Οι κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και η επιλογή της σύγκρουσης με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αποτελεί μία σοβαρή παράμετρο που μπορεί να απειλήσει την πολιτική σταθερότητα της χώρας, η οποία αποτέλεσε τη βάση για το σημερινό success story.
Η σπουδαία εικόνα που έχει η Ελλάδα σε ολόκληρο τον πλανήτη επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη, φαίνεται ότι δεν... αρέσει στον Σαμαρά, ο οποίος, έχει επιλέξει ένα πολύ ολισθηρό δρόμο στη δύση της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Η πολιτική μακροζωία αποτελεί συχνά προνόμιο στην ελληνική δημόσια ζωή, όμως η γραμμή που χωρίζει την υπεύθυνη προσφορά ενός πρώην πρωθυπουργού από την προσωπική αναμέτρηση με το παρόν της παράταξης του είναι εξαιρετικά λεπτή.
Σήμερα, ο Αντώνης Σαμαράς στα 75 του χρόνια, φαίνεται να επιλέγει μια στρατηγική που εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Η επίμονη και κλιμακούμενη κριτική του απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν ερμηνεύεται πλέον ως μια απλή ιδεολογική διαφοροποίηση στο πλαίσιο της πολυφωνίας, αλλά ως μια προσωπική προσπάθεια επιβολής, η οποία θέτει σε δοκιμασία την πολιτική σταθερότητα της χώρας.
Το παράδοξο της στάσης του Μεσσήνιου πολιτικού εντοπίζεται σε μια αντιφατική επιδίωξη. Από τη μία επιθυμεί διακαώς την παραμονή της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία, αλλά υπό τον απαράβατο όρο να μην ηγείται αυτής ο Κυριάκος Μητσοτάκης! Ίσως να τον... ενοχλεί ότι ο Μητσοτάκης είναι ο μακροβιότερος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας στη Μεταπολίτευση (έχει κλείσει 10 χρόνια), ενώ είναι εξαιρετικά πιθανό να κερδίσει και τρίτη συνεχή πρωθυπουργική τετραετία, κάτι που δεν θα έχει προηγούμενο, ακόμη και αν γίνουν συγκρίσεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου που έχει καταγραφεί ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης. Άρα, υπάρχουν "λόγοι" για να είναι... ενοχλημένος ο Σαμαράς και κάποιοι άλλοι... ζηλιάρηδες που έχουν πάρει αποστάσεις από τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η προσέγγιση του Σαμαρά μοιάζει να υποκινείται από έναν έντονο πολιτικό εγωισμό και κάποια συμφέροντα, παραβλέπει μια βασική πραγματικότητα: οι κυβερνήσεις εκλέγονται από τους πολίτες με συγκεκριμένη ηγεσία και πρόγραμμα, και η προσπάθεια αποσταθεροποίησης του πρωθυπουργού εκ των έσω εμπεριέχει τον κίνδυνο συνολικής κατάρρευσης του συστήματος διακυβέρνησης της χώρας σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο. Αλλά αυτό, φαίνεται ότι δεν απασχολεί τον Σαμαρά, αρκεί να μπει με... 3,01% στη Βουλή και να μην είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, ικανοποιώντας τον προσωπικό εγωισμό του, αλλά και κάποια "χοντρά" συμφέροντα που θέλουν να... κρυφτούν και η... ζήλεια δεν τα αφήνει! Όμως, δεν ξέρουμε εάν ο κύριος Σαμαράς έχει πάρει... χαμπάρι ότι οι θεσμοί, οι εταίροι και σύμμαχοι της Ελλάδας αλλά και οι αγορές, δεν έχουν την ίδια άποψη με αυτόν...
Το ιστορικό μοτίβο της σύγκρουσης Μητσοτάκη-Σαμαρά και η αυτοδιάψευση
Για τους γνώστες της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, η συμπεριφορά του Σαμαρά δεν αποτελεί έκπληξη, αλλά επανάληψη ενός γνώριμου μοτίβου.
Η πολιτική του διαδρομή έχει σημαδευτεί από μεγάλες ρήξεις, με κορυφαία εκείνη του 1993, η οποία οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για το όνομα των Σκοπίων, αλλά αυτό ήταν το "κουτόχορτο" που σερβιρίστηκε στους τότε ψηφοφόρους. Το γεγονός ότι τρεις δεκαετίες μετά, ο ίδιος πολιτικός στρέφει τα βέλη του εναντίον του γιου του τότε πρωθυπουργού, προσδίδει στη σύγκρουση τα χαρακτηριστικά μιας οικογενειακής και προσωπικής βεντέτας, η οποία είναι εντελώς ξένη προς τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Η κριτική που ασκεί η πλευρά Σαμαρά εστιάζει κυρίως στα εθνικά θέματα και στα ζητήματα της λεγόμενης "ιδεολογικής ταυτότητας" της παράταξης. Κατηγορεί την παρούσα ηγεσία για υπερβολική στροφή προς το κέντρο και για υποχωρητική στάση στα ελληνοτουρκικά. Ωστόσο, πίσω από τα βαριά ιδεολογικά προπετάσματα καπνού, πολλοί αναλυτές διακρίνουν την πικρία ενός ηγέτη που θεωρεί ότι το δικό του πολιτικό κεφάλαιο δεν αναγνωρίστηκε επαρκώς και ότι η δική του διακυβέρνηση την περίοδο 2012–2015 "αδικήθηκε" από την ιστορία.
Όμως, υπάρχει και ένα άλλο θέμα με την εμμονή του Σαμαρά να θεωρεί ότι ο Μητσοτάκης έχει... παραδώσει το Αιγαίο στην Τουρκία (μόνο για την Πύλο δεν μας έχει πει ακόμη...). Αυτές οι... ανοησίες καταρρίπτονται αν δούμε πώς έχουν τα πράγματα σήμερα. Ο Μητσοτάκης είναι αυτός που έχει μετατρέψει τον Έβρο σε... φρούριο, έφερε 24 Ραφάλ, εκσυγχρονίζει 121 F-16 Viper, έβαλε την υπογραφή για την αγορά υπερ-σύγχρονων φρεγατών FDI και έχει μετατρέψει τα ανατολικά σύνορα της χώρας σε έναν "ιστό της αράχνης". Ξέρουμε ότι όλα αυτά τα κάνει από... γινάτι και ελπίζουμε ότι το εκλογικό σώμα θα του δώσει να καταλάβει, ότι δεν είναι κατάλληλος για να παίξει μπάλα στη σύγχρονη γεωπολιτική σκακιέρα, γιατί είναι πολύ λίγος...
Το ανόητο ρίσκο της πρόκλησης πολιτικής αστάθειας
Η χώρα μας κινείται σε ένα εξαιρετικά ρευστό διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον, με γεωπολιτικές προκλήσεις και οικονομικές αβεβαιότητες.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική σταθερότητα αποτελεί το πολυτιμότερο εθνικό κεφάλαιο. Η δημιουργία ενός εσωκομματικού πόλου που αμφισβητεί διαρκώς τις κεντρικές επιλογές του Μαξίμου δεν αποδυναμώνει απλώς τον πρωθυπουργό, αλλά εκπέμπει σήματα αστάθειας προς τις αγορές και τους διεθνείς εταίρους. Αυτή είναι άλλη μια πολύ σημαντική ζημιά που προκαλεί στη χώρα ο κ. Σαμαράς. Η επιδίωξη του να εμφανίζεται ως ο θεματοφύλακας των αξιών της παράταξης δημιουργεί συνθήκες ιδεολογικού διχασμού στη βάση της Νέας Δημοκρατίας και ενισχύει τα αντι-Μητσοτακικά "ναυάγια" της αριστερής αντιπολίτευσης. Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός αφήνει αιχμές για την πατριωτική συνείδηση της σημερινής κυβέρνησης, τότε προσφέρει "όπλα" στους ανεγκέφαλους της αντιπολίτευσης, οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν στάθηκαν δίπλα της τα τελευταία χρόνια με τις παγκόσμιες κρίσεις και τα ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα.
Αυτό που πράττει ο Σαμαράς δεν είναι πολιτική, αλλά τακτική. Αντί να προστατεύει το κόμμα, το εκθέτει. Πώς δουλεύει για το καλό της Νέας Δημοκρατίας, όταν την υπονομεύει δια της υπονόμευσης του Μητσοτάκη; Και στο κάτω-κάτω, δεν έχει λίγο φιλότιμο για να βγει και να αναγνωρίσει δημοσίως ότι επί των ημερών του κόμματος με το οποίο εκλέχτηκε, η χώρα έγινε γνωστή ως παγκόσμιο success story; Δεν έχει λίγη λεβεντιά να αναγνωρίσει ότι η χώρα μας έχει γίνει στρατηγικός "παικταράς" στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου; Δεν μπορεί να αφήσει λίγο στην άκρη τον εγωισμό του και να δει ότι έρχονται δισεκατομμύρια ευρώ για επενδύσεις, ότι οι τιμές των ακινήτων έχουν φτάσει σε ιστορικό υψηλό, η ανεργία σε χαμηλό 18 ετών, το Χρηματιστήριο σε υψηλό 18 ετών και ταυτόχρονα λείπουν 200.000 εργατικά χέρια από την οικονομία; Το γεγονός ότι όλα αυτά τα κάνει... αβαβά ο κ. Σαμαράς, δείχνει ότι δεν ενδιαφέρεται ούτε καν για την υστεροφημία του...
Η αυταπάτη της "Μετα-Μητσοτάκη" Νέας Δημοκρατίας
Το σχέδιο που φαίνεται να επεξεργάζεται ο Αντώνης Σαμαράς, δηλαδή μια Νέα Δημοκρατία χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά με τον ίδιο να αποτελεί ιδεολογικό ηγήτορα, στερείται πολιτικού ρεαλισμού.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατάφερε να κερδίσει διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις ακριβώς επειδή διεύρυνε την απήχηση του κόμματος προς το κεντρώο και εκσυγχρονιστικό ακροατήριο. Η επιστροφή σε μια σκληρή δεξιά ρητορική, όπως αυτή που εισηγείται ο πρώην πρωθυπουργός, κινδυνεύει να εγκλωβίσει την παράταξη σε παραδοσιακά αναχρονιστικά στερεότυπα, αποξενώνοντας τις δυναμικές κοινωνικές ομάδες που της έδωσαν την εξουσία. Προφανώς, μια τέτοια τακτική θα ήταν "βούτυρο στο ψωμί" της Αριστεράς για να "πιπιλίζουν" την... καραμέλα περί "ακροδεξιάς", "φασιστών" και άλλων τέτοιων χαρακτηρισμών.
Η προσπάθεια να επιβληθούν όροι και πρόσωπα στην ηγεσία μέσω δημόσιων παρεμβάσεων και ηχηρών απουσιών από κομματικές εκδηλώσεις δείχνει μια δυσκολία αποδοχής της νέας πραγματικότητας. Στην πολιτική, η εναλλαγή των γενεών είναι μια φυσική και αναγκαία διαδικασία. Η άρνηση ενός έμπειρου στελέχους να αποδεχθεί τον ρόλο του συμβούλου ή του γεφυροποιού, επιλέγοντας ρόλο υπονομευτή, απλά δεν του επιφυλάσσει καλό... τέλος στο βιβλίο της Ιστορίας, στο "κεφάλαιο" της υστεροφημίας!
Η ευθύνη ενός πρώην Πρωθυπουργού απέναντι στην Ιστορία
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει καταγράψει τη δική του πορεία και έχει προσφέρει στη χώρα σε περιόδους μεγάλων κρίσεων.
Ωστόσο, η παρούσα στάση του κινδυνεύει να επισκιάσει το παρελθόν του και να τον στείλει... αδιάβαστο! Η πολιτική σταθερότητα της Ελλάδας δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο εσωκομματικών ισορροπιών ή προσωπικών αναμετρήσεων. Η κοινωνία απαιτεί από το πολιτικό προσωπικό, και ιδίως από εκείνους που έχουν υπηρετήσει στα ανώτατα αξιώματα, ωριμότητα, ψυχραιμία και υπευθυνότητα. Η εμμονή σε μια προσωπική δικαίωση, όταν αυτή έρχεται σε σύγκρουση με το γενικότερο συμφέρον της χώρας και της παράταξης, παύει να είναι πολιτική στάση και μετατρέπεται σε τροχοπέδη για το μέλλον.
Το ζητούμενο για τη χώρα είναι η πρόοδος και η σταθερότητα, και όχι η ανακύκλωση παλαιών προσωπικών αντιπαραθέσεων που δεν αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών. Ο Σαμαράς έχει κάθε λόγο να φοβάται τη "Μητσοτακοποίηση" της Νέας Δημοκρατίας, καθώς σκέφτεται και το μέλλον του υιού του. Όλοι κατανοούν τον πατέρα Αντώνη Σαμαρά για την απώλεια της κόρης του, αλλά η έκθεση του στην πολιτική αρένα δρομολογεί και το "ροκάνισμα" της υστεροφημίας του.
Όμως ας βάλουμε και μια άλλη παράμετρο στο όλο... story. Ακόμη και αν η ΝΔ δεν είναι αυτοδύναμη, το πρόσωπο του Πρωθυπουργού της χώρας δεν θα είναι υπόθεση του Σαμαρά, που να... χτυπιέται κάτω! Οι ευρωπαίοι και υπερ-ατλαντικοί εταίροι της χώρας ξέρουν τι πρέπει να γίνει και πώς η χώρα θα συνεχίσει να πορεύεται, ατενίζοντας τις προκλήσεις του μέλλοντος. Ο Μητσοτάκης έχει το πλεονέκτημα να μιλάει με όλους στο τηλέφωνο και να έχει "χτίσει" ισχυρότατες συμμαχίες.
Το 2012, ο Σαμαράς έπαιρνε τηλέφωνο τον Σημίτη για να του ανοίξει πόρτες στην Ευρώπη, καθώς όλοι τον έβλεπαν με μισό μάτι, λόγω της αντιμνημονιακής παντιέρας που είχε σηκώσει και η οποία ήταν εκτός της οικονομικής πραγματικότητας που είχε διαμορφωθεί. Ο Σαμαράς στα μάτια του μέσου Νεοδημοκράτη προβάλλει ως ένας εταίρος του Τσίπρα στο λεγόμενο αντι-Μητσοτακικό μέτωπο. Αν θέλει να κατέβει στις εκλογές μόνο και μόνο για να κλείσει τον δρόμο στον Μητσοτάκη, αλλά με τη Νέα Δημοκρατία πρώτο κόμμα και εν δυνάμει κυβέρνηση, κάτι δεν... κολλάει.
Σε κάθε περίπτωση στο τέλος της ημέρας πρέπει να θυμίσουμε στον κύριο Σαμαρά, ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αυτό που ήθελε να πετύχει το 1990, δηλαδή την αυτοδυναμία, την πέτυχε μετά από τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης το... τραβήξει στα άκρα, τότε στην τρίτη εκλογική αναμέτρηση δεν είναι και τόσο σίγουρο ότι θα υπάρχει κόμμα Σαμαρά στη Βουλή!