Η κυβέρνηση, μετά από μεγάλη καθυστέρηση, έφερε στη Βουλή τις προτάσεις της για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Οι προτάσεις, στο σύνολό τους, απορρίφθηκαν από την Aντιπολίτευση. Από τις 30 προτάσεις, που κατατέθηκαν στο Κοινοβούλιο, πολλές είναι γενικόλογες και εκφράζουν ευχές και κάποιες έχουν ουσιαστικό περιεχόμενο, που αφορούν θέματα που απασχολούν την κοινή γνώμη.
Του Τάσου Παπαδόπουλου
Στην πρώτη συζήτηση στη Βουλή, οι αρχηγοί της Αντιπολίτευσης αντί να σχολιάσουν τις προτάσεις, αρκέστηκαν να κατακεραυνώνουν την Κυβέρνηση και να τις απορρίψουν, χωρίς να μπουν στην ουσία τους.
Ανάμεσα σε αυτές είναι και εκείνη, που αφορά το περίφημο άρθρο 86, που αναφέρεται στην δίωξη των υπουργών. Μέχρι χθες η αντιπολίτευση ζητούσε να αλλάξει ή να καταργηθεί, προκειμένου οι εμπλεκόμενοι υπουργοί να παραπέμπονται στον φυσικό τους δικαστή.
Όμως και σε αυτό το θέμα η αντιπολίτευση με μια φωνή, απέφυγε να μπει στην ουσία, μιας και έβαλε στο ίδιο τσουβάλι της απόρριψης, όλες τις κυβερνητικές προτάσεις. Η λογική του Νίκου Ανδρουλάκη, που πιέζεται από τα δύο νέα κόμματα που προέκυψαν τον περασμένο μήνα, ήταν το 180 της αναθεώρησης θα το δώσουμε στη δεύτερη αναθεωρητική Βουλή, που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές.
Ζήσε Μάη να φας τριφύλλι που λένε. Κι αυτό, γιατί στις επόμενες εκλογές θα αλλάξουν οι συσχετισμοί και ίσως να χρειαστούν περισσότερα των δύο κομμάτων για να συμπληρώσουν τους 180 βουλευτές, που χρειάζονται για την αναθεώρηση ενός εκάστου άρθρου.
Οι λεγόμενοι ακτιβιστές, που δεν έχουν τι να πουν επιστράτευσαν μια πιο ριζοσπαστική πρόταση. Να υπάρξει όχι αναθεωρητική Βουλή, αλλά συντακτική συνέλευση. Το πως και για πιο σκοπό δεν μας εξήγησαν. Βεβαίως υπήρξε και μια σχιζοφρενική πρόταση που αφορούσε το εκλέγεσθαι και για δεκαεπτάρηδες.
Ίσως κάποιοι δεν καταλαβαίνουν την διαφορά ανάμεσα στα δεκαπενταμελή των γυμνασίων και λυκείων και των μελών του Κοινοβουλίου, που καλούνται να μελετήσουν τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης και να αποφανθούν θετικά ή αρνητικά.
Αλλά και η κυβέρνηση δεν πάει πίσω στις προτάσεις της, μιας και εισηγείται το δικαίωμα του εκλέγεσθαι να κατέβει, από τα 25 που ισχύει σήμερα, στα 21 έτη. Τώρα το αν μπορεί να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του ένας νέος, που είναι φοιτητής ή δεν έχει βγει στον επαγγελματικό στίβο, είναι κάτι που μόνο ο ‘σοφός’ εισηγητής γνωρίζει.
Βεβαίως στις προτάσεις υπάρχουν και ευχολόγια, όπως αυτά που αφορούν την κατοικία, ή του αποκεντρωτικού συστήματος διοίκησης, που ακούμε εδώ και χρόνια, αλλά δεν βλέπουμε να ισχύει στην πράξη.
Στα κρίσιμα άρθρα προς αναθεώρηση, είναι και το 16, που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η τροποποίηση του είναι αναγκαία, μιας και η χώρα μας είναι η μόνη σχεδόν στον κόσμο, που με ρητή συνταγματική διάταξη, απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Κι αυτή η ρύθμιση απ ότι φαίνεται θα πέσει στον καιάδα. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί φοιτητές, που θέλουν να σπουδάσουν στην Ελλάδα και αρκετοί που πηγαίνουν στο εξωτερικό, δεν θα μπορούν να έρθουν ή να μείνουν στην πατρίδα τους, για να κάνουν τις σπουδές τους. Κάτι που έκανε εδώ και χρόνια η Κύπρος, με αποτέλεσμα να έχει μεγάλα πρόσθετα έσοδα, που συνεισφέρουν στον προϋπολογισμό της Μεγαλονήσου.
Στις άνευ ενδιαφέροντος αλλαγές είναι και αυτή της μιας εξαετούς θητείας του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αντί να βάλουν θητείες σε όλους τους εκλεγμένους δύο οι τρεις περιορίζουν σε μια αυτήν του ΠτΔ, που μετά την αναθεώρηση του ΠΑΣΟΚ κατέστη ένας διακοσμητικός θεσμός.
Το ασυμβίβαστο βουλευτή / υπουργού, έτσι όπως προτείνεται, με την προσωρινή αναπλήρωση, περισσότερο μπλέκει παρά διαχωρίζει, ως όφειλε, την σχέση εκτελεστικής με την νομοθετική εξουσία. Στην πράξη κάποιος βουλευτής θα γίνεται υπουργός και θα κερδίζει δημοσιότητα και δυνατότητα κάθε λογής εξυπηρετήσεων και κατόπιν με την προίκα αυτή θα επανέρχεται στα βουλευτικά έδρανα, για να διεκδικήσει την επανεκλογή του.
Η εκλογή των ανώτατων δικαστικών χωρίς την παρέμβαση της κυβέρνησης είναι προς την θετική κατεύθυνση. Το ερώτημα που τίθεται, αφορά την στάση της αντιπολίτευσης, που επιμόνως το ζητούσε και τώρα που της προσφέρεται, κλωτσάει την καρδάρα και δεν το υιοθετεί.
Αλλά και η εκλογή των μελών των Ανεξαρτήτων Αρχών με τον τρόπο που προτείνεται επιτρέπει την ανάδειξή τους, χωρίς τις τρικλοποδιές που βάζει σήμερα η αντιπολίτευση.
Τέλος, η μονιμότητα για ανθρώπους, που θεωρούν ότι υπάρχουν στο δημόσιο για να σιτίζονται από όλους εμάς και η προσφορά τους να είναι μηδενική, κάποτε πρέπει να αντιμετωπιστεί. Υπάρχουν τρόποι αξιολόγησης, βάση των οποίων θα κρίνονται, χωρίς να υπεισέρχεται η κομματική τους ταυτότητα.
Κάτι που δεν υπάρχει στις προτάσεις, αλλά θα μπορούσε να ρυθμιστεί με απλό νόμο, είναι οι λεγόμενες μονοεδρικές. Αυτές θα απαλλάξουν τους υποψηφίους από την δουλεία τους στους καναλάρχες, που σήμερα ελέγχουν αρκετούς εξ αυτών, μιας και τους έχουν εξασφαλίσει μόνιμο στασίδι στα κανάλια τους, που εκτοξεύει την αναγνωσιμότητα τους.
Το Σύνταγμα και η αναθεώρησή του χρειάζεται μια πιο εμπεριστατωμένη προσέγγιση…