Τώρα αρχίζω και καταλαβαίνω. Προφανώς, όταν ο Τραμπ λέει ότι θέλει «να ξανακάνει μεγάλη την Αμερική», δεν εννοεί ότι αυτό θα γίνει στο πλαίσιο του δυτικού και φιλελεύθερου πολιτισμού της. Θέλει μια μεγάλη Αμερική σ’ έναν αυταρχικό κόσμο όπου θα είναι πρώτος μεταξύ αυταρχικών ηγετών τύπου Πούτιν και Ξι, τους οποίους ως γνωστόν εκτιμά και ιδιαιτέρως.
Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου
Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος του, προέχει η διάλυση της Δύσης και κυρίως η οικονομική και αμυντική της αποδυνάμωση. Όταν όμως διαπίστωσε ότι αυτή δεν μπορούσε να επιτευχθεί με την επιβολή δασμών και την υπονόμευση της παγκοσμιοποίησης, το άλλο μέσο ήταν η πρόκληση ενεργειακής κρίσης. Υπό αυτή την έννοια ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία. Πρώτον, διότι με αυτόν ενισχύεται ο φίλος του Νετανιάχου, που θέλει όχι μόνον να παραμείνει στην εξουσία στο Ισραήλ, αλλά τον ενδιαφέρει και η γεωγραφική επέκταση της χώρας του.
Δεύτερον, αποδυναμώνονται οικονομικά οι αραβικές μοναρχίες, τις οποίες ο Τραμπ θεωρεί υποτελείς του, αλλά και σημαντικές πηγές πλούτου για τον ίδιο και τους περί αυτόν συγγενείς και συνεργάτες. Με τους τελευταίους, όλως περιέργως, όλοι να είναι εκατομμυριούχοι.
Τρίτον, γνωρίζει ο Αμερικανός πρόεδρος ότι το Ιρανικό καθεστώς, έστω και βαριά ηττημένο, όχι μόνον δεν θα πέσει, αλλά θα γίνει πιο σκληρό και επικίνδυνο για την Δύση, με την τρομοκρατία να έχει την πρώτη θέση στην ατζέντα του. Ακολουθεί η εμπορία ναρκωτικών και όπλων. Κατά συνέπεια η σκλήρυνση του ισλαμικού καθεστώτος εκ των πραγμάτων θα οδηγήσει σε περισσότερο αυταρχισμό στο δυτικό κόσμο, που σημαίνει πιο φιλικές πρακτικές προς τις ιδέες του Τραμπ, όσον αφορά στην καταστολή της μετανάστευσης και την περαιτέρω ανάπτυξη της μέσω αυταρχικής εξουσία ευκαιριών πλούτου για ημετέρους.
Ήδη, τους 16 μήνες παρουσίας του Τραμπ για δεύτερη θητεία στο Λευκό Οίκο, η περιουσία του αυξήθηκε κατά 800 εκατ. δολάρια, ενώ σύμφωνα με το Forbes, είχε αυξηθεί 4 δισ. δολάρια στην πρώτη θητεία. Αμφισβητεί κανείς ότι πρόκειται για ζηλευτές επιδόσεις;
Τέταρτον, βασική επιδίωξη του Ντόναλντ Τραμπ είναι η δημιουργία μιας δυτικού τύπου «Διεθνούς του Αυταρχισμού». Κατά την άποψή του, αναδύεται ένα ολιγοπώλιο ισχύος, μέσα στο οποίο πολλές αυτοκρατορίες, όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Τουρκία και βέβαια οι ΗΠΑ, θα χαράξουν και θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν νέες σφαίρες επιρροής τους, για τις οποίες η Ευρώπη είναι απροετοίμαστη. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Τραμπ θέλει να την αποδυναμώσει και να την διαιρέσει. Μικρότερη ευρωπαϊκή ισχύς σε παγκόσμιο επίπεδο, σημαίνει περισσότερη τραμπικού τύπου αμερικανική επιρροή σε δύσκολους μεταβατικούς καιρούς.
Και οι καιροί αυτοί γίνονται δυσκολότεροι για την Ευρώπη, η οποία δεν περιστοιχίζεται και από ιδιαίτερα φιλικά κράτη. Από πολλές πλευρές, έτσι, η γηραιά ήπειρος, σήμερα αντιμετωπίζει μια περιδίνηση. Βλέπει τη γεωπολιτική της αυτοδυναμίας να τίθεται υπό αίρεση στην προοπτική μις ευρύτερης διευθέτησης μεταξύ Αμερικής Κίνας και Ρωσίας, όπου η ίδια θα καταλήξει με μια ρωσική σφαίρα επιρροής στο ανατολικό της σκέλος και μια αμερικανική στο δυτικό της.
Και βλέπει τον ιστορικό της πολιτισμό και τις κλασικές αξίες του να υπονομεύονται , από αδιέξοδα που κληροδότησε η αναγέννηση του ισλαμισμού και η πολυετής απάθεια μέρους της Ευρώπης απέναντι σε ζωτικά αμυντικά προβλήματα.
Όλα αυτά θα πρέπει γρήγορα να ξεπεραστούν αν η Ευρώπη θέλει αν έχει λόγο στα παγκόσμια πράγματα το υπόλοιπο του 21ου αιώνα. Κάποιος χρόνος υπάρχει για μία αφύπνιση. Νέοι ηγέτες που να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει είναι το μέγα ζητούμενο.