Η λογική υπαγορεύει ότι ο τελευταίος πολιτικός που θα επιθυμούσε πρόωρες εκλογές στη χώρα είναι.... ο Πρωθυπουργός!! Είναι όμως έτσι; Δεν γνωρίζω Πρωθυπουργό ο οποίος έχοντας στα χέρια του δημοσκοπήσεις που δεν του είναι απόλυτα ευνοϊκές, να θέλει πρόωρες Εκλογές. Εκτός και αν έχει βαρεθεί να ασκεί πρωθυπουργικά καθήκοντα και να λέει από μέσα του «ώρα είναι να του δίνουμε». Αντιθέτως στην παρούσα φάση της συγκυρίας, ένα θέμα που θα έπρεπε να απασχολεί πολύ σοβαρά τον Έλληνα Πρωθυπουργό είναι το επιτελείο του και κατά πόσο αυτό το τελευταίο διαχειρίζεται σωστά τις συνθήκες που καθημερινά πρέπει να χειριστεί η κυβέρνηση.
Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου
Προέχουν επίσης οι σχεδιασμοί που θα έπρεπε η σημερινή κυβέρνηση να κάνει σε ένα μεταβαλλόμενο από κάθε άποψη διεθνές περιβάλλον, που είναι ολισθηρό και απαιτητικό.
Ένα άλλο σοβαρό θέμα στη παρούσα φάση της συγκυρίας, είναι αυτό της έλλειψης αξιόπιστης αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, γεγονός που φέρνει στο προσκήνιο ένα γενικότερο πρόβλημα πολιτικού προσωπικού.
Σε μια εποχή καλπασμού της Τεχνητής Νοημοσύνης, έκρηξης της βιοτεχνολογίας και της γενετικής και ταχύτατης διάδοσης νέων όπλων για νέου τύπου πολέμων, το πρόβλημα της χώρας είναι πρόωρες εκλογές από τις οποίες υπάρχει υψηλή πιθανότητα να προκύψει ακυβερνησία; Τελικά δε ποιους θα εξυπηρετήσει η τελευταία.
Όλους αυτούς τους πολιτικούς νάνους που έχουν στασίδι στο Κοινοβούλιο για να εκσφενδονίζουν ξόρκια, ύβρεις, αναθέματα και ηχηρές ηλιθιότητες; Στην παρούσα φάση της διεθνούς συγκυρίας και της παγκόσμιας οικονομικής αβεβαιότητας, η Ελλάδα περισσότερο από άλλες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει ανάγκη από σταθερότητα και πολιτική βούληση για σοβαρές και σε βάθος μεταρρυθμίσεις.
Από την άλλη πλευρά, ο τρόπος με τον οποίον η κυβέρνηση χειρίστηκε το τεράστιο θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ δημιουργεί ερωτηματικά και μετά τις παραιτήσεις τριών υπουργών, η κυβέρνηση βρίσκεται σε αμηχανία. Και αυτή η τελευταία είναι που υπαγορεύει το όλο σκάνδαλο πού αφορά τη διαχείριση κοινοτικών πόρων να σταματήσει να έχει προεκτάσεις που εκθέτουν τη χώρα έναντι της Eυρωπαϊκή Ένωση και των εταίρων της. Η ίδια η εξέλιξη εξάλλου μετά την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας θέτει προ των ευθυνών τους όσους ή όσες όντως έχουν διασπαθίσει πόρους και δη με αντάλλαγμα την εκλογική τους πελατεία.
Η τρέχουσα βαρύνουσα υπόθεση επιπροσθέτως ενισχύει ένα αίσθημα δυσπιστίας έναντι της σημερινής κυβέρνησης και των εκπεφρασμένων της προθέσεων για τομές και μεταρρυθμίσει ενώ αποτελεί ανασχετικό παράγοντα σε προωθητικές κινήσεις ως προς τις δυναμικές της χώρας και τις νέες απαιτήσεις και αγωνίες των πολιτών.
Σε αυτό το πλαίσιο υπάρχει ο κίνδυνος σε μια κορυφαία επισφαλή γεωπολιτική στιγμή να διατηρείται μια κυβερνητική πλειοψηφία ενταγμένη σε ένα σπιράλ εσωστρέφειας και αμηχανίας. Μια κυβέρνηση που θα έχει ουσιαστικά παραιτηθεί από τις μεγάλες αποφάσεις. Γι’ αυτό ακριβώς ο Πρωθυπουργός που είναι και ο μόνος και καθ' όλα αρμόδιος οφείλει ίσως να εξετάσει την πρόωρη προσφυγή σε κάλπες. Η ανανέωση της λαϊκής εντολής θα μπορούσε να είναι η λύση τώρα.
Παράλληλα μια ανανέωση της λαϊκής εντολής, θα ήταν πρόσθετο κτύπημα για την αντιπολίτευση, η οποία όσο «ψάχνεται» με τον τρόπο που το κάνει, τόσο απομακρύνονται από την εξουσία.
Και αυτή η απομάκρυνση δεν είναι καλή για τη δημοκρατία. Πιθανότατα έτσι οι πρόωρες εκλογές να αποτελούσαν την αφετηρία μιας γενικότερης ανανέωσης του πολιτικού μας συστήματος. Το οποίο κάθε άλλο παρά τιμούν οι απειλές που εκσφενδονίζουν κάποιες Μαντόνες της πολιτικής και τα ευτελή τεχνάσματα διαταραγμένων πολιτικών. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν αποκλείεται οι πρώρες εκλογές να βγάλουν τη χώρα από ένα τοξικό περιβάλλον το οποίο μόνον δυσοσμία αναδίδει.