Υπό κανονικές συνθήκες στα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης θα έπρεπε να παρίστανται οι δύο πρώην πρωθυπουργοί και αρχηγοί της Νέας Δημοκρατίας, Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς.
Ο Αντώνης Σαμαράς για ένα... γινάτι δεν θέλει να δει τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό, ενώ ο Κώστας Καραμανλής, δεν θέλει να πάρει πάνω του μια διάσπαση της παράταξης, η οποία θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για μεγάλο ρήγμα στο χώρο της Δεξιάς, αποτελώντας δώρο προς την Αριστερά. Η εσωτερική γεωγραφία της κεντροδεξιάς παράταξης διέρχεται την πιο βαθιά και δομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, παρά το γεγονός ότι σε μεγάλο βαθμό τη σκεπάζει η πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και εδώ ακριβώς είναι το... πρόβλημα.
Η δημόσια διαφοροποίηση και η ηγετική απόσταση που κρατούν οι Καραμανλής και Σαμαράς, δεν αποτελούν απλώς μια διαφωνία τακτικής ή μια εκδήλωση προσωπικής πικρίας. Πρόκειται για μια βαθιά υπαρξιακή αγωνία για την επόμενη ημέρα της παράταξης. Μια νέα εκλογική επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και η οριστική εμπέδωση αυτού που οι επικριτές του αποκαλούν "μητσοτακοποίηση" της Νέας Δημοκρατίας, προκαλεί σοβαρούς φόβους στους δύο ιστορικούς ηγέτες, τόσο για το ιδεολογικό μέλλον του κόμματος όσο και για τη δική τους πολιτική υστεροφημία, αλλά και το μέλλον των μελών των οικογενειών τους!
Ιδεολογική "μάχη" μεταξύ Λαϊκής Δεξιάς και Μεταρρυθμιστικού Κέντρου
Ο πρώτος και βασικότερος φόβος των δύο πρώην πρωθυπουργών εστιάζει στην... αλλοίωση του DNA της Νέας Δημοκρατίας.
Για τον Κώστα Καραμανλή, τον εκφραστή του κοινωνικού φιλελευθερισμού και της παραδοσιακής λαϊκής δεξιάς, η σημερινή κυβερνητική πολιτική απομακρύνεται επικίνδυνα από τις κοινωνικές ρίζες της παράταξης. Η κυριαρχία στελεχών που προέρχονται από το σημιτικό εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ και η υιοθέτηση μιας ατζέντας που δίνει προτεραιότητα στις αγορές και σε κοινωνικά φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, θεωρείται από την καραμανλική πτέρυγα ως μια βίαιη αποξένωση από τα παραδοσιακά λαϊκά στρώματα της επαρχίας και των αστικών κέντρων.
Από την άλλη πλευρά, ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος εκπροσωπεί την πατριωτική, εθνοκεντρική και συντηρητική Δεξιά, βλέπει με τρόμο μια νέα νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη ως το "πράσινο φως" για υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα. Ο φόβος του Μεσσήνιου πολιτικού επικεντρώνεται στα ελληνοτουρκικά, όπου διακρίνει μια τάση "συνδιαχείρισης" του Αιγαίου υπό την πίεση του διεθνούς παράγοντα, αλλά και στην υποβάθμιση των παραδοσιακών αξιών της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Μια νέα νίκη Μητσοτάκη θα σήμαινε για τον Σαμαρά την οριστική περιθωριοποίηση της δεξιάς του ατζέντας και τη μετατροπή της ΝΔ σε ένα καθαρά κεντρώο, τεχνοκρατικό κόμμα.
Τους φοβίζει μια ιστορική υστεροφημία του Μητσοτάκη
Μια νέα εκλογική επιτυχία του Κυριάκου Μητσοτάκη θα εδραίωνε τη δική του ιστορική κυριαρχία, αφήνοντας στη σκιά το έργο και την κληρονομιά των προκατόχων του.
Για τον Κώστα Καραμανλή, ο φόβος σχετίζεται με την πλήρη αποδόμηση της περιόδου 2004-2009. Το κυρίαρχο αφήγημα Μητσοτάκη συχνά ταυτίζει την περίοδο εκείνη με τη δημοσιονομική εκτροπή που οδήγησε στα μνημόνια. Ο Καραμανλής αντιλαμβάνεται ότι η απόλυτη επικράτηση του τρέχοντος πρωθυπουργού θα σφραγίσει αυτή την ερμηνεία της ιστορίας, αφήνοντας τον ίδιο στο περιθώριο της κομματικής μνήμης.
Για τον Αντώνη Σαμαρά, η ανησυχία αφορά τη δικαίωση της δικής του σκληρής γραμμής. Η κυβέρνηση 2012-2015 κράτησε τη χώρα στο ευρώ κάτω από δραματικές συνθήκες. Ο Σαμαράς φοβάται ότι η "μητσοτακοποίηση" επιχειρεί να σβήσει τη συμβολή της παραδοσιακής Δεξιάς στη σωτηρία της χώρας, παρουσιάζοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως τον μοναδικό αυθεντικό εκσυγχρονιστή και σωτήρα της οικονομίας.
Η απειλή της πολιτικής... εξόντωσης και ο έλεγχος του κομματικού μηχανισμού
Η "μητσοτακοποίηση" δεν είναι μόνο ιδεολογική, αλλά κυρίως οργανωτική και δομική.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει καταφέρει να ελέγξει πλήρως τον κομματικό μηχανισμό, την Κοινοβουλευτική Ομάδα και τις τοπικές οργανώσεις (ΔΕΕΠ), τοποθετώντας πρόσωπα της απόλυτης εμπιστοσύνης του. Για τον λόγο αυτό, οι δύο πρώην αρχηγοί φοβούνται ότι μια νέα νίκη θα σημάνει την ολοκληρωτική εκκαθάριση των καραμανλικών και σαμαρικών... απομειναριών από τα ψηφοδέλτια και τις κρατικές θέσεις.
Το κόμμα θα μετατραπεί σε έναν προσωποπαγή μηχανισμό, όπου η διαφωνία θα ισοδυναμεί με πολιτική διαγραφή ή αποστρατεία. Η θεσμική ισορροπία των τάσεων, που ιστορικά κρατούσε τη Νέα Δημοκρατία ενωμένη ως μια μεγάλη παράταξη, κινδυνεύει να αντικατασταθεί από μια μονοκρατορία, σύμφωνα με το σκεπτικό Καραμανλή και Σαμαρά.
Το μέλλον των οικογενειών και η "μάχες" σε μελλοντικές διαδοχές
Πέρα από τις ιδεολογικές και πολιτικές ανησυχίες, υπάρχει και η βαθιά ανθρώπινη και οικογενειακή διάσταση.
Τόσο η οικογένεια Καραμανλή όσο και η οικογένεια Σαμαρά αποτελούν ιστορικές πολιτικές δυναστείες της χώρας, με βαθιές ρίζες και προσδοκίες για το μέλλον. Η επόμενη γενιά βρίσκεται ήδη στο προσκήνιο ή προετοιμάζεται γι' αυτό. Τα παιδιά των δύο πρώην πρωθυπουργών φέρουν "βαριά" ονόματα που αποτελούν πολιτικό κεφάλαιο. Ωστόσο, η απόλυτη κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη δημιουργεί ένα περιβάλλον εχθρικό για τη φυσική συνέχεια αυτών των οικογενειών στην πολιτική ζωή: Γιατί κακά τα ψέματα, όποιος κρατάει τη σημαία και τη σφραγίδα ελέγχει το κόμμα και όποιος επιχειρήσει να γίνει "αντάρτης", μάλλον θα έχει... άσχημο τέλος!
Καραμανλής και Σαμαράς φοβούνται ότι το Μέγαρο Μαξίμου, υπό την παρούσα ηγεσία, θα θέσει σε εφαρμογή ένα άτυπο αλλά σκληρό "εμπάργκο" απέναντι στα παιδιά τους. Η μητσοτακική ηγεσία δεν επιθυμεί την αναβίωση των αντίπαλων εσωκομματικών πόλων μέσω της νέας γενιάς. Επιπλέον, υπάρχει ο φόβος ότι τα παιδιά τους δεν θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες... άνετης επικράτησης εντός του κομματικού μηχανισμού, καθώς οι πόρτες των ψηφοδελτίων και των κυβερνητικών θέσεων θα ελέγχονται αποκλειστικά από το σύστημα Μητσοτάκη, το οποίο προτιμά τεχνοκράτες ή πιστούς "στρατιώτες" παρά γόνους ιστορικών οικογενειών που μπορούν να αμφισβητήσουν την ηγεμονία του.
Η ιστορική ανατροπή των ισορροπιών στα "τζάκια" της ΝΔ
Για δεκαετίες, η Νέα Δημοκρατία λειτουργούσε με μια ισορροπία τρόμου και συνεργασίας ανάμεσα στα μεγάλα τζάκια (Μητσοτάκηδες, Καραμανλήδες, Σαμαράδες).
Η πλήρης επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη απειλεί να ανατρέψει οριστικά αυτή την ισορροπία, καθιστώντας την οικογένεια Μητσοτάκη τον μοναδικό και απόλυτο ιδιοκτήτη της κεντροδεξιάς πολυκατοικίας, υποβιβάζοντας τις υπόλοιπες οικογένειες σε ρόλο απλού θεατή.
Η σκληρή "μάχη" για την... ψυχή της παράταξης
Η αγωνία του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά δεν αφορά το παρόν, αλλά το μέλλον.
Μια νέα νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη θα ερμηνευτεί ως η οριστική καταδίκη της δικής τους πολιτικής κληρονομιάς. Φοβούνται ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια Νέα Δημοκρατία που δεν θα τους αναγνωρίζει πλέον ως πνευματικούς και πολιτικούς πατέρες, αλλά ως... ενοχλητικά "ζιζάνια" του παρελθόντος. Το διακύβευμα της επόμενης ημέρας για τους δύο πρώην πρωθυπουργούς είναι αν θα καταφέρουν να κρατήσουν ζωντανό έναν εσωκομματικό πόλο αντίστασης, προκειμένου να διασφαλίσουν ότι η παράταξη θα επιστρέψει στις παραδοσιακές της ράγες.
Επιπλέον, θέλουν να έχουν τον πρώτο λόγο σε ότι αφορά τις επόμενες γενιές των οικογενειών τους και τις θέσεις που θα έχουν στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε οι δύο πρώην πρωθυπουργοί και αρχηγοί της Νέας Δημοκρατίας θα παρακολουθήσουν την οριστική ολοκλήρωση της "μητσοτακοποίησης", η οποία θα κλείσει οριστικά τον κύκλο της μεταπολιτευτικής Δεξιάς όπως εκείνοι τη γνώρισαν και τη διοίκησαν...