Οι συζητήσεις που γίνονται για την προστασία των Στενών του Χορμούζ με στόχο την ασφαλή διέλευση των τάνκερς και την εξασφάλιση ενέργειας για τις διεθνείς - περιλαμβανόμενης της Κίνας - αγορές, παραβλέπει έναν ουσιαστικό παράγοντα.
Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Η μόνη χώρα που πλοία δικά της η έμμεσων συμφερόντων της περνούν από τα Στενά είναι σήμερα η Ρωσία. Η συνεννόηση λοιπόν για να λυθεί το πρόβλημα οφείλει να περιλαμβάνει την Μόσχα. Με τις χώρες του ΝΑΤΟ, την Ινδία και την Κίνα ακόμη, το πρόβλημα δεν υπάρχει ελπίδα και προοπτική να λυθεί.
Όπως έχω δη επισημάνει, η Ρωσία κρατάει στα χέρια της ένα ουσιαστικό χαρτί σε σχέση με το Ιράν. Ελέγχει με διάφορους τρόπους το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης και ασκεί επιρροή και στην σημερινή ηγεσία του Ιράν. Είναι λοιπόν η μοναδική⁰ πολιτική δύναμη που μπορεί να ζητήσει - ίσως και να επιβάλει - στο Ιράν την απελευθέρωση των Στενών του Περσικού Κόλπου από επιθέσεις και δολιοφθορές. Να σημειώσουμε πως το Κρεμλίνο, παρά τα κέρδη που τελευταία έχει από την άνοδο των διεθνών τιμών πετρελαίου, δεν επιθυμεί κατάρρευση των διεθνών αγορών ενέργειας.
Διότι αυτό μπορεί να οδηγήσει σε οικονομική ύφεση στην Ευρώπη και σε Κορέα, Ιαπωνία και συνακόλουθα σε δραματική πίεση των τιμών πετρελαίου και αερίου. Άρα και σε κατάρρευση των ρωσικών εσόδων
Θα είναι λοιπόν για όλους επωφελές να εμπλακεί άμεσα η Ρωσία σε κοινές προσπάθειες απελευθέρωσης των Στενών για την διεθνή ναυσιπλοΐα. Αυτό βέβαια προϋποθέτει χαμήλωμα των τόνων της Ευρώπης κατά της Μόσχας - όπως εξ' άλλου έκανε ήδη η Ουάσιγκτον καταργώντας πολλές κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Που οδήγησε βέβαια σε χτύπημα τάνκερ ελληνικών συμφερόντων (από Ουκρανία πιθανότατα) στη Μαύρη Θάλασσα (!), το οποίο μετέφερε πετρέλαιο από το ρωσικό λιμάνι μεταφόρτωσης ενέργειας του Νοβοροσίσκ.
Η διάσωση λοιπόν της παγκόσμιας οικονομίας έχει ανάγκη τολμηρών πρωτοβουλιών και σωστής ανάγνωσης των γεωπολιτικών πραγματικοτήτων σε ολόκληρο τον κόσμο. Το κάλεσμα των δυτικών δυνάμεων να εμπλακούν στην υπεράσπιση των Στενών του Χορμούζ, ενώ ουδέποτε συμβουλεύθηκαν οι επιτιθέμενοι το ΝΑΤΟ για το χτύπημα κατά του Ιράν, δύσκολα θα έχει θετική κατάληξη. Διότι οι ηγέτες θα πρέπει να στραφούν εναντίον των εκλογικών τους σωμάτων.