Στις 14 Φεβρουαρίου 2025 ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, D.J Vance δήλωσε στους Ευρωπαίους ηγέτες στο Μόναχο, αναφερόμενος στον Πρόεδρο Τραμπ, ότι στην Ουάσιγκτον υπάρχει τώρα «νέος Σερίφης».
Ακολουθώντας λοιπόν τον παραδοσιακό νόμο του αμερικανικού Φαρ Ουέστ όπου ο σερίφης τοιχοκολλεί αφίσες για καταζητούμενους (wanted dead or alive) έναντι χρηματικής αμοιβής, ο «πρόεδρος ειρήνη» και νέος σερίφης προσφέρει αμοιβή 10 εκατομμυρίων δολαρίων σε όποιον εξοντώσει ή δώσει σημαντικές πληροφορίες που θα οδηγήσουν στην εξόντωση μιας σειράς Ιρανών ηγετών (εχθρών του Ισραήλ) περιλαμβανομένου του νυν ανώτατου ηγέτη Μοτζάμπα Χαμεϊνί. Είναι ο ίδιος πρόεδρος σερίφης που τον παλαιότερα επικηρυγμένο από τις ΗΠΑ έναντι 15 εκατομμυρίων δολαρίων τζιχαντιστή Αλ Γκολάνι νυν καλούμενο ΑλΣάραα «προσωρινό πρόεδρο» της Συρίας (πιόνι του φίλου του Ερντογάν) υποδέχτηκε στον Λευκό Οίκο μετά βαΐων και κλάδων.
Του Λάμπρου Ροϊλού
Έχουν προηγηθεί βέβαια τώρα, η γνωστή απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο από την αμερικανική task force και η δολοφονία του ανωτάτου ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμεϊνί μαζί με πολλούς Ιρανούς αξιωματούχους στην έναρξη του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν.
Νομικούς κύκλους απασχόλησε μεταξύ άλλων ή νομιμοποίηση ή μη της πιο πάνω άσκησης βίας (απαγωγής και φόνου) αρχηγών κρατών.
Κατά το Verfassungblog: «Στις 28 Φεβρουαρίου 2026, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ δολοφόνησαν τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ. Η κοινή επιχείρηση σηματοδότησε την πρώτη φορά που κάποιο από αυτά τα 2 κράτη σκότωσε άμεσα εν ψυχρώ, έναν εν ενεργεία αρχηγό κράτους. Όπως και με την επιχείρηση των ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2026 εναντίον του Νικολάς Μαδούρο, αυτό που ξεχωρίζει δεν είναι μόνο η σοβαρότητα της πράξης, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο δικαιολογήθηκε. Οι δημόσιες δηλώσεις τόνισαν το ιστορικό του Χαμενεΐ και την πολυπλοκότητα της συνεργασίας των ΗΠΑ-Ισραήλ στις υπηρεσίες πληροφοριών, αλλά δεν διατύπωσαν μια αξιόπιστη νομική βάση για την επίθεση.»
Ως προς αυτό το θέμα να αναφέρουμε όσο πιο σύντομα γίνεται τα ισχύοντα κατά το Διεθνές Δίκαιο:
Η δολοφονία ηγέτη κράτους (ή ανώτατου αξιωματούχου) από άλλο κράτος αποτελεί μία από τις πιο σοβαρές παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου, καθώς προσκρούει στις θεμελιώδεις αρχές της κρατικής κυριαρχίας, της μη επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις και της απαγόρευσης της χρήσης βίας
Ακολουθεί η νομική ανάλυση της πράξης:
1. Βασικές Αρχές Διεθνούς Δικαίου
Χάρτης του ΟΗΕ (Άρθρο 2§4): Η δολοφονία ηγέτη θεωρείται παράνομη χρήση βίας (ή απειλή χρήσης βίας) κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας ενός κράτους. Η πργρφ 4 του άρθρου 2 αναφέρει:
«Όλα τα Μέλη στις διεθνείς τους σχέσεις θα απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας, που εκδηλώνεται εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους είτε με οποιαδήποτε άλλη ενέργεια ασυμβίβαστη προς τους Σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών.»
Κυριαρχία: Η στοχευμένη δολοφονία ηγέτη σε ξένο έδαφος αποτελεί άμεση παραβίαση της κυριαρχίας του κράτους-στόχου.
Διεθνώς Προστατευόμενα Πρόσωπα: Η Σύμβαση της Νέας Υόρκης (1973) ποινικοποιεί επιθέσεις κατά αρχηγών κρατών, κυβερνήσεων και υπουργών εξωτερικών, απαιτώντας από τα κράτη να τους προστατεύουν.
2. Διάκριση: Εν Καιρώ Ειρήνης vs Εν Καιρώ Πολέμου
Σε καιρό ειρήνης (Peacetime): Η δολοφονία είναι πάντα παράνομη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αντιμετωπίζεται ως εξωδικαστική εκτέλεση (extrajudicial killing) και παραβιάζει το δικαίωμα στη ζωή.
Σε κατάσταση ένοπλης σύγκρουσης (Armed Conflict): Το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο (ΔΑΔ) είναι πιο σύνθετο. Αν και οι αρχηγοί κρατών δεν έχουν ασυλία από νόμιμες στρατιωτικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια πολέμου, η δολοφονία απαγορεύεται εάν επιτυγχάνεται μέσω δόλου/απάτης (perfidy), π.χ. παραβιάζοντας περίοδο ανακωχής ή σε περίοδο διαπραγματεύσεων -όπως έγινε και στην περίπτωση δολοφονίας του Αλί Χαμεϊνί- (Πρόσθετο Πρωτόκολλο Ι, Άρθρο 37).
(Σημείωση: Το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο είναι ένας πολύ ετερογενής και πολύπλοκος τομέας του διεθνούς δικαίου ως προς την προέλευση και την ιστορική του εξέλιξη, τη θεωρία και την οργάνωσή του, καθώς και τη διάδοση και την αποδοχή του. Εκτός από μια σειρά από διατάξεις που θεσπίστηκαν με τη μορφή διεθνών συνθηκών- που είναι οι τέσσερις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949 (GC I, II, III και IV) συμπληρωμένες από τα Πρόσθετα Πρωτόκολλα Ι και ΙΙ του 1977 (AP I και AP II), καθώς και από το πρόσθετο Πρωτόκολλο III του 2005 (AP III) περιλαμβάνει επίσης σε μεγάλο βαθμό άγραφες αρχές που έχουν αποκτήσει γενική ισχύ ως διεθνές εθιμικό δίκαιο).
3. Επιχειρήματα «Αυτοάμυνας» και η Σύγχρονη Πρακτική
Ορισμένα κράτη (κυρίως οι ΗΠΑ) έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει ότι στοχευμένες δολοφονίες (targeted killings) είναι νόμιμες ως μέτρο «προληπτικής αυτοάμυνας» (anticipatory self-defense) κατά τρομοκρατών ή ηγετών που σχεδιάζουν άμεσες επιθέσεις (π.χ. υπόθεση Σουλεϊμανί, 2020).
Ωστόσο, η πλειοψηφία της διεθνούς νομικής κοινότητας θεωρεί ότι αυτές οι πράξεις δεν πληρούν τις αυστηρές προϋποθέσεις της άμεσης απειλής και της αναλογικότητας.
4. Ασυλία (Immunity)
Οι εν ενεργεία αρχηγοί κρατών (sitting heads of state) απολαμβάνουν ασυλίας ratione personae από την ποινική δικαιοδοσία άλλων κρατών. Αυτό σημαίνει ότι ένα άλλο κράτος δεν μπορεί να τους δικάσει, αλλά και δεν νομιμοποιεί τη δολοφονία τους.
Συμπέρασμα
Η δολοφονία ηγέτη κράτους από άλλο κράτος θεωρείται απαγορευμένη πράξη (act of aggression) και μπορεί να αποτελέσει casus belli (αιτία πολέμου), ενώ οι δράστες ενδέχεται να φέρουν ευθύνη για διεθνές έγκλημα.
Βέβαια, τα αμερικανικά πλήγματα εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν το 2003 ήταν τα πρώτα ανοιχτά πλήγματα που έκανε ένα κράτος για να στοχεύσει και να σκοτώσει ένα άλλο ηγέτη κυρίαρχου κράτους. Παρόμοια φανερά πλήγματα έγιναν από το ΝΑΤΟ εναντίον του Καντάφι κατά τη διάρκεια της επέμβασης στη Λιβύη το 2011. Η φερόμενη συνωμοσία μεταξύ τρομοκρατικών ομάδων και του Χουσεΐν χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει αυτές τις πρώτες απόπειρες δολοφονίας. Για τον Καντάφι, ήταν η υπόθεση επικείμενης γενοκτονίας. Παράλληλα με τα στρατηγικά οφέλη της στοχοποίησης και των δύο ηγετών, ήταν τα ηθικά επιχειρήματα που παρατηρήθηκαν στη ρητορική και των δύο Προέδρων Μπους και Ομπάμα που αναδεικνύουν ισχυρούς λόγους πίσω από την εκούσια παραβίαση μιας διεθνούς απαγόρευσης τόσο σημαντικής όσο η δολοφονία από τις ΗΠΑ. Η γλώσσα που χρησιμοποίησε ο Πρόεδρος Μπους για να δικαιολογήσει τα πλήγματα ήταν προσεκτικά διατυπωμένη για να απευθύνεται στην αμερικανική ηθική: συνδυάζοντας έναν δίκαιο πόλεμο κατά της τυραννίας, προωθώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα, επεκτείνοντας τη δημοκρατία και την ανάληψη των αμερικανικών αξιών ως καθολικών αγαθών .
Εδώ να αναρωτηθούμε : και οι Ταλιμπάν που κυριαρχούν στο Αφγανιστάν; Ο φίλος μας Σίσι της Αιγύπτου που είναι δικτάτορας, έχοντας φυλακίσει και τον νόμιμα εκλεγμένο ηγέτη του κόμματος των αδελφών μουσουλμάνων; Ο Πούτιν; Ο Ερντογάν; Τι πρεσβεύουν αυτοί;
Στο εξαιρετικό άρθρο του ερευνητή Δρ. Απόστολου Τσιουβαλά της 20-2-26 (πηγή: NomikiBibliothiki-Daily) αναφέρει σχετικά με τα πιο πάνω και κυρίως αναφερόμενος στην απαγωγή Μαδούρο τα εξής:
«Συνεπώς, οι ενέργειες των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα αποτελούν ένα επικίνδυνο νομικό προηγούμενο που υπονομεύει περαιτέρω αυτές τις αρχές και έρχεται να θυμίσει τις, μέχρι πριν λίγα χρόνια θεωρούμενες ως ανήκουσες στο σκοτεινό παρελθόν, επιβολές νεοφιλελεύθερων «πειραματικών» δικτατοριών υπό το δόγμα της «πίσω αυλής των ΗΠΑ» στη Λατινική Αμερική. Επιπλέον, έρχεται να ενισχύσει την εντεινόμενη τάση αμφισβήτησης της αρχής της κυριαρχικής ισότητας, με την τελευταία να αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της ύπαρξης αυτού που μεταπολεμικά ονομάστηκε «διεθνής κοινότητα».
«Καθίσταται σαφές ότι, αρχικώς, τέτοιες πρακτικές κυοφορούν τον κίνδυνο να παράσχουν σε αναθεωρητικές και αυταρχικές κυβερνήσεις ανά τον κόσμο βάσιμη νομιμοποίηση για παρόμοιες μονομερείς ενέργειες. Δεν είναι άλλωστε μυστικό πως στρατηγικοί ανταγωνιστές των ΗΠΑ, με (τουλάχιστον τυπικά) ακόμα λιγότερες εσωτερικές δημοκρατικές «αγκυλώσεις», όπως η Ρωσική Ομοσπονδία και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, δείχνουν να εξετάζουν την ενίσχυση της έντασης στις δικές τους «γειτονικές» στρατιωτικές υποθέσεις σε Ουκρανία και Ταιβάν, αντίστοιχα. Υπό αυτή την έννοια, κανονικοποιώντας την εξω-εδαφική εφαρμογή του εθνικού δικαίου, παρακάμπτοντας ακόμη και τις εγχώριες δημοκρατικές διαδικασίες νομιμοποίησης μέσω του Κογκρέσου και μη επιδιώκοντας διεθνή έγκριση ή συνεργασία, οι ΗΠΑ παρέχουν έναν οδικό χάρτη πολύτιμης σημασίας για περιφερειακές δυνάμεις που φιλοδοξούν να επιβληθούν στους γείτονές τους, «κουρελοποιώντας» το ήδη καταρρακωμένο διεθνές δίκαιο και ακολουθώντας το δόγμα του «οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμη τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και το αποδέχονται».
«Πέραν όμως αυτών των (καθόλα βάσιμων) υποθετικών σεναρίων, η συγκεκριμένη επιχείρηση έλαβε επίσης χώρα εντός μιας ιδιαιτέρως δύσκολης περιόδου για τη διεθνή νομιμότητα, την πολυμέρεια και τους κανόνες των διεθνών σχέσεων, καθώς ήρθε να ακολουθήσει την ευθεία αμφισβήτηση της δικαιοδοσίας και της βαρύτητας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου από, σχεδόν, σύσσωμο το Δυτικό κόσμο, ακολουθώντας τη διατύπωση κατηγοριών εναντίον του Μπέντζαμιν Νετανιάχου για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας. Αντίστοιχη στάση τήρησαν και οι στρατηγικοί σύμμαχοι της Ρωσίας απέναντι στο ένταλμα σύλληψης που εξέδωσε το ΔΠΔ για τον Βλαντίμιρ Πούτιν σχετικά με την εισβολή στην Ουκρανία δύο χρόνια νωρίτερα. Αμφότεροι, προφανώς αγνοώντας τα αντίστοιχα εντάλματα, συνεχίζουν ανενόχλητοι να επισκέπτονται τους στρατηγικούς τους εταίρους, καθιστώντας τα, ούτως ή άλλως στερούμενα μηχανισμών καταναγκασμού, εντάλματα του ΔΠΔ τυπικές υποδείξεις στερούμενες έννομων συνεπειών».
ΛΕΡΝΑΙΕΣ ΥΔΡΕΣ
Ο κόσμος θα έχει αντιληφθεί ότι όσο κι αν σκότωναν τους ηγέτες/ αξιωματούχους του Ιράν ξεφύτρωναν άλλοι σαν άλλη Λερναία Ύδρα.
Τον Σεπτέμβριο του 2024 σημειώθηκε μια πρωτοφανής επιχείρηση κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, όπου πέντε χιλιάδες συσκευές επικοινωνίας (κυρίως βομβητές/pagers και ασύρματοι), που χρησιμοποιούσαν μέλη της οργάνωσης ως πιο ασφαλές μέσο επικοινωνίας, εξερράγησαν ταυτόχρονα. Η ισραηλινή Μοσάντ φέρεται να παγίδευσε τις συσκευές πριν φτάσουν στον Λίβανο, τοποθετώντας μια μικρή ποσότητα εκρηκτικής ύλης. Από την έκρηξη σκοτώθηκαν ή τραυματίσθηκαν χιλιάδες σημαίνοντα μέλη της φιλοϊρανικής αυτής οργάνωσης.
Εν τούτοις σε λιγότερο από 2 χρόνια η Χεζμπολάχ εμφανίζεται τώρα πάλι δυνατή να επιτίθεται στο Ισραήλ. Οι -μέχρι στιγμής- 1.200 νεκροί και οι πάνω από 3.000 τραυματίες στον Λίβανο της τελευταίες ημέρες, (με 1 εκατομμύριο εκτοπισμένους) θα γεννήσουν τους μελλοντικούς μαχητές της οργάνωσης αυτής. Άλλη Λερναία Ύδρα και αυτή.
Ακόμα και τα ΜΜΕ δεν χαρακτηρίζουν τους φόνους των Ιρανών ηγετών σαν δολοφονίες αλλά σαν «εξουδετέρωση» ή το πολύ κάποιες φορές σαν «εξόντωση».
Για να μην παρεξηγηθώ, δεν κλαίω για τους μουλάδες, αλλά για την Διεθνή Τάξη πραγμάτων που μάλλον σαν «αταξία» πρέπει να χαρακτηρίζεται, για να χρησιμοποιήσουμε τον πιο διακριτικό τρόπο απόδοσης της, όπου βέβαια δεν υπερισχύει πια το Διεθνές Δίκαιο αλλά ο νόμος του ισχυροτέρου με τις πιο πάνω συμπεριφορές των ΗΠΑ, να μετατρέπεται σε νόμο της ζούγκλας, όπου ο πιο ισχυρός ηγέτης κράτους θα κατασπαράζει τον άλλο ηγέτη ενός άλλου κράτους που δεν του αρέσει.
ΜΗΠΩΣ Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΖΕΛΕΝΣΚΙ;
Πολύ φοβάμαι ότι η απόπειρα φόνου του επόμενου εκτός Ιράν ηγέτη κράτους δεν θα είναι οι Νετανιάχου, Τραμπ και Πούτιν που προστατεύονται επαρκώς αλλά τώρα που η προσοχή είναι στραμμένη στον ιρανικό πόλεμο αυτός θα είναι ο Ουκρανός Ζελένσκι.
Προοίμιο, μεταξύ άλλων, ήταν και η αναφορά του Πούτιν ότι είχε στοχευθεί η εξοχική κατοικία του από Ουκρανικά drones, ο οποίος ισχυρισμός, διαπιστώθηκε από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ότι ήταν ψέμα, πράγμα που εξόργισε τον Τραμπ γιατί του είχε παραπονεθεί σχετικά στο τηλέφωνο ο Πούτιν.
Αν τώρα ο Πούτιν προβεί στην αποτρόπαια πράξη, τι θα μπορούσε να του προσάψει ο Τραμπ, ύστερα από αυτά που έχει κάνει αυτός κατά του Μαδούρο και των Ιρανών ηγετών; Όταν μάλιστα προχθές ονόμασε τον πόλεμο κατά του Ιράν «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» (κατά το πρότυπο του Πούτιν);
Σε άρθρο μου με τίτλο μυαλό του Πούτιν έγραφα: Ο Τραμπ προσβλέπει σε επιχειρηματική συμφωνία με τον Πούτιν (μεταξύ άλλων) για εκμετάλλευση του βορείου πόλου, όπου έχουν λιώσει οι πάγοι και είναι δυνατή η εξόρυξη ενεργειακών ορυκτών ανυπολόγιστης αξίας, συμφωνώντας απόλυτα μαζί του περί ανυπαρξίας της κλιματικής αλλαγής. Επίσης ο Πούτιν με την ολοκληρωτική κατάληψη της Ουκρανίας, μπορεί να προσφέρει στον Τραμπ πολύ περισσότερα από τις σπάνιες γαίες και ορυκτά της απ’ ότι θα έκανε ο Ζελένσκι. Ποιος έχει ανάγκη πια την Γροιλανδία; Η απαξίωση Ζελένσκι προάγγελος της εξόντωσης του.
Η αιχμή του δόρατος της Ουκρανικής αντίστασης και η προσωποποίηση της ψυχής της, καθώς και εμπνευστής της δεν είναι άλλος από τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο της Βολοντιμίρ Ζελένσκι.
Πως λοιπόν κάμπτεις την αντίσταση των Ουκρανών; Μα φυσικά πρώτα από όλα εξοντώνοντας με φυσικό τρόπο τον ηγέτη τους, αφού όμως τον απαξιώσεις ακόμα και στα μάτια του λαού του, ώστε να μειώσεις τις αντιδράσεις. Έτσι εξηγήθηκε από πολλούς ότι ο δημόσιος διάλογος στην πρώτη συνάντηση στον Λευκό Οίκο ήταν προσχεδιασμένος με αυτό τον σκοπό.
Ειπώθηκε λοιπόν από τον Τραμπ (προφανώς καθοδηγούμενο από τους μέτρ της ρωσικής προπαγάνδας) ότι ο Ζελένσκι είναι ένας μέτριος κωμικός, διεφθαρμένος γιατί δήθεν καταχράστηκε τα μισά δισεκατομμύρια της Αμερικανικής βοήθειας για τον πόλεμο. Ένας δικτάτορας που εν μέσω πολέμου εισβολέων και όταν ο κόσμος δυσκολευόταν να ξεμυτήσει από τα σπίτια του, εδώ και 6 μήνες τώρα που έληξε η θητεία του δεν είχε κάνει εκλογές! Όταν αδικαιολόγητα κατά τον Τραμπ είχε κηρυχθεί η χώρα σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, αναστέλλοντας όπως ήταν φυσικό τις δημοκρατικές διαδικασίες εκλογών! (Σημειωτέον ότι ο Ζελένσκι εξελέγη το 2019 με ποσοστό 75%).
Μια από τις τελευταίες δηλώσεις Τραμπ για τον Ζελένσκι είναι ότι θα ήταν καλύτερα γι’ αυτόν να κατέφευγε εξόριστος στο Παρίσι! Υπονοώντας ότι από το να τον σκοτώσουν καλύτερα να γλιτώσει παραιτούμενος και πηγαίνοντας εκεί. Γιατί αυτός θα είναι ο επόμενος στόχος από τον Πούτιν, δηλαδή η φυσική εξόντωση του προέδρου Ζελένσκι με κάποιο τρόπο όπως έγινε και με τον Πριγκόζιν της Βάγκνερ που παραδόθηκε και μετά από καιρό έπεσε το αεροπλάνο του, αλλά και με άλλους πολλούς αντιπάλους του κόκκινου τσάρου.(Όπως τους, Νεμτσώφ, Λιτβινένκο, Ναβάλνι) .
Να θυμίσουμε εδώ ότι το 2004-2005 είχε ηγηθεί της «Πορτοκαλί επανάστασης» στην Ουκρανία ο μετέπειτα εκλεγείς πρόεδρος Βίκτωρ Γιουσένκο -λόγω διαπιστωμένης νοθείας στις εκλογές του 2004- κατά τις οποίες ο Γιουσένκο (-γνωστός για τις αντιρωσικές απόψεις του-) είχε προεκλογικά μυστηριωδώς δηλητηριαστεί με διοξίνη, αλλά επέζησε.
Τελευταία ο Τραμπ (μέσα στα πολλά αντικρουόμενα που λέει) ζήτησε να γίνουν εκλογές στην Ουκρανία και να αποσυρθεί ο Ζελένσκι!
Θα τελειώσω με ένα χιουμοριστικό σκίτσο που δημιούργησα στην φαντασία μου με αφορμή την προμηνών δήλωση του Τραμπ να είναι, ότι μετά τον nobel ειρήνης, επιθυμία του είναι να πάει στον παράδεισο!
Τον φαντάστηκα λοιπόν έξω από τις πύλες του παραδείσου, συνοδευόμενο από άνδρες της task force με προτεταμένα τα όπλα τους να ζητά από τον Άγιο Πέτρο να του ανοίξει να μπει.
Το επιπλέον δε επιχείρημα του προς αυτόν να είναι: «Ξέρεις πόσους ανθρώπους σου έχω στείλει εγώ εδώ πέρα ;»
* Ο Λάμπρος Ροϊλός είναι συντ. δικηγόρος παρ’Αρείω Πάγω, συγγραφέας, ερευνητής