Σύμφωνα με την Washington Post, κορυφαία στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος, τα οποία συναντήθηκαν μαζί του, φέρονται να διαμηνύουν στον Μπάιντεν πως η υποψηφιότητά του πλήττει το κόμμα και μειώνει τις πιθανότητες ελέγχου των δύο σωμάτων του Κογκρέσου. Μάλιστα, ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε σε συνεργάτες του τις τελευταίες ημέρες ότι οι πιθανότητες του Μπάιντεν για να νικήσει στις εκλογές του Νοεμβρίου εξανεμίζονται και πως πιστεύει ότι ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ πρέπει να εξετάσει σοβαρά την υποψηφιότητά του.

Ωστόσο, ο Μπάιντεν και οι σύμβουλοι της εκστρατείας επιμένουν ότι δεν θα εγκαταλείψει την κούρσα.

Στην περίπτωση που λάβει την απόφαση και ενδώσει στις πιέσεις να αποσυρθεί, οι επόμενες ημέρες θα είναι καθοριστικές, καθώς οι ηγέτες των Δημοκρατικών θα κληθούν να συσπειρώσουν τις τάσεις του κόμματος γύρω από έναν νέο υποψήφιο.

Ποιος θα είναι ο αντικαταστάτης

Σύμφωνα με την Washington Post, η αντιπρόεδρος Κάμαλα Χάρις είναι η πιθανότερη υποψήφια για να αντικαταστήσει τον Μπάιντεν στην κορυφή του ψηφοδελτίου, με πολλά μέλη του κόμματος να έχουν ήδη δώσει «ψήφο εμπιστοσύνης» στο πρόσωπό της.

Μάλιστα, ο ίδιος ο Μπάιντεν, κατά τη συνέντευξη Τύπου της 11ης Ιουλίου στο πλαίσιο της συνόδου του ΝΑΤΟ, είπε πως «δεν θα είχα επιλέξει τη Χάρις ως αντιπρόεδρο, αν δεν πίστευα πως έχει τα προσόντα να γίνει πρόεδρος». Ομως η υποψηφιότητα της Χάρις δεν θεωρείται αυτονόητη επειδή είναι αντιπρόεδρος. Το Δημοκρατικό Κόμμα είναι ελεύθερο να επιλέξει κάποιον άλλο ως διάδοχο του Μπάιντεν, ίσως έναν κυβερνήτη εάν τα μέλη του συσπειρωθούν γύρω από έναν άλλο υποψήφιο.

Άλλοι Δημοκρατικοί, όπως ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας Γκάβιν Νιούσομ ή η κυβερνήτης του Μίσιγκαν Γκρέτσεν Γουίτμερ, έχουν προταθεί ως ισχυρότερες εναλλακτικές λύσεις από τη Χάρις, εάν ο Μπάιντεν αποσυρθεί από την κούρσα. Αλλά τα πρόσωπα αυτά έχουν ήδη δηλώσει ότι δεν θα θέσουν υποψηφιότητα για την προεδρία το 2024, όπως μεταδίδει το cnbc.

Πώς θα επιλεγεί ο νέος υποψήφιος

Σε αντίθεση με την περίπτωση παραίτησης ενός προέδρου, όπου προωθείται αυτομάτως ο αντιπρόεδρος στη θέση του, μια αποχώρηση του Μπάιντεν από την κούρσα δεν συνεπάγεται αυτόματα την επιλογή της Χάρις.

Αν και περισσότεροι Δημοκρατικοί και αναλυτές τη θεωρούν ως την πιθανότερη αντικαταστάτρια, οι αντιπρόσωποι που θα επιλέξουν τον υποψήφιο για πρόεδρο στο Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών είναι ελεύθεροι να ψηφίσουν όποιον επιθυμούν. Αν οι Δημοκρατικοί δεν καταφέρουν να συσπειρωθούν γύρω από ένα πρόσωπο, δημιουργείται το ενδεχόμενο για ένα ανοιχτό συνέδριο, κάτι που το κόμμα έχει να κάνει από το 1968. Σε αυτή την περίπτωση, οι παρασκηνιακές κόντρες θα ήταν μεγάλες καθώς οι υποψήφιοι θα αναζητούν τη υποστήριξη μεμονωμένων αντιπροσώπων.

Εκτιμάται ωστόσο πως οι Δημοκρατικοί θα προσπαθήσουν να αποφύγουν αυτό το ενδεχόμενο, επιχειρώντας να εδραιώσουν την υποστήριξη πίσω από ένα άτομο πριν από το συνέδριο.

Πόσο γρήγορα θα μπορούσε να επιλεγεί ένας υποψήφιος

Ακόμη και αν ο Μπάιντεν και το κόμμα υποστηρίξουν έναν αντικαταστάτη, κανείς δεν γίνεται επίσημος υποψήφιος μέχρι να ψηφίσουν οι αντιπρόσωποι. Η Εθνική Επιτροπή των Δημοκρατικών έχει δηλώσει ότι σχεδιάζει να πραγματοποιήσει μια εικονική ονομαστική ψηφοφορία που θα μπορούσε να ξεκινήσει την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου για να αναδείξει το προεδρικό της ψηφοδέλτιο. Εάν ακυρώσει αυτό το σχέδιο, τότε ο υποψήφιος θα επιλεγεί στο συνέδριο, το οποίο ξεκινά στις 19 Αυγούστου.

Τι θα συμβεί με τα χρήματα που συγκέντρωσε ο Μπάιντεν

Εάν ο Μπάιντεν αποσυρθεί από την κούρσα, τα χρήματα στον λογαριασμό της εκστρατείας του θεωρούνται «πλεονάζοντα κεφάλαια εκστρατείας» που μπορούν να αποδοθούν στην Εθνική Επιτροπή των Δημοκρατικών ή σε μια ανεξάρτητη επιτροπή δαπανών. Αν όμως αποσυρθεί πριν γίνει ο επίσημος υποψήφιος του κόμματος, μπορεί να αντιμετωπίσει περιορισμούς στη δωρεά σε άλλους υποψηφίους.

Ορισμένοι δικηγόροι και στελέχη των Δημοκρατικών, οι οποίοι μίλησαν υπό τον όρο της ανωνυμίας, υποστηρίζουν ότι επειδή το όνομα της Κάμαλα Χάρις περιλαμβάνεται στα έγγραφα που κατατέθηκαν στην Ομοσπονδιακή Εκλογική Επιτροπή για τη σύσταση της επιτροπής, ο Μπάιντεν θα μπορούσε να παραδώσει τον έλεγχο του λογαριασμού στη Χάρις, αν αποχωρούσε. Όμως αρκετοί Ρεπουμπλικάνοι δικηγόροι οικονομικών εκστρατειών σημείωσαν ότι αυτή η νομική θεωρία δεν έχει δοκιμαστεί. Ο διακεκριμένος Ρεπουμπλικανός δικηγόρος Τσάρλι Σπις υποστήριξε πρόσφατα στη Wall Street Journal ότι τόσο ο Μπάιντεν όσο και η Χάρις θα πρέπει να διοριστούν επίσημα από το κόμμα τους προτού γίνει η παράδοση του λογαριασμού.

Εάν το Δημοκρατικό Κόμμα επιλέξει έναν υποψήφιο που είναι κάποιος άλλος από τη Χάρις, η εκστρατεία του Μπάιντεν θα μπορούσε ακόμη να μεταφέρει τα κεφάλαιά της στην Εθνική Επιτροπή των Δημοκρατών.

Τη λύση δίνει η συσκευή Seatrac, που επιτρέπει σε άτομα με αναπηρίες να μπαίνουν στη θάλασσα χωρίς βοηθούς.

Ο μηχανισμός είναι απλός. Μια ξύλινη ράμπα οδηγεί μια πολυθρόνα, πάνω στην οποία κάθεται το πρόσωπο με αναπηρία, μέσα στο νερό. Εκεί τα άτομα με αναπηρία μπορούν να κολυμπήσουν και στη συνέχεια να επιστρέψουν στην πολυθρόνα που θα τους ξαναφέρει έξω.

Η συσκευή λειτουργεί με τηλεχειρισμό και μπορεί εύκολα να τοποθετηθεί σε παραλίες ή και σε ξενοδοχεία. Η ράμπα επιτρέπει στους ανάπηρους να αποφύγουν την άμμο, η οποία δυσκολεύει τις κινήσεις τους, αλλά και όσους έχουν μπαστούνι ή δυσκολίες στο περπάτημα.

Η συσκευή, πέρα από την Ελλάδα, έχει τοποθετηθεί σε ακτές στην Ιταλία και την Κύπρο, όπως και στη Λετονία.

«Το Seatrac δεν δίνει μόνο τη δυνατότητα πρόσβασης στη θάλασσα χωρίς βοήθεια, αλλά και αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία σε άτομα με κινητικές δυσκολίες», είπε στη Washington Post ο Ιγνάτιος Φωτίου, ένας από τους εφευρέτες της συσκευής. «Μπορούν να ζητούν από τους φίλους τους να έλθουν μαζί τους και όχι το αντίθετο», λέει ακόμη.

Πέρυσι τουρίστες χρησιμοποίησαν τη συσκευή πάνω από 40.000 φορές.

Η εταιρεία που κατασκευάζει το Seatrac συζητά και με ξένους πελάτες, όπως στις Αμερικανικές Παρθένες Νήσους, που θα εγκαταστήσουν μια ενισχυμένη εκδοχή με βοηθήματα για ανθρώπους με προβλήματα όρασης. Σχεδιάζει ακόμη και την παροχή άλλων διευκολύνσεων για άτομα με κινητικές δυσκολίες, όπως αποδυτήρια, ντουζιέρες και τουαλέτες.

Αφορμή για τη δημιουργία του Seatrac ήταν μια συζήτηση μεταξύ του Φωτίου και ενός φίλου που είναι σε αμαξίδιο. Όπως έλεγε, δεν του άρεσε να τον πετάνε στη θάλασσα σαν «τσουβάλι με πατάτες».

Για αυτή την απόφαση ενημέρωσε το προσωπικό ο εκδότης της, ο Φρεντ Ράιαν, σε εσωτερικό σημείωμά του.

Πάντως, προβλέπονται εξαιρέσεις για ιατρικούς λόγους ή εξαιτίας θρησκευτικών πεποιθήσεων,

Η νέα πολιτική της διεύθυνσης της εφημερίδας εθνικής κυκλοφορίας καταγράφεται την ώρα που τα κρούσματα του νέου κορωνοϊού αυξάνονται στις ΗΠΑ, κάτι που αποδίδεται αφενός στην πιο μολυσματική παραλλαγή Δέλτα και αφετέρου στο ότι σε ορισμένες περιοχές της χώρας ο εμβολιασμός δεν έχει προχωρήσει όσο προβλεπόταν.

Αρκετές αμερικανικές επιχειρήσεις βρίσκονται στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για την επαναλειτουργία γραφείων και άλλων εγκαταστάσεων, εν μέσω της ανόδου των μολύνσεων.

Η Apple ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ότι θα καθυστερήσει την επαναλειτουργία των γραφείων της ως τον Οκτώβριο, έναν μήνα αργότερα από ό,τι προγραμμάτιζε ως τώρα.

Η Washington Post, ιδιοκτήτης της οποίας είναι ο δισεκατομμυριούχος Τζεφ Μπέζος (Amazon), σχεδιάζει να ανοίξει ξανά τα γραφεία της για όλους τους υπαλλήλους από τη 13η Σεπτεμβρίου για τρεις ημέρες την εβδομάδα.

Ωστόσο, όσοι προσέρχονται στα γραφεία τους θα πρέπει να προσκομίσουν βεβαιώσεις ότι έχουν εμβολιαστεί πλήρως ως την ημερομηνία αυτή, εξήγησε ο Φρεντ Ράιαν.

Οι συνεργάτες και οι προσκεκλημένοι που θα εισέρχονται στα γραφεία της εφημερίδας θα απαιτείται επίσης να είναι ανοσοποιημένοι.

«Μολονότι η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων έχει ήδη υποβάλει πιστοποιητικά εμβολιασμού, δεν παίρνω ελαφριά αυτή την απόφαση», ανέφερε ο Φρεντ Ράιαν στο έγγραφό του προς το προσωπικό.

Ωστόσο «πιστεύω πως το σχέδιο αυτό είναι το σωστό» με δεδομένες τις ανησυχίες «για την υγεία» και για «την ασφάλεια» του προσωπικού του μέσου ενημέρωσης, πρόσθεσε ο εκδότης.

Μεταξύ άλλων επισημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «προσπάθησε να αποκτήσει τον έλεγχο περισσότερων ΜΜΕ και να παρέμβει στη λειτουργία της Δικαιοσύνης» για τους ΑΝΕΛ ότι «πίστευαν ότι το χρέος ήταν αποτέλεσμα διεθνούς συνωμοσίας» ενώ και για τα δύο κόμματα αναφέρει ότι «έχουν κατά καιρούς εκφράσει την περιφρόνηση τους θεσμούς οι οποίοι συγκροτούν αυτό που ο Λένιν απαξιωτικά χαρακτήριζε “αστική δημοκρατία”».

Αναφερόμενη στις προοπτικές της χώρας, σημειώνει πως «η παραδοσιακή κεντροδεξιά παράταξη που πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε αποδυναμωμένη, φαίνεται πως θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές», χαρακτηρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη «ευρωπαϊστή και κοινωνικά φιλελεύθερο ηγέτη που αποτέλεσε την έκπληξη των εσωκομματικών εκλογών της διαχρονικά συντηρητικής Νέας Δημοκρατίας» και κλείνει το άρθρο της με μία εκτίμηση για τον υπόλοιπο κόσμο: αν η ήττα του λαϊκισμού περνά αναγκαστικά μέσα από την άνοδο στην εξουσία των δυνάμεων του λαϊκισμου που τον εκπροσωπούν (σε κάθε χώρα), τα πράγματα δεν προμηνύονται εξίσου θετικά για τον υπόλοιπο κόσμο.

Ακολουθεί μεταφρασμένο ολόκληρο το άρθρο:
“Υπήρξε μια στιγμή, στο αποκορύφωμα της ελληνικής οικονομικής κρίσης τον Ιούλιο του 2015, όπου πολλοί Αθηναίοι έπεσαν για ύπνο φοβούμενοι ότι θα ξυπνούσαν σε διαφορετική χώρα. Ένας Έλληνας ακαδημαϊκός μου είπε ότι φοβόταν ότι η Ελλάδα θα έβγαινε από το ευρώ σε μία νύχτα, ότι δεν θα υπήρχαν χρήματα στις τράπεζες το πρωί, ότι θα υπήρχαν ελλείψεις τροφίμων και στη συνέχεια διαδηλώσεις:

“Η Ελλάδα είναι μία χώρα της μεσαίας τάξης”, μου είπε. «Δεν πίστευα ότι θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε το σοκ.» Αρκετοί άλλοι μου είπαν ότι πραγματικά περίμεναν ότι θα ακολουθήσει η εγκαθίδρυση μίας δικτατορίας ανάλογη με αυτήν της Βενεζουέλας, ίσως και με τανκς να γυροφέρνουν στους δρόμους.

Αυτοί οι φόβοι δεν ήταν υπερβολικοί. H Ελλάδα κυβερνήθηκε -και εξακολουθεί να κυβερνάται και τώρα -από μία ιδιότυπη συμμαχία ακροαριστερών και ακροδεξιών λαϊκιστών. Την περίοδο του έγινε το δημοψήφισμα η κυβέρνηση συνεργασίας που προέκυψε, φάνταζε περίεργη και αταίριαστη όπως ακριβώς συμβαίνει με τη σημερινή κυβέρνηση ακροαριστερών και ακροδεξιών στην Ιταλία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τις ρίζες του σε μια συνιστώσα που ανεξαρτητοποιήθηκε από το ΚΚΕ. Ο άλλος κυβερνητικό εταίρος -οι Ανεξάρτητοι Έλληνες- πίστευαν ότι το θηριώδες ελληνικό χρέος ήταν αποτέλεσμα διεθνούς συνωμοσίας. Και τα δύο κόμματα έχουν κατά καιρούς εκφράσει την περιφρόνηση τους θεσμούς οι οποίοι συγκροτούν αυτό που ο Λένιν απαξιωτικά χαρακτήριζε “αστική δημοκρατία”.

Αλλά αυτή η δικτατορία, «τύπου Βενεζουέλας» αποφεύχθηκε. Ανάλογα με το ποιος περιγράφει τα γεγονότα,

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, είτε τρόμαξε υπό την απειλή ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος, είτε φοβήθηκε τις οικονομικές συνέπειες μιας εξόδου από την ευρωζώνη, είτε ποτέ δεν πίστεψε πραγματικά το προεκλογικό του αφήγημα.

Παρ’όλο που είχε τροφοδοτήσει τους υποστηρικτές του με μια οργισμένη, αντιευρωπαϊκή ρητορική και με υποσχέσεις να ξανακάνει πλούσιο τον «λαό» εις βάρος των ελίτ, των τραπεζών και των Γερμανών, κατέληξε να ακολουθεί τους κανόνες των διεθνών θεσμών που είχαν αναλάβει τη διαχείριση των οικονομικών της Ελλάδας.

Η Ελλάδα παρέμεινε στο ευρώ και μέσα στο διεθνές οικονομικό και θεσμικό σύστημα που ίδιοι οι ηγέτες [του ΣΥΡΙΖΑ] ισχυρίζονταν ότι αποστρέφονται.

Σχεδόν τρία χρόνια μετά, αυτού του τύπου ο αριστερός λαϊκισμός, ανήκει πλέον στο παρελθόν. Εν τω μεταξύ, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε μερικά χτυπήματα στους δημοκρατικούς θεσμούς, προσπάθησε να αποκτήσει τον έλεγχο περισσότερων ΜΜΕ και να παρέμβει στη λειτουργία της Δικαιοσύνης. Ωστόσο, στις 22 Ιουνίου, η χώρα βγαίνει από το οκταετές πρόγραμμα διάσωσης. Μοιάζει να έχει γυρίσει σελίδα.

Το κόστος της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ήταν, όμως, εξαιρετικά υψηλό: μαζική ανεργία, φτώχεια, μια γενιά νέων που μετακόμισε στο εξωτερικό. Αλλά η δημοκρατία διασώθηκε.

Η Ελλάδα μπορεί δυνητικά να προσφέρει μια πιθανή απάντηση σε μια σημαντική ερώτηση: Αν, όπως έγραψα πριν από εβδομάδες, η απάντηση στον λαϊκισμό είναι συχνά ο πιο ακραίος λαϊκισμός, τότε τι συμβαίνει μετά την αποτυχία του πιο ακραίου λαϊκισμού;

Μέρος της απάντησης είναι…τίποτα: Η παρατεταμένη ελληνική κρίση έχει οδηγήσει σε απάθεια, εξάντληση και σε μια βαθιά πεποίθηση ότι ο πολιτικός κόσμος στο σύνολο του είναι διεφθαρμένος. Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή μεγάλος ενθουσιασμός στην κοινωνία για κανένα πολιτικό σχέδιο.

Αλλά η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε επίσης την αντίρροπη αντίδραση: μια μικρή αλλά διαρκώς εντεινόμενη προσπάθεια να αναζωογονηθεί ο οικονομικός φιλελευθερισμός, για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, και να αποτιμηθεί θετικά η φιλελεύθερη δημοκρατία. Πριν από μια δεκαετία, οι διανοούμενοι στην Ελλάδα ήταν όλοι αριστεροί, και τα περισσότερα βιβλία για την πολιτική και την οικονομία γράφονταν από μαρξιστές.

Τώρα, είναι δυνατόν να καθίσει κανείς σε μια καφετέρια με νέους ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται όχι μόνο «φιλελεύθεροι» αλλά και «νεοφιλελεύθεροι», υιοθετώντας έναν όρο που θεωρούνταν βαριά προσβολή μόλις πριν από λίγα χρόνια.

Υπάρχουν κι άλλα: Ένα βιβλίο που ονομάζεται «Σύντομη Εισαγωγή στον Φιλελευθερισμό», του Αριστείδη Χατζή, ήταν στα ευπώλητα το 2017. Οι εκδοτικοί οίκοι παρουσιάζουν νέες εκδόσεις από τα έργα του Friedrich Hayek και του John Stuart Mill. Μία μικρή ομάδα φιλελεύθερων δεξαμενών σκέψεων είναι αποφασισμένη να πετύχει στη διάδοση των φιλελεύθερων ιδεών.

Το 2021 η Ελλάδα θα γιορτάσει την 200ή επέτειο από την επανάσταση για την ανεξαρτησία της και πολλά ιδρύματα θα κάνουν εκτενή αφιερώματα στη γέννηση της σύγχρονης φιλελεύθερης δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Αυτά είναι επί του παρόντος αισιόδοξα σημάδια. Όμως υπάρχουν και πολλές δυσοίωνες προβλέψεις.

Η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να είναι ασταθής. Πολλοί πιστεύουν ότι η κατάρρευση του αριστερού λαϊκισμού θα οδηγήσει στην ενίσχυση του δεξιού λαϊκισμού. Αλλά αν οι δημοσκοπήσεις είναι ακριβείς, η παραδοσιακή κεντροδεξιά παράταξη που πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε αποδυναμωμένη, φαίνεται πως θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

Ο νέος ηγέτης της, ο καταρτισμένος περί τα οικονομικά και ευρωπαϊστής Κυριάκος Μητσοτάκης -ο οποίος είναι οικονομικά και κοινωνικά φιλελεύθερος και αποτέλεσε την έκπληξη των εσωκομματικών εκλογών της διαχρονικά συντηρητικής Νέας Δημοκρατίας- πιστεύει ότι είναι μπροστά στις δημοσκοπήσεις διότι η οικονομική πραγματικότητα υπερίσχυσε των αλλοπρόσαλλων οικονομικών πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ.»Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απαξιωμένος», μου ανέφερε.

”Μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι “σας είπαν ψέματα, είναι ψεύτες “ και ο χαρακτηρισμός “ψεύτης” έχει ειδικό βάρος”.

Η Ελλάδα βυθίστηκε στην πολιτική κρίση πριν από τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο και ίσως και να βγει πρώτη. Αλλά το συμπέρασμα για τους υπόλοιπους είναι μάλλον δυσοίωνο. Εάν είναι αλήθεια, όπως πιστεύει ο Μητσοτάκης, ότι η μόνη θεραπεία για τη λαϊκιστική ρητορική είναι η πικρή, προσωπική εμπειρία της αποτυχίας στο πεδίο της πολιτικής εφαρμογής, τότε έχουμε αρκετά χρόνια αναταραχής μπροστά μας.”

«Γιατί δεν φεύγεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση;», φέρεται να ρώτησε ο Ντόναλντ Τραμπ τον Εμμανουέλ Μακρόν, σύμφωνα με δημοσίευμα της WP το οποίο επικαλείται ως πηγές δύο Ευρωπαίους αξιωματούχους. Την προτροπή αυτή επιβεβαίωσε και μια διπλωματική πηγή που μίλησε στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ εδώ και μήνες εντείνει τις επιθέσεις του εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καταγγέλλοντας αδιάκοπα τις «άδικες», όπως τις χαρακτηρίζει, εμπορικές πρακτικές της, ιδίως στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας.

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση ασφαλώς δημιουργήθηκε για να επωφεληθεί από τις ΗΠΑ», είπε την Τετάρτη σε συγκέντρωση οπαδών του στη Βόρεια Ντακότα.

Νωρίτερα σήμερα, ο Εμμάνουελ Μακρόν ρωτήθηκε για το δημοσίευμα κατά την συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μετά τη λήξη της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά απάντησε διφορούμενα, αρνούμενος να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει την πρόταση του Τραμπ.

Η αμερικανική εφημερίδα τονίζει ότι «η αλλαγή της ονομασίας πιστώνεται στους δύο ηγέτες, που επέμειναν στις διαπραγματεύσεις παρά τις εσωτερικές αντιδράσεις και το υπερβολικό βάρος της ιστορίας. Και τα δύο έθνη θα βγουν ωφελημένα από την συμφωνία», αναφέρει το in.gr.

«Την περασμένη Τρίτη, και ενώ η προσοχή της παγκόσμιας κοινής γνώμης ήταν στραμμένη στη Σιγκαπούρη, δύο άλλες χώρες παραμέρισαν τις διαφορές τους και έκαναν ένα σημαντικό βήμα για τον τερματισμού ενός μακροχρόνιου αδιεξόδου. Επί 27 χρόνια, η »Μακεδονία» και η Ελλάδα είχαν αποδυθεί σε μια διένεξη για την ονομασία της βαλκανικής χώρας. Η νέα συμφωνία μεταξύ των κυβερνήσεων του Έλληνα πρωθυπουργού Α. Τσίπρα και του «Μακεδόνα» ομολόγου του, Ζόραν Ζάεφ, με την οποία αλλάζει επίσημα η ονομασία της «Μακεδονίας» σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, προσφέρει στις δύο χώρες μια ευκαιρία να βελτιώσουν τις διμερείς τους σχέσεις και την περιφερειακή σταθερότητα», σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα. «Η αλλαγή της ονομασίας ίσως φαίνεται ήσσονος σημασίας, η συμφωνία όμως αποτελεί σημαντική διέξοδο από ένα διπλωματικό τέλμα που υπονόμευε τις φιλοδοξίες της »Μακεδονίας» να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ. Η Αθήνα, ανέκαθεν θεωρούσε ότι η ονομασία υποδηλώνει εδαφικές βλέψεις επί της ελληνικής Μακεδονίας και ήταν σε αντιπαλότητα με την ΠΓΔΜ από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της τελευταίας το 1991. Η ένταση αυτή κορυφώθηκε όταν η Ελλάδα μπλόκαρε την είσοδο της «Μακεδονίας» στο ΝΑΤΟ το 2008 και την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ το 2009. Πιο πρόσφατα, η διαφωνία για την μετονομασία του αεροδρομίου και της κεντρικής λεωφόρου των Σκοπίων σε «Μέγας Αλέξανδρος» κατέληξε σε κατηγορίες για πολιτιστική ιδιοποίηση, πυροδοτώντας εκ νέου τη διένεξη περί εθνικής ταυτότητας.

Η «Μακεδονία» θα εξέλθει από την απομόνωση και θα έχει την ευκαιρία να επιδιώξει την ευρωπαϊκή ενσωμάτωσή της και την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα θα ωφεληθεί από την επίλυση της εδαφικής διένεξης και την εξάλειψη ενός χρόνιου εθνικού πονοκεφάλου. Το καθοριστικό είναι ότι η συμφωνία θα προσφέρει μεγαλύτερη σταθερότητα στην περιοχή συνολικά. Δεν θα μειώσει απλά τις εντάσεις μεταξύ των δύο γειτόνων, αλλά η πρόσκληση της «Μακεδονίας» να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ θα περιορίσει την ρωσική ανάμειξη στα δυτικά Βαλκάνια. Η συμφωνία είναι αδιάψευστη απόδειξη των καλόπιστων προσπαθειών των δύο κυβερνήσεων, αλλά και της πολύχρονης μεσολαβητικής πρωτοβουλίας του ΟΗΕ που οδήγησαν σε αυτή την κατάληξη, ωστόσο η μάχη για τον συμβιβασμό κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει. Για να επισημοποιηθεί η αλλαγή της ονομασίας, πρέπει να εγκριθεί από τα κοινοβούλια των δύο χωρών, αλλά και να υποβληθεί σε δημοψήφισμα στην «Μακεδονία». Πρόκειται για σοβαρά εμπόδια, ιδίως στην Ελλάδα, όπου η αξιωματική αντιπολίτευση κατέθεσε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης για την συμφωνία. Η εθνικιστική αντιπολίτευση στη «Μακεδονία» εξέφρασε την δυσαρέσκειά της. Ο πρόεδρος της χώρας Γκεόργκι Ιβανόφ αρνήθηκε να την υπογράψει, γεγονός που σημαίνει ότι θα πρέπει να εγκριθεί από το κοινοβούλιο δύο φορές, ώστε να υποχρεωθεί να υπογράψει», καταλήγει το κύριο άρθρο της Washington Post.

«Μπορεί όλοι να έχουν προχωρήσει γιατί η Ελλάδα δεν απειλεί να ρίξει τα άλλα κομμάτια του ντόμινο της παγκόσμιας οικονομίας, ωστόσο οι κάτοικοί της είναι κολλημένοι ακόμα στη χειρότερη κατάρρευση που έχει σημειωθεί σε πλούσια χώρα» αναφέρεται χαρακτηριστικά στο άρθρο, αναφέρει το protothema.

Επικαλούμενος τις τελευταίες προβλέψεις του ΔΝΤ ο συντάκτης του άρθρου υποστηρίζει ότι μπορεί να χρειαστούν άλλα 10 χρόνια προκειμένου η Ελλάδα να επιστρέψει εκεί που ήταν το 2007. «Και αυτό μόνο αν δεν υπάρξει και άλλη φάση ύφεσης. Δύο χαμένες δεκαετίες είναι το καλύτερο σενάριο για την Ελλάδα» είναι η δυσοίωνη πρόβλεψη του συντάκτη.

Το πρόβλημα σύμφωνα με τον ίδιο έγκειται στο ότι η Ελλάδα κατέγραψε συνολική ανάπτυξη μόλις 2,8% στα πρώτα τέσσερα χρόνια στα οποία θα ανέμενε κανείς να επανακάμπτει. «Για να καταλάβετε τη διαφορά, στο ίδιο διάστημα στη μεγάλη ύφεση του '30 οι ΗΠΑ έτρεχαν με ανάπτυξη 30,2% ενώ η Αργεντινή το 2002 σημείωνε ανάπτυξη 26,9%» αναφέρει συγκεκριμένα.

«Η αληθεία είναι, όμως, ότι δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις για την Ελλάδα. Είναι αλήθεια ότι πιθανότατα θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση αν είχε χρεοκοπήσει και είχε φύγει από το euro το 2009. Θα υπήρχε περισσότερος άμεσος πόνος αλλά θα είχε κάνει τις διακοπές στο Αιγαιό τόσο φτηνές ώστε κανείς να μην μπορεί να της "χτυπήσει" ενώ και οι εξαγωτές θα είχαν γίνει πιο ανταγωνιστικές μέσα σε μια νύχτα επιτρέποντας την επιστροφή στην ανάπτυξη πολύ πιο γρήγορα από ό,τι συμβαίνει σήμερα» συμπληρώνει ο συντάκτης.

Όπως επισημαίνει, την ίδια στιγμή, η απόφαση δεν ελήφθη γιατί η Ελλάδα είναι και σε μια νομισματική ένωση. Και εξηγεί στη συνέχεια: «Είναι πολύ πιο δύσκολο να αντικαταστήσεις ένα νόμισμα από το να πεις ότι δεν θα αξίζει το ίδιο πια. Θα πρέπει να αντικαταστήσεις όλα τα χρήματα στις τράπεζες, που σημαίνει ότι θα πρέπει να τις κλείσεις, και στο μεσοδιάστημα ο πανικός που θα επικρατήσει θα φέρει νέα πτώση στην οικονομία. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που η Ελλάδα δεν έφυγε από το ευρώ. Το γεγονός ότι οι πολίτες αντιμετωπίζουν το ευρώ ως τον εγγυητή της οικονομικής επιτυχίας είναι ο άλλος λόγος - και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει».

«Και το ίδιο δεν πρόκειται να συμβεί με την ανάκαμψη. Το ΔΝΤ με κάποια αισιοδοξία πιστεύει ότι το 2023 η Ελλάδα θα είναι 12,8 πιο φτωχή από ό,τι ήταν το 2007, γεγονός που σημαίνει ότι θα επιστρέψει στην προ-υφεσιακή κορυφή περίπου το 2030. Έφτιαξαν μια έρημο και το αποκαλούν ανάκαμψη» καταλήγει το άρθρο.