Οι κινήσεις του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και η επιλογή της σύγκρουσης με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αποτελεί μία σοβαρή παράμετρο που μπορεί να απειλήσει την πολιτική σταθερότητα της χώρας, η οποία αποτέλεσε τη βάση για το σημερινό success story.
Η σπουδαία εικόνα που έχει η Ελλάδα σε ολόκληρο τον πλανήτη επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη, φαίνεται ότι δεν... αρέσει στον Σαμαρά, ο οποίος, έχει επιλέξει ένα πολύ ολισθηρό δρόμο στη δύση της πολιτικής του σταδιοδρομίας.
Η πολιτική μακροζωία αποτελεί συχνά προνόμιο στην ελληνική δημόσια ζωή, όμως η γραμμή που χωρίζει την υπεύθυνη προσφορά ενός πρώην πρωθυπουργού από την προσωπική αναμέτρηση με το παρόν της παράταξης του είναι εξαιρετικά λεπτή.
Σήμερα, ο Αντώνης Σαμαράς στα 75 του χρόνια, φαίνεται να επιλέγει μια στρατηγική που εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Η επίμονη και κλιμακούμενη κριτική του απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν ερμηνεύεται πλέον ως μια απλή ιδεολογική διαφοροποίηση στο πλαίσιο της πολυφωνίας, αλλά ως μια προσωπική προσπάθεια επιβολής, η οποία θέτει σε δοκιμασία την πολιτική σταθερότητα της χώρας.
Το παράδοξο της στάσης του Μεσσήνιου πολιτικού εντοπίζεται σε μια αντιφατική επιδίωξη. Από τη μία επιθυμεί διακαώς την παραμονή της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία, αλλά υπό τον απαράβατο όρο να μην ηγείται αυτής ο Κυριάκος Μητσοτάκης!
Ίσως να τον... ενοχλεί ότι ο Μητσοτάκης πάει να γίνει ο μακροβιότερος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας στη Μεταπολίτευση, κερδίζοντας και τρίτη συνεχή πρωθυπουργική τετραετία, κάτι που δεν θα έχει προηγούμενο, ακόμη και αν γίνουν συγκρίσεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου που έχει καταγραφεί ως ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης. Άρα, υπάρχουν "λόγοι" για να είναι... ενοχλημένος ο Σαμαράς και κάποιοι άλλοι... ζηλιάρηδες που έχουν πάρει αποστάσεις από τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Όταν το «εγώ» απειλεί το «εμείς»...
Η συμπεριφορά του Σαμαρά έναντι του Μητσοτάκη μοιάζει να υποκινείται από έναν έντονο πολιτικό εγωισμό και κάποια συμφέροντα. Από την άλλη πλευρά, ο πρώην Πρωθυπουργός, παραβλέπει μια βασική πραγματικότητα. Ίσως να ξεχνά ότι οι κυβερνήσεις εκλέγονται από τους πολίτες με συγκεκριμένη ηγεσία και πρόγραμμα, και η προσπάθεια αποσταθεροποίησης του Μητσοτάκη εκ των έσω εμπεριέχει τον κίνδυνο συνολικής κατάρρευσης του συστήματος διακυβέρνησης της χώρας σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο.
Αλλά αυτό, φαίνεται ότι δεν απασχολεί τον Σαμαρά, αρκεί να μπει με... 3,01% στη Βουλή και να μην είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης. Θέλει να ικανοποιήσει τον προσωπικό εγωισμό του, αλλά και κάποια "χοντρά" συμφέροντα που τον αβαντάρουν!
Όμως, δεν ξέρουμε εάν ο κύριος Σαμαράς έχει πάρει... χαμπάρι ότι οι θεσμοί, οι εταίροι και σύμμαχοι της Ελλάδας αλλά και οι αγορές, δεν έχουν την ίδια άποψη με αυτόν...
Το ανόητο ρίσκο της πρόκλησης πολιτικής αστάθειας
Η χώρα μας κινείται σε ένα εξαιρετικά ρευστό διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον, με γεωπολιτικές προκλήσεις και οικονομικές αβεβαιότητες.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική σταθερότητα αποτελεί το πολυτιμότερο εθνικό κεφάλαιο. Η δημιουργία ενός εσωκομματικού πόλου που αμφισβητεί διαρκώς τις κεντρικές επιλογές του Μαξίμου δεν αποδυναμώνει τον πρωθυπουργό, αλλά εκπέμπει σήματα αστάθειας προς τις αγορές και τους διεθνείς εταίρους. Αυτή είναι άλλη μια πολύ σημαντική ζημιά που προκαλεί στη χώρα ο κ. Σαμαράς.
Βάζει πάνω απ΄ όλα τον εγωισμό του, αδιαφορώντας για τη ζημιά που προκαλεί ή που μπορεί να προκαλέσει, κατεβαίνοντας με κόμμα, μόνο και μόνο για να εκδικηθεί τον Μητσοτάκη.
Η επιδίωξη του Σαμαρά να εμφανίζεται ως ο θεματοφύλακας των αξιών της παράταξης δημιουργεί συνθήκες ιδεολογικού διχασμού στη βάση της Νέας Δημοκρατίας και ενισχύει τα αντι-Μητσοτακικά «ναυάγια» της αριστερής αντιπολίτευσης.
Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός αφήνει αιχμές για την πατριωτική συνείδηση της σημερινής κυβέρνησης, τότε παρέχει «όπλα» στην αντιπολίτευση, η οποία τα τελευταία χρόνια είναι κατώτερη των περιστάσεων.
Αυτό που πράττει ο Σαμαράς δεν είναι πολιτική, αλλά τακτική. Ταυτίζεται με αυτούς που κάποτε είχε απέναντι του και οι οποίοι τον πολεμούσαν. Αντί να προστατεύει το κόμμα, το εκθέτει. Πώς δουλεύει για το καλό της Νέας Δημοκρατίας, όταν την υπονομεύει δια της υπονόμευσης του Μητσοτάκη;
Και στο κάτω-κάτω, δεν έχει λίγο φιλότιμο για να βγει και να αναγνωρίσει δημοσίως ότι επί των ημερών του κόμματος με το οποίο εκλέχτηκε, η χώρα έγινε γνωστή ως παγκόσμιο success story; Δεν έχει λίγη λεβεντιά να αναγνωρίσει ότι η χώρα μας έχει γίνει στρατηγικός «παικταράς» στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου; Δεν μπορεί να αφήσει λίγο στην άκρη τον εγωισμό του και να δει ότι έρχονται δισεκατομμύρια ευρώ για επενδύσεις, ότι οι τιμές των ακινήτων έχουν φτάσει σε ιστορικό υψηλό, η ανεργία σε χαμηλό 18 ετών, το Χρηματιστήριο σε υψηλό 18 ετών και ταυτόχρονα λείπουν 200.000 εργατικά χέρια από την οικονομία; Το γεγονός ότι όλα αυτά τα κάνει... αβαβά ο κ. Σαμαράς, δείχνει ότι δεν ενδιαφέρεται ούτε καν για την υστεροφημία του...
Ευθύνη απέναντι στην Ιστορία
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει καταγράψει τη δική του πορεία και έχει προσφέρει στη χώρα σε περιόδους μεγάλων κρίσεων. Ωστόσο, η παρούσα στάση του κινδυνεύει να επισκιάσει το παρελθόν του και να τον στείλει... αδιάβαστο! Η πολιτική σταθερότητα της Ελλάδας δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο εσωκομματικών ισορροπιών ή προσωπικών αναμετρήσεων.
Η κοινωνία απαιτεί από το πολιτικό προσωπικό, και ιδίως από εκείνους που έχουν υπηρετήσει στα ανώτατα αξιώματα, ωριμότητα, ψυχραιμία και υπευθυνότητα. Η εμμονή σε μια προσωπική δικαίωση, όταν αυτή έρχεται σε σύγκρουση με το γενικότερο συμφέρον της χώρας και της παράταξης, παύει να είναι πολιτική στάση και μετατρέπεται σε τροχοπέδη για το μέλλον.
Το ζητούμενο για τη χώρα είναι η πρόοδος και η σταθερότητα, και όχι η ανακύκλωση παλαιών προσωπικών αντιπαραθέσεων που δεν αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών. Ο Σαμαράς έχει κάθε λόγο να φοβάται τη «Μητσοτακοποίηση" της Νέας Δημοκρατίας, καθώς σκέφτεται και το μέλλον του υιού του. Όλοι κατανοούν τον πατέρα Αντώνη Σαμαρά για την απώλεια της κόρης του, αλλά η έκθεση του στην πολιτική αρένα δρομολογεί και το "ροκάνισμα" της υστεροφημίας του.
Όμως ας βάλουμε και μια άλλη παράμετρο στο όλο... story. Ακόμη και αν η Νέα Δημοκρατία δεν είναι αυτοδύναμη, το πρόσωπο του Πρωθυπουργού της χώρας δεν θα είναι υπόθεση του Σαμαρά. Οι ευρωπαίοι και υπερ-ατλαντικοί εταίροι της χώρας ξέρουν τι πρέπει να γίνει και πώς η χώρα θα συνεχίσει να πορεύεται, ατενίζοντας τις προκλήσεις του μέλλοντος. Ο Μητσοτάκης έχει το πλεονέκτημα να μιλάει με όλους στο τηλέφωνο και να έχει "χτίσει" ισχυρότατες συμμαχίες. Η στάση Σαμαρά συνιστά απειλή για την πολιτική σταθερότητα και αυτό δεν θα το επιτρέψουν οι εταίροι μας...