Ανέφικτο χαρακτήρισε τον στόχο για μηδενισμό των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα έως το 2050 η πρόεδρος της Ενώσεως Ελλήνων Εφοπλιστών Μελίνα Τραυλού. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση της «Καθημερινής», εξηγεί ότι η βιομηχανία έπεσε σε μία «παγίδα» αναφορικά με την απανθρακοποίηση, παρασυρόμενη από τους υπερβολικά και σε πολλές περιπτώσεις εξωπραγματικά φιλόδοξους στόχους της Ευρώπης. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, η Ευρώπη έθεσε αρχικά τα δικά της περιφερειακά μέτρα, με αποτέλεσμα ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (ΙΜΟ) να αναγκαστεί να ακολουθήσει υιοθετώντας παγκόσμια μέτρα, τα οποία όμως στην πράξη αποδεικνύονται εντελώς ανέφικτα για τον κλάδο.
Μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου που παρέθεσε στο πλαίσιο της διεθνούς ναυτιλιακής έκθεσης Ποσειδώνια 2026 την Παρασκευή, υπογράμμισε το οξύμωρο του όλου ζητήματος, υπενθυμίζοντας πως, ενώ η ναυτιλία ευθύνεται μόλις για το 1,6% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, καλείται να σηκώσει ένα εντελώς δυσανάλογο οικονομικό και λειτουργικό βάρος. Ξεκαθάρισε, επίσης, ότι το προτεινόμενο πλαίσιο (Net Zero Framework) βρίσκεται σε «εντελώς λάθος κατεύθυνση», εκφράζοντας την έντονη ανησυχία της ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος να μετατραπεί ο ΙΜΟ σε έναν αμιγώς «εισπρακτικό οργανισμό». Τα τεράστια ποσά που θα συγκεντρώνονται, εκτιμά, δεν θα καταλήγουν στην έρευνα και ανάπτυξη για την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά θα κατευθύνονται ως απλή οικονομική ενίσχυση προς τρίτες αναπτυσσόμενες χώρες της Αφρικής και νησιωτικά κράτη. Παράλληλα, δηλώνει με ικανοποίηση ότι, μετά και τη στάση αποχής που τήρησε η Ελλάδα στη σχετική ψηφοφορία τον περασμένο Οκτώβριο, πλέον και η ίδια η Ευρώπη αρχίζει να κατανοεί ότι ο συγκεκριμένος κανονισμός είναι πρακτικά εσφαλμένος και μη εφαρμόσιμος.
Περνώντας στο κρίσιμο ζήτημα του ιστορικά υψηλού ναυπηγικού προγράμματος που «τρέχουν» αυτή την περίοδο οι ελληνόκτητοι ναυτιλιακοί όμιλοι, η Μ. Τραυλού εξηγεί πως η ελληνική ναυτιλία δεν παραμένει στάσιμη. Αντιθέτως, «εξελίσσεται και ανανεώνεται» διαρκώς προκειμένου να διατηρήσει την ηγετική της θέση. Είναι πρωτοπόρος στον περιορισμό του περιβαλλοντικού αποτυπώματός της, δηλώνει, επισημαίνοντας ότι ο ελληνόκτητος στόλος παραμένει μία σταθερή και πανίσχυρη δύναμη, απολύτως έτοιμη να εξυπηρετήσει τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες του παγκόσμιου εμπορίου.
Εξίσου σημαντικό είναι, ωστόσο, το ανθρώπινο δυναμικό, συμπλήρωσε σε άλλο σημείο. Αναφερόμενη στην ανταγωνιστικότητα του ελληνικού νηολογίου και τη ζωτική ανάγκη προσέλκυσης της νέας γενιάς στο ναυτικό επάγγελμα, σημείωσε ότι οι τρέχουσες διεθνείς γεωπολιτικές συνθήκες δεν ευνοούν την προσέλευση. Οι εν εξελίξει πόλεμοι, η έκρυθμη κατάσταση στην Ερυθρά Θάλασσα και οι συνεχιζόμενες επιθέσεις σε εμπορικά πλοία διαμορφώνουν ένα κλίμα ανασφάλειας. Παρόλα αυτά, υπογραμμίζει με έμφαση πως «για να έχουμε ελληνικές σημαίες, πρέπει να έχουμε ναυτικούς πάνω στα πλοία μας». Εκτιμά ότι απαιτείται άμεση, διαχρονική και συντονισμένη προσπάθεια από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, τα υπουργεία και τους συνδικαλιστικούς φορείς, προσθέτοντας: «Πρέπει πλέον να ξεχάσουμε κάποια στερεότυπα για να προχωρήσουμε μπροστά».
Στο φλέγον θέμα της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας, εξηγεί ότι το εμπορικό πλοίο έχει «στοχοποιηθεί και εργαλειοποιηθεί» άδικα. Παρότι αναγνωρίζει τις θεσμικές προσπάθειες του ΙΜΟ, ξεκαθαρίζει πως αυτές δεν αρκούν. Δηλώνει κατηγορηματικά ότι η ναυτιλιακή βιομηχανία δεν θα έπρεπε να τίθεται στη δεινή θέση να λαμβάνει επιχειρηματικές αποφάσεις για την προστασία και την ασφάλεια των ίδιων των ναυτικών της.
Σχετικά με τον αποκαλούμενο «σκιώδη στόλο», σημειώνει ότι δεν αποτελεί ένα ναυτιλιακό πρόβλημα στον πυρήνα του, αλλά μια σοβαρή «απειλή για τη ναυτιλία» που γιγαντώθηκε ακριβώς ως παρενέργεια των διεθνών κυρώσεων. Ξεκαθαρίζει πως ο θεσμικός ελληνικός στόλος σέβεται και τηρεί απαρέγκλιτα τους κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού. Αναφορικά δε με τις νέες τεχνολογίες και την πιθανή χρήση της πυρηνικής ενέργειας στο μέλλον, εκτιμά ότι ο κλάδος πρέπει να προχωρήσει με σύνεση και να περιμένει δοκιμασμένες, απολύτως ασφαλείς και οικονομικά βιώσιμες λύσεις. Παράλληλα, όμως, χαρακτήρισε την πυρηνική ενέργεια ως τη μοναδική τεχνολογία που μπορεί να διασφαλίσει μηδενικές εκπομπές.
Η πρόεδρος της ΕΕΕ υπογράμμισε, επίσης, τη βαρύτητα της κοινωνικής προσφοράς του εφοπλισμού, κάνοντας ειδική αναφορά στο σχετικό όχημα της ΕΕΕ, την Εταιρεία Κοινωνικής Προσφοράς ΣΥΝ-ΕΝΩΣΙΣ. Υπενθύμισε, μάλιστα, πως η ναυτιλία είναι ίσως ο μοναδικός επιχειρηματικός κλάδος με τόσο βαθιά συλλογική και αθόρυβη δράση. Σημείωσε με έμφαση πως η προσοχή πλέον εστιάζεται στη νέα γενιά και την εκπαίδευση, ανακοινώνοντας ότι στο πλαίσιο αυτό το πρόγραμμα υποτροφιών ενισχύθηκε φέτος, παρέχοντας 365 υποτροφίες σε φοιτητές για μεταπτυχιακές σπουδές σε όλο τον κόσμο.