Η Ελλάδα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα success stories σε ολόκληρο τον πλανήτη, καθώς πέραν των οικονομικών επιδόσεων, ενσωματώνει πρόσθετη υπεραξία σε γεωπολιτικό, ενεργειακό και στρατιωτικό επίπεδο.
Σε λίγες μέρες θα ξεκινήσει ο κύκλος των αξιολογήσεων από τους διεθνείς οίκους με τον πήχυ να εξακολουθεί να παραμένει ψηλά. Οι προβολείς των διεθνών οίκων αξιολόγησης και των Βρυξελλών παραμένουν στραμμένοι στο ελληνικό success story, ωστόσο, η μακροοικονομική εικόνα κινείται σε αρκετά πιο διαφορετικό πεδίο από την πραγματική οικονομία. Ο συνδυασμός της ακρίβειας (που επιμένει) και του ιδιωτικού χρέους των 250 δισ. ευρώ (που διαρκώς ανεβαίνει), αποτελεί μια "βραδυφλεγή βόμβα" στα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας. Αυτός είναι πλέον ο μεγάλος "πονοκέφαλος" για την κυβέρνηση, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει από τώρα να βρει λύσεις, οι οποίες να δίνουν ανακούφιση και να βάζουν "φρένο" στην... ανηφόρα των χρεών!
Σε πολλούς κύκλους επικρατεί η άποψη ότι το τέλος των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης σε συνδυασμό με μια διεθνή κρίση, μπορεί να ακυρώσει μερικώς ή ολικώς το πρόγραμμα παροχών της κυβέρνησης, προκαλώντας περαιτέρω φθορά στην τελική ευθεία προς τις εκλογές. Η Ελλάδα βρίσκεται ενώπιον μιας πρωτοφανούς αντίφασης, καθώς από τη μία το κράτος γίνεται περισσότερο αξιόπιστο και μειώνει συνεχώς τον λογαριασμό των οφειλών του, δηλαδή το δημόσιο χρέος, ενώ από την άλλη πλευρά, ολοένα και περισσότεροι πολίτες βυθίζονται σε μια κατάσταση οικονομικής ασφυξίας. Βεβαίως, εδώ ισχύουν οι κλασσικοί κανόνες χρέωσης και πίστωσης. Ό,τι δαπανά το κράτος είναι προς όφελος του πολίτη, ενώ ό,τι πληρώνει ή χρεώνεται ο πολίτης, είναι προς όφελος του Κράτους.
Το στοίχημα και η μεγάλη ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει για τους μακροοικονομικούς δείκτες, καθώς το δημόσιο χρέος θα πέσει φέτος κάτω από το 140% του ΑΕΠ, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την αξιοπιστία της χώρας στις διεθνείς αγορές και κάνοντας το ελληνικό success story να... λάμπει περισσότερο.
Ωστόσο, πίσω από την ωραία... βιτρίνα της επενδυτικής βαθμίδας, κρύβεται ένα τεράστιο ιδιωτικό χρέος, το οποίο ισούται με το ΑΕΠ της χώρας! Αν μάλιστα προσθέσουμε το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος, τότε Κράτος και ιδιώτες χρωστούν 610 δισ. ευρώ, δηλαδή σχεδόν 2,3 φορές το φετινό ΑΕΠ! Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι οικονομολόγος, προκειμένου να αντιληφθεί τι σημαίνουν τέτοιοι αριθμοί με φόντο μια διεθνή κρίση ή μια παρατεταμένη στασιμότητα στο διεθνές περιβάλλον, λόγω διαφόρων... αστάθμητων παραγόντων (πόλεμοι, εμπορικός "πόλεμος", ενεργειακή κρίση κλπ.).
Σε κάθε περίπτωση, το ιδιωτικό χρέος είναι ο "ελέφαντας στο δωμάτιο" ή ο "μαύρος κύκνος" της επόμενης μέρας. Δεν είναι ένας απλός αριθμός που... ζαλίζει, αλλά μια "βόμβα" που έχει ως "φυτίλι" την ακρίβεια. Από τη στιγμή που το "καλάθι του νοικοκυριού" απορροφά το μεγαλύτερο μέρος του διαθέσιμου εισοδήματος, η αποπληρωμή των χρεών προς την εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες περνά σε δεύτερη μοίρα. Και ευτυχώς που ακόμη υπάρχουν δουλειές και μπορούν (όσοι μπορούν) να πληρώνουν φόρους. Το πλέον ανησυχητικό είναι ότι κάθε μέρα αυξάνεται ο αριθμός αυτών που δεν μπορούν να πληρώσουν φόρους και λοιπές οφειλές και γενικά δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στην εκπλήρωση των βασικών υποχρεώσεων τους.
Συνεπώς, η κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί μια δύσκολη κατάσταση και παρά τα μέτρα με τον εξωδικαστικό συμβιβασμό, τα "γκάζια" προς τους servicers ή τους ελέγχους στην αγορά για τις τιμές, η βελτίωση δεν (μπορεί να) είναι αισθητή. Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να έχει και πολύ μεγάλα πολιτικά οφέλη είναι η εφαρμογή μιας πιο "επιθετικής" ρύθμισης χρεών, η οποία να είναι πιο προωθημένη σε σχέση με το σημερινό μοντέλο των 24, 48, 72, 240 ή 480 δόσεων. Με τα χρέη στην Εφορία να ξεπερνούν τα 110 δισ. ευρώ, στον ΕΦΚΑ τα 50 δισ. ευρώ και στις τράπεζες και τους servicers να πλησιάζουν τα 90 δισ. ευρώ, οι οιωνοί δεν είναι θετικοί.
Το οικονομικό επιτελείο γνωρίζει ότι η ευημερία πάσχει σε σημαντικό βαθμό και δεν οδηγεί πάντα στα αναμενόμενα οφέλη όταν έρχεται η ώρα της κάλπης. Το ζητούμενο για τους πολίτες και την οικονομία είναι η αύξηση της ρευστότητας και του διαθέσιμου εισοδήματος. Βέβαια, "μαγικές" λύσεις δεν υπάρχουν και η χώρα δεν μπορεί να υπονομεύσει τη δημοσιονομική πειθαρχία, ο... βιασμός της οποίας κατά το παρελθόν μας στοίχισε και μας στοιχίζει πανάκριβα.
Η κυβέρνηση καλείται να κερδίσει ένα πολύ δύσκολο στοίχημα, αξιοποιώντας τη μεγάλη ευκαιρία της δημοσκοπικής ηγεμονίας της. Ωστόσο, αυτό δεν είναι αρκετό, καθώς δεν είναι το μόνο στοίχημα που πρέπει να κερδίσει η κυβέρνηση σε πολιτικό επίπεδο. Υπάρχει το κορυφαίο στοίχημα της επανεκλογής της Νέας Δημοκρατίας και μάλιστα με αυτοδυναμία, για να μην απειληθεί ούτε στο ελάχιστο η πολιτική σταθερότητα και φυσικά να μην πάνε στράφι τα τεράστια επιτεύγματα των τελευταίων 80 μηνών...
Η πολιτική πραγματικότητα, οι κινήσεις του Μητσοτάκη και το... στρίμωγμα των "προοδευτικών"
Η Νέα Δημοκρατία διατηρεί το τεράστιο προβάδισμα έναντι του δεύτερου ΠΑΣΟΚ, έχοντας να αναμετρηθεί μόνο με τη... φθορά της!
Ο Πρωθυπουργός φαίνεται να ετοιμάζει μια αντεπίθεση διαρκείας. Για παράδειγμα στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής δείχνει να περνάει στην αντεπίθεση "καρφώνοντας" τους "επαγγελματίες ανησυχούντες", δηλαδή τους διάφορους... Σαμαράδες που έχει η ΝΔ στους κόλπους της. Επιπλέον, η στρατηγική του απέναντι σε ΠΑΣΟΚ, Πλεύση Ελευθερίας, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρα και λοιπά... προοδευτικά "ναυάγια" δεν είναι απλώς αμυντική, αλλά με την πάροδο του χρόνου θα γίνεται επιθετική.
Για παράδειγμα, στο θέμα της Συνταγματικής Αναθεώρησης τίθενται οι δύο μείζονες προκλήσεις, τα μη κρατικά πανεπιστήμια και ο τρόπος επιλογής της Δικαιοσύνης. Για τα δύο συγκεκριμένα θέματα, η αντιπολίτευση θα αναγκαστεί να τοποθετηθεί και το πιθανότερο είναι να πέσει στην παγίδα της κυβέρνησης. Γιατί η αντίθεση ειδικά στο θέμα της λειτουργίας μη κρατικών πανεπιστημίων, θα περιορίσει το κοινό στο οποίο απευθύνονται ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση Ελευθερίας και Τσίπρας. Οι κεντρώοι και κεντροαριστεροί δεν είναι και τόσο σίγουρο ότι θα ψηφίσουν τόσο... μαζικά αυτά τα κόμματα, όταν διαπιστώνουν ότι τα... μυαλά τους βρίσκονται δεκαετίες πίσω! Το μόνο σίγουρο είναι ότι τέτοια ζητήματα θα προκαλέσουν διχασμό στο... κλαμπ των "προοδευτικών", δηλαδή στον άξονα του εκσυγχρονιστικού κέντρου και της παραδοσιακής αριστεράς.
Από την άλλη πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στοχεύει απευθείας στους αναποφάσιστους και τους νέους, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της ψηφιοποίησης και των επενδύσεων. Η στρατηγική της μίας κάλπης και το δίλημμα "σταθερότητα ή περιπέτεια» θα είναι το κεντρικό αφήγημα του μέχρι τις κάλπες του 2027. Η στρατηγική του θα περιλαμβάνει όμως και το λεγόμενο "δεξιό φρένο", καθώς εκτός από τα ειδικά κοινά, πρέπει να... συγκινήσει και το δεξιό κοινό, μέσα από την παρουσίαση της ατζέντας που περιλαμβάνει την ενίσχυση της εθνικής ασφάλειας και τον έλεγχο των συνόρων. Αν μη τι άλλο, πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσει τις διαρροές προς τα δεξιότερα κόμματα, παίζοντας το χαρτί της εθνικής υπερηφάνειας, μέσα από ένα νέο πατριωτισμό που θα χαρακτηρίζεται από την υπευθυνότητα και τη μετριοπάθεια.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης και πολύ περισσότερο οι ψηφοφόροι δεν πρέπει να έχουν στο μυαλό τους, ότι η χώρα έχει ανάγκη τον Μητσοτάκη, επειδή λέγεται... Μητσοτάκης! Πρέπει να αντιληφθεί και ο τελευταίος πολίτης, ότι ο εκσυγχρονισμός του κράτους, η βελτίωση των κοινωνικών υποδομών και δομών, το ελληνικό success story, η εθνική υπερηφάνεια και η ενίσχυση της εθνικής ισχύος, δεν προέκυψαν με τον "αυτόματο πιλότο". Ήταν αποτέλεσμα μεθοδικής δουλειάς και μετρήσιμων μεγεθών επί των ημερών της σημερινής κυβέρνησης. Και όχι μόνο αυτό.
Η σημερινή κυβέρνηση έχει στείλει τη χώρα πολύ ψηλά, αλλά ταυτόχρονα έχει την... τύχη να βρίσκει απέναντι της ό,τι χειρότερο σε επίπεδο εναλλακτικής επιλογής διακυβέρνησης! Από τη μία υπάρχει η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη και από την άλλη πλευρά, όλοι οι υπόλοιποι. Κάθε λογικός πολίτης που διαθέτει το ελάχιστο επίπεδο νοημοσύνης, μπορεί να κάνει το απαραίτητο... face control απέναντι σε όλους αυτούς που διεκδικούν τον ρόλο του "σωτήρα" της χώρας και θα είναι πάρα πολύ εύκολο να βγάλει αβίαστα τα τελικά συμπεράσματα του, σχετικά με το τι πρέπει να πράξει...