Ο λαός λέει ‘μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα’ και υπονοεί ότι πρέπει κάποιος να επιλέξει μεταξύ του βέβαιου θανάτου ή της ελπίδας να επιβιώσει πέφτοντας στο ρέμα. Σε ένα τέτοιο σημείο βρίσκεται η παγκόσμια κοινότητα, εδώ και μια εβδομάδα, με το ξεκίνημα του πολέμου στο Ιράν. Η παραμονή των μουλάδων στην εξουσία, είναι σίγουρα ο γκρεμός.
Του Τάσου Παπαδόπουλου
Το ρέμα θα είναι μια αλλαγή του καθεστώτος, με αβέβαιο μέλλον αν κρίνει κανείς από τα αντίστοιχα πολεμικά εγχειρήματα στην περιοχή του παρελθόντος.
Στον Κόλπο βλέπουμε μια τρίτη πολεμική επιχείρηση. Η πρώτη του πατέρα Μπους το 2001 δημιούργησε τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Η δεύτερη του υιού Μπους, έφτιαξε τον ISIS. Τώρα η τρίτη υπό τον Τραμπ ποια άραγε τερατογένεση θα κυοφορήσει;
Κι αυτό, γιατί η δήλωση του πλανητάρχη, ότι αυτός θα ορίσει τη νέα ηγεσία του Ιράν, ζητώντας ταυτόχρονα την άνευ όρων παράδοση, τι άραγε σημαίνει, και πως μπορεί να ερμηνευθεί από τους άμεσα ενδιαφερόμενους;
Πέρα όμως από τους εμπλεκόμενους σε αυτόν τον πόλεμο, για όσους ζουν στην περιφέρειά του δημιουργούνται νέες προκλήσεις και αντίστοιχες ευκαιρίες, που χρειάζεται διορατικότητα και δράση προκειμένου αυτές να μην πάνε χαμένες.
Στην προκειμένη περίπτωση η άμεση αποστολή φρεγατών και F-16 στην Κύπρο, καθώς και η τοποθέτηση συστοιχίας αντιπυραυλικών συστημάτων Patriot στην Κάρπαθο, αποτέλεσαν κινήσεις ύψιστης στρατηγικής σημασίας, που αφενός κάλυψαν πλήρως, τόσο την Κυπριακή Δημοκρατία όσο και την Κρήτη, που δυνητικά θα μπορούσαν να είναι οι στόχοι των μουλάδων του Ιράν και των αντιπροσώπων τους, στο Λίβανο.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι την Αθήνα ακολούθησαν, η Γαλλία με αντιτορπιλικά και το αεροπλανοφόρο Σαρλ Ντε Γκωλ, η Ισπανία με το αντιτορπιλικό Χριστόφορος Κολόμβος, η Ιταλία, η Ολλανδία και η Γερμανία.
Το Ηνωμένο Βασίλειο, του οποίου οι βάσεις στην Κύπρο υπήρξαν ο στόχος, θα στείλει το Ντράγκον τους, μιας και για την ώρα το αντιτορπιλικό αυτό, βρίσκεται σε ναύσταθμο και ετοιμάζεται για τον απόπλου του σε μια εβδομάδα. Ζήσε Μάη, που λένε, να φας τριφύλλι.
Αυτή η ευρωπαϊκή κινητοποίηση, έστω και μεμονωμένων κρατών της Ευρώπης, έφερε στο προσκήνιο την Κυπριακή Δημοκρατία, που η Τουρκία επιμένει να μην αναγνωρίζει, που συμβαίνει αυτή την περίοδο να προεδρεύει της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι αντιδράσεις της Άγκυρας, τόσο για την παρουσία αντιπυραυλικού συστήματος στην Κάρπαθο, όσο και αντιτορπιλικών και πολεμικών αεροσκαφών στην Κύπρο, πέρασε κάτω από τον πήχη, δίνοντας μια θαυμάσια ευκαιρία στην Αθήνα να μιλήσει για πλήρη αντιπυραυλική κάλυψη σε ολόκληρη την Μεγαλόνησο, άρα και των κατεχομένων εδαφών, βάζοντας την Τουρκία σε θέση ματ, στην σκακιέρα των αναθεωρητικών φιλοδοξιών της.
Αν αυτή η κίνηση της Αθήνας έχει συνέχεια, τότε η Άγκυρα θα υποστεί μια σοβαρή ήττα επί του πεδίου. Η Ελλάδα οφείλει να τονίζει προς κάθε κατεύθυνση τον αμυντικό χαρακτήρα των οπλικών συστημάτων που έχει αναπτύξει, προκειμένου να στριμώξει την Τουρκία, που αντιδρά ως μη όφειλε, μιας και δεν απειλείται, εκτός αν ενοχλείται επειδή έχει επιθετικό σχεδιασμό σε βάρος της γειτονικής της χώρας.
Με αυτή την έννοια είναι έωλες οι επικλήσεις της, ως συμμάχου χώρας στο ΝΑΤΟ. Αν αυτό ισχύει, τότε δεν θα έπρεπε να ενοχλείται από την αμυντική ανάπτυξη των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το γεγονός ότι και η Βουλγαρία ζήτησε από την Ελλάδα αντιβαλλιστική προστασία, η οποία και της παρασχέθηκε με την τοποθέτηση Patriot στον Έβρο, καθώς και ανάλογη αεροπορική κάλυψη από αεροδρόμιο της Βόρειας Ελλάδας, αποτελεί μιαν ακόμη ένδειξη της αξιοπιστίας, που έχει πετύχει η χώρα μας στην περιοχή των Βαλκανίων.
Όμως πέρα από τα όσα αφορούν τα ελληνοτουρκικά, υπάρχει και ένα ευρύτερο θέμα που αφορά την επόμενη μέρα του πολέμου στο Ιράν. Γιατί οι επιπτώσεις δεν αφορούν μόνο την Τεχεράνη, αλλά και τις χώρες που βρίσκονται δυτικά της φτάνοντας ακόμη και στις ευρωπαϊκές.
Το πρώτο και κυρίαρχο θέμα αφορά τις οικονομικές επιπτώσεις. Μια αύξηση τιμών του αργού και των μεταφορικών του, συνεπάγεται και αλυσιδωτή αύξηση των τιμών των αγαθών πρώτης ανάγκης, που σημαίνει περαιτέρω αύξηση και του πληθωρισμού.
Ως εφιάλτης αναδεικνύεται επίσης το μεταναστευτικό το οποίο οι ευρωπαίοι το αντιμετώπισαν μέχρι τώρα χαλαρά, βλέποντας κοντόφθαλμα τις αθρόες ροές τους, που εισβάλλουν κυριολεκτικά από την Ασία στην Ευρώπη, επιδιώκοντας μέσω του θρησκευτικού τους φανατισμού, να επιβάλουν τον τρόπο ζωής τους στην Ευρώπη.
Ένα άλλο πλήγμα αναμένεται να υπάρξει στον τουρισμό μιας και η αναστάτωση στην κίνηση ανθρώπων και αγαθών, περιορίζει αυτόματα την τουριστική κίνηση και το εμπόριο.
Είναι λοιπόν το αύριο πιο δύσκολο για όλους τους πολίτες, τόσο της Ελλάδας όσο και του συνόλου της Ευρώπης, που οφείλει να ξυπνήσει από τον λήθαργο της και να πάρει δραστικά μέτρα πέρα από την άμυνα και την εξωτερική πολιτική, που μοιάζουν αμελητέες για τις Βρυξέλλες και στα θέματα της οικονομίας και της καθημερινότητας των πολιτών.
Η απαξίωση του ΟΗΕ από τον πλανητάρχη, που έστειλε την σύζυγό του να προεδρεύσει του Συμβουλίου Ασφαλείας, την ώρα που μαίνεται ο πόλεμος στον Κόλπο, αγνοώντας παράλληλα για μια ακόμη φορά την Ευρωπαϊκή Ένωση στην πολεμική επιχείρηση στο Ιράν, καθώς και οι εκβιασμοί γύρω από τους δασμούς προς τους συμμάχους του, συνιστούν μια πρωτοφανή πράξη των ΗΠΑ, στην ιστορία του Δυτικού Κόσμου.
Γι αυτό και τόσο η Ελλάδα, που κινείται επιτυχώς για την ώρα επί ξυρού ακμής, όσο και η Ευρώπη, οφείλουν να αναθεωρήσουν στόχους και συμπεριφορές απέναντι στους πρώην φίλους τους και να φροντίσουν τα του οίκου τους με την δέουσα προσοχή, αν θέλουν να μείνει όρθιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα…