Υπάρχουν κρίσιμα ζητήματα στα οποία η πολιτική μας διαφοροποιείται σοβαρά σήμερα από την Ουάσιγκτον. Το πρώτο, και ίσως το σοβαρότερο, σημείο είναι η στάση μας απέναντι στη Μόσχα.
Χωρίς κανένα απολύτως λόγο έχουμε γίνει το πιό ενοχλητικό ευρωπαϊκό αγκάθι στο μάτι του Κρεμλίνου. Σε μια περίοδο μάλιστα που οι ΗΠΑ δεν βλέπουν την Ρωσία σαν πραγματικό κίνδυνο για την Ευρώπη! Και στηρίζουν με κάθε μέσο την ανεκτική προς την Μόσχα στάση του Ερντογάν.
Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Τον οποίο μάλιστα φαίνεται να έχουν ανεπίσημα ορίσει σαν περιφερειακό ηγεμονίσκο για την εφαρμογή της στρατηγικής τους. Στη σχετική περιγραφή των στρατηγικών τους στόχων αυτό είναι ευδιάκριτο. Όπως και ο ρόλος άλλων χωρών μεσαίας δυναμικότητας, όπως η Σαουδική Αραβία, η Νιγηρία και η Ινδονησία.
Στο ζήτημα της Ευρώπης επίσης οι στρατηγικές μας επιλογές δεν φαίνονται να ταυτίζονται με αυτές της Ουάσιγκτον. Οι βλέψεις των ΗΠΑ, στο ζήτημα της Γροιλανδίας λχ, και στην αντιμετώπιση παλαιών του συμμάχων, όπως η Γαλλία και η Δανία, δεν ταυτίζεται με την δική μας αντίστοιχη συμπεριφορά. Στην περίπτωση παραπέρα αποξένωσης μεταξύ τους, τι κάνουμε; Τι δρόμο ακριβώς ακολουθούμε;
Και στο ζήτημα του σεβασμού του διεθνούς δικαίου τι τοποθέτηση ακριβώς υιοθετούμε; Αλλάζουμε εντελώς κατεύθυνση, κι' ακολουθούμε τις ΗΠΑ, η επιμένουμε στις παληές μας θέσεις; Στη σχέση μας με το Ισραήλ επιλέγουνε τις ευμετάβλητες σχέσεις Ιερουσαλήμ και Ουάσιγκτον η επιμένουμε στην πολιτική της σταθερής γραμμής σε φιλο-ισραηλινή στάση;
Οι επιλογές είναι δύσκολες και ασαφείς. Σε μια εποχή μάλιστα που δεν μπορείς να προβλέψεις μια μακροχρόνια σταθερή πολιτική Τράμπ.
Κι' όταν μάλιστα ο Αμερικανός ηγέτης δεν έχει κρύψει την δυσφορία του απέναντι στην ελληνική ηγεσία. Με τόσα ζητήματα ανοιχτά η καλύτερη συμβουλή θα ήταν να κρατάμε - απέναντι σε όλους - χαμηλό προφίλ, μέχρις ότου υπάρξει μιά ευκαιρία για να δείξουμε την χρησιμότητά μας. Κάθε τι άλλο, για τώρα τουλάχιστον, δείχνει εξαιρετικά παρακινδυνευμένο.