Μία φορά και έναν καιρό μία μικρή κόκκινη κότα, καθώς σκάλιζε το χώμα της αυλής, βρήκε μερικά σπόρια σιτάρι. Φώναξε αμέσως τους γείτονές της και τους είπε: ‘’Αν φυτέψουμε αυτό το σιτάρι θα φτιάξουμε ψωμί και θα χορτάσουμε την πείνα μας. Ποιός θα με βοηθήσει να το φυτέψω;’’
‘’Όχι εγώ, βέβαια,’’ είπε η αγελάδα.
‘’Είσαι με τα καλά σου ;’’, είπε η πάπια.
Του Κώστα Χριστίδη*
‘’Και γιατί εγώ;’’ ρώτησε το γουρουνάκι.
‘’Ούτε που να το συζητάς’’, δήλωσε η χήνα.
‘’Τότε θα το φυτέψω μόνη μου’’, είπε η μικρή κόκκινη κότα. Έτσι και έκανε. Το σιτάρι φύτρωσε, ψήλωσε και τα στάχυα ωρίμασαν. ‘’Ποιός θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι μου;’’ ρώτησε η μικρή κόκκινη κότα.
‘’Δεν ξέρω να θερίζω’’, είπε η πάπια.
‘’Δεν μου το επιτρέπει η κοινωνική μου θέση’’, είπε το γουρουνάκι.
‘’Θα υποβιβασθώ επαγγελματικά’’, είπε η αγελάδα.
‘’Θα χάσω το επίδομα ανεργίας’’, είπε η χήνα.
‘’Τότε θα το θερίσω μόνη μου’’, είπε η μικρή κόκκινη κότα. Και το θέρισε. Μετά ήρθε η ώρα να ψηθεί το ψωμί. ‘’Ποιός θα με βοηθήσει στο ψήσιμο;’’, ρώτησε η μικρή κόκκινη κότα.
‘’Δεν δουλεύω ποτέ υπερωρίες’’, είπε η αγελάδα.
‘’Θα πληρώσω περισσότερο φόρο εισοδήματος’’, είπε η πάπια.
‘’Όχι άλλη εντατικοποίηση εργασίας’’, είπε το γουρουνάκι.
‘’Ποιός ασχολείται με τέτοιες βαριές και ανθυγιεινές δουλειές χωρίς ειδικά επιδόματα;’’ είπε η χήνα.
‘’Τότε θα το ψήσω μόνη μου’’, είπε η μικρή κόκκινη κότα. Έψησε λοιπόν πέντε φραντζόλες ψωμί. Όλοι οι γείτονες τις είδαν και όλοι ήθελαν από ένα κομμάτι. Αλλά η μικρή κόκκινη κότα τους απάντησε: ‘’Όχι, μπορώ να το φάω όλο, μόνη μου’’.
‘’Τα κέρδη σου, οι ζωές μας ! ’’, κραύγασε η αγελάδα.
‘’Καπιταλιστικό παράσιτο!’’, ούρλιαξε η πάπια.
‘’Απαιτώ ίσα δικαιώματα!’’, τσίριξε η χήνα.
Το γουρουνάκι απλώς γρύλλισε.
Και όλοι έφτιαξαν ένα πανό που έγραφε: ‘’Απαιτούμε δικαιοσύνη ! Ίσα μερίδια για όλους !’’ και έκαναν μία ζωηρή διαδήλωση μέσα στον κήπο.
Την επομένη ήλθε ένας εκπρόσωπος της κυβέρνησης και συμβούλευσε την μικρή κόκκινη κότα: ‘’Δεν πρέπει να είσαι άπληστη’’, της είπε .
‘’Μα, το ψωμί το έβγαλα μόνη μου,’’ απάντησε αυτή.
‘’Αυτό είναι αλήθεια’’, παρατήρησε ο εκπρόσωπος. ‘’Αυτό είναι το υπέροχο οικονομικό μας σύστημα. Το κάθε ζώο της αυλής μπορεί να εργασθεί όσο θέλει. Αλλά οι ανισότητες δεν είναι ανεκτές ! Σύμφωνα με πρόσφατο νόμο, ίσα δικαιώματα στο φαγητό έχουν και αυτοί που δεν εργάσθηκαν’’.
Μετά από αυτά η αυλή έζησε ευτυχισμένα. Ακόμη και η μικρή κόκκινη κότα χαμογελούσε και κακάριζε: ‘’Είμαι ευγνώμων, είμαι ευγνώμων!’’
Αλλά τους γείτονες τους βασάνιζε συνεχώς μία απορία: γιατί δεν έψησε ποτέ ξανά ψωμί ύστερα από τα γεγονότα …
* Ο Κώστας Χριστίδης είναι νομικός και οικονομολόγος