στην ελληνοτουρκική αντιπαλότητα, τη «διπλωματία των σεισμών», την έναρξη των διερευνητικών επαφών που σταμάτησαν προ πενταετίας χωρίς να έχουν αποδώσει καρπούς καθώς οι δύο πλευρές διαφωνούσαν ακόμη και ως προς το ποια θέματα θα έπρεπε να περιλαμβάνει η ατζέντα, αφού προηγουμένως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αμφισβήτησε δημοσίως τη Συνθήκη της Λωζάνης ανοίγοντας το δρόμο για τις διεκδικήσεις της Άγκυρας στην ανατολική Μεσόγειο, την αποστολή ερευνητικών σκαφών και γεωτρύπανων συνοδεία πολεμικών σκαφών σε ύδατα που διεκδικεί η Λευκωσία και την υπογραφή στα τέλη του 2019 της συμφωνίας με την υποστηριζόμενη από την Τουρκία κυβέρνηση εθνικής συμφωνίας στη Λιβύη για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών.

«Το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της όποιας ελληνοτουρκικής προσέγγισης είχε επιζήσει μπήκε τον Φεβρουάριο του 2020», όταν η Τουρκία άνοιξε τα χερσαία σύνορά της με την Ελλάδα στους πρόσφυγες, λέει το περιοδικό. «Αυτό γύρισε πράγματι μπούμερανγκ στην Άγκυρα. Δημιούργησε την εντύπωση στην Ελλάδα, ακόμη και μεταξύ των μετριοπαθέστερων Ελλήνων ότι η Τουρκία επιχειρούσε έφοδο στα σύνορα», λέει ο κ. Τριανταφύλλου.

Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιλήφθηκε αυτή τη στάση της ελληνικής κοινής γνώμης και αντέδρασε αρχίζοντας να οικοδομεί και να αναπτύσσει σχέσεις με περιφερειακές δυνάμεις που επίσης ανησυχούν για την τουρκική πολιτική κι ένα από τα αποτελέσματα αυτών των προσπαθειών της Αθήνας ήταν το Ενεργειακό Φόρουμ Ανατολικής Μεσογείου με τη σύμπραξη Κύπρου, Αιγύπτου, Γαλλίας, Ελλάδας, Ισραήλ, Ιταλίας, Ιορδανίας και Παλαιστινιακής Αρχής, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ με καθεστώς παρατηρητού και τα ΗΑΕ ως υποψήφιο μέλος.

«Αν και το φόρουμ αυτό αφορά κυρίως στην εκμετάλλευση του φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου, έστειλε στην Άγκυρα το μήνυμα ότι η Ελλάδα (και η Κύπρος) δεν είναι μόνες τους», σημειώνει το Foreign Policy.

Όπως σημειώνει ο αναλυτής Στίβεν Κουκ της αμερικανικής δεξαμενής σκέψης Council on Foreign Relations στο άρθρο του, ο τρόπος με τον οποίο ο Τούρκος πρόεδρος και συνεργάτες του έσπευσαν να παρουσιάσουν ως απόπειρα πολιτικού πραξικοπήματος την επιστολή μπορεί να σηματοδότησε τη στιγμή που ο Ερντογάν, τουλάχιστον στην εσωτερική πολιτική σκηνή, επέστρεψε στο παιχνίδι.

Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι προσπάθειες του Ερντογάν να αγγίξει δύο φορές τους τελευταίους μήνες τις ευαισθησίες των συντηρητικών του ψηφοφόρων για θέματα που αφορούν την κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ, πρώτα στη διάρκεια των διαδηλώσεων κατά του πρύτανη που ο ίδιος διόρισε στο Πανεπιστήμιο Bogazici της Κωνσταντινούπολης και στη συνέχεια κατά τις διαδηλώσεις για την αποχώρηση της Τουρκίας από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την προστασία των γυναικών από τη βία. Ένα 24ωρο πριν την αποχώρηση αυτή ο Ερντογάν διόρισε τον εκλεκτό του, Σαχάπ Καβτζίογλου ως αντικαταστάτη στη θέση του διοικητή της κεντρικής τράπεζας της χώρας τον Νατζί Αγκμπάλ, επειδή αποφάσισε να αυξήσει τα επιτόκια όπως απαιτεί μια «υγιής νομισματική πολιτική», υπογραμμίζει ο αναλυτής.

Μια τρίτη σημαντικότατη εξέλιξη ήταν η εισήγηση του εισαγγελέα του ανώτατου δικαστηρίου της Τουρκίας για τη διάλυση του αριστερού φιλοκουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP) που έχει «ευρύτερη απήχηση μολονότι ο Τύπος το παρουσιάζει να έχει μόνον κουρδική βάση», αναφέρει το άρθρο. Το HDP, που κατηγορείται για σχέσεις με το PKK, είχε αποσπάσει το 2015 το 13% των ψήφων και 79 έδρες στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση βάζοντας εμπόδια στο AKP να σχηματίσει κυβέρνηση. Εκείνη την εποχή ο Ερντογάν σαμποτάρισε τις προσπάθειες συγκρότησης κυβέρνησης συνασπισμού αναγκάζοντας τη χώρα να ξαναπάει σε εκλογές τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. «Έκτοτε ο Ερντογάν προσπαθεί να αποκεφαλίσει το HDP», τονίζει ο Στίβεν Κουκ.

Ο δημοφιλής πρώην επικεφαλής του HDP, Σελαχατίν Ντεμιρτάς, βρίσκεται στη φυλακή από τον Νοέμβριο του 2016 βάσει πολιτικά υποκινούμενων κατηγοριών, όπως έκρινε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μαζί με τον συμπρόεδρο Φιγκέν Γιουκσεντάγ και αρκετούς βουλευτές του κόμματος, ενώ πρόσφατα, αφαιρέθηκε η βουλευτική ασυλία από άλλο ένα σημαίνον στέλεχος του HDP, τον Ομέρ Φαρούκ Γκεργκεγλίογλου, που κατέληξε στη φυλακή κατηγορούμενος για τρομοκρατική προπαγάνδα λόγω παλαιότερων αναρτήσεών του στο Twitter. «Είναι σαφές», αναφέρει το άρθρο, «ότι ο Τούρκος ηγέτες ανησυχεί για το HDP και την ικανότητά του να προσελκύσει ικανό αριθμό ψήφων ώστε να εμποδίσει γι’ άλλη μια φορά το AKP να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία το 2023».

Πρόσφατες δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια πτώση κάτω από το 50% της πρόθεσης ψήφου για το AKP και τους ακροδεξιούς συμμάχους του του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP). Και μολονότι όλες οι μέχρι τώρα κινήσεις του Ερντογάν δεν φάνηκαν να αποδίδουν τα αναμενόμενα για την αναστροφή του αρνητικού κλίματος, το μανιφέστο των απόστρατων ναυάρχων του ήρθε «ως δώρο εξ ουρανού», αναφέρει, σημειώνοντας ότι οι δύο επιλογές που έχουν σε αυτή τη φάση στην Τουρκία είναι ή να ταχθούν με τον Ερντογάν ή με τους «συνωμότες».

 Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Για πόσο ακόμα μπορεί η Τουρκία να κρύψει το γεγονός ότι ξοδεύει πολύ πέρα από τις δυνατότητές της; Κανονικά όταν οι κυβερνήσεις ξοδεύουν περισσότερα από ό, τι φορολογούν, η διαφορά εμφανίζεται ως έλλειμμα του προϋπολογισμού. Χρηματοδοτούν αυτό το έλλειμμα εκδίδοντας ομόλογα, τα οποία διαπραγματεύονται σε διεθνείς αγορές και έτσι είναι εύκολο να εντοπιστούν. Εάν το χρέος διογκώνεται και αν το κόστος δανεισμού αυξάνεται, τότε η χώρα πρέπει να χρεοκοπήσει ή να ζητήσει διάσωση. Αυτό το είδος κρίσης χρέους δεν είναι ευχάριστο, όπως θα μπορούσαν να βεβαιώσουν η Αργεντινή ή η Ελλάδα ή το Πακιστάν γράφει το FP, αλλά είναι τουλάχιστον μια λύση απλή και οικεία. Η Τουρκία έχει επίσης ξοδέψει πολλά περισσότερα από όσα έπρεπε, αλλά το έκανε εν κρυπτώ, κρύβοντας το κόστος βαθιά στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα, καθιστώντας το αόρατο.

Η Τουρκία έχει ένα σχετικά μικρό δημόσιο χρέος – που συνήθως χρηματοδοτείται από ξένα ομόλογα. Ο μεγάλος δανεισμός έγινε από τις τράπεζες της χώρας, τόσο ιδιωτικών όσο και κρατικών τραπεζών – και εκεί εντοπίζεται το μεγάλο πρόβλημα της Τουρκίας. Από την οικονομική κρίση του 2008, η FED έχει διατηρήσει τα επιτόκια χαμηλά, ελπίζοντας να οδηγήσει σε οικονομική ανάκαμψη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον φθηνό δανεισμό σε δολάρια, τόσο για τους Αμερικανούς όσο και γι αυτούς που αναζητούν πίστωση. Ετσι οι τουρκικές τράπεζες βρέθηκαν με πολλά δολάρια.

Τι τα έκαναν; Πρώτον έδωσαν δάνεια σε δολάριο σε τουρκικές εταιρείες, σε βιομηχανίες όπως ο τουρισμός, η ενέργεια, οι υποδομές και τα ακίνητα, που προτιμούσαν τον δανεισμό σε δολάρια και όχι σε λίρα λόγω των φθηνών επιτοκίων.

Τομείς όπως οι υποδομές και το real estate απευθύνονται κυρίως στους Τούρκους, οπότε τα έσοδά τους τιμολογούνται σε τουρκική λίρα αλλά η αποπληρωμή των δανείων τους ήταν σε δολάρια. Το πρόβλημα είναι ότι, αν όταν η λίρα χάνει την αξία της έναντι του δολαρίου – και έχει χάσει σημαντικά τα τελευταία χρόνια – είναι πιο δύσκολο για τις τουρκικές εταιρείες να εξοφλήσουν τα δάνεια τους σε δολάρια. Και αυτό, με τη σειρά του, θα μπορούσε να οδηγήσει σε τραπεζική κρίση. Δεν δόθηκαν όλα τα δολάρια που δανείστηκαν οι τουρκικές τράπεζες σε τουρκικές εταιρείες. Οι Τούρκοι πολίτες συνήθως δανείζονται σε λίρα και όχι σε δολάρια για να αγοράσουν σπίτια ή αυτοκίνητα . Οι τράπεζες της Τουρκίας λοιπόν χρειάστηκαν λίρες για να δανείσουν. Οι τράπεζες πήραν τα δολάρια που είχαν συσσωρεύσει και τα άλλαξαν σε λίρες στις χρηματοπιστωτικές αγορές, πληρώνοντας ένα τέλος που συνδέεται με το επιτόκιο της λίρας που έθεσε η τουρκική κεντρική τράπεζα. Αυτό δημιούργησε έναν δεύτερο κίνδυνο στο τραπεζικό σύστημα της χώρας: Εάν αυξηθούν τα επιτόκια, το κόστος δανεισμού της λίρας των τραπεζών θα αυξηθεί μειώνοντας τα τραπεζικά κέρδη.

Η πανδημία έπληξε και τις αναδυόμενες αγορές όπως η Τουρκία . Από τον Μάρτιο η λίρα έχασε το 10% της αξίας της Όταν η λίρα χάνει την αξία της, η τιμή των εισαγόμενων αγαθών αυξάνεται και το βιοτικό επίπεδο των Τούρκων πέφτει. Φοβούμενη την αντίδραση, η κυβέρνηση της Τουρκίας αποφάσισε να σταματήσει την κατρακύλα. Πώς; Μέσω ενός τρικ. Πουλώντας δολάρια για να αγοράσει λίρες στην αγορά, ενισχύοντας την αξία του νομίσματος της Τουρκίας. Από τις αρχές του καλοκαιριού, αυτό το τέχνασμα λειτούργησε: Η λίρα ήταν σταθερή για σχεδόν όλο τον Ιούνιο και τον Ιούλιο. Ομως το να ξοδεύεις αποθέματα δολαρίου για να υπερασπιστείς την αξία του νομίσματός σου λειτουργεί μόνο αν έχεις δολάρια για να ξοδέψεις . Η κυβέρνηση ξεκίνησε τη χρονιά με πολύ λιγότερα αποθεματικά από ό, τι έπρεπε, και σύντομα αντιμετώπισε ζήτηση για περισσότερες δαπάνες, καθώς ο Ερντογάν επέμεινε να υπερασπιστεί το νόμισμα.

Κανείς δεν θέλει μια μεγάλη τρύπα στον ισολογισμό της κεντρικής τράπεζας, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η Τουρκία και πλέον δεν είναι δυνατό να υπερασπιστεί τη λίρα. Μια απότομη πτώση είναι θέμα χρόνου.

Τι επιλογές έχει ο Ερντογάν;

Ο δρόμος μπροστά είναι γεμάτος κινδύνους. Αν αφήσει την λίρα να γκρεμιστεί οι τουρκικές εταιρείες θα βρεθούν με ένα βουνό χρέος σε δολάρια που θα αγωνίζονται να αποπληρώσουν. Μια απότομη πτώση της λίρας θα μπορούσε ακόμη και να προκαλέσει την κατάρρευση των τουρκικών τραπεζών. Η αύξηση των επιτοκίων θα μπορούσε να σταθεροποιήσει το νόμισμα όμως η τουρκική οικονομία θα οδηγούνταν σε μια βαθύτερη ύφεση με ό,τι αυτό σημαίνει για την δημοτικότητα του Ερντογάν. Και οι δύο επιλογές είναι επικίνδυνες. Αλλά το να μην κάνεις τίποτα είναι πιθανότατα χειρότερο: