Σε πολλές δημοκρατικές χώρες η άνοδος ακραίων κομμάτων και ιδεολογιών κερδίζουν ολοένα περισσότερο έδαφος. Αυτό που δεν έχει εξετασθεί σχεδόν καθόλου είναι οι επιπτώσεις της ισχυροποίησης αυτών των πολιτικών κινήσεων η κομμάτων στην εξωτερική πολιτική των χωρών στις οποίες μπορούν να καταλάβουν στην εξουσία.
Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Ένα πρόσφατο βιβλίο (Rachel Myrick, "Polarization and International Politics". Princeton Univ. Press, 2025) ασχολείται με αυτό ακριβώς το ζήτημα. Που προφανώς έχει μεγάλο ενδιαφέρον.
Το πλεονέκτημα που έχουν οι δημοκρατίες στον τομέα των εξωτερικών τους σχέσεων είναι κυρίως το κλίμα και η αίσθηση σταθερότητας που εκπέμπουν όσον αφορά την συνεργασία με άλλους λαούς και στο χειρισμό των πιθανοτήτων ρήξεων και συγκρούσεων. Αυτό σημαίνει βασικά πως εκπέμπουν σε μεγάλη χρονική διάρκεια σαφή μηνύματα πρός ενδεχόμενους αντιπάλους αλλά σήματα αφοσίωσης προς φίλους και συμμάχους.
Είναι φανερό πως τα σχετικά πλεονεκτήματα των παραδοσιακών δημοκρατιών στην εξωτερική πολιτική κλονίζονται σοβαρά όταν στην εξουσία πλησιάζουν η βρίσκονται ακραίες παρατάξεις η προσωπικότητες.
Οι αυταρχικοί πολιτικοί ηγέτες δεν είναι τόσο υπόλογοι όσο οι δημοκρατικοί στις αντιλήψεις και αντιδράσεις της πολιτικής αντιπολίτευσης.
Το αποτέλεσμα είναι οι χώρες με τις αυταρχικές ηγεσίες, η Myrick φέρνει σαν παράδειγμα τις ΗΠΑ σήμερα, χάνουν την αξιοπιστία τους σαν σύμμαχοι αλλά και την πειθώ στις απειλές τους σαν αντίπαλοι.
Με αναφορά σε όλες τις θεωρίες διεθνών σχέσεων και συγκριτικής πολιτειολογίας το βιβλίο εξηγεί πως οι αυταρχικές κυβερνήσεις διαπλάθουν ένα καινούργιο, έντονα ασταθές, σύστημα διεθνούς πολιτικής. Συμπερασματικά, η άνοδος του αυταρχισμού κάνει εξαιρετικά ρευστές τις εξωτερικές σχέσεις των κρατών και περισσότερα επικίνδυνο το παγκόσμιο σύστημα αλληλεπίδρασης ανάμεσα στα κράτη.