Οι "μηχανές" των κομμάτων έχουν "ζεσταθεί" για τα καλά ενόψει των εκλογών της άνοιξης του 2027, όπως έχει διαβεβαιώσει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.
Η ανάδυση νέων πόλων, η επιστροφή ιστορικών στελεχών και η φθορά των παραδοσιακών δυνάμεων συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ. Στο επίκεντρο αυτού του σεναρίου βρίσκονται τρία πρόσωπα-κλειδιά που... ανακατεύουν την τράπουλα. Είναι ο Αλέξης Τσίπρας που επιχειρεί μια προσπάθεια ολικής επαναφοράς της Κεντροαριστεράς, η Μαρία Καρυστιανού που πλασάρεται ως εκφραστής ενός ισχυρού αντισυστημικού κοινωνικού μετώπου, και ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος ηγείται μιας δεξιάς, πατριωτικής διαφοροποίησης που απειλεί τα σπλάχνα της παράταξης του, μόνο και μόνο για ένα ικανοποιήσει τον εγωισμό του ή να καλύψει το κόμπλεξ του έναντι του Μητσοτάκη που τον διέγραψε!
Μαραθώνιος με ισχυρή... κόπωση και... ιδρωμένες φανέλες!
Η πορεία προς την εκλογική "μάχη" θυμίζει μαραθώνιο και όλα τα σενάρια είναι ανοικτά.
Η πρώτη κάλπη φαίνεται ότι θα στηθεί τον Απρίλιο με... φουτεράκια, η δεύτερη με... πουκαμισάκι, ενώ η τρίτη μπορεί να λάβει χώρα με... κοντομάνικο! Όλοι θεωρούν ως σίγουρη τη δεύτερη κάλπη και πάρα πολύ πιθανή την τρίτη, αν και οι συσχετισμοί δυνάμεων θα υπαγορεύσουν τους όρους για το τελικό ξεκαθάρισμα της κατάστασης. Το ενδεχόμενο μιας τρίτης κάλπης μπορεί να πυροδοτηθεί είτε από ένα απόλυτο πολιτικό αδιέξοδο μετά τη δεύτερη αναμέτρηση, είτε από τη στρατηγική επιλογή του Μαξίμου να εξαντλήσει κάθε περιθώριο και να "στεγνώσει" τους αντιπάλους του, ζητώντας μια καθαρή και ισχυρή εντολή σε ένα περιβάλλον απόλυτου διλήμματος που δεν είναι άλλο από το "σταθερότητα ή χάος".
Η πολυδιάσπαση, η πόλωση και οι κάλπες μέχρι... τελικής πτώσεως!
Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε πλήρη πολυδιάσπαση και με την κοινωνική πόλωση σε πολύ υψηλά επίπεδα, το σενάριο μιας νέας τριπλής κάλπης δεν ανήκει στη σφαίρα της πολιτικής φαντασίας.
Η διενέργεια τριών εκλογικών αναμετρήσεων μέσα σε διάστημα 50-55 ημερών θα ξυπνήσει μνήμες από τη συναρπαστική περίοδο του 1989-1990. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ένας πολιτικός που έχει αποδείξει ότι προτιμά να διαβάζει τους θεσμικούς κανόνες με όρους στρατηγικής σκακιέρας, αντιμετωπίζει μια μοναδική συγκυρία και στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας για την επόμενη τετραετία, οφείλει να συμπεριλάβει στον σχεδιασμό του, όλα τα πιθανά ενδεχόμενα.
Ο ισχύων εκλογικός νόμος της ενισχυμένης αναλογικής καθιστά την αυτοδυναμία ως έναν εξαιρετικά δύσκολο γρίφο για το πρώτο κόμμα, ειδικά σε ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό. Αν η πρώτη κάλπη του 2027, που θα διεξαχθεί με το σύστημα αυτό, δεν αποδώσει τον μαγικό αριθμό "151", τότε η χώρα θα οδηγηθεί νομοτελειακά σε δεύτερη αναμέτρηση, όπου και πάλι τα δεδομένα μπορεί να μην αλλάξουν θεαματικά.
Όμως, που "κολλάει" η τρίτη κάλπη και τι μπορεί να δημιουργήσει; Η απάντηση κρύβεται στην ιστορική αναλογία με το 1989, όταν η χώρα οδηγήθηκε σε τρεις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις (Ιούνιος 1989, Νοέμβριος 1989, Απρίλιος 1990) λόγω της αδυναμίας σχηματισμού βιώσιμης κυβέρνησης και της πολιτικής πόλωσης. Βέβαια, τότε είχαμε συγκυβέρνηση και στη συνέχεια οικουμενική κυβέρνηση, μέχρι να φτάσουμε στην καθαρή εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας τον Απρίλιο του 1990. Περάσαμε 10 μήνες έντονης αβεβαιότητας και πολιτικής αστάθειας. Αν όμως πάμε του χρόνου σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, τότε από την πρώτη μέχρι την τρίτη δεν θα μεσολαβήσουν παραπάνω από 55 ημέρες.
Το "φάντασμα" του Τσίπρα και η ευκαιρία Μητσοτάκη να του ρίξει (πάλι) δυνατές πολιτικές "σφαλιάρες"
Σε αυτό το σκηνικό του εκλογικού "καύσωνα", οι πολιτικοί αντίπαλοι του Μητσοτάκη καλούνται να επιβιώσουν σε συνθήκες ακραίας πίεσης.
Για τον χώρο της Κεντροαριστεράς, ο μαραθώνιος της τριπλής κάλπης αποτελεί πραγματικό... εφιάλτη και μόνο υπό πολλές προϋποθέσεις μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για ολική επαναφορά. Εδώ εμφανίζεται το "φάντασμα" που εξακολουθεί να πλανάται πάνω από το πολιτικό σύστημα και δεν είναι άλλο από τον Αλέξη Τσίπρα με το νέο κόμμα Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.). Ας μην έχουμε αυταπάτες όμως. Πρόκειται για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επί της ουσίας δεν... υπάρχει! Ο Τσίπρας εμφανίζεται σαν ένα ιδιοκτήτη πρατηρίου, ο οποίος, αφού έκλεισε το πρώτο λόγω... νοθευμένης βενζίνης, ευελπιστεί ότι θα διατηρήσει το δεύτερο, έχοντας όμως "πειραγμένες" τις αντλίες! Ο (αποτυχημένος και θρασύς) πρώην πρωθυπουργός, παρά την αποστασιοποίηση του από την καθημερινή κομματική τύρβη, παραμένει ο μεγάλος καταλύτης των εξελίξεων.
Μια παρατεταμένη εκλογική διαδικασία που θα ολοκληρωνόταν σε 3 γύρους, μπορεί να λειτουργήσει ως επιταχυντής. Αν το ΠΑΣΟΚ και οι υπόλοιπες δυνάμεις της κατακερματισμένης Αριστεράς συμπιεστούν στην πρώτη κάλπη, η ανάγκη για ένα αντίπαλο δέος στον Μητσοτάκη θα γίνει επιτακτική. Τα κόμματα και οι σχηματισμοί που κινούνται γύρω από την επιρροή του Τσίπρα ή προσδοκούν μια δική του επιστροφή ως εγγυητή μιας ευρείας συμμαχίας, ξέρουν ότι η δεύτερη και η τρίτη κάλπη μπορεί να κρύβουν οδυνηρές εκπλήξεις γι αυτά. Ίσως όμως, να αποτελούν και ένα "δώρο" προς τον "άχαστο"!
Σε συνθήκες απόλυτης πόλωσης, τα μικρά κόμματα τείνουν να εξαφανίζονται. Ο Τσίπρας, ως έμπειρος παίκτης της τακτικής, γνωρίζει ότι αν ο προοδευτικός χώρος δεν εμφανίσει μια ενιαία, σοβαρή και κυβερνητική εναλλακτική πρόταση μέχρι τη δεύτερη κάλπη, ο Μητσοτάκης θα κάνει περίπατο, λεηλατώντας τις ψήφους του κέντρου. Πάντως, στην περίπτωση του Τσίπρα, η τριπλή κάλπη θα ισοδυναμεί με νέα τριπλή ήττα του από τον Μητσοτάκη, ο οποίος θα τον έχει νικήσει ή κατατροπώσει 9 φορές! Ωστόσο, ο Τσίπρας βολεύεται με τη δεύτερη θέση και προσδοκά σε συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ώστε να καρπωθεί τα οφέλη από τη φθορά τους το 2031.
Η περίπτωση Καρυστιανού και η... τρίτη κάλπη
Η δεύτερη μεγάλη μεταβλητή που μπορεί να ανατρέψει τους σχεδιασμούς του Μαξίμου έρχεται από τα σπλάχνα της ίδιας της κοινωνίας και αφορά το κόμμα "Ελπίδα για τη Δημοκρατία" της Μαρίας Καρυστιανού.
Η συγκεκριμένη άσχετη και παντελώς ανεπαρκής περσόνα είναι μια φιγούρα που έχει ταυτιστεί με την τραγωδία των Τεμπών λόγω της τραγικής απώλειας της κόρης της, ωστόσο, είναι άλλο ο ανθρώπινος πόνος και άλλο να προσπαθείς να πολιτευτείς με "κανόνες" που δεν έχουν καμία σχέση με τον σύγχρονο κόσμο στον οποίο ζούμε. Ωστόσο, η παρουσία της στις δικαστικές αίθουσες μπορεί να επικαλύψει τις πολιτικές ανοησίες της και να την κρατήσει "ζωντανή" έως τις εκλογές του 2027. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αυτή τη στιγμή παίζει μεταξύ τρίτης και τέταρτης θέσης δίνοντας "μάχη" με το ΠΑΣΟΚ, αλλά πολλοί θεωρούν ότι θα "ξεφουσκώσει".
Πάντως, σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις πολιτικών αναλυτών, στην πρώτη κάλπη, η ψήφος διαμαρτυρίας προς ένα τέτοιο σχήμα θα μπορούσε να χτυπήσει διψήφια ποσοστά, παίρνοντας ένα μικρό ποσοστό δυνητικών ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας. Ωστόσο, η παγίδα για τις δυνάμεις αυτές βρίσκεται στην εξέλιξη του εκλογικού μαραθωνίου. Όπως διδάσκει το 1989-90, όσο οι κάλπες επαναλαμβάνονται, τόσο το συναίσθημα της οργής υποχωρεί μπροστά στο φόβο της ακυβερνησίας.
Ο Μητσοτάκης μπορεί να σκέφτεται μόνο την πρώτη κάλπη, αλλά δεν γίνεται να μην κάνει σχεδιασμό για δεύτερη και για τρίτη. Το ενδεχόμενο τρίτης κάλπης μπορεί να λειτουργήσει ως φόβητρο για να θέσει το δίλημμα στους πολίτες "Θέλετε μια χώρα που κυβερνάται ή μια χώρα που βουλιάζει στην ατέρμονη διαμαρτυρία και την αστάθεια;". Η πρόκληση για την πλευρά της Καρυστιανού θα είναι η μετατροπή της ηθικής σε μια ρεαλιστική πολιτική πρόταση που θα αντέξει στη φθορά των διαδοχικών αναμετρήσεων. Όμως, κάτι τέτοιο φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο, αν κρίνουμε από τα "φρούτα" που έχει στο... περιβόλι της!
Ο "αντάρτης" Σαμαράς που ρισκάρει να υποστεί ντροπιαστική ήττα
Ο Μητσοτάκης, εκτός από την Κεντροαριστερά και την "άγνωστη" Καρυστιανού, καλείται να αντιμετωπίσει και τους... εσωτερικούς αντιπάλους, δηλαδή τα δεξιά κόμματα, αλλά και το πολύ πιθανό "αντάρτικο" κόμμα Σαμαρά!
Ο Πρωθυπουργός βλέπει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για την κατάκτηση της αυτοδυναμίας δεν είναι η Κεντροαριστερά, αλλά τα κόμματα που βρίσκονται στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Ο Αντώνης Σαμαράς αποτελεί έναν... επικίνδυνο "παίκτη" στη σκακιέρα. Η πλήρης ρήξη του Μεσσήνιου πολιτικού με το Μέγαρο Μαξίμου έχει δημιουργήσει ένα σοβαρό ρήγμα στη "δεξιά πολυκατοικία". Δεν είναι απλώς ένας πρώην πρωθυπουργός, αλλά εκφράζει την παραδοσιακή, πατριωτική και κοινωνικά συντηρητική βάση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία νιώθει... ξένη προς την κεντρώα στροφή του Μητσοτάκη.
Οι κινήσεις του Σαμαρά, είτε μέσω της στήριξης ενός νέου καθαρόαιμου δεξιού σχηματισμού είτε μέσω της καθοδήγησης υπαρχόντων κομμάτων στα δεξιά της ΝΔ, μπορούν να αποδειχθούν... μοιραίες για τον Μητσοτάκη. Στην πρώτη κάλπη, η "δεξιά πολυκατοικία" (που ήδη εμφανίζει υψηλά ποσοστά) μπορεί να εκτιναχθεί, τροφοδοτούμενη από τη ρητορική Σαμαρά για τα εθνικά θέματα και την ιδεολογική ταυτότητα της παράταξης. Μια τέτοια εξέλιξη, αναμφίβολα θα μηδενίσει και τις όποιες πιθανότητες για συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ από τον α΄ γύρο. Γιατί για θέμα αυτοδυναμίας, δεν τίθεται ούτε καν ως ανέκδοτο...
Όμως, ο Σαμαράς γνωρίζει καλά την ιστορία του 1989, όταν ο ίδιος ήταν πρωταγωνιστής. Ξέρει ότι αν έχουμε δεύτερη και τρίτη κάλπη, ο Μητσοτάκης θα επιχειρήσει μια πρωτοφανή επιχείρηση ιδεολογικής πίεσης και συσπείρωσης της δεξιάς βάσης, κατηγορώντας τον Σαμαρά ότι "παίζει το παιχνίδι του Τσίπρα και των υπολοίπων", συμβάλλοντας στη δημιουργία κλίματος πολιτικής αστάθειας στη χώρα.
Με βάση το σενάριο ενός τρίτου... γύρου στην κάλπη, η "μάχη" Μητσοτάκη-Σαμαρά δεν θα είναι απλώς πολιτική, αλλά βαθιά υπαρξιακή και προσωπική. Αν ο Μητσοτάκης καταφέρει στη δεύτερη ή τρίτη κάλπη να... εξαφανίσει από τη Βουλή ένα κόμμα Σαμαρά ή και ένα δεύτερο από τα δεξιά, τότε η κυριαρχία του θα είναι σαφώς πολύ πιο ενισχυμένη. Ταυτόχρονα, ο Μεσσήνιος πολιτικός θα καταλήξει οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και στην υποχρεωτική... αποστρατεία. Βέβαια, για όλους και για όλα, ο αδιάψευστος κριτής είναι η κάλπη...
Σενάρια της... κάλπης
Η επόμενη μέρα των εκλογών ανάλογα με τις... κάλπες που θα στηθούν αποτελούν ένα... μυστήριο, καθώς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις αιφνιδιαστικές ανατροπές και το κλίμα που θα επικρατεί την άνοιξη του 2027.
Ωστόσο, με βάση τα σημερινά δεδομένα μπορούμε να προσεγγίσουμε κάποια ρεαλιστικά και πιθανά σενάρια. Ειδικότερα:
1. Έστω ότι στην πρώτη κάλπη, η Νέα Δημοκρατία καταγράφει σημαντικές απώλειες, υποχωρώντας από τα ποσοστά της προηγούμενης αυτοδυναμίας της, λόγω αμφίπλευρης πίεσης. Από τα δεξιά, τα κόμματα ή το κόμμα που στηρίζει ο Αντώνης Σαμαράς καταγράφουν εντυπωσιακά ποσοστά, συσπειρώνοντας τους απογοητευμένους συντηρητικούς ψηφοφόρους, οι οποίοι αντιδρούν στην κεντρώα στροφή του Μαξίμου, τα εθνικά θέματα και την ακρίβεια.
Από την άλλη πλευρά, το ψηφοδέλτιο υπό τη Μαρία Καρυστιανού λειτουργεί ως "μαύρη τρύπα" που απορροφά την οργή των πολιτών για τη λειτουργία των θεσμών, τη δικαιοσύνη και τα Τέμπη, συγκεντρώνοντας ένα ετερόκλητο κοινό από την αριστερά έως τις παρυφές της αντισυστημικής δεξιάς. Την ίδια ώρα, ο Αλέξης Τσίπρας, καταφέρνει να διασώσει ένα σημαντικό ποσοστό, χωρίς όμως να πετύχει τη δυναμική ανατροπής που επιθυμούσε, καθώς η ψήφος διαμαρτυρίας διοχετεύεται σε αρκετούς. Τότε, το αποτέλεσμα της πρώτης κάλπης παραπέμπει σε ένα απόλυτο κοινοβουλευτικό αδιέξοδο. Κανένα κόμμα δεν πλησιάζει την αυτοδυναμία, το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται αδυνατισμένο στην τρίτη θέση και τα "κουκιά" μαζί με αυτά της ΝΔ δεν βγάζουν παραπάνω από 130 έδρες. Οι διερευνητικές εντολές αποβαίνουν άκαρπες, η ΝΔ ξεκαθαρίζει ότι δεν τίθεται θέμα συνεργασίας με Τσίπρα, Σαμαρά, Καρυστιανού, Βελόπουλο και το... κακό συναπάντημα, οπότε η χώρα οδηγείται μοιραία σε δεύτερες εκλογές.
2. Στο σχεδόν σίγουρο ενδεχόμενο της δεύτερης κάλπης, όπως και το 1989, οι εκλογές θα διεξαχθούν υπό το βάρος μιας παρατεταμένης πολιτικής αβεβαιότητας που αρχίζει να επηρεάζει την οικονομία και τις αγορές. Οι πολίτες καλούνται να ψηφίσουν ξανά μέσα σε λίγες εβδομάδες με τα διλήμματα να γίνονται πιο ισχυρά. Η Νέα Δημοκρατία αρχίζει να προτάσσει το επιχείρημα της σταθερότητας απέναντι στο χάος, αλλά η δυναμική των νέων παικτών δεν έχει εξαντληθεί. Το κόμμα Σαμαρά σταθεροποιεί τα ποσοστά του, εμφανιζόμενο ως ο αυθεντικός θεματοφύλακας της δεξιάς ιδεολογίας, το μέτωπο της Καρυστιανού, παρά την πίεση που δέχεται, διατηρεί τη δυναμική του, καθώς η κοινωνική ένταση δεν έχει υποχωρήσει, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να εμφανιστεί ως η μόνη ώριμη εναλλακτική λύση διακυβέρνησης, ζητώντας τη συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων για "να αποτραπεί η συνέχιση της δεξιάς κυριαρχίας του Μητσοτάκη".
Όμως, το πολιτικό σκηνικό παραμένει "παγωμένο, καθώς οι δεύτερες εκλογές παράγουν ένα παρόμοιο αποτέλεσμα με τις πρώτες. Οι μεταβολές είναι οριακές και δεν επιτρέπουν τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας ή το άθροισμα των ψήφων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ φτάνει τον αριθμό 151, οπότε, σε μια τέτοια περίπτωση δεν μπορούμε να έχουμε προσδοκίες για πολιτική σταθερότητα στη χώρα. Άλλωστε σε μια τέτοια περίπτωση, τον δρόμο θα μας τον δείξουν οι αγορές, μόλις ολοκληρωθεί η καταγραφή των δυνάμεων στην κάλπη. Με βάση το σενάριο αυτό, στο παρασκήνιο υπάρχουν πιέσεις για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης ειδικού σκοπού ή ευρείας αποδοχής, αλλά το αδιέξοδο είναι προφανές και πάμε σε νέα εκλογική αναμέτρηση.
3. Στην τρίτη εκλογική αναμέτρηση, η κόπωση του εκλογικού σώματος είναι εμφανής, ενώ η οικονομική δραστηριότητα έχει παγώσει και το φάσμα της ακυβερνησίας τρομάζει τους πάντες. Εδώ εφαρμόζεται πλήρως η στρατηγική που χάρισε στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη τη νίκη τον Απρίλιο του 1990 και ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξαπολύει μια πρωτοφανή επιχείρηση ιδεολογικής και πολιτικής συσπείρωσης. Το δίλημμα τίθεται ωμά: "Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας ή ακυβερνησία και οικονομικό κόστος που θα πληρώσουν οι πολίτες". Μια τέτοια στρατηγική αποδίδει καρπούς, καθώς οι ψηφοφόροι, κουρασμένοι από την πολιτική παράλυση, αναζητούν μια διέξοδο. Η πίεση μετατοπίζεται στους αντιπάλους της. Το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά δέχεται πίεση, όπως και αυτό της Καρυστιανού. Ειδικά στην περίπτωση Σαμαρά (αν κατέβει τελικά με κόμμα), θα υπάρξει σφοδρή επίθεση και η ΝΔ θα τον κατηγορήσει για διάσπαση της παράταξης και διευκόλυνση του Τσίπρα. Ένα σημαντικό τμήμα των συντηρητικών ψηφοφόρων, που τον στήριξε στις δύο πρώτες κάλπες για να στείλει μήνυμα, τώρα επιστρέφει στις... ρίζες, υπό τον φόβο αδιεξόδου στη χώρα.
Ακόμη και αν η ΝΔ δεν πιάσει την αυτοδυναμία, αλλά την πλησιάσει, θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι είτε θα απορροφήσει βουλευτές από άλλα κόμματα ή το ΠΑΣΟΚ θα αναγκαστεί προ του φάσματος της διάλυσης να μπει σε ένα κυβερνητικό σχήμα, μετά από απουσία 13 ετών από την εξουσία. Σε κάθε περίπτωση, μια κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη μετά τη δεύτερη κάλπη, θα στείλει μήνυμα σχετικής σταθερότητας για τη χώρα, αλλά η πολιτική κυριαρχία Μητσοτάκη θα έχει υποστεί ρήγμα. Όμως, μια τρίτη εκλογική αναμέτρηση με πολύ σκληρά διλήμματα θα μπορούσε να οδηγήσει τη Νέα Δημοκρατία στην αυτοδυναμία ή πάρα πολύ κοντά σε αυτήν καθιστώντας τον Μητσοτάκη ως τον απόλυτο κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού. Ίδωμεν...
Ποιος και πόσο θα αντέξει...
Το σενάριο των τριπλών καλπών το 2027 δεν είναι μια απλή θεωρία, αλλά μια ρεαλιστική αποτύπωση των νέων πολιτικών ισορροπιών.
Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο μαραθώνιος αυτός είναι το απόλυτο εργαλείο για να λυγίσει τους αντιπάλους του μέσω της κόπωσης και των σκληρών διλημμάτων. Για τους αντιπάλους του, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο κόσμος του Τσίπρα και της Κεντροαριστεράς πρέπει να βρει τη φόρμουλα της ενότητας πριν η πρώτη κάλπη τους μετατρέψει σε συμπληρωματικά στοιχεία του πολιτικού συστήματος.
Από την άλλη πλευρά, το κόμμα Καρυστιανού πρέπει να αποκτήσει θεσμικό βάθος για να μην καταναλωθεί ως μια εφήμερη έκρηξη οργής, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς πρέπει να μετρήσει αν η ιστορική του ρεβάνς απέναντι στην οικογένεια Μητσοτάκη μπορεί να αντέξει την τρομακτική πίεση για εσωκομματική πανστρατιά που θα υπάρξει από το κόμμα. Όπως και την περίοδο 1989-1990, έτσι και το 2027, η τρίτη κάλπη δεν θα κρίνει απλώς ποιος θα κυβερνήσει, αλλά ποιος θα επιβιώσει πολιτικά τα επόμενα χρόνια. Ο πολιτικός χρόνος μετράει αντίστροφα, και το παιχνίδι είναι πλέον για πολύ σκληρούς παίκτες.
Στην πρώτη κάλπη, είναι σχεδόν αδύνατον να αθροιστούν 151+ βουλευτές από Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Μια δεύτερη προσφυγή στην κάλπη μπορεί να συμπιέσει το ΠΑΣΟΚ και να ενισχύσει τη Νέα Δημοκρατία, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για συγκρότηση συγκυβέρνησης, η οποία όμως θα είναι αδύναμη. Αν ο Ανδρουλάκης δεν πετύχει τους στόχους του θα είναι υπό προθεσμία. Αν η Νέα Δημοκρατία επιτύχει την αυτοδυναμία στην τρίτη κάλπη, λόγω αδυναμίας των μικρών κομμάτων να εισέλθουν στη Βουλή, τότε το \ΠΑΣΟΚ δεν θα αργήσει να εξελιχθεί σε... ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν είναι καθόλου εύκολο για τον Τσίπρα να αποδείξει ότι αποτελεί εναλλακτική, αν τα ποσοστά του εξακολουθούν να παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα.
Σε κάθε περίπτωση, η στρατηγική Μητσοτάκη πρέπει να στοχεύει στο "κόντεμα" του Τσίπρα, τη συρρίκνωση της Καρυστιανού και του Βελόπουλου σε χαμηλά μονοψήφια ποσοστά και στην πλήρη... εξαφάνιση του κόμματος Σαμαρά και της Λατινοπούλου. Στη βάση ενός τέτοιου σεναρίου, η Νέα Δημοκρατία θα μπορούσε να συγκροτήσει πολύ ισχυρή κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ ή οριακής αυτοδυναμίας της. Μέχρι τον Απρίλιο του 2027 που θα φορέσουμε... φουτεράκια, πολλά μπορούν να συμβούν. Όμως, το πιθανότερο είναι να ζήσουμε έντονες συγκινήσεις φορώντας... κοντομάνικα!