Κάθε μέρα που περνάει θα μας εισάγει ολοένα και πιο... βαθιά στον προεκλογικό κύκλο, παρά το γεγονός ότι έχουμε μπροστά μας 15 μήνες ή περίπου 450 ημέρες!
Η πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά το πολιτικό σκηνικό θυμίζει... κινούμενη άμμο, καθώς δεν ξέρουμε την απήχηση που θα έχει στο εκλογικό σώμα το "Κόμμα Καρυστιανού". Οι πρόσφατες μετρήσεις της κοινής γνώμης δεν καταγράφουν απλώς μια πρόθεση ψήφου, αλλά μια βαθιά, δομική αναμονή των πολιτών για κάτι... άλλο, που θα υπερβαίνει την παραδοσιακή δικομματική ή πολυκομματική σύγκρουση.
Το πρώτο και κυρίαρχο συμπέρασμα των δημοσκοπήσεων, όπως η πρόσφατη της Metron Analysis, είναι ότι η ακρίβεια και η οικονομική κατάσταση παραμένουν τα "αγκάθια" που θα καθορίσουν την κάλπη του 2027. Παρά τους μακροοικονομικούς δείκτες, σχεδόν οι 7 στους 10 πολίτες θεωρούν ότι η χώρα κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση, με το "τείχος δυσαρέσκειας" να διογκώνεται γύρω από το κόστος ζωής.
Ωστόσο, το γεγονός ότι οι 3 στους 10 πολίτες δεν βλέπουν να πηγαίνει το... καράβι προς λάθος κατεύθυνση, αναμφίβολα είναι ένα "μπόνους" προς την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι πολίτες δεν αναζητούν πλέον υποσχέσεις, αλλά απτά αποτελέσματα στο καλάθι του νοικοκυριού και στην αγοραστική τους δύναμη. Η κυβέρνηση πρέπει να έχει υπόψιν της, ότι εφόσον βελτιωθούν οι θετικές προσδοκίες στο μέτωπο της ακρίβειας, τότε θα καταστεί πιο... ευδιάκριτο το ελληνικό success story και όσα έχει επιτύχει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας από το 2019 έως σήμερα και φυσικά έως την ημέρα των εκλογών. Μιλάμε για μια διαρκή μάχη με την καθημερινότητα από την πλευρά της κυβέρνησης, ώστε να οδηγήσει στο περιθώριο όλους αυτούς που εμφανίζονται ως... εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, "πιπιλίζοντας" την "καραμέλα" ότι "πρέπει να φύγει ο Μητσοτάκης"...
Η διατήρηση της υπεροχής της ΝΔ, παρά τη φθορά της, αποτελεί για τους περισσότερους πολιτικούς αναλυτές και δημοσκόπους ως ένα... παράδοξο στοιχείο που βάζει τη σφραγίδα του στις τρέχουσες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Η «ψαλίδα» με το δεύτερο κόμμα παραμένει σε διψήφια επίπεδα (περίπου 13-16 μονάδες), όχι λόγω κυβερνητικής παντοδυναμίας, αλλά λόγω της αδυναμίας της αντιπολίτευσης να παρουσιάσει μια πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Από την άλλη πλευρά, αναδεικνύεται μια ανησυχητική κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς. Οι πολίτες ιεραρχούν την ανάγκη για δικαιοσύνη και διαφάνεια ψηλά στις προτεραιότητες τους, με την υπόθεση των Τεμπών να παραμένει ανοιχτή πληγή που επηρεάζει οριζόντια το πολιτικό σύστημα.
Τα... φρέσκα "κουλούρια"
Η πιο ενδιαφέρουσα τάση των μετρήσεων είναι η δυναμική που αναπτύσσουν πρόσωπα εκτός του στενού κομματικού σωλήνα.
Η δυνητική ψήφος για ένα σχήμα με επικεφαλής την Μαρία Καρυστιανού αγγίζει το 20%, αντανακλώντας την επιθυμία των ψηφοφόρων για μια "φωνή" που θα εκφράζει το "περί δικαίου αίσθημα", έχοντας το σήμα κατατεθέν του αντι-συστημισμού. Ωστόσο, αυτό το εύρημα μαρτυρά ότι ένα σημαντικό κομμάτι του εκλογικού σώματος αισθάνεται απροστάτευτο από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, οπότε είναι και επιρρεπές στο.... λάθος. Γιατί η προτίμηση σε άτομα που είναι άσχετα με την πολιτική, αλλά αποτελούν κατασκευασμένα "προϊόντα" μάρκετινγκ ή "φρούτα εποχής", θεωρείται πράξη... αυτοκτονικού ιδεασμού. Τέτοιες προτιμήσεις δείχνουν πόσο ανεκπαίδευτος είναι ο μέσος ψηφοφόρος, καθώς δεν μπορεί να ξεχωρίσει αυτόν που προσφέρει υπηρεσίες στην πατρίδα, εξυψώνοντας την οικονομική και γεωπολιτική της θέση, από αυτόν που λειτουργεί ως πολιτικός... χαβαλές και επί της ουσίας προσφέρει υπηρεσίες σε όσους είναι απέναντι στα συμφέροντα της χώρας!
Με δεδομένο ότι στις εκλογές του 2027 θα βρίσκεται σε εξέλιξη η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών, αυτό το στοιχείο αποτελεί "μπόνους" για την κυρία Καρυστιανού. Ωστόσο, η ασχετοσύνη της σε βασικά πολιτικά και οικονομικά θέματα που αφορούν τη χώρα, κάποια στιγμή θα... κουράσει και πιθανόν να την προσγειώσει σε πιο... ρεαλιστικά ποσοστά. Θεωρητικά θα είναι στην επόμενη Βουλή, ωστόσο, μπορεί να φανεί πολύ χρήσιμη στον Μητσοτάκη, "πετώντας" 3-4 κόμματα εκτός αυτής...
Τα στοιχήματα στην πορεία προς τις εκλογές
Σύμφωνα με τα ευρήματα του συνόλου των δημοσκοπήσεων, προκύπτουν κάποια πολύ χρήσιμα συμπεράσματα για τις... απαιτήσεις του εκλογικού σώματος στην πορεία προς τις εκλογές.
Ειδικότερα:
1. Το πρώτο και σημαντικότερο στοιχείο είναι η οικονομική σταθερότητα με κοινωνικό πρόσημο. Δηλαδή, η επιθυμία για οικονομική ανάπτυξη, η οποία θα φτάνει πραγματικά στην τσέπη και όχι... στατιστικά.
2. Η ανανέωση του πολιτικού λόγου αποτελεί πολύ... must ζήτημα, καθώς υπάρχει κόπωση από την πόλωση και το... παλιό. Αξίζει να σημειωθεί ότι σχεδόν 6 στους 10 πολίτες εμφανίζονται απαισιόδοξοι για τη φετινή χρονιά, αν και διαβάζοντας... ανάποδα αυτό το στοιχείο, προκύπτει ότι οι 4 στους 10 βλέπουν τα πράγματα περισσότερο αισιόδοξα, αναμένοντας περισσότερα απτά αποτελέσματα φέτος και του χρόνου από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
3. Οι πολίτες σε συντριπτικά μεγάλο ποσοστό περιμένουν να γίνει πράξη η θεσμική θωράκιση της χώρας. Απαιτούν ένα κράτος που λειτουργεί με κανόνες, χωρίς "σκιές" σε ζητήματα διαφάνειας και κυρίως με λιγότερα σκάνδαλα. Ωστόσο, είναι στο χέρι της κυβέρνησης να αποδείξει ότι δεν... χαρίζεται.
Από τα παραπάνω, προκύπτει το συμπέρασμα ότι ο δρόμος προς τις κάλπες του 2027 δεν θα είναι μια απλή αντιπαράθεση προσώπων, αλλά μια μάχη για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης. Οι πολίτες στέλνουν το μήνυμα ότι η ανοχή τους εξαντλείται και πως η επόμενη κυβέρνηση θα κριθεί από την ικανότητα της να προσφέρει ασφάλεια, οικονομική, κοινωνική και θεσμική. Οι πολλοί θέλουν αλλαγή, αλλά η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, καθώς πλην του Μητσοτάκη δεν προκύπτει κάποια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, η οποία θα εγγυάται τη συνέχιση του ελληνικού success story.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα πράγματα... σοβαρεύουν και η χώρα βρίσκεται ενώπιον πολύ σημαντικών προκλήσεων. Μάλιστα, οι κατακτήσεις των τελευταίων ετών δεν μπορούν να μπουν στο... ζύγι για κανένα λόγο. Εν ολίγοις, η χώρα δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη της και πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να είναι ρυθμιστές της τύχης μας λαϊκιστές, τυχοδιώκτες, οπορτουνιστές και απατεώνες, οι οποίοι έχουν ως μοναδικό αφήγημα "να φύγει ο Μητσοτάκης".