Ο πόλεμος στην Κεντροαριστερά μπορεί να φτάσει μέχρι και σε βεντέτα Ανδρουλάκη – Τσίπρα, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ακόμη και την προσπάθεια του κυβερνώντος κόμματος να επιτύχει την αυτοδυναμία στις εκλογές του 2027.
Το σκηνικό έχει αρχίσει να θυμίζει σαιξπηρικό δράμα με φόντο την κεντροαριστερή "πολυκατοικία". Πίσω από τα χαμόγελα των τηλεοπτικών πάνελ και τις πολιτικώς ορθές ανακοινώσεις, διεξάγεται ένας αδυσώπητος, υπόγειος πόλεμος φθοράς, ο οποίος είναι θέμα χρόνου να έρθει σε... πρώτο πλάνο. Στο επίκεντρο αυτής της σύγκρουσης βρίσκεται η κυριαρχία στον προοδευτικό χώρο, με τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα να διασταυρώνουν τα ξίφη τους σε μια μάχη μέχρις εσχάτων. Δεν πρόκειται απλώς για μια ιδεολογική διαφωνία, αλλά για μια βαθιά προσωπική και στρατηγική βεντέτα, η οποία θα αρχίσει να ξεδιπλώνεται αμέσως μετά την ανακοίνωση του κόμματος Τσίπρα τον επόμενο μήνα.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιδιώκει να εδραιώσει το ΠΑΣΟΚ ως τον μοναδικό, κυρίαρχο πόλο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, εστιάζοντας σε ζητήματα διαφάνειας και ηθικής. Ωστόσο, μάλλον πρέπει να επικεντρωθεί στη μάχη επιβίωσης έναντι του Αλέξη Τσίπρα, σε μια συγκυρία, η οποία δεν είναι η καλύτερη δυνατή γι αυτόν. Τόσο η... αμέλεια του λογιστή του για τη δήλωση καταθέσεων ύψους 1.000.000 ευρώ στο εξωτερικό, όσο και η νόμιμη μίσθωση ακινήτου του στο Ηράκλειο Κρήτης στην εταιρεία "Κτηματολόγιο Α.Ε." εδώ και 16 χρόνια, παρουσιάζονται ως δύο προβληματικές πτυχές για έναν αρχηγό κόμματος που θέλει να γίνει πρωθυπουργός, αλλά τελικώς, πρέπει να ιδρώσει τη... φανέλα για να κερδίσει τη δεύτερη θέση!
Από την άλλη, ο Αλέξης Τσίπρας, μέσω του νέου του πολιτικού φορέα και του Ινστιτούτου του, επιχειρεί ένα δυναμικό comeback, φιλοδοξώντας να ανασυνθέσει τον χώρο γύρω από το... δικό του πρόσωπο! Θέλει να φτιάξει ένα... ιδιωτικής χρήσεως κόμμα, μέσω του οποίου ευελπιστεί ότι θα κερδίσει τη δεύτερη θέση στις εκλογές του 2027. Αν το επιτύχει θα έχει αμφισβητήσει εν τοις πράγμασι την ηγεμονία του Ανδρουλάκη στη Χαριλάου Τρικούπη, αλλά αυτό, δεν πρόκειται να γίνει... αναίμακτα!
Τα υπέρ και κατά του... θυμωμένου Νίκου!
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κινείται με τη σιγουριά του ανθρώπου που κατάφερε να κρατήσει το κόμμα του όρθιο στα δύσκολα και να το φέρει ξανά σε τροχιά κυβερνησιμότητας, έστω και με τα... ψέματα.
Τα πλεονεκτήματα του Νίκου Ανδρουλάκη ώστε το ΠΑΣΟΚ να κερδίσει τη δεύτερη θέση στις εκλογές, εδράζονται στον πολύ ισχυρό κομματικό μηχανισμό που διαθέτει. Το κόμμα του... Ανδρέα, έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνία, την αυτοδιοίκηση, τα επιμελητήρια και τα συνδικάτα. Αυτός ο παραδοσιακός "στρατός", έστω και αν τα περισσότερα και πιο ηχηρά ονόματα έχουν βγει στην... αποστρατεία, αποτελεί τη μεγαλύτερη ασπίδα του Ανδρουλάκη απέναντι σε κάθε εξωτερική απειλή.
Εξάλλου, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ επενδύει συστηματικά στη σοβαρότητα, τις τεκμηριωμένες προτάσεις και τον θεσμικό αντιπολιτευτικό λόγο, χωρίς ωστόσο, να καταφέρνει πάντα να αποφεύγει την παγίδα του λαϊκισμού. Διαθέτει το πλεονέκτημα ότι είναι καθαρός απέναντι στο "παλιό", τουλάχιστον μέσα στο κόμμα του. Επίσης, μπορεί να προτάξει ότι ο ίδιος δεν κυβέρνησε ποτέ, δεν συνδέθηκε με τα μνημόνια των προηγούμενων δεκαετιών, ούτε με τις αυταπάτες της περιόδου 2015-2019. Ωστόσο, μία ο λογιστής με τις αδήλωτες καταθέσεις, μία η καβάτζα των ενοικίων του κτιρίου που ενοικιάζει στο Κτηματολόγιο, όσο να ΄ναι, το πράγμα... ψιλοζορίζει!
Την ίδια στιγμή, τα μειονεκτήματα του αρχηγού Νίκου είναι σοβαρά και για τον λόγο αυτό παραμένει καθηλωμένος στις δημοσκοπήσεις. Το βασικό πρόβλημα του είναι το έλλειμμα επικοινωνιακού χαρίσματος. Ο πολιτικός του λόγος κρίνεται συχνά ως ξύλινος και προβλέψιμος. Δεν μπορεί να προκαλέσει κάποιο ισχυρό πολιτικό συναίσθημα στα μεγάλα ακροατήρια. Επιπλέον, κατηγορείται από εσωκομματικούς και εξωτερικούς αντιπάλους ότι διοικεί το κόμμα με μια στενή ομάδα πιστών συνεργατών, κλείνοντας τις πόρτες σε ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες που θα μπορούσαν να εκτινάξουν τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ.
Συμπερασματικά, αν βάλουμε τα παραπάνω δεδομένα στο... ζύγι, μάλλον φαίνεται ότι κυριαρχούν τα μειονεκτήματα για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων το αποδεικνύουν ξεκάθαρα. Το πώς θα "μαζέψει" τα πλην ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι κάτι που πραγματικά απασχολεί τους πολιτικούς αναλυτές, οι οποίοι δεν βλέπουν να υπάρχει κάποιο "γιατρικό"...
Τα "συν" και "πλην" του... άχαστου Αλέξη!
Ο Αλέξης Τσίπρας με το νέο... ιδιωτικό κόμμα του, θα προσπαθήσει να μαζέψει όσους από τους παλιούς συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ θέλει, απορρίπτοντας τους υπόλοιπους.
Η επιστροφή του στην ενεργό δράση με δικό του κόμμα αποτελεί το απόλυτο ρίσκο, βασισμένο στη θεωρία ότι ο χώρος χρειάζεται έναν ηγέτη με "πρωθυπουργικό κοστούμι". Μόνο που το... πρόβλημα του Τσίπρα είναι ότι το κοστούμι θέλει και γραβάτα, την οποία αυτός δεν θέλει να φορέσει! Πάντως, διαθέτει ηγετικό εκτόπισμα και αναγνωρισιμότητα και παρά τη φθορά των προηγούμενων συντριπτικών εκλογικών αποτυχιών, παραμένει ένας από τους πιο χαρισματικούς ρήτορες, με διεθνές δίκτυο επαφών και υψηλή διείσδυση στα λαϊκά στρώματα.
Επίσης, στα "συν" του Τσίπρα, εντάσσεται η ικανότητα του να ξέρει να διαβάζει τις κοινωνικές τάσεις και να παρουσιάζει ελκυστικά, οραματικά αφηγήματα που μπορούν να συγκινήσουν τη νεολαία και τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της Αριστεράς. Βέβαια, το 2015 τα "κόλπα" του έπιασαν τόπο, αλλά το 2019 και 2023 πετάχτηκαν στον "κουβά", καθώς το εκλογικό σώμα απέρριψε την πλατφόρμα... απάτης που έστησε! Επιπλέον, το 2027 δεν είναι 2015 και αυτό είναι εξαιρετικά πιθανό να μην το αντιλαμβάνεται. Πάντως, στη μάχη της τηλεοπτικής εικόνας του, ο Τσίπρας υπερέχει ξεκάθαρα του Ανδρουλάκη, έχοντας την ικανότητα να επιβάλλει τη δική του ατζέντα στη δημόσια συζήτηση. Μέχρι εδώ όλα καλά για τον... σύντροφο Αλέξη!
Από την άλλη πλευρά, έχει πληθώρα μειονεκτημάτων, τα οποία λειτουργούν ως "βαρίδια" σε σχέση με τον στόχο του για επιστροφή στην εξουσία. Φέρει ένα πολύ βαρύ φορτίο, το οποίο σχετίζεται με την απάτη του 2015, μετά το δημοψήφισμα, τη διάψευση των προσδοκιών και τη στρατηγική της πόλωσης. Για ένα μεγάλο κομμάτι του κεντρώου χώρου, ο Τσίπρας είναι "τελειωμένος". Το χειρότερο απ΄ όλα είναι ότι καλείται να παλέψει στην... αρένα με το ΠΑΣΟΚ, καθώς αντλούν ψηφοφόρους από την ίδια "δεξαμενή". Ο... σύντροφος θα ηγείται ενός κόμματος που δεν θα λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα έχει μέσα ως επί τω πλείστον Συριζαίους. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα διαθέτει ούτε καν υποτυπώδη κομματική βάση, οπότε το νέο του εγχείρημα στερείται του παραδοσιακού κομματικού μηχανισμού που διαθέτει το ΠΑΣΟΚ.
Ο Τσίπρας κάνει το λάθος να στηρίζεται υπερβολικά στην προσωπική του δημοφιλία, γεγονός που θα καταστήσει το κόμμα του ευάλωτο στην οργανωτική μάχη της κάλπης. Αναπόφευκτα θα συμπεριλάβει πολλά πρόσωπα από την εποχή της διακυβέρνησης του, τα οποία θα δημιουργούν τοξικότητα. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι αυτή είναι η καλύτερη αβάντα στον Μητσοτάκη...
Πού θα κριθεί η παρτίδα των... δευτεροτρίτων!
Το διακύβευμα της μεγάλης σύγκρουσης Ανδρουλάκη-Τσίπρα είναι ιστορικό, καθώς όποιος κατακτήσει τη δεύτερη θέση στις εκλογές θα έχει το προβάδισμα του εν δυνάμει αντιπάλου του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Βέβαια, μεγαλύτερο "δώρο" για τον πρωθυπουργό από την ταυτόχρονη παρουσία Ανδρουλάκη και Τσίπρα, δεν φαίνεται να υπάρχει. Ο Μητσοτάκης θα έχει την άνεση να ρυθμίσει την... κυκλοφορία των δύο στο πολιτικό σκηνικό, βάζοντας τους... γκάζια ή πατώντας το... φρένο! Σε κάθε περίπτωση η.. πρωτοκαθεδρία για τη δεύτερη θέση θα κριθεί σε τρία επίπεδα και το μόνο σίγουρο είναι ότι η μάχη θα αποκτήσει και στοιχεία... βαρβαρότητας. Ειδικότερα:
1. Οι δύο μονομάχοι θα θελήσουν να κερδίσουν τον... τίτλο του "Αντι-Μητσοτακισμού". Θα διαγκωνίζονται ποιος θα τα χώνει περισσότερο στον Μητσοτάκη, κάτι που εν τέλει θα βολεύει μόνο τον Μητσοτάκη. Οι ψηφοφόροι της κεντροαριστεράς αναζητούν τον πολιτικό που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τον πρωθυπουργό και να τον κερδίσει, αλλά τα πράγματα δεν είναι και τόσο... ρόδινα. Ο Ανδρουλάκης θα επιχειρήσει να πείσει ότι η δική του σοβαρή και θεσμική αντιπολίτευση λυγίζει την κυβέρνηση, ενώ αντιθέτως, ο Τσίπρας θα προβάλει το επιχείρημα ότι το ΠΑΣΟΚ λειτουργεί ως "βολικός αντίπαλος" για τον Μητσοτάκη και ότι μόνο ο ίδιος διαθέτει το ειδικό βάρος για να ανατρέψει τους συσχετισμούς. Μόνο που δεν ξέρουμε εάν έχει λάβει υπόψιν του ότι η... φάτσα του μπορεί να ωθήσει μόνο το 10% -άντε 15%- του εκλογικού σώματος να τον ψηφίσει.
2. Το "ψάρεμα" στους αναποφάσιστους και την αποχή αποτελεί το "τρόπαιο" για τον Ανδρουλάκη και τον Τσίπρα. Το ΠΑΣΟΚ θα επιδιώξει να προσελκύσει τους μετριοπαθείς κεντρώους ψηφοφόρους που απομακρύνονται από τη ΝΔ λόγω της ακρίβειας, ενώ το κόμμα Τσίπρα θα ρίξει όλο το βάρος του στη νεολαία, τους εργαζόμενους των 800 ευρώ και όσους απέχουν, ποντάροντας στο συναίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Το πόσους θα μπορέσει να πείσει, πραγματικά είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοίχημα...
3. Η επιλογή προσώπων για τα ψηφοδέλτια, αποτελεί το "κερασάκι στην τούρτα" για τους δύο μονομάχους. Απευθύνονται σε κοινό ακροατήριο και μπορεί να δούμε να συμβαίνουν... κωμικές καταστάσεις. Μιλάμε για γυρολόγους που κάποτε έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ, πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα μπορεί να επιστρέψουν πάλι στο ΠΑΣΟΚ ή να πάνε στο κόμμα του Τσίπρα. Και μόνο ως εικόνα να το συλλάβει κάποιος, είναι αρκετό για να βγάλει τα συμπεράσματα του. Η αποθέωση της γελοιότητας για ένα τσούρμο "αρλουμπολόγους" που ψάχνουν καρέκλα για να βολευτούν, πουλώντας "παραμύθι" στον κόσμο, αρκεί να απολαμβάνουν τα οικονομικά οφέλη που τους εξασφαλίζει η αστική δημοκρατία μας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μάχη θα δοθεί... σώμα με σώμα σε κάθε εκλογική περιφέρεια για τη δεύτερη και τρίτη θέση. Το ΠΑΣΟΚ έχει το πλεονέκτημα των γνωστών τοπικών στελεχών, ενώ ο Τσίπρας, θα ψάχνει κόσμο ή θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα "ρηξικέλευθο" ψηφοδέλτιο προσωπικοτήτων, επιστρατεύοντας λαμπερά ονόματα από τον χώρο του πολιτισμού, της ακαδημαϊκής κοινότητας και της κοινωνίας των πολιτών για να καλύψει το οργανωτικό του έλλειμμα. Ο κερδισμένος των εκλογών θα "καβατζώσει" το... αργυρό μετάλλιο, σε ένα "ματς" που δεν υπάρχει ως αποτέλεσμα η... ισοπαλία!
Με βάση τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή, βρισκόμαστε στην αρχή μιας σκληρής παρτίδας πολιτικού... κανιβαλισμού εντός της Κεντροαριστεράς! Ο νικητής της... δεύτερης θέσης θα αποκτήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία για την επόμενη ημέρα, ενώ ο ηττημένος θα βρεθεί αντιμέτωπος με την πολιτική περιθωριοποίηση και την εσωτερική αμφισβήτηση.
Ο Τσίπρας μπορεί να είναι ο βολικός αντίπαλος του Μητσοτάκη και ο Ανδρουλάκης ο βολικός... εταίρος της επόμενης μέρας. Μέχρι να φτάσουμε στην κάλπη "θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι", αλλά το μεγάλο ενδιαφέρον θα είναι την επόμενη μέρα των εκλογών. Τα ποιοτικά στοιχεία του φθινοπώρου θα δείξουν αν το νέο εγχείρημα Τσίπρα έχει δυναμική ανατροπής ή αν το ΠΑΣΟΚ θα καταφέρει να παγιώσει τη θέση του ως ο αδιαμφισβήτητος δεύτερος πόλος.