Πώς δύο ταυτόχρονες συγκρούσεις - στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή - δοκιμάζουν τις ισορροπίες στις διατλαντικές σχέσεις είναι το βασικό ερώτημα που απασχολεί τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, Οι Ευρωπαίοι ηγέτες εκφράζουν έντονη ανησυχία ότι μια κλιμάκωση της σύγκρουσης με το Ιράν ενδέχεται να μεταβάλει τις προτεραιότητες της Ουάσιγκτον, θέτοντας σε κίνδυνο τη συνεχιζόμενη στήριξη προς την Ουκρανία, όπως αναφέρει το Politico.
Σύμφωνα με πληροφορίες από ευρωπαϊκές διπλωματικές πηγές, υπάρχει ο φόβος ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, θα μπορούσε να επανεξετάσει τη στάση του έναντι του Κιέβου, ιδιαίτερα εάν θεωρήσει ότι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι δεν συμβάλλουν επαρκώς στις επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή. Σε αυτό το πλαίσιο, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επιχειρούν μια λεπτή ισορροπία: από τη μία να αποφύγουν την άμεση εμπλοκή στον πόλεμο με το Ιράν και από την άλλη να μην διακινδυνεύσουν μια ρήξη με τις ΗΠΑ.
Η ανησυχία αυτή ενισχύεται από τις δημόσιες παρεμβάσεις του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος έχει επικρίνει επανειλημμένα την Ευρώπη για την απροθυμία της να συμβάλει ενεργά στη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ. Παράλληλα, έχει συνδέσει ανοιχτά τη δέσμευση των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ με τη στάση των συμμάχων στη συγκεκριμένη κρίση, εντείνοντας την αβεβαιότητα για το μέλλον της συμμαχίας.
Την ίδια στιγμή, η Μόσχα φέρεται να επιχείρησε να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία, προτείνοντας μια άτυπη ανταλλαγή προς την Ουάσιγκτον: περιορισμό της συνεργασίας της με το Ιράν με αντάλλαγμα τη μείωση της αμερικανικής υποστήριξης προς την Ουκρανία. Αν και η πληροφορία διαψεύστηκε επισήμως από το Κρεμλίνο, το γεγονός ότι τέτοια σενάρια συζητούνται εντείνει τους ευρωπαϊκούς προβληματισμούς.
Στο επιχειρησιακό επίπεδο, ευρωπαϊκές πηγές επισημαίνουν ότι η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή απορροφά κρίσιμους στρατιωτικούς πόρους – ιδίως πυραύλους και συστήματα αεράμυνας – που είναι απαραίτητοι για την άμυνα της Ουκρανίας απέναντι στη Ρωσία. Η πιθανή ανακατεύθυνση αυτών των πόρων δημιουργεί πρόσθετες πιέσεις στο Κίεβο.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ευρωπαϊκή διπλωματία κινείται με στόχο τη διατήρηση της συνοχής της Δύσης. Η Γαλλία, για παράδειγμα, εμφανίζεται διατεθειμένη να συμβάλει στη διασφάλιση της ελευθερίας ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, προωθώντας παράλληλα λύσεις μέσω του ΟΗΕ. Αντίστοιχα, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει ήδη ενισχύσει τη στήριξή του προς τις ΗΠΑ, επιτρέποντας τη χρήση στρατιωτικών βάσεων.
Ωστόσο, παρά τις κινήσεις αυτές, οι ευρωπαϊκές δεσμεύσεις παραμένουν περιορισμένες και συχνά περισσότερο συμβολικές.
Σε κάθε περίπτωση, η παράλληλη εξέλιξη των δύο συγκρούσεων αναδεικνύει τη λεπτή ισορροπία που καλείται να διαχειριστεί η Ευρώπη: να στηρίξει την Ουκρανία χωρίς να αποξενώσει τις ΗΠΑ και ταυτόχρονα να αποφύγει μια βαθύτερη εμπλοκή σε έναν νέο, απρόβλεπτο πόλεμο στη Μέση Ανατολή.