Το μέτωπο το πολέμου στη Μέση Ανατολή βρίσκεται στη φάση της εύθραυστης εκεχειρίας. Το άλλο μέτωπο, το εσωτερικό, φουντώνει μιας και λάδι στη φωτιά, ρίχνουν οι ευρωπαϊκές εισαγγελικές παραγγελίες, που εμπλέκουν πολιτικά πρόσωπα, καθώς και η παραπομπή στον Άρειο Πάγο, της υποθέσεις των υποκλοπών, που ξόρκισε η κυβέρνηση με νομοθετικές παρεμβάσεις.
Του Τάσου Παπαδόπουλου
Από κοντά και η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών, όπου όπως φαίνεται, με την έναρξη της δίκης, να μπήκε το νερό στο αυλάκι. Βεβαίως η αναμενόμενη μακροχρόνια διαδικασία θα αποτελεί μια φωτιά που θα σιγοκαίει, μιας και οι γνωστοί ταραξίες θα επιδιώξουν να εκμεταλλευτούν πολιτικά, τα στοιχεία που θα προκύψουν στην πορεία της διαδικασίας.
Ως επιχείρηση αντιπερισπασμού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη περί διαχωρισμού της εκτελεστικής με την νομοθετική εξουσία. Με βάση αυτή την πρόταση οι υπουργοί δεν θα μπορούν να είναι βουλευτές. Όμως το περιεχόμενο της πρότασης, υπονομεύει το σκοπό που επιδιώκει, δηλ. να περιορίσει το ρουσφέτι, που είδαμε να κυριαρχεί στα βουλευτικά και υπουργικά γραφεία, με αφορμή τις επιδοτήσεις αγροτών μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Κι αυτό, γιατί η αναπλήρωση του βουλευτή, που αναλαμβάνει υπουργικά καθήκοντα, πολλαπλασιάζει την ρουσφετολογία, αντί να την περιορίζει. Ο υπουργός δεν μπορεί να επανέρχεται στα βουλευτικά του καθήκοντα και θα πρέπει να αποκλείεται η συμμετοχή του στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Αυτός είναι ο καθαρός διαχωρισμός νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας. Βεβαίως υπάρχουν στις δημοκρατικές χώρες πολλές παραλλαγές, που αφορούν το ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού. Όμως για την ελληνική πραγματικότητα και την ελληνική παθογένεια, θα πρέπει ο βουλευτής που γίνεται υπουργός, να παραιτείται από το αξίωμά του και να μην έχει δικαίωμα υποβολής υποψηφιότητας στις επόμενες εκλογές.
Αλλά αυτό το μέτρο δεν είναι αρκετό για τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού συστήματος, που σε μεγάλο βαθμό έχει απαξιωθεί από τους πολίτες, με αποτέλεσμα πάνω από δύο εκατομμύρια να μην προσέρχονται στις κάλπες.
Χρειάζεται να συνδυαστεί με την μείωση του αριθμού των βουλευτών στους διακόσιους, την καθιέρωση 3 ή 4 θητειών και την θέσπιση μονοεδρικών περιφερειών. Αυτό σημαίνει ότι ο υποψήφιος θα έχει προσωπική επαφή με την περιοχή που θα εκπροσωπεί, και δεν θα εξαρτάται ούτε από αδιαφανείς χρηματοδοτήσεις, ούτε από τους καναλάρχες, που προωθούν ανάλογα με τα συμφέροντά τους υποψηφίους.
Θα μπορεί για παράδειγμα, να είναι ένας από κάθε κόμμα υποψήφιος για δύο-τρεις δήμους της Αττικής. Έτσι θα υποχρεωθούν τα κόμματα να επιλέξουν τους καλύτερους, μιας και αυτοί θα προτιμηθούν ασχέτως του κόμματος, που τους στηρίζει. Τα προσωπικά κόμματα θα αναγκαστούν ή να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν με δημοκρατικές διαδικασίες, ή αν παραμείνουν ως αρχηγικά με υποψηφίους φίλους και συγγενείς, να κινδυνεύουν να αφανιστούν.
Με αυτή την διαδικασία ο βουλευτής και με επιλογή του από δημοκρατικές εσωκομματικές διαδικασίες, θα αποκτήσει αυτοτελή δύναμη και θα πάψει να είναι ένας απλός χειροκροτητής, που ψηφίζει ότι του σερβίρει το λεγόμενο επιτελικό κράτος, που αποδείχθηκε δυσκίνητο και υπέρβαρο σε υπουργούς και αναποτελεσματικό σε ότι αφορά την πρόληψη καταστροφών, όπως αυτή στα Τέμπη, ή στον ΟΠΕΚΕΠΕ και παράλληλα ύποπτο για αναίτιες παρακολουθήσεις.
Μολονότι ο αριθμός των μετακλητών υπαλλήλων, που υπηρετούν στα γραφεία υπουργών αναπληρωτών και υφυπουργών αλλά και κομμάτων, έχει αυξηθεί υπέρμετρα, εν τούτοις τα νομοσχέδια δεν ετοιμάζονται όπως μέχρι πρόσφατα από τα επιτελεία τους, άλλα τα αναθέτουν σε μεγάλα δικηγορικά γραφεία, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο δημόσιος τομέας υπηρεσιακοί παράγοντες και επιστημονικοί συνεργάτες, ουδέν πράττουν ως όφειλαν, σε επιτελικό επίπεδο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διεκδικώντας μια τρίτη θητεία, οφείλει να δει κατάματα την στρεβλή λειτουργία της δημόσιας ζωής και του δημοκρατικού πολιτεύματος, και να προτείνει όχι ανεπαρκή ημίμετρα, όπως αυτό του μερικού διαχωρισμού εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, αλλά ολοκληρωμένες προτάσεις ικανές να αναβαθμίσουν την λειτουργία τόσο της νομοθετικής όσο και της εκτελεστικής εξουσίας.
Όσο για την αντιπολίτευση έχουν ένα μόνιμο μοτίβο αυτό της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Οι προτάσεις είναι ανύπαρκτες όπως και τα προγράμματα τους, που θα αρχίζουν από ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες θέσεις για την καθημερινότητα των πολιτών, και φτάνουν στα θέματα που αφορούν την στάση της χώρας στα μεγάλα προβλήματα, με τους πολέμους που κυριαρχούν στην γειτονιά μας.
Αξίζει να επισημανθεί ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης μίλησε για τον πλήρη διαχωρισμό υπουργικής και βουλευτικής ιδιότητας και για πέντε θητείες βουλευτών εντός του κομματικού του περίγυρου.
Όμως σε αυτό το θέμα, όσοι θεωρούν ότι θέλουν να διορθώσουν τις ατέλειες του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, οφείλουν να συνεισφέρουν με προτάσεις, όχι ωφελιμιστικές για τους ίδιους και τους περί αυτών, αλλά θέσεις ικανές να επαναφέρουν τους πολίτες στις κάλπες, και να τους κάνουν συμμέτοχους στα κοινά, μιας και σήμερα τα κόμματα περιβάλλονται από πρόσωπα που αποσκοπούν στο ίδιον όφελος, και όχι στην προσφορά προς την πατρίδα τους και τους πολίτες…
Καλή Ανάσταση!