Το πολιτικό σκηνικό της χώρας "ζεσταίνεται" σιγά σιγά, πριν εισέλθει σε μια φάση ακραίας πόλωσης.
Στο επίκεντρο δεν βρίσκεται μια ευθεία αναμέτρηση για την εξουσία, αλλά ένας αδυσώπητος πόλεμος φθοράς στην αυλή της αντιπολίτευσης. Όταν στελέχη του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ ή του Τσίπρα... τσακώνονται για το ποιος έχασε... περισσότερο στις εκλογικές αναμετρήσεις με τον Μητσοτάκη, αυτό ισοδυναμεί με απελπισία και ομολογία κατωτερότητας.
Η πρόσφατη κινητικότητα, με τις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα για τη δημιουργία ενός "κόμματος που θα νικήσει τον Μητσοτάκη", ακούγεται ως... ανέκδοτο. Ποτέ στη σύγχρονη πολιτική ιστορία, ένας πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος υπέστη συντριβή με το κόμμα του, δεν κέρδισε τον αντίπαλο από τον οποίο έχασε και ουδέποτε τον είχε νικήσει. Εν ολίγοις, ο Τσίπρας δεν μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη και απλά ποντάρει στη μετά Μητσοτάκη εποχή, μήπως και ηγηθεί κάποιου σχήματος συνεργασίας. Μόνο ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε άλλες εποχές και με άλλον αριθμό κομμάτων, επέστρεψε στην εξουσία το 1993, κερδίζοντας τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, από τον οποίο είχε χάσει τρεις φορές το 1989-90. Ας το έχει υπόψιν του αυτό ο Τσίπρας, ο οποίος έχει την... αβάντα κάποιων πολύ... χοντρών συμφερόντων, που του έχουν "πιπιλίσει" το μυαλό ότι μπορεί να γίνει ο άνθρωπος που θα "χτυπήσει" στα ίσια τον Μητσοτάκη.
Την ίδια ώρα, ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπαθεί να εδραιώσει το ΠΑΣΟΚ ως τον μοναδικό αυθεντικό αντίπαλο της κυβέρνησης. Πίσω από τις κουίντες, κάποια επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα αναζητούν τον ιδανικό "πολιορκητικό κριό" για να πλήξουν το Μέγαρο Μαξίμου. Ίσως όμως να βολεύονται και από την ύπαρξη δύο αδύναμων, προκειμένου να επιτύχουν τον στόχο τους. Ωστόσο, η πραγματικότητα της κάλπης και των δημοσκοπήσεων δείχνει ότι αυτή η τεχνητή ώθηση είναι εξαιρετικά πιθανό να οδηγήσει σε ένα εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Αντί για κοινό μέτωπο κατά της Νέας Δημοκρατίας, στήνεται μια... ρωμαϊκή αρένα, όπου οι δύο διεκδικητές της κεντροαριστερής πρωτοκαθεδρίας θα αναγκαστούν να εξοντώσουν αλλήλους.
"Ξύλο" και όποιος... επιβιώσει για το... αργυρό μετάλλιο!
Η σύγκρουση Ανδρουλάκη - Τσίπρα για την "κατάκτηση" του... θρόνου της Αντιπολίτευσης και το... αργυρό μετάλλιο, είναι αναπόφευκτη.
Από αυτήν εδώ τη στήλη, έχουμε γράψει ξανά, ότι η "μάχη" για να... πέσει ο Μητσοτάκης, θα εξελιχθεί σε μια παρτίδα αλληλοεξόντωσης των αντιπάλων του. Στο προσκήνιο εξελίσσεται μια σκληρή μάχη για τη δεύτερη θέση της πολιτικής γεωγραφίας. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, έχοντας σταθεροποιήσει το ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων με ποσοστά πέριξ του 14-15%, εκπέμπει το μήνυμα ότι μόνο το δικό του κόμμα μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί μια δυναμική ολική επαναφορά στο προσκήνιο. Με στοχευμένες δημόσιες εμφανίσεις και την προετοιμασία ενός νέου πολιτικού φορέα μέσα στον Ιούνιο, επιχειρεί να διεμβολίσει τον κατακερματισμένο ΣΥΡΙΖΑ και να προσελκύσει απογοητευμένους ψηφοφόρους. Στην πραγματικότητα, ο πρώτος και πιο άμεσος στόχος του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι η ανατροπή του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά η εκλογική και πολιτική καθυπόταξη του Νίκου Ανδρουλάκη. Για να μπορέσει να εμφανιστεί ως ο κυρίαρχος του προοδευτικού χώρου, πρέπει πρώτα να εξαϋλώσει ή να απορροφήσει τη δυναμική του ΠΑΣΟΚ. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να οδηγήσει σε... πόλεμο!
Οι αβάντες από τα αντι-Μητσοτακικά επιχειρηματικά συμφέροντα
Μεγάλα οικονομικά συγκροτήματα, επιχειρηματικοί όμιλοι και ισχυρά εκδοτικά κέντρα βλέπουν με ανησυχία την κυβερνητική παντοδυναμία, ασχέτως εάν αυτή έχει πολύ περιορισμένες πιθανότητες να εξελιχθεί σε καθαρή αυτοδυναμία στις εκλογές του 2027.
Η απουσία ενός ισχυρού αντίβαρου στερεί από τα συμφέροντα αυτά τη δυνατότητα να εκβιάζουν καταστάσεις, να διαπραγματεύονται δημόσιες συμβάσεις από θέση ισχύος ή να επηρεάζουν τη διανομή των κονδυλίων. Για τον λόγο αυτό, παρατηρείται μια συντονισμένη προσπάθεια "σπρωξίματος" των δύο αρχηγών. Συγκεκριμένα media προβάλλουν δυσανάλογα τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα, ενώ παράλληλα πιέζουν το ΠΑΣΟΚ να σκληρύνει τη στάση του, χωρίς ωστόσο, να μπορεί να πείσει...
Τα οικονομικά αυτά κέντρα χρησιμοποιούν τους ηγέτες της Κεντροαριστεράς ως "μπροστινούς" σε έναν άτυπο πόλεμο φθοράς κατά του Πρωθυπουργού. Στόχος τους είναι να "ροκανίσουν" τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας, να προκαλέσουν κυβερνητική αστάθεια και, ιδανικά, να οδηγήσουν τη χώρα σε ένα καθεστώς κυβερνήσεων συνεργασίας, το οποίο θα ελέγχεται ευκολότερα από το παρασκήνιο.
Πότε και πού θα κριθεί ο... νικητής για τη δεύτερη θέση!
Η σύγκρουση στο πολιτικό σκηνικό δεν είναι θεωρητική, αλλά έχει συγκεκριμένο ορίζοντα και θα κριθεί στην εκλογική αρένα.
Αναμφίβολα, παρά την επικοινωνιακή υποστήριξη που έχουν και θα έχουν οι Ανδρουλάκης και Τσίπρας, εντούτοις είναι αναγκασμένοι να μπουν και να "φαγωθούν", καθώς απευθύνονται στην ίδια εκλογική "δεξαμενή". Το ΠΑΣΟΚ δεν διαθέτει αυτή τη στιγμή τις μάζες του παρελθόντος, κάτι που σημαίνει ότι κάθε ποσοστιαία μονάδα που κερδίζει ο νέος φορέας του Τσίπρα, θα αφαιρείται απευθείας από το ΠΑΣΟΚ ή τα υπόλοιπα μικρότερα αριστερά σχήματα.
Οι δύο... μικροί μονομάχοι, αντί να πλήττουν την κυβέρνηση, θα αναλώνονται σε ένα διαρκή και "αδελφοκτόνο" πόλεμο. Και ως γνωστόν, οι πιο... αιματηροί "πόλεμοι" είναι οι εμφύλιοι στην Αριστερά. Η μάχη για την επικράτηση θα διεξαχθεί στις γειτονιές, στις περιφέρειες και στα συνδικάτα, με εκατέρωθεν κατηγορίες για "προδοσία", "συμβιβασμούς" και "πολιτική ανεπάρκεια". Ο Ανδρουλάκης θα κατηγορεί τον Τσίπρα για τις αυταπάτες του παρελθόντος και τη διάλυση της Αριστεράς, ενώ ο Τσίπρας θα παρουσιάζει τον Ανδρουλάκη ως έναν γραφειοκράτη που δεν μπορεί να εμπνεύσει τις μάζες. Ξεμαλλιαστείτε... αβασάνιστα!
Το όφελος για τον Μητσοτάκη από τη διαμάχη Ανδρουλάκη-Τσίπρα
Η διαίρεση στην Κεντροαριστερά θα αποτελέσει αναμφίβολα μια σημαντική εξέλιξη, από την οποία, αναμένεται να ευνοηθεί η κυβέρνηση.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρά τη φυσιολογική φθορά της δεύτερης τετραετίας και τις πιέσεις σε καθημερινά ζητήματα όπως η ακρίβεια, παραμένει ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Στις δημοσκοπήσεις, η Νέα Δημοκρατία διατηρεί σταθερά διψήφιο προβάδισμα, κινούμενη κοντά στο 29-30%, την ώρα που οι διώκτες της μάχονται σε μονοψήφια ή χαμηλά διψήφια ποσοστά. Ο πρωθυπουργός ωφελείται καθώς ο κατακερματισμός της εναλλακτικής πρότασης ακυρώνει την ανάδειξη του αντίπαλου δέους. Όσο η αντιπολίτευση σπαράσσεται, ο Μητσοτάκης μπορεί να εμφανίζεται στους μετριοπαθείς και κεντρώους ψηφοφόρους ως η μοναδική σοβαρή και σταθερή επιλογή για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Η Κεντροαριστερά δεν μπορεί να ξεφύγει από ένα... μοιραίο ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Αυτό αποσυμπιέζει την κυβέρνηση από την αυστηρή κριτική για την οικονομία ή τις κοινωνικές υποδομές. Ταυτόχρονα, μπορεί να οδηγήσει μέχρι και σε ακύρωση των σχεδίων των επιχειρηματικών συμφερόντων που θέλουν να "κοντύνουν" τον Μητσοτάκη. Τα οικονομικά κέντρα που επένδυσαν στη δημιουργία ενός ισχυρού αντι-Μητσοτακικού πόλου θα δουν τα "πονταρίσματα" τους να "καίγονται" σε διαμάχες. Αυτό το στοιχείο μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ στους ίδιους και στους... εκλεκτούς τους!
Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η κόντρα Ανδρουλάκη-Τσίπρα
Το αμέσως επόμενο διάστημα, η ένταση ανάμεσα στους δύο πόλους της αντιπολίτευσης θα χτυπήσει "κόκκινο".
Ο Αλέξης Τσίπρας θα εντείνει τις περιοδείες και τις ιδεολογικές πλατφόρμες για να δείξει ότι έχει το "πάνω χέρι" στην ανανέωση του χώρου. Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα απαντήσει με θεσμικές πρωτοβουλίες και σκληρή κοινοβουλευτική αντεπίθεση για να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ο μόνος υπαρκτός και οργανωμένος αντίπαλος της Δεξιάς. Η ουσία παραμένει όμως ότι όσο οι "μπροστινοί" των οικονομικών συμφερόντων σπρώχνονται για να δείξουν την όποια δύναμη διαθέτουν, τόσο θα εγκλωβίζονται σε μια προσωπική βεντέτα επιβίωσης.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα παρακολουθεί τη "μάχη" από τον... καναπέ απολαμβάνοντας ένα δροσιστικό χυμό (δεν πίνει αλκοόλ...), εκμεταλλευόμενος το στρατηγικό πλεονέκτημα που του προσφέρει η διάσπαση των αντιπάλων του. Ωστόσο, δεν μπορεί να είναι... άνετος, γιατί η ζημιά ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει, αν λάβουμε υπόψιν ότι η Νέα Δημοκρατία και ο ίδιος εμφανίζονται "λαβωμένοι".
Ο Μητσοτάκης δεν θα κάνει το λάθος να περιμένει να "καούν" οι άλλοι για να κερδίσει μόνο από αυτό. Πρέπει να προωθήσει μια θετική ατζέντα για να εισπράξει θετική ψήφο και όχι ψήφο.. απόρριψης των άλλων. Αναμφίβολα, όταν δύο αντίπαλοι μπαίνουν στην αρένα για να χτυπηθούν... ανελέητα, τότε ο μόνος που κερδίζει είναι αυτός που έχει την άνεση να βλέπει το ματς από την εξέδρα, χωρίς να τον απασχολεί ποιος θα φάει το περισσότερο... ξύλο!