Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ επαναλαμβάνει εδώ και μήνες ότι η τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί «την πιο καθοριστική τεχνολογία της εποχής μας». Μετά το λιγότερο επιτυχημένο στοίχημα του metaverse, επέλεξε να ρίξει σχεδόν όλο το βάρος της στρατηγικής της Meta στην τεχνητή νοημοσύνη, επενδύοντας δισεκατομμύρια σε υποδομές, στην προσέλκυση κορυφαίων στελεχών και, ως αποκορύφωμα, στην εντυπωσιακή πρόσληψη του Αλεξάντρ Γουάνγκ, νεαρού δισεκατομμυριούχου και ιδρυτή της Scale AI.
Η Meta φέρεται να δαπάνησε περίπου 10 εκατ. δολάρια, συμπεριλαμβανομένων μισθού, μπόνους και πρόσθετων παροχών, για να προσελκύσει τον Γουάνγκ και να του αναθέσει την ηγεσία του Meta Superintelligence Lab, του νέου τμήματος που έχει ως αποστολή την ανάπτυξη μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης αιχμής.
Ωστόσο, μόλις έξι μήνες αργότερα, η σχέση Ζάκερμπεργκ–Γουάνγκ, σύμφωνα με τον ιταλικό ιστότοπο contradadomaro, εμφανίζει ήδη έντονες ενδείξεις φθοράς.
Τα τελευταία χρόνια, η Meta υστερούσε εμφανώς στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης σε σύγκριση με ανταγωνιστές όπως η OpenAI και η Google. Τα μοντέλα LLaMA δεν έφεραν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, ενώ στο εσωτερικό της εταιρείας καταγράφονταν δομικές δυσλειτουργίες, με κατακερματισμένες ομάδες, συγκρούσεις μεταξύ ερευνητών και έλλειψη σαφούς στρατηγικής ηγεσίας στην AI.
Ο Ζάκερμπεργκ αντέδρασε συγκεντρώνοντας τον έλεγχο των αποφάσεων και επιταχύνοντας τις κινήσεις. Η πρόσληψη του Γουάνγκ εντάχθηκε σε αυτή τη λογική.
Σε ηλικία μόλις 28 ετών, ο Γουάνγκ εκπροσωπούσε μια νέα γενιά τεχνολογικών ηγετών, με ισχυρά δίκτυα στη Silicon Valley και μια εταιρεία κομβικής σημασίας για την εκπαίδευση προηγμένων μοντέλων μέσω μαζικής ετικετοποίησης δεδομένων. Για τον Ζάκερμπεργκ, ο Γουάνγκ συνδύαζε δύο βασικά χαρακτηριστικά: ταχύτητα και φιλοδοξία.
Η ένταξή του στη Meta, ωστόσο, αποδείχθηκε δύσκολη. Σύμφωνα με πηγές κοντά στον νέο επικεφαλής AI, ο Γουάνγκ έχει εκφράσει ιδιωτικά δυσαρέσκεια για τον ασφυκτικό τρόπο διοίκησης του Ζάκερμπεργκ, ο οποίος παρεμβαίνει άμεσα σε τεχνικές επιλογές, προτεραιότητες προϊόντων και στη δομή των ομάδων.
Εντός της Meta, αυτή η πρακτική αποκαλείται ανεπίσημα «Μάτι του Σάουρον»: όταν ο CEO επικεντρώνεται σε ένα project, τα πάντα κινούνται γύρω του. Κάποιοι παλαιότεροι εργαζόμενοι θεωρούν ότι στο παρελθόν αυτή η προσέγγιση απέδωσε, όπως στη στροφή προς τα κινητά. Άλλοι, όμως, υποστηρίζουν ότι σήμερα αποτελεί σταθερή πηγή έντασης.
Ο Γουάνγκ, συνηθισμένος να διοικεί μια startup με υψηλή αυτονομία, βρέθηκε σε ένα περιβάλλον όπου κάθε στρατηγική κίνηση απαιτεί την έγκριση του CEO. Η σύγκρουση φάνηκε σχεδόν αναπόφευκτη: από τη μία ένας ιδρυτής που επιδιώκει απόλυτο έλεγχο και από την άλλη ένας μάνατζερ που προσλήφθηκε για να φέρει νέα οπτική.
Οι ενστάσεις δεν περιορίζονται στο στυλ διοίκησης. Ορισμένα στελέχη αμφισβητούν κατά πόσο ο Γουάνγκ διαθέτει την εμπειρία να ηγηθεί ενός οργανισμού AI τέτοιου μεγέθους, καθώς η Scale AI παρείχε δεδομένα και όχι ίδια γλωσσικά μοντέλα. Πλέον καλείται να συντονίσει ομάδες που φιλοδοξούν να ανταγωνιστούν τα πιο προηγμένα συστήματα παγκοσμίως.
Οι αμφιβολίες ενισχύθηκαν με την αποχώρηση του Γιαν ΛεΚάν, επικεφαλής επιστήμονα AI της Meta και βραβευμένου με Turing, όταν τέθηκε υπό την εποπτεία του Γουάνγκ. Ο ΛεΚάν διαφωνούσε ανοιχτά με τη στρατηγική των μεγάλων γλωσσικών μοντέλων και έβλεπε τους πόρους του εργαστηρίου του να μεταφέρονται στη νέα διεύθυνση «υπερανθρώπινης νοημοσύνης».
Η αποχώρησή του ερμηνεύτηκε από πολλούς ως ένδειξη ότι η Meta θυσιάζει τη μακροπρόθεσμη έρευνα υπέρ άμεσων αποτελεσμάτων.
Το οικονομικό σκέλος εντείνει περαιτέρω το διακύβευμα. Η Meta έχει εκτοξεύσει τις δαπάνες της, επενδύοντας σε data centers, εξειδικευμένα chips και δανεισμό για την κάλυψη τεράστιων υποδομών. Οι επενδυτές παρακολουθούν με ανησυχία τη ρευστότητα, ενώ ο Ζάκερμπεργκ επιμένει ότι ο πραγματικός κίνδυνος είναι η ανεπαρκής επένδυση.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η επιτυχία ή αποτυχία του διδύμου Ζάκερμπεργκ–Γουάνγκ αποκτά καθοριστική σημασία. Το εργαστήριο του Γουάνγκ ετοιμάζει την παρουσίαση ενός νέου μοντέλου AI, σχεδιασμένου από το μηδέν, μέσα στους επόμενους μήνες. Αν πετύχει, η Meta μπορεί να ανακτήσει τεχνολογική αξιοπιστία. Αν αποτύχει, η εσωτερική ένταση ενδέχεται να οδηγήσει σε νέα φυγή ταλέντων και σε σκληρότερες πιέσεις από τους μετόχους, μετά από δύο δαπανηρά και αμφιλεγόμενα στοιχήματα για το μέλλον.