Η πολιτική σκηνή μιας χώρας αποτελεί το πιο πιστό κάτοπτρο της πνευματικής και θεσμικής της ωριμότητας, αλλά και του βαθμού νοημοσύνης των πολιτών της.
Σε περιόδους μεγάλων προκλήσεων, όπου η διεθνής γεωπολιτική αστάθεια, η οικονομική αναδιάρθρωση και η ανάγκη για βαθιές μεταρρυθμίσεις απαιτούν απόλυτη σοβαρότητα, το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας έρχεται αντιμέτωπο με μια... γνώριμη παθογένεια. Πρόκειται για την επέλαση του λαϊκισμού, της δημαγωγίας και των προσωπικών στρατηγικών που ενδύονται τον μανδύα της "σωτηρίας" του έθνους.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, παρατηρείται μια συντονισμένη προσπάθεια από ετερόκλητες πολιτικές φιγούρες να παρασύρουν την πλειονότητα των αφελών ψηφοφόρων. Και λέμε πλειονότητα, γιατί όπως έχουμε ξαναγράψει από αυτήν εδώ τη στήλη, το 61% και... κάτι του "Όχι" και 38 και κάτι του "Ναι" οριοθέτησαν τις "δύο Ελλάδες". Απέναντι σε αυτό το σκηνικό της πολιτικής ελαφρότητας, ο ρεαλισμός, η αποτελεσματικότητα και η θεσμική σοβαρότητα της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη ορθώνονται ως το μοναδικό ανάχωμα σταθερότητας.
Η πολιτική εκμετάλλευση του... πόνου δια χειρός Καρυστιανού
Η πιο πρόσφατη και ίσως πιο ανησυχητική έκφανση αυτής της παθογένειας εντοπίζεται στην απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να μετατρέψει τον συλλογικό και απόλυτα σεβαστό πόνο μιας εθνικής τραγωδίας σε όχημα για την ίδρυση πολιτικού κόμματος.
Η μετάβαση από το πεδίο της κοινωνικής διεκδίκησης και της αναζήτησης της αλήθειας στην επίσημη κομματική αρένα αποκαλύπτει μια βαθιά ονειροπαρμένη και κουτοφαντασμένη προσέγγιση της πραγματικότητας. Η πολιτική δεν είναι ένας χώρος που διοικείται με βάση το συναίσθημα ή την προσωπική δικαίωση, αλλά απαιτεί καθαρό μυαλό, γνώση των διεθνών ισορροπιών, οικονομική αντίληψη και θεσμική ευθύνη. Αν η συγκεκριμένη κυρία διαθέτει έστω το 10% από καθένα τομέα εξ αυτών, τότε ο γράφων είναι... διαστημάνθρωπος!
Η ψευδαίσθηση ότι η διαχείριση ενός κράτους μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά σε μια μονοθεματική ατζέντα συναισθηματικής φόρτισης στερείται σοβαρότητας και περνάει στη φάση της γελοιότητας. Όταν η ειλικρινής κραυγή για δικαιοσύνη μετατρέπεται σε κομματικό λογότυπο, χάνει την ιερότητα της και υποβιβάζεται σε ένα ακόμη εργαλείο ψηφοθηρίας, το οποίο απευθύνεται σε πολίτες με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, οι οποίοι άγονται και φέρονται από το συναίσθημα, αδυνατώντας να δουν το κενό περιεχομένου πίσω από τις διακηρύξεις. Οι άνθρωποι που έχουν τον πόνο τους και διαθέτουν στοιχειώδη αυτοσεβασμό δεν διολισθαίνουν σε καταστάσεις αμετροέπειας, έπαρσης και γελοιότητας...
Η επανεμφάνιση του ιστορικού τυχοδιωκτισμού αλά Τσίπρα
Το πολιτικό θέατρο της εγχώριας πολιτικής κατάστασης, εμπλουτίζεται με την επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος επιχειρεί να επιστρέψει στο προσκήνιο με ένα νέο πολιτικό μόρφωμα, το οποίο ανακοινώνει σήμερα.
Η επιχείρηση "rebranding" δεν είναι τίποτα περισσότερο από την επιτομή του πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με τις πιο μαύρες σελίδες της πρόσφατης οικονομικής ιστορίας, με τα ψέματα της "σεισάχθειας", της "αυταπάτης" και του οικονομικού γκρεμού το 2015, επιστρέφει σαν να μην μεσολάβησε τίποτα. Η προσπάθεια του να παρουσιαστεί ως ένας "ανανεωμένος" ή "ώριμος" ηγέτης αποτελεί προσβολή στη μνήμη και τη νοημοσύνη των Ελλήνων πολιτών. Είναι θρασύς γιατί απορρίπτει πλήρως την αυτοκριτική και είναι πολιτικός απατεώνας γιατί πιστεύει ότι σε αυτήν τη χώρα υπάρχει ακόμη ένα μεγάλο ακροατήριο ανόητων. Και για να μην κρυβόμαστε, αυτό το ακροατήριο υπάρχει. Για τον λόγο αυτό ευδοκιμούν και οι πολιτικοί απατεώνες τύπου Τσίπρα.
Το νέο εγχείρημα του δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ανακύκλωση των ίδιων λαϊκίστικων συνθημάτων, προσαρμοσμένων στο σήμερα, με μοναδικό στόχο την προσωπική του πολιτική επιβίωση και την εκμετάλλευση της δυσαρέσκειας. Αυτός και κανένας άλλος. Είναι δε τόσο... δημοκρατικός ο τρόπος που στήνει το καινούριο κόμμα, το οποίο αναλογικά προσιδιάζει με τη νοοτροπία του Κιμ Γιονγκ Ουν στη Βόρεια Κορέα. Ο... ηγέτης από τη μία και οι πρόθυμοι ηλίθιοι από την άλλη.
Ο τυχοδιωκτισμός του Τσίπρα βασίζεται στην ελπίδα ότι η συλλογική μνήμη είναι κοντή και ότι οι αφελείς θα ξαναπιστέψουν σε εύκολες λύσεις και ανύπαρκτους παραδείσους. Η ανοησία ζει και βασιλεύει στη χώρα. Και όταν υπάρχει πλήθος ανόητων, τότε αυτοί αποτελούν τη χαρά του επιτήδειου και του απατεώνα. Ο τύπος αυτός θυμίζει τους απατεώνες που υποδύονται τους υπαλλήλους του... ΔΕΔΔΗΕ, ζητώντας από ανυποψίαστους και αφελείς πολίτες να παραδώσουν τα κοσμήματα και τα λεφτά τους στην αυλή του σπιτιού τους ή δίπλα από τον κάδο των σκουπιδιών, για να μην πάθουν... ηλεκτροπληξία! Κι όμως, αυτόν τον τύπο, θα τον ξαναψηφίσει μια σημαντική μερίδα εκλογέων. Η λέξη κατάντημα ίσως είναι πολύ λίγη...
Η ρητορική της υστερίας και η εμπορία της συνωμοσιολογίας
Το παζλ της πολιτικής ιλαροτραγωδίας συμπληρώνεται από δύο φιγούρες που εκπροσωπούν τα δύο άκρα του λαϊκισμού.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Κυριάκος Βελόπουλος εμφανίζονται ως οι "τσαμπουκάδες" που συνεγείρουν τον λαό ή, σύμφωνα με τη γνώμη αυτών που δεν μασούν τα λόγια τους, "επενδύουν" στις χιλιάδες "ναυαγισμένες" και απελπισμένες ψυχές που υπάρχουν στη χώρα. Είναι αυτοί που πιστεύουν ότι ο Μητσοτάκης έχει... προηγούμενα μαζί τους και κάποιος "ηγέτης" τους χρωστάει για να τους κάνει από διευθυντές μέχρι... πλανητάρχες!
Η μεν Κωνσταντοπούλου συνεχίζει να πολιτεύεται με όρους απόλυτης υστερίας, μετατρέποντας το κοινοβούλιο σε ένα μόνιμο λαϊκό δικαστήριο προσωπικών εμμονών. Η ρητορική της, γεμάτη κραυγές, θεατρινισμούς και μια μόνιμη άρνηση οποιουδήποτε εποικοδομητικού διαλόγου, δεν παράγει καμία απολύτως πολιτική πρόταση. Είναι μια στείρα άρνηση που στοχεύει αποκλειστικά στο να χαϊδέψει τα αυτιά ενός ακροατηρίου που τρέφεται από την ένταση και την καταστροφολογία.
Από την άλλη πλευρά, ο Κυριάκος Βελόπουλος εκπροσωπεί την πιο κυνική μορφή πολιτικής απάτης. Εμπορευόμενος τη θρησκεία, την πατριδοκαπηλία και τις πιο απίθανες συνωμοσιολογίες, έχει καταφέρει να στήσει μια... κερδοφόρα "πολιτική "επιχείρηση". Από τις "επιστολές του Χριστού" μέχρι τις δήθεν μαγικές λύσεις για τα εθνικά θέματα -με πρωταγωνιστές μόνο τους Ρώσους-, η ρητορική του βασίζεται στην πλήρη εκμετάλλευση του φόβου, της άγνοιας και της αφέλειας μιας μερίδας της κοινωνίας. Πρόκειται για έναν πολιτικό τυχοδιωκτισμό που δεν προσφέρει τίποτα στην πατρίδα, παρά μόνο διχασμό και διεθνή διασυρμό, καθώς οι θέσεις του στερούνται οποιουδήποτε επιστημονικού, οικονομικού ή λογικού ερείσματος.
Ο... αξιολύπητος Σαμαράς
Δυστυχώς, στο παζλ των επικίνδυνων πολιτικάντηδων που είναι έτοιμοι να παίξουν τη σταθερότητα της χώρας στα ζάρια, εντάσσεται και ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος αντί να κρατήσει ακέραια την υστεροφημία του για τη δύσκολη μάχη που έδωσε στα χρόνια των μνημονίων, άφησε τον παρορμητισμό του να κυριαρχήσει και να μετατρέψει το άσβεστο μίσος κατά του Μητσοτάκη, σε πολιτική άποψη.
Η πολιτική πορεία του τα τελευταία χρόνια αποτελεί το κλασικό παράδειγμα ενός πρώην ηγέτη που αδυνατεί να συμβαδίσει με την εποχή του και εγκλωβίζεται στις δικές του ξεπερασμένες ιδεοληψίες. Αντί να λειτουργεί ως σοβαρός εγγυητής της παράταξης, επιλέγει τον δρόμο της διαρκούς εσωστρέφειας, της πικρίας και των αναχρονιστικών κραυγών. Η εμμονή του να υπονομεύει τη σύγχρονη, ευρωπαϊκή και μεταρρυθμιστική πορεία της χώρας, ποντάροντας σε μια παλαιοκομματική και δεξιά ρητορική περασμένων δεκαετιών, στερείται κάθε πολιτικού ρεαλισμού. Τουλάχιστον ο Κώστας Καραμανλής, μπορεί να κινείται στη γραμμή Σαμαρά, αλλά δεν παρασύρεται στον ολισθηρό δρόμο της γελοιότητας, κι ας κρατάει και αυτός γινάτι στον Μητσοτάκη, που πάει για τρίτη πρωθυπουργική θητεία...
Σε μια περίοδο που η Ελλάδα χρειάζεται ενότητα και σταθερότητα, οι προσωπικές εμμονές και οι άστοχες παρεμβάσεις του Σαμαρά, απλώς επιβεβαιώνουν ότι έχει μετατραπεί σε μια περιθωριακή φιγούρα του παρελθόντος, αποκομμένη από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Δεν διαθέτει τη στοιχειώδη ευθιξία και λεβεντιά να βγει και να πει αυτό που λέει όλος ο πλανήτης για το ελληνικό success story. Τον έχει "προσβάλλει" ο "ιός" της μικροπρέπειας και βλέπει ακόμη και... πώληση της χώρας στην Τουρκία, η οποία βρίσκεται σε πραγματικό βέρτιγκο βλέποντας την εξέλιξη της Ελλάδας στον πλέον κρίσιμο γεωπολιτικό και στρατιωτικό παράγοντα της περιοχής. Ο Σαμαράς επέλεξε ένα συγκεκριμένο δρόμο, ο οποίος είναι αδιέξοδος και η Ιστορία δεν πρόκειται να του χαριστεί...
Ο ρεαλισμός και η σοβαρότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη
Απέναντι σε αυτό το συνονθύλευμα λαϊκισμού, ψεύδους και γραφικότητας, η διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αποτελεί το απόλυτο μέτρο σύγκρισης και τη μοναδική σοβαρή πρόταση για το μέλλον της χώρας.
Ο Μητσοτάκης έχει αποδείξει στην πράξη τι σημαίνει αποτελεσματικότητα και τεχνοκρατικός ρεαλισμός. Σε μια περίοδο που οι άλλοι κραυγάζουν, η κυβέρνηση παράγει έργο, θωρακίζει τη χώρα σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία και αλλάζει τη δομή του κράτους. Η σύγκριση είναι καταλυτική σε όλους τους κρίσιμους τομείς, γι αυτό και η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να προηγείται στις δημοσκοπήσεις, καταγράφοντας διπλάσιο σκορ από το δεύτερο ΠΑΣΟΚ, ενώ απομένει να δούμε τι θα αλλάξει με την κάθοδο του κόμματος Τσίπρα.
Η κυβέρνηση εμπνέει οικονομική σταθερότητα και εγγυάται την ανάπτυξη, κάτι που αποτυπώνεται στο brand "ελληνικό success story". Ενώ οι τυχοδιώκτες του παρελθόντος υπόσχονταν την κατάργηση των μνημονίων με ένα άρθρο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης οδήγησε την Ελλάδα στην ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας, στην καταγραφή ρυθμών ανάπτυξης κατά πολύ ανώτερων από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, στη ραγδαία μείωση του δημοσίου χρέους, στη σταδιακή αλλά σταθερή μείωση των φόρων και στη συνεχή αύξηση των μισθών. Αυτός είναι ο πραγματικός ρεαλισμός. Όχι υποσχέσεις για παροχές από ανύπαρκτα ταμεία, αλλά δημιουργία πλούτου που επιστρέφει στην κοινωνία, μέσα από ένα θετικό οικονομικό κλίμα που "γεννάει" συνεχώς επενδύσεις και θέσεις εργασίας.
Επιπλέον, η ίδρυση και η γιγάντωση των ψηφιακών υπηρεσιών, η μάχη κατά της γραφειοκρατίας και η ίδρυση ειδικών υπηρεσιών για την πάταξη της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου δείχνουν ένα κράτος που εκσυγχρονίζεται με σχέδιο. Βέβαια, αυτός ο εκσυγχρονισμός "χαλάει τη σούπα" σε μια πολύ μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού που είχε μάθει να παρασιτεί. Αλλά, τι να κάνουμε; Ο κόσμος πάει μπροστά και ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, δεν μπορούμε να είμαστε δέσμιοι των παθογενειών που μας οδήγησαν σε αδιέξοδα.
Με βάση τα προαναφερόμενα, δεν είναι τυχαία η δυσαρέσκεια, που υπάρχει για την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη. Δεν είπαμε ότι όλα είναι καλώς καμωμένα. Αλλά, μέσα στα τελευταία 6 χρόνια με τις απανωτές κρίσεις, να ακούγεται το όνομα της χώρας μας με τόσο βροντερό και θετικό τρόπο, κάτι σημαίνει. Δυστυχώς, για τους πολλούς, όλα αυτά είναι "ψιλά γράμματα". Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου και του Ανδρουλακικού ΠΑΣΟΚ, επενδύουν στην "αρρώστια" μπας και μπορέσουν να επιβιώσουν. Δεν διαθέτουν πολιτικό αφήγημα που να ξεπερνά τον πήχυ και το... ύψος του Μητσοτάκη, γι αυτό και διολισθαίνουν στην ανοησία, τον τυχοδιωκτισμό και την καταστροφολογία. Περαστικά τους...
.Εθνική θωράκιση και διεθνές κύρος
Στα εθνικά θέματα, η Ελλάδα δεν πολιτεύεται πλέον με τις γραφικές κορώνες του Βελόπουλου ή τις ιδεοληψίες της αριστεράς.
Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η χώρα υπέγραψε στρατηγικές αμυντικές συμφωνίες με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ, εξοπλίστηκε με τα πλέον σύγχρονα μέσα (Rafale, Belharra, F-35) και κατέστησε σαφές ότι αποτελεί τον πιο αξιόπιστο πυλώνα σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο. Το γεγονός ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός μιλά στο αμερικανικό Κογκρέσο και επηρεάζει τις αποφάσεις στις Βρυξέλλες είναι η καλύτερη απάντηση στους εγχώριους δημαγωγούς. Ιδίως προς τον Σαμαρά, αλλά και τους πατριδοκάπηλους της "ψεκασμένης" δεξιάς. Από την υβριδική απειλή στον Έβρο το 2020 και την πανδημία, μέχρι τις μεγάλες φυσικές καταστροφές, η κυβέρνηση επέδειξε αντανακλαστικά, σοβαρότητα και θεσμική υπευθυνότητα. Αντί για τις κραυγές της αντιπολίτευσης, επιστρατεύτηκε η επιστήμη, η οργάνωση και ο κρατικός μηχανισμός.
Η ώρα της ευθύνης για τους πολίτες
Το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.
Οι σειρήνες του λαϊκισμού, είτε εμφανίζονται με το ένδυμα του δικαιολογημένου πόνου (Καρυστιανού), είτε με την ψευδαίσθηση της αριστερής ρεβάνς (Τσίπρας), είτε με τη μορφή της κοινοβουλευτικής υστερίας (Κωνσταντοπούλου) και της τηλεοπτικής εξαπάτησης (Βελόπουλος), έχουν ένα σημείο... συνάντησης. Οι προαναφερόμενοι δεν διαθέτουν σοβαρότητα, ρεαλισμό, πειστικό αφήγημα, ορθολογική σκέψη και διαχειριστική ικανότητα. Υπόσχονται τα πάντα στους πάντες, ποντάροντας στην αφέλεια και την οργή. Κάνουν θόρυβο σαν τους άδειους... τενεκέδες!
Απέναντι σε αυτή τη θλιβερή πραγματικότητα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκπροσωπεί τη μοναδική σοβαρή, ευρωπαϊκή και μεταρρυθμιστική πρόταση. Η αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης δεν κρίνεται από τα λόγια, αλλά από τα έργα. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η κρίσιμη μάζα του εκλογικού σώματος που εκλέγει κυβερνήσεις, έχει την ωριμότητα να ξεχωρίσει τους πραγματικούς ηγέτες από τους πολιτικούς γυρολόγους. Η επιλογή ανάμεσα στον ρεαλισμό της προόδου και τη γελοιότητα του λαϊκισμού είναι σαφής και καθοριστική για το μέλλον της χώρας...