Ποιος θυμάται τη «Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη» –που τραγουδούσε ο Σαββόπουλος στις μπουάτ της εποχής πριν από εξήντα χρόνια; Ίσως τίποτε δεν αποδίδει περισσότερο σήμερα το νέο πολιτικό εγχείρημα ενός άλλου Αλέξη: του Τσίπρα –που γεννήθηκε σχεδόν μια δεκαετία αργότερα.
Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Πάρτε μια γεύση από τη θαυμάσια στιχουργική του: «Κι έτσι εδώ σε ξαναβρίσκω / Αλέξη πες μου / Αλέξη πες μου αν με θυμάσαι / Το καλοκαίρι έχει τελειώσει / Από καιρό έχει τελειώσει / Τι ζητάς / Στην παραλία τα καφενεία είναι κλειστά / Κι η θάλασσα βρώμικη και σάπια…».
Αλλά ας πάμε σε κάτι πεζό. Προκειμένου να δείξει ότι το κόμμα του δεν διαθέτει άδηλη –και υψηλή– χρηματοδότηση, ο Τσίπρας επιχειρεί να αναδείξει αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε handmade, στην οργανωτική και επικοινωνιακή δουλειά.
Τα κάνουν όλα μόνοι τους. Η ΕΛΑΣ είναι κάτι σαν αυτοκινούμενο τροχόσπιτο –ή σαν προσκοπική κατασκήνωση. Και τα έσοδα θα έρθουν με το crowdfunding, που ανήγγειλε ο γραμματέας Χατζηγιαννάκης.
Αυτά δεν έχουν και μεγάλη σχέση με την πολιτική. Λίγοι θα τον πιστέψουν, αλλά δικαιούται να προσπαθήσει. Ένα δείγμα το πολιτικό ντοκιμαντέρ που παρήγαγαν «εθελοντές» της ΕΛΑΣ –υπό τον συντονισμό της Φανής Κουντούρη, καθηγήτριας Πολιτικής Επιστήμης και Επικοινωνίας στο Πάντειο.
Η ίδια εξήγησε στον «Σκάι» για αυτό το «in-house» βίντεο: «Η σκέψη δεν ήταν να τον επανασυστήσουμε, ούτε να κατασκευάσουμε έναν νέο Τσίπρα». Απλώς «ο κόσμος να τον κοιτάξει ξανά, να τον ακούσει ξανά».
Δεν είναι πολιτικός λόγος, αλλά κινηματογραφική αφήγηση, διόλου επιθετική, για να πείθει με τον άμεσο και ήπιο λόγο.
Πείθει όμως;
Με θέμα «Η πολιτική μπορεί να αλλάξει τις ζωές μας», ο ίδιος ο Τσίπρας μιλάει για τον εαυτό του. Στο δεύτερο επεισόδιο –που εστίαζε στη νέα γενιά– το ίδιο. Στο τρίτο επεισόδιο με τίτλο «Η ώρα της ευθύνης» επίσης.
Ο πρώην πρωθυπουργός λέει: «Υπήρχαν και πράγματα που δεν καταφέραμε να κάνουμε, ή τα κάναμε λάθος».
Δηλαδή; Ποια «πράγματα» και κυρίως ποιοι «έκαναν λάθος»; Αν αναφέρεται στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ 2015-19, κι αυτά μας τα έχει εξηγήσει στην Ιθάκη. Όλα αυτά τα ξέρουμε από την Ιθάκη. Προς τι η επανάληψη;
Η προσέγγιση δείχνει πολιτικό μάρκετινγκ –με σχεδιασμό να εμφανίζονται και διάφοροι εθελοντισμοί. Μόνο που οι άνθρωποι είναι τραγικά άσχετοι με τον εγχώριο δημόσιο βίο.
Λανσάροντας την «επιστροφή» του Τσίπρα αντιφάσκουν: τον εμφανίζουν διαρκώς ως «νέο» και «επόμενο» με υλικό που είναι «παλιό» και προηγούμενο.
Τον φωτίζουν ως αποκλειστικό κάτοχο και νομέα της περιόδου 2012 ως το 2023, με κορύφωση την κυβερνητική τετραετία του.
Ωστόσο, η επιτυχία που εξέλαβε ως «πρώτη φορά Αριστερά» ήταν απλώς μηχανική μετακίνηση κάλπης, πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Δεν έγιναν αριστεροί ο ένας στους τρεις Έλληνες.
Όσοι ψήφισαν Τσίπρα δεν πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ, έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ και «δοκίμασαν με τον Τσίπρα». Είδαν κι αποείδαν ότι δεν πρόκειται να ανασυστήσει τον πολιτικό χώρο συνάντησης της εγχώριας Κεντροαριστεράς με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία και απομακρύνθηκαν. Τόσο απλό.
Αν ο στόχος ήταν να αναδείξει «τι σημαίνει πολιτική σήμερα», το αποτέλεσμα απογοήτευσε. Πλήξη και επικοινωνιακές πατέντες της δεκαετίας του 1980.
Το λάθος είναι ότι ρίχνει τους προβολείς πίσω. Αποτέλεσμα: όπως ως συγγραφέας έτσι και ως storyteller, ο Τσίπρας δείχνει απλώς να υποδύεται έναν άλλο Τσίπρα. Σε ένα άχαρο σενάριο, χωρίς σασπένς από τότε που ο Κραουνάκης αποκάλυψε το τέλος: θέλει απλώς να γίνει πρωθυπουργός.
Το παρελθόν δεν επιστρέφει α λα καρτ. Δεν υπήρχε μόνο η δική του –ακτινοβολούσα τότε– παρουσία. Υπήρχαν ο Καμμένος και όσοι στο βιβλίο του και στις συνεντεύξεις του αποτάσσεται –αλλά κατόπιν εορτής. Τότε που μπορούσε να κάνει επιλογές με προοπτική, είχε σύνδρομο Αννίβα: η Ρώμη ήταν έτοιμη να πέσει, αλλά έκανε πίσω.
Όσο και αν τον «βασανίζει» σήμερα «η ανάγκη να επιχειρήσουμε σε στέρεες βάσεις», από κανέναν δεν διαφεύγει ότι «οι βάσεις» είναι ο ίδιος. Και από ό,τι φαίνεται, είναι πλέον τραγικά μόνος.
Η ΕΛΑΣ είναι ο Τσίπρας, όπως ήταν και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και οι ψυμιθιωτές του, στο πρώτο που έπρεπε να έχουν απάντηση είναι: πόσος Τσίπρας υπάρχει μέσα στον Τσίπρα;
Τα υπόλοιπα είναι ερασιτεχνισμοί…